Kindermishandeling op het web: Henk50
Jan 18th, 2008 by Erik
De nadruk op het beschermen van het kroost lijkt de afgelopen jaren enorm te zijn toegenomen. Tenminste; als men spreekt over de slechte invloeden van ‘de grote boze buitenwereld’. Opvoedingen lijken tegelijkertijd nauwelijks meer serieus aangepakt te worden, behalve door een bepaalde groep mensen. En dat zou positief zijn, ware het niet dat deze mentaal beperkt ogende monsters de term opvoeding misbruiken als eufemisme voor het indoctrineren van hun kroost met het woord van hun onzichtbare vriendje.
Telt u daarbij op dat deze mensen tegenwoordig, dankzij doe-het-zelf websites als web-log.nl, niet eens meer over een IQ dat hoger is dan 80 hoeven te beschikken om hun waandenkbeelden wereldkundig te maken en de schrikbarende conclusie mag duidelijk zijn: Overal waar wij kijken vinden wij kindermishandeling op het web. Vandaag wil ik u het blog van Henk50 onder de aandacht brengen. Op dit blog is een stukje te vinden dat ‘Geloven met kinderen‘ heet. De ondertitel van dit blogpraatje is ‘De kerk als opvoedingsgemeenschap’.
Bijna alle ouders van baby’s en peuters uit onze kerk waren aanwezig. Ouders die werk maken van de opvoeding en dat met elkaar willen delen. Het thema van de eerste avond was geloofsopvoeding. Laten zien wat je gelooft (o.a. door de rituelen als zingen, bidden en uit de bijbel lezen), maar dat ook voor-leven. Het gaat om kennis en vaardigheden, maar ook om een innerlijke overtuiging die voor kinderen voelbaar is.
Wat klinkt dat toch heerlijk knus, is het niet? Ieder is gezellig met zijn kroost aangeschoven en heeft het over datgene dat men het allerbelangrijkste acht dat er bestaat: het gezamenlijk geloven in niet bewezen onzin. Maar voornamelijk; hoe krijg je je kind zover dat hij of zij daar net zo hard in gaat geloven als jijzelf? En natuurlijk; zonder het kind een eigen keuze te geven. Een eigen keuze zou immers betekenen dat men zou moeten wachten tot de persoon een jaar of 17-18 zou zijn en iedereen weet dat als je dan pas kunt beginnen met de indoctrinatie van het bidden, zingen en bijbellezen, het gedaan is met de ziel van het beestje. Bovendien zou je het dan moeten vertellen dat er ook nog alternatieven zijn waar je jezelf nooit in verdiept hebt, behalve dat je ze hebt afgedaan als onzin. Kortom: Zo vroeg mogelijk aan de slag met die kinderhersentjes. Misleiden die handel. Scheelt je een hoop zelfstudie en twijfel.
De eerste vraag die gesteld werd is wat de ouders zichzelf herinneren van de christelijke opvoeding. Het bijzondere was dat deze herinneringen zo verschillend zijn: de gesprekken aan tafel, het naast je moeder zitten in de kerk, de muziek, het voorlezen uit de kinderbijbel. Maar ook breder: de gastvrijheid van het gezin, de gezinstijd op zondag. Maar ook de ervaringen dat de zondag zo saai was omdat er niets mocht. Ieder kind pakt kennelijk weer op een andere manier iets op.
Als je succesvol wilt zijn in je leugens, is het het verstandigste om te bedenken of je er zelf in zou trappen en voornamelijk; waarom. Niemand heeft ooit een smoes verteld voor het te laat komen op het werk zonder het in de auto of de trein aan zichzelf voor te houden. Waar moet de intonatie? Moet ik het direct zeggen of terloops? Daarnaast is het belangrijk om ook de positieve kanten van je leugen te benadrukken: Er was weliswaar iemand te water geraakt waardoor de brug afgezet was, maar deze persoon is wonder boven wonder gered door de hulpdiensten. Er klonk luid applaus toen de dappere brandweerman de dame uit het ijskoude water haalde. Voor heel even was iedereen één grote familie. Oja, en vergeet vooral niet allerhande omstandigheden te beschrijven. Ook al hebben deze niets met de situatie te maken. Mensen willen fijne dingen horen.
Aan de hand van de Stages of Faith van godsdienstpsycholoog James Fowler legde Annemieke vervolgens de verschillende fasen in het leren geloven uit. Geloofsopvoeding begint eigenlijk al vóór de geboorte. De eerste twee jaren zijn de ervaringen vooral lichaamsgebonden. En daarnaast zijn de rituelen erg belangrijk, zoals het zingen en het bidden op een heel basale manier. Deze eerste fase vormt het fundament voor de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen. Het is ook de periode waarin het kind de eerste beelden van zijn ouders ontwikkelt (en daarmee het fundament voor het leren vertrouwen). Het is de periode waarin het kind moet kunnen ervaren dat het er onvoorwaardelijk mag zijn.
Het is zelden vruchtbaar om tegenspraken te benadrukken. De beste manier om tegenspraken te vermommen is niet door ze te ontwijken, maar om ze vol overtuiging te benoemen. Dus; ook als de wetenschap (en pseudo-wetenschappen als psychologie) niets te maken heeft met godsdienst of zelfs kinderen opvoeden, dan is het het beste om zonder schroom te refereren aan een boek van een ‘godsdienstpsycholoog’. Niet bij stilstaan, gewoon doorgaan naar wat deze geleerde persoon (want: titel) te vermelden heeft. Even zien: Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met het aanpraten van het bestaan van een onzichtbaar vriendje. Ook hier niet stilstaan bij het feit dat niemand een psycholoog van welke soort dan ook nodig heeft om hem dat te vertellen. Waar we echter wel een psycholoog voor nodig hebben is om ons duidelijk te maken hoe wij reeds voor de geboorte ons kind kunnen proberen lastig te vallen met onze eigen waandenkbeelden. Geen weldenkend mens zou dit namelijk zelf verzinnen. Het mag duidelijk zijn dat dit niets met het kind te maken heeft, maar alles met de opdringerige aard van de godsdienstige ouders en hun angst te falen in hun doelstelling: Het kind intellectueel lamslaan.
Peuters en kleuters vragen ook om herhaling. Soms willen ze avond aan avond hetzelfde verhaal horen. De kinderen denken zwart-wit: iets is goed of fout, en bij iets fouts hoort straf.
Ook hier spreekt de paranoïde kant van de godsdienstwaanzinnige. En ook hier is haar stem ingepakt in modern ogende en pedagogisch correcte terminologie. Ja, het kind kan een verhaaltje zo leuk vinden dat het het iedere avond wel wil horen. Dat heeft niets met geloof te maken of met de bijbel, maar alles met kinderen. Ja, kinderen denken vrij ongenuanceerd over zaken. En dat zouden ze blijven doen tot op een bepaalde leeftijd als er niet ouders waren zoals deze, die menen aan de simpele regels van het kind-zijn nog een aantal andere toe te voegen. Regeltjes als: Je moet bidden, want niet bidden vindt god niet goed. Of: Je moet de bijbel lezen en net doen alsof het allemaal logisch is, want twijfelen aan de inhoud van een boek is niet wat god wil. Of: Je vriendjes en vriendinnetjes die niet bidden komen niet in de hemel. En niet te vergeten: Ieder mens moet een persoonlijke relatie met god hebben, ook al zie je hem niet. Als jij niets merkt, moet je misschien harder bidden, meer bijbellezen en meer naar de kerk gaan. Het ligt namelijk altijd aan jou, kindje. Niet aan god. Die bestaat en luistert en heeft altijd gelijk. Waarom? Omdat papa en mama dat zeggen. Hoe papa en mama dat weten? Staat in de bijbel, zegt de kerk en hebben papa en mama ook geleerd. Wou jij soms zeggen dat jij het beter weet?
Ze kunnen ook angstig zijn. Dat vraagt om alertheid. Waar is mijn kind bang voor?
En dan moet je niet vreemd opkijken dat het kind angstig wordt. Nog meer dan het normaal al zou zijn. Waar iedere volwassene weet dat er geen monsters onder het bed liggen te wachten tot het licht in de slaapkamer uitgaat, vertellen deze religieuze rotzakken ze dat er wel één boven ze zweeft waar ze maar beter mee op goede voet kunnen staan. Waar uw kind bang voor is? Uw kind is bang voor alles waar kinderen bang voor zijn. Hetzelfde waar u bang voor bent en waar u als uitvlucht het antwoord meent gevonden te hebben in de kerk en de bijbel die u vervolgens nog meer angsten aanpraten. En dat alles om in eerste instantie die kinderlijke angst te beteugelen. Een vicieuze cirkel van angst zaaien is geboren. Maar dat weet u al, want u bent inmiddels volwassen. Het is de reden dat u zo vroeg begint. Des te eerder de angst en troost er in zit, des te moeilijker kan het kind later ontsnappen aan de grijp grage handjes van het knusse kerkgenootschap.
Tegelijkertijd moet je niet krampachtig zijn. Kinderen kunnen op deze leeftijd ook opvallend ‘laconiek’ zijn. Bidden kan al goed samen met peuters en kleuters. Tijdens de verteldienst voor de jongste kinderen uit de kerk wordt gebruik gemaakt van een gebedsboek. Ze kunnen aan de hand van platen zelf uitzoeken waarvoor gebeden wordt.
Het is daarom dat men zich bij voorbaat geruststelt wanneer men bemerkt dat het kind bij tijd en wijlen weinig geïnteresseerd lijkt te zijn in dat gedoe met god. De ouders moeten dan niet wanhopen; zo zijn kinderen. De ene dag zijn het de teletubbies en de andere dag is sesamstraat weer helemaal de bom. Kinderen; geen pijl op te trekken. De belangrijkste les? Niet wanhopen, maar doorgaan. Uw indoctrinatie zal haar vruchten afwerpen. Zeker als men nog voordat het kind beseft dat handen gevouwen kunnen worden, begint met bidden. En omdat dergelijke saaie en eentonige bezigheden niet ontworpen zijn voor kleintjes is het handig om deze rituelen aan te kleden in een kleurrijk jasje. Geef ze een plaatjesboek waar ze hun eigen vergif in kunnen uitkiezen en u heeft ze bij de kladden. Als ik mijn katten een pilletje moet geven verpak ik het ook altijd in een stukje vlees. Mijn volwassen katten hebben tegenwoordig echter prima in de gaten wanneer ik deze truc bij ze uithaal en er rest me inmiddels niets anders dan ze stevig vast te grijpen en met gevaar voor eigen ledematen ze de medicamenten in de strot te duwen. Een vergelijking die menig gelovige ouder niet vreemd zal zijn, behalve dat ik daadwerkelijk louter het beste met ze voorheb.
Daarna was het de beurt aan de uitwisseling van ervaringen. Alle ouders hadden eigen bijbels en vertelboeken meegenomen. Aan de hand van gerichte vragen kon daarnaast beoordeeld worden welke bijbel zou kunnen passen bij welk kind.
Kinderen consequent onzin wijsmaken is zo makkelijk nog niet. Ouders moeten toch ook maar aanmodderen en daarom is zo’n samenkomst toch erg fijn. Je kunt ervaringen uitwisselen: Eerst bidden, dan een snoepje. Eerst bijbeltje lezen, dan pas sesamstraat kijken. Dat soort kneepjes. Wat bij de een wel werkt, hoeft overigens bij de andere niet te werken. Ieder kind is als het ware een eigen persoontje met een eigen mening en als je die wilt breken moet je de behandeling wel op het individu afstemmen natuurlijk. Je moet het ook vooral zien als groepstherapie voor kindermishandelaars, want het gaat inmiddels al lang niet meer om het onfeilbare woord van god. Er zijn al verschillende versies van; het doel heiligt immers de middelen. Je vangt geen vliegen met azijn. Afin, u snapt me wel.
Ik vond het een bemoedigende en inspirerende avond.
Sprak Adolf toen hij thuiskwam van het Hitlerjugend fanfare festival. Sprak de pedofiel toen het hockeytoernooi onder 16 jaar was afgelopen. Sprak papa toen hij lazarus thuiskwam van de kroeg en naar zijn riem greep. Sprak de christen toen hij schreef over de opvoedavond in zijn kerk.
Onbegrijpelijk hoe die mensen het leven van hun kinderen zo kunnen verzieken. Ik kan daar toch zo droevig van worden.
En daar zit de crux. Die ouders denken ook dat ze het beste met hun kinderen voorhebben: als kids niet geloven worden ze slechte mensen en dan gaan ze niet naar de hemel. Natuurlijk is god alwetend en weet hij toch al hoe het afloopt, dus waarom nog proberen ze tot ‘gristus’ te laten komen. Maar ja, die contradictie is een beetje te complex voor onze ‘EO-vrinden’.
Wat ze er zo op jonge leeftijd instampen, dat krijg je er op latere leeftijd nooit meer/heel moeilijk uit.
En zo verspreid het virus zich al eeuwen.
En het ziet er niet naar uit dat dit spoedig zal veranderen.
Vroeger op een christelijke school gezeten, en ik vond die bijbelvoorlezingen aan het begin van de dag erg vermakelijk (leuke adventure-verhalen immers). Echter, ik heb nooit door gehad dat het de bedoeling was dat ik ze meer waarheid toe moest dichtten dan bijvoorbeeld de donald duck (iemand veranderd zomaar in een zoutpilaar fts, dat kan alleen willie wortel met z’n draagbare materiemodulator). Op de kleuterschool zat ik tijdens het bidden ook zowat standaard met m’n ogen open, en m’n handen ongevouwen, wat me regelmatig een (vaak ook fysieke) reprimande opleverde van de kleuterjuffrouw (die overigens een compleet gestoorde fruitcake was in de algemene zin, dus niet slechts de religieuze).
Kortom; die shit was toen al niet aan mij besteed.
Even of topic, maar dit kan ik jullie niet verzwijgen: Eén van de fooienpotclubjes (de wereld van morgen) is ervan overtuigd dat de Engels-Amerikaanstalige volkeren de ware afstammelingen van de verloren stammen van Israel zijn. Daarmee zouden zij ‘bevoorrecht’ zijn. Ze pleiten dan wel tegen racisme, maar zien zichzelf als ‘iets gelijker’ dan de rest.
Achja, mormonen?
Ik kan me niet herinneren dat het geloof er bij ons thuis met een vorm van opzet werd ingestampt. Het was er gewoon. Mijn ouders waren van huis uit gewend om elke avond voor en na het eten te bidden en vóór het toetje een stuk uit de bijbel voor te lezen. En twee keer op zondag naar de kerk. Dus dat deden ze, goed geconditioneerd, met hun eigen gezin ook.
Toen mijn broer en ik ouder werden, werd het wel strenger als je afweek en verkeerde vragen stelde. Mijn broer was helaas braafvolgend, dus ik stond alleen. Want ik had van jongs af niets met het geloof. Het sloeg gewoon niet aan bij mij.
Mijn vader sloeg wél. En hard.
@Pieter
Idem. Maar ik kan mij nog goed herinneren dat ik en mijn zus regelmatig blikken van verstandhouding uitwisselden bij de bijbellezing… natuurlijk wel zo dat pa het niet zag, want je had zo een ‘hengst’ (oplawaai met instant opvoedkundige werking) te pakken.
Voor mijn moeder was geloven gewoon een onderdeel van het huishouden. Ze wist (weet) niet beter. “Er moet toch iets zijn”, zei ze altijd als ik er soms met haar alleen over probeerde te praten.
Maar mijn moeilijke tegendraadse vragen briefde ze ‘s avonds dan door aan mijn vader en dat werd dan een donderpreek en met de bijbel naar mijn kamer om een stuk uit het hoofd te leren en na te vertellen. 10 jaar was ik ongeveer.
Gelukkig (?) kwam mijn vader vaak pas thuis als mijn broer en ik al in bed lagen. Maar hij was ook ouderling en dat betekende dan op zondag bezoek van andere boze mannen in donker pak om alles nog eens door te nemen met dat “godvergeten” of “goddeloze” kind.
Ach ja, conditionering: ik begin ook te kwijlen als er een belletje klinkt
God, wat ben ik blij dat mijn ouders het aan mij gelaten hebben zeg.
Na diverse gristelijke scholen vond ik het wel welletjes en heb heel die poppenkast aan de kant geschoven. Ik bespaar nu mijn zoon deze onzin en leer hem zelf na te denken.
Om maar even in de stijl van de Bond Tegen Het Vloeken te spreken:
God is aangeleerd. Word geen naprater.
die website van hun (de bond) is wel een tip; hilarisch hoeveel moeite sommige mensen steken in het zich drukmaken om futiliteitjes
Heb de site gelezen ja, kostelijk. Een aantal jaar geleden heeft de Bond succesvol oud-voetbalverslaggever Hugo ‘komt dat schóóóót’ Walker aangeklaagd. Reden: hij zei in één van zijn commentaren ‘in godsnaam’.
Doel je op die versatel-reclame van een paar jaar terug? Ik heb dat toen verder niet meer gevolgd, maar het zou te schandalig voor woorden zijn als die klacht gegrond is verklaard! En dan vinden mensen het gek dat religie steeds meer het mikpunt van spot aan het worden is. Mensen zijn het aanstellerige gezeik om niks helemaal zat, en dan is het gauw afgelopen met “mr nice guy” spelen.
http://www.godvoordommen.nl/2008/01/19/bond-tegen-religie/
@ king cold: Hilarisch!!!! op de site van de bond staat een poll met als stelling ‘alternatieven voor vloeken werken’ (of iets in die geest). Tussenstand: 58.89% stemde tot dusverre ‘nee’.
lol, dus bijna 60% van hun bezoekers vloekt dus. Aangezien de definitie van vloeken volgens de bond het misbruiken van de naam van god of jezus is, is het dus waarschijnlijk dat diezelfde 60% zich schuldig maakt aan blasfemie
. Inmiddels begrijp ik dus ook dat die klacht succesvol geweest is :S, ik bedoel wtf.. die club vind het erger dat vloekers een loopje nemen met onbewezen lariekoek (Jeetje, fts), dan wanneer ze een loopje nemen met het leed dat kanker veroorzaakt. Ja, “krijg de bloedkanker” is weliswaar schuttingtaal, en dat keuren we af, maar dáárvoor is onze mooie bond natuurlijk niet opgericht.
Ik ben blij voor jullie dat jullie onder het juk uit gekomen zijn.
Mijn ervaring komt vooral door oud medeleerlingen en collega’s afkomstig uit de westlijke “bible belt”.
Bij de meeste van deze was wel en grote vorm van intelligentie te ontdekken (lees, ze waren vaktechnisch soms beter dan ikzelf).
Maar zodra het gesprek kwam op religie, evolutie, archeologie en meer van dat soort interessante vakken, dan gingen de luiken dicht en kregen ze een blik in de ogen van “het licht is wel aan, maar er is niemand thuis”.
Ik heb het altijd knap gevonden dat zij, die een vakgebied hadden gekozen waarin weten, meten is, de bijbelse verhalen zo zonder slag of stoot aan kunnen nemen.
En, om me aan te sluiten bij de afzwaaier die ingezet is, da’s godver jammer.
Dit is een godvergeten site van en voor godvergeten mensen die denken dat ze zomaar uit de lucht zijn komen vallen… domme mensen dus.
@21 Zo, vier fouten in één zin. Knap hoor!
Psst, Co:
http://www.pregnancy.com/
Hoe komp het tog dat gristelijke fichuren ofer het alchemeen zo slegt Nederlands sgrijfen
Je laat je ook zo ontzettend kennen als de laffe nitwit door van die stupide hit&run acties uit te voeren .
Er lijkt ook en patroon in te zitten , volgens mij is Waterlelie de schuldige , opvallend hoe vaak haar aanwezig hier gepaard gaat met reacties van haar gristenvriendjes .
Het valt me op hoeveel reacties op de bewuste blog van Henk50 nogal primair en kort-door-de-bocht zijn. Het nivo komt niet veel hoger dan: wat zijn ‘die christenen’ toch achterlijk en wat zijn wij (???) toch zoveel verstandiger. Een citaat van een werkelijk groot denker: “Sommige dingen geloof je pas als je ze ziet; andere dingen zie je pas wanneer je gelooft.” Als je weet van wie dit citaat afkomstig is, mag je het me mailen. Misschien dat het je helpt om los te komen van die waanzinnig vooringenomen scheldkanonades ?
@25 Het valt me op hoe primair en kort door de bocht jouw reactie is. Wij zijn niet gelovig dus steek dat citaat maar weer weg.
Ik weet wel dat gelovigen gevoelig zijn voor tekst en taalspelletjes en hele langevenen hebben, maar daar hoef ik toch hopelijk niet in mee te gaan of rekening meevte houden. Maar het zal wel weer een hit&run actie zijn, ook al zo ergerlijk .
jeg vergat het eind van de quote: “…maar de dingen die je ziet wanneer je acid in je koffie doet… wow man”
Øh, jeg = Je, uiteraard.
*schakelt taalknop weer terug*
@Draken Geloof is veel beter dan Acid weet je, het is gewoon te gek heavy .Wat je dan allemaal kunt zien en vooral wat je dan op een geheven niet meer kan en wil zien, echt de trip van je leven.
@25 Ik zou ook echt niet willen weten welke grote denker dit nu verzonnen heeft , het geeft juist te denken dat iemand deze lulkoek serieus aanbeveelt als een wijze les en het is heel erg treurig dat iemand denkt dat enige meerwaarde zou komen van een groot denker die ook misschien wel eens een slechte dag heeft.
Ik ben net weer terug van een bezoek aan Canada, en heb in Ontario (ten noorden van Toronto) een aantal dagen rondgetoerd. In dit gebied wonen veel Amish, fundamentalistische gelovigen, die iedere vorm van vooruitgang en techniek schuwen. Ze rijden in rijtuigjes, getrokken door paarden rond. Vrouwen dragen een uniform, en werken zich helemaal kapot op het land. Kinderen worden “streng doch rechtvaardig” volgens de middeleeuwse opvattingen opgevoed.
Misschien is het een interessant punt van discussie om de positie van het kind in ogenschouw te nemen. Want, die kinderen worden geestelijk misvormd door de extreem gelovige ouders. De kinderen hebben niets in te brengen, en worden geacht de voedingsbodem te zijn voor het overdragen van deze verminking op de volgende generatie.
Wat mij interesseert is dit. Aan het einde van het leven moet iedere Amish het gevoel hebben dat hij/zij heeft gewerkt zoals de Heer dit heft verlangd/geeist. Wie controleert dit? Voor duidelijke gevallen is er nooit een probleem, maar zijn er ook grensgevallen? En zo ja, wie neemt er dan zitting in de beoordelingscommissie en spreekt dan uit: “U kunt door, óf doet U het nog maar een keertje over”. Na een hersenspoeling van een leven lang is het niet voor te stellen dat men aan het eind van het leven nog twijfelt aan de plaats in de hemel, want stel je voor dat HET allemaal voor niets is geweest.
Hoe kan het trouwens dat een regering niet in staat is om wetgeving vast te stellen waarmee het verboden is om kinderen op deze wijze geestelijk te misvormen? Voor zeer veel andere afwijkingen bestaan er dikke wetboeken, dus waarom niet hiervoor? Ook valt het op dat ze met rust worden gelaten, en hun heilige kronkels naar believen kunnen beleven. Kinderen worden niet gevaccineerd tegen voor kinderen vaak dodelijke ziektes, omdat de ouders vinden dat de Heer wijs genoeg is om te weten wat hij met zijn kinderen doet. Als er een kind overlijdt door het te onthouden van medische zorg, is er dan geen sprake van dood door schuld?
Kortom, het geloof, met name deze religie is wereldvreemd. Dat je geen tv kijkt, en geen auto wilt rijden, of ook maar iets te maken wilt hebben met moderne techniek is een keuze. Naar mijn idee niet zo’n verstandige keuze, maar daar gaat het niet om. Wat wel zeer ernstig is, is dat kinderen beperkt worden opgevoed, geen contact met de grote boze wereld mogen hebben, en dat ze voorbestemd zijn om die dubieuze levenswijze voort te zetten en door te geven aan hun kinderen. Binnen deze beperkte gemeenschappen vindt je ook zeer veel geestelijk onvolwaardigen als gevolg van incest.
Het sluit wel aan bij het topic, waarin eigenlijk alleen maar wordt gesproken over het opvoeden van kinderen door gelovige ouders. Mijn vraag over b.v. Amish gaat nog dieper.
@30, XXL: Ook in Nederland zijn er religieuze stromingen (o.a. Jehovas Getuigen) die hun kinderen niet laten inenten. De refo’s die strak in de leer zijn hebben geen TV thuis, alhoewel TV-programma’s kijken via internet dan schijnbaar weer wel mag. Jongensbesnijdenis, hoofdzakelijk een medisch onnodige ingreep, werd (wordt?) door de ziektenkostenverzekering vergoed. Wat natuurlijk bizar is, omdat zonder medische reden er geen sprake is van een “ziekte”. (We hebben het even niet over de geestesziekte van de ouders.)
Religie (en dan specifiek de “gevestigde” soort) krijgt, zoals altijd, een vrijbrief. Snij maar eens een stuk van de oren van je kind af omdat je in de Vulcanreligie gelooft. Eens kijken hoe lang het duurt voordat je in de bak zit.