.god.voor.dommen

Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. Joh 3:16

Wat.een.top.God! Je bloedeigen zoon offeren om de mens te redden van eeuwige hel en verdoemenis. Je kunt veel zeggen van Hem, maar dit doet allah Hem niet na! Zo zondig als we zijn, toch toont Hij ons iedere keer weer Zijn onmetelijke liefde en vergevingsgezindheid. Laat Hij niet regenbogen verschijnen, nadat de aarde gezuiverd is van verdorvenheid, als belofte aan de mens dat we een herhaling niet zullen vrezen? Herinnert Hij ons hier niet aan, na een verfrissende zomerse regenbui? Geen menselijke lofzang is groot genoeg Zijn oneindige goedheid te bezingen, als wij beseffen wat voor een zorgzame Vader hij is voor ons. Toch?

Nee, natuurlijk niet. Dat christenen deze kant-en-klare onzin in het jaar onzes heren MMVII nog kunnen uitkramen als men vraagt (maar vaak is dat zelfs niet nodig) naar een uitleg voor de ‘god-is-goed’ mentaliteit die ze er op nahouden is tekenend voor het gebrek aan kritisch onderzoek van zichzelf, hun denken/geloof én de instantie die ze ‘geholpen heeft’ deze bagger voor zoete koek te leren slikken. Natuurlijk is god niet goed. Wat is dat voor een intelligent wezen -god de almachtige heerser en de schepper van al dat is- dat hij zulke vreemde fratsen uithaalt om de mens simpelweg te vergeven. En vergeven waarvoor? Wat kan de mens ooit gedaan hebben dat een mensenoffer nodig was om het leidend voorwerp van zijn eigen schepping te redden? Redden van wie? Redden van wat? Waarom moeten we gered worden? Laten wij nogmaals een -ditmaals kritische- blik werpen op Johannes’ bewering:

Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

Wat mij opvalt is het gebruik van het woord ‘enige’. Waarom staat er niet: “… dat hij zijn Zoon heeft gegeven …”? Alsof het niet een teken van liefde zou zijn wanneer je ‘gewoon EEN zoon’ aan het kruis laat nagelen, maar dat het erger is wanneer het je ENIGE zoon is. Voor mensen is deze redenatie compleet geldig: Natuurlijk is je ene zoon niet meer of minder waard dan je andere, maar als je er slechts één hebt, blijf je in je kinderloos achter. Ik hoef u hopelijk de implicaties daarvan niet uit te leggen wanneer men leeft in de jaren 100 AD. Máár: dit geldt in zijn geheel niet voor god. Ten eerste vertelt de bijbel ons dat WIJ gods kinderen zijn, dus hij heeft er nog een miljard of wat achter de hand. Ten tweede heeft god geen last van vruchtbaarheidsproblemen, laat staan dat hij hoeft te bidden opdat het een jongetje moge zijn. En ten derde heeft god geen kind nodig als oudedag-voorziening. Ergo: de toevoeging ‘enige’ is volstrekt onzinnig in dit vers en is louter gericht om op het menselijke gevoel in te spelen. Mensen die zich afvragen wat daar precies mis mee is, raad ik aan hier te stoppen met lezen en voor straf 10 weesgegroetjes!

Tevens onbegrijpelijk aan dit korte vers is het tweede gedeelte: “opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft”. Waarom, als wij deze zin beredeneren, zouden wij NIET het eeuwig leven hebben? Sinds wanneer is geloven niet meer genoeg, maar moet er een zoon van god sterven als bloedoffer? Altijd hetzelfde liedje met die god; ieder antwoord dat de bijbel geeft, roept een logaritmisch toenemend aantal vragen op. Waar te beginnen?

De zondeval

Hij hield hem het volgende voor: “Van alle bomen in de tuin mag je eten, maar niet van de boom van de kennis van goed en kwaad; wanneer je daarvan eet, zul je onherroepelijk sterven.” Gen 2:16-17

Een goed christen zal onmiddellijk verwijzen naar de zondeval: Adam en eva die het nodig vonden om per se van de enige boom waar ze niet aan mochten komen een vrucht te proeven. Dit op aanraden van een slang. Ook door god geschapen en derhalve getolereerd door hemzelf als verleider van zijn schepping. Doch door god gestraft omdat hij zijn werk deed. Afgezien dat het vreemd is dat een alwetende god dit ‘verraad’ niet zou zien hebben aankomen, heb ik me altijd afgevraagd hoe het mogelijk is iemand iets te verbieden die geen kennis heeft van ‘goed en kwaad’. Sommigen beargumenteren dat deze kennis niet gelijk is aan normbesef, maar aan de mogelijkheid zelf een norm te ontwikkelen. Hiermee vaststellend dat zowel adam als eva derhalve reeds een normbesef hadden dat onveranderlijk moest zijn en van god gegeven. Deze argumentatie brengt ons nergens. Het door god gegeven normbesef (dat niet veranderlijk was door invloed van adam noch eva) was klaarblijkelijk wel beïnvloedbaar door de redenaties van de slang. Kortom: Eva had geen schijn van kans, maar zowel de mens als de vrouw (u leest het goed: Gen 3:16-17) waren verdoemd. Gods alwetendheid belette hem niet om niet boos en verdrietig te zijn en de mens (en de vrouw) te verdoemen. Vanaf nu gingen mensen (en vrouwen) dood, moesten ze lijden en wat niet meer. Waar is nu precies die zondeval? Waaruit blijkt expliciet dat god het ook de nakomelingen van adam en eva kwalijk nam? Dat staat nergens. Het moet worden afgeleid uit de ‘contextuele’ aanname dat de straf ook voor de nakomelingen gold. In onze maatschappij betekent straf het einde van schuld. Voor god is het slechts het begin.

We keren terug naar Johannes’ boude bewering. Dat god de wereld zo lief had begint een wrange bijsmaak te krijgen, temeer de door god geschapen ‘hulptroepen voor de mens(gen 2:20)’ klaarblijkelijk ook de tuin van eden uitgebonjourd zijn. Zonder dat al deze dieren daadwerkelijk iets verkeerd gedaan hebben, kunnen wij niet anders concluderen dat dieren ook sterfelijk zijn. Ofwel de dieren zijn mee-gestraft, ofwel ze zijn nooit onsterfelijk geweest: God is een ordinaire voortrekker óf simpelweg ‘in basis’ onrechtvaardig. Kort voor adam en eva de tuin uitgezet werden maakte god nog kleren voor ze van dierenhuiden. God is geen dierenvriend. God geeft geboden aan mensen die logischerwijs niet begrepen kunnen worden. God had zijn scheppingsprestatie lief. Niet de slang, niet de mens, niet de vrouw en zeker niet de flora en fauna.

Het bloedoffer
Hoe-oh-hoe is dit verraad goed te maken jegens god? Accepteert god een sorry? Accepteert god een ‘nee-we-zullen-het-eeeeeeeecht-niet-meer-doen’? Nee. God blijft ongeveer 4000 jaar boos. Als we de bijbel behandelen als (historisch) correct boek, is het mogelijk te berekenen dat de aarde op dit moment niet ouder is dan iets meer dan 6000 jaar. Gezien de wetenschap dat we leven in het jaar 2007 ad, kunnen we concluderen dat van schepping tot het jaar nul ongeveer 4000 jaar verstreken zijn. Met dank aan de creationisten. In die tussentijd sprak god nog tot de mens en strafte hij zo af en toe wat (zondvloed, iemand?) en greep hij hier en daar in, maar vergeven was het bij lange na niet. Daar was meer voor nodig! God kwam op het lumineuze idee dat er iemand moest sterven. Waarom? Waarom vindt het opperwezen, de almachtige god, de god van liefde, in het bezit van de hoogste moraal, het nodig om notabene zijn eigen boosheid af te kopen met een bloedoffer, en óók nog dat dat zijn eigen zoon moest zijn? Daarvoor had hij geen probleem met het uitmoorden van wat mensen, planten en dieren. Waarom nu wel? Wat kon die zoon er aan doen? Was het zijn schuld? HAD god al niet gestraft? Zijn wij niet vele malen rechtvaardiger dan god door in onze maatschappij te stellen dat ‘een persoon niet tweemaal gestraft mag worden voor hetzelfde vergrijp’? Was een simpel: “zand erover” niet genoeg? Wat í­s er mis met god?
Het verhaal waar het citaat van johannes ons naar verwijst is natuurlijk de kruisiging van jezus. Dit offer was nodig om de zonden van de mens op te heffen. Een zonde die een alwetende god moet hebben zien aankomen. Een zonde die onmogelijk te vermijden was door adam en eva omdat ze simpelweg niet de middelen hadden het verbod te snappen én na te leven. Een belachelijk verbod: God had de boom ook niet kunnen scheppen, evenmin als de slang. Hij ‘bond de mens (en de vrouw) op het fruit’ en wist wat er ging gebeuren.

God is een sadist
Zoals ik al eerder aangaf is het onmogelijk om niet met meer vragen te blijven zitten dan antwoorden en het is vrijwel onmogelijk om niet de hele bijbel door te wandelen op zoek naar antwoorden die bovenstaande vragen oproepen. Ik ga dat niet doen en laat dat aan uzelf over. Het laatste probleem van de zondeval is de wetenschappelijke weerlegging van de schepping. De schepping zoals beschreven in genesis heeft nooit plaatsgevonden. God is niet de schepper van de mens. God heeft de vrouw niet geschapen uit een rib van adam en adam niet het leven ingeblazen door de neus (gen 2-7).

Evolutie is de wijze waarop de mens tot bestaan is gekomen. De mens is middels miljoenen jaren van evolutie ontstaan en niet als mens leven ingeblazen door god. “Nou en”, zal een gelovige zeggen, “Zelfs ALS dat waar is, dan bewijst dat niet dat god niet bestaat”. “God kan nog steeds de schepper zijn van het universum en evolutie gebruikt hebben als middel om de mens te scheppen”. In het eerste geef ik hem gelijk. Alles is mogelijk. Al bewijst dat alleen maar dat allah, zeus of ‘de grote geest van de rivier’ het ook gedaan kunnen hebben. Het tweede is voor dit verhaal irrelevant doch onjuist.

Hoe men het ook wendt of keert, de conclusie kan niet anders zijn dan: Als de mens ‘geschapen’ is door middel van evolutie -en dus niet geschapen is in de tuin van eden- kan er nooit een zondeval hebben plaatsgevonden ten gevolge waarvan god zijn enige zoon zou sturen om te sterven voor ‘onze’ niet begane zonden. Adam en eva kunnen namelijk niet bestaan hebben. Evolutie levert niet twee individuen op van één soort waarvan één een mannetje en de ander een vrouwtje. God heeft zijn zoon aan het kruis laten nagelen om niets. Het was al niet nodig, want hij had simpelweg kunnen zeggen “ok, vanaf vandaag beginnen we me een schone lei”, maar het was nog onnodiger omdat er nooit een zondeval geweest is. God heeft voor zijn eigen plezier (want van genoegdoening kan geen sprake zijn geweest!) een mens gebruikt om jezus te verraden (judas) en een mens laten sterven aan een kruis.

Wát een voorbeeldig vaderfiguur. Wat houdt hij toch veel van ons. Zelfs als -en ik zeg zélfs ALS- een dergelijke god zou bestaan, zou ik niets van hem willen weten. Ik snap niet hoe christenen het in hun domme hoofd halen hun god neer te zetten als een ‘god van liefde’. Iedereen die een dergelijke god accepteert als moreel leider en presenteert als ‘het aanbidden waard’, zouden ze ongezien moeten opsluiten. Maar als ik dat zeg beledig ik god en geloof en ben ik respectloos. Ik ben liever respectloos tegenover barbaren, dan dat ik mijn intelligentie laat beledigen door een sadistische, masochistische, barbaarse, kinderachtige, onrechtvaardige en boosaardige god en voornamelijk: zijn volgelingen.

Tags: bijbel, christenen, Column, Creationisme, Evolutie