Het religieuze sausje van de christenunie
Mar 20th, 2008 by Erik
Uit de comments, geschreven door Roel. Voorzien van een titel door moi. Het ChristenUnie artikel hier, tevens uit de comments van (andere)Erik.
Goede zorg en de geruststellende zekerheid dat er effectieve pijnbestrijding mogelijk is, kan de vraag naar euthanasie laten ‘oplossen’.
Een interessante stelling, maar waarop op is ze gebaseerd? Effectieve pijnbestrijding is (tot zekere hoogte) al lang mogelijk. Het komt dus door een gebrek aan goede zorg dat er naar euthanasie nog vraag is?
Daarom moet het kabinet snel werk maken van het beloofde plan van aanpak voor verbetering van palliatieve zorg. Dat zei ChristenUnie-Kamerlid Esmé Wiegman-Van Meppelen Scheppink vandaag in het algemeen overleg over de euthanasiewet.
Ben benieuwd wat er dan schort aan de palliatieve zorg. Dat vermeldt het artikel niet.
Palliatieve zorg gaat verder en reikt breder dan pijnbestrijding, benadrukte Wiegman. Ze sloot aan bij de definitie van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO): “Palliatieve zorg is de beoordeling en behandeling van problemen van lichamelijke, psychische, sociale en spirituele aardâ€. Wanneer er op al die terreinen goed zorg geboden wordt, is het maar de vraag of er nog gesproken kan worden van ‘uitzichtloos en ondraaglijk lijden’.
Waarom is dat de vraag? De uitdrukking ‘uitzichtloos en ondraaglijk lijden’ houdt in dat er sprake is van een terminale ziekte (uitzichtloos) en dat de grenzen van de pijnbestrijding zijn bereikt (ondraaglijk). Wat kan de definitie van palliatieve zorg daaraan veranderen?
Overigens: om ook ‘spirituele problemen’ te kunnen beoordelen en behandelen, moet er goede geestelijke verzorging zijn voor ongeneeslijk zieken. Wiegman vroeg staatssecretaris Bussemaker daarom, de geestelijke verzorging mee te nemen in haar plan van aanpak voor palliatieve zorg.
Het staat er leuk, maar volgens mij staat hier dat de staat geld moet gaan uitgeven aan religie. Dat is volkomen onnodig. Als de patiënt behoefte heeft aan geestelijke verzorging dan is er vast wel een dominee of een ouderling van zijn kerkgemeente die langs wil komen.
De ChristenUnie vindt dat levensbeëindiging op verzoek of hulp bij zelfdoding nooit een antwoord kan zijn op de zorg- en hulpvraag van patiënten.
Dat is op zich waar. Euthanasie komt pas in beeld als er op de zorg- en hulpvraag geen antwoord meer mogelijk is.
Wiegman benadrukte bovendien dat er geen recht op euthanasie bestaat. “Er bestaat geen absoluut zelfbeschikkingsrecht; dit wordt beperkt doordat ook anderen rechten en vrijheiden hebben.â€
Dit is holle retoriek. Welk recht van wie conflicteert met het zelfbeschikkingsrecht van de patiënt?
Dat slaat onder meer op de arts: hij kan niet verplicht worden tot euthanasie.
Dit is een stroman. Wie beweert dat een arts verplicht kan worden tot euthanasie?
De euthanasiewet (Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding) gaat niet over ‘rechten’ van het individu; ze bevat slechts een strafuitsluitingsgrond en een richtlijn voor artsen in geval van levensbeëindiging op verzoek of hulp bij zelfdoding.
Precies. De wet verplicht de arts dus niet tot euthanasie.
Wiegman: “Met gemengde gevoelens kijk ik terug op hoe de wet destijds tot stand is gekomen. Een sterk ideologisch debat ging eraan vooraf. Waarbij het doel, namelijk: hoe kunnen we tegemoetkomen aan het lijden van de medemens, vrijwel wegviel. En waarbij alles draaide om het middel euthanasie en het daarbij veronderstelde zelfbeschikkingsrecht. Het middel werd tot doel.â€
Weer een stroman en bovendien een verdraaiing van de feiten. Als lijden uitzichtloos en ondraaglijk is, en het is de uitdrukkelijke wens van de patiënt om te sterven, dan kun je het beste aan zijn lijden tegemoetkomen door hem ervan te verlossen. Het enige ideologische aan het debat was het bezwaar uit christelijke kring, dat leuk verpakt wordt maar er op neer komt dat het God is die besluit over leven en sterven en niet de mens.
De ChristenUnie is blij dat het debat over euthanasie vanuit het kabinet nu met een andere toonzetting wordt gevoerd.
Niet zo gek met ChristenUnie (en CDA) in het kabinet. Applaus voor eigen gelederen.
Verder staat de fractie er pal voor dat euthanasie onder het strafrecht blijft vallen. “En daarom hechten wij eraan dat in het coalitieakkoord is afgesproken dat de regels niet gewijzigd worden, en dat er geen experimenten komen met bijvoorbeeld de ‘pil van Drion’. Die afspraak staat,†aldus Wiegman, refererend uit een recent onderzoek waaruit bleek dat een forse meerderheid van de bevolking wél voorstander is van een ‘laatste-wil-pil’.
Waaruit maar weer eens blijkt dat christenen, tegen de democratische grondbeginselen ‘vrijheid van godsdienst’ en ‘scheiding van kerk en staat’ in, tot op de dag van vandaag via de politiek hun levensopvattingen aan het Nederlandse volk weten op te dringen.
Roel was me voor, dus dan maar een schaamteloze kopie
Beter goed gejat dan slecht verzonnen, Erik.
Maar maak je geen zorgen, ik voel me gevleid.
e.wiegman@tweedekamer.nl
“Welk recht van wie conflicteert met het zelfbeschikkingsrecht van de patiënt?”
Als je zakelijk blijft, heeft de partner een heel sterk recht op het in leven blijven van de patiënt. Het gaat om inkomen en de aanwezigheid die wegvallen bij het overlijden.
Pieter,
Esmé heeft het over palliatieve zorg, dus over terminaal zieken. De patiënt sterft toch vandaag of morgen. Vandaag met minder leed, of morgen met meer.
In alle andere gevallen, heeft de partner een “heel sterk recht” op het in leven blijven van een patiënt die uitzichtloos en ondraaglijk lijdt? Ik wil de partner niet tekort doen, maar ik vind het onvoldoende reden om euthanasie en hulp bij zelfdoding strafbaar te stellen.
Mijn opmerking ging buiten het recht op zelfbeschikking om. Het was meer een ander (extra) antwoord op de gestelde vraag.
Ik wilde hiermee aangeven dat euthanasie niet door de patiënt alleen zal worden overwogen en gewikt. Daar zijn heel vaak meerdere mensen bij betrokken en dat betekent dat de beslissing niet over een nacht ijs is genomen.
Waar de verdere discussie ook over gaat is of mensen die vereenzaamd zijn ook ondraaglijk lijden en in aanmerking komen voor actieve levensbeëindiging.
Ik wil er nog wel eentje aan toevoegen om weer wat te lezen te geven: “auto-beëindiging”
Ik bedoel geen zelfmoord, maar toch ook weer wel. Daarom noem ik het anders, omdat het ook anders beoordeeld wordt.
Mijn oude vader zag in dat zijn situatie hopeloos was, weigerde alle medicijnen en voedsel, nam net genoeg water in zijn mond om geen dorst te hebben. Bleef tot 4 uur voor zijn dood helder en benaderbaar, raakte 2 uur voor zijn dood buiten bewustzijn en stierf zonder pijn en angst. Ik moet erbij zeggen, hij was 84, was behoorlijk uitgeput door een gemene kanker, dus klinisch gezien is de methode van “versterving” eenvoudiger voor hem geweest dan voor een gemiddelde veertigjarige.
Mag dát dan wel? Het is niet acuut, maar toch gewoon zelfmoord? Met andere woorden als je geluk hebt, kun je het zo doen en dan wordt er niks van gezegd.
Voeding, medicatie en vocht actief weigeren wordt gedoogd?
Ik heb ook gezien hoe het “palliatief” gaat, met angsten en wanen vanwege de enorme hoeveelheden morfine en het uitgerekte bestaan. Het is vreselijk om te leven in een lichaam dat allang dood had moeten zijn. Wordt daar wel eens over nagedacht??
)
(Het is overigens een misverstand dat morfine gebruikt wordt voor levensbeëindiging. Het is de beste pijnbestrijder die er is, en uitermate nuttig in die zin, maar met uiterst vervelende psychische bijwerkingen. Alsof je via een hallucinatie afscheid neemt van het leven, zal ik maar zeggen. Kan ook wel leuk zijn trouwens, maar dan op eigen verzoek. Persoonlijk zou ik kiezen voor een leuke mix van paddo’s en licht-klassieke muziek met natuurfilms, de “Soylent Green Methode”. En massage natuurlijk, tot ik doodga
Ik heb het meest bewust afscheid kunnen nemen van mijn vader die niets gebruikte en dat was een bijzonder grote troost. Omdat ik wist dat hij het wilde en zelf zijn einde bespoedigde op een ontzettend moedige manier. Ik had hem die pil wel gegund, maar hij had hem niet nodig.
Ik gun die beslissing ieder individueel mens, aardige en liefdevolle ongelovige als ik ben….
2 dingen dus:
- actieve levensbeëindiging door bewust versterven? wat zou het standpunt van gelovigen daarover zijn? Als het wel in 5 dagen op eigen houtje mag, waarom dan niet in 5 minuten? Als ik moet kiezen tussen 5 dagen en 5 minuten en ik kies 5 minuten waarom is dat dan een foute keuze?
- palliatief medicatief ingrijpen kan (geestelijk) lijden, ook van familieleden, vergroten en moet behalve vanwege pijnbestrijding niet worden toegepast, dus rest er eigenlijk niets anders dan moed en “auto-beëindiging”. Soms door af te zien van alles, zoals mijn pa, soms door de NS-reisplanner te raadplegen. En als je dan aan bed gekluisterd bent, of anderszins onthand, ben je dus mooi de lul.