Even voorstellen: Mijn naam is René, maar sinds Erik ons verzocht een nickname te gebruiken, ben ik hier voor de vaste gasten ook bekend als “E. Coli”. (Ik koos die ‘nick’ destijds omdat er een andere René commentaren plaatste en er in die tijd verhalen in omloop waren van opzettelijke besmetting met de E. coli-bacterie. De eerste twee comments waren alletwee van mij — dus die nick blijk ik op 16 feb. laatstleden gekozen te hebben zo rond een uurtje of één.)
Al eerder heb ik hier ook via Erik, en de laatste tijd via Kees, enige posts mogen plaatsen. In mijn eerste post ben ik hier flink aangepakt, en zo hoort het ook. (Hetgeen niet wil zeggen dat ik van mening ben veranderd, haha, hoewel ik die nu wel anders zou formuleren.)
Donderdagavond heeft Kees mij hier de rechten gegeven om zelf te posten. Nou bedankt hoor, Kees, nou moet ik. (Op het moment dat ik dit schrijf moet ik nog uitzoeken hoe dat eigenlijk in zijn werk gaat, want dit hele blogging-gebeuren is redelijk nieuw voor me.)
Maar laat ik me dus even voorstellen. René, dus. Ik ben wat WooD, u allen bekend, een bejaarde noemt. Ik zit al heel lang in de WAO (een verhaal dat ik u zal besparen) en heb dus alle tijd aan mezelf. Ik kom uit de publicitaire wereld: ik heb bij uitgeverijen gewerkt, bij drukkerijen, en in de IT — voornamelijk als technisch schrijver of wetenschappelijk redacteur. Mijn laatste baan was de leukste omdat ik daarin mijn grote liefde voor talen en schrift kon combineren met mijn interesses in (wetenschap en) techniek.
Ik ben sinds ik tot de jaren des verstands was gekomen (toen mijn puberteit zo’n beetje begon) van nature een atheïst, maar vroeger vooral een onverschillige atheïst — ze deden maar wat ze niet laten konden, die gelovigen.
Eind 2001 vertrok ik naar Indonesië, waar ik tot voorjaar 2006 (met halfjaarlijkse onderbrekingen) zou blijven — cherchez la femme. In een zo druk bevolkte stad als Jakarta, met een toch al grote sociale controle, en een endemische ziekelijke nieuwsgierigheid van de Indonesiërs, is het onmogelijk als man en vrouw ongehuwd samen te leven. Zeker niet als je vrouw een praktijk aan huis heeft; zij is (kinder-)arts. Wij moesten dus trouwen. Om een islamitische vrouw te trouwen, moet je je bekeren tot de Islam. Hoe men denkt dat dat mogelijk is, je bekeren omdat het moet, dat zal ik nooit begrijpen. Onze huwelijksceremonie — waar ik als bule flink voor moest dokken — bestond eruit dat ik eerst moslim werd door het simpele(?) uitspreken van de haha’s shahadah en dat ik haar ceremonieel tot vrouw nam door haar een qur’an te schenken en een tapijtje. En, dat was dat. Nou ja, nog foto’s maken: groot formaat voor in de praktijk natuurlijk — zij prachtig opgemaakt met extra haar en echte bloemetjes daarin, ik in sarung en petji (tegenwoordig peci, van NL petje).
Dat ik de shahadah heb uitgesproken blijft een dwaze zaak, maar omdat ik niet in toverspreuken geloof, deed het me natuurlijk niks. Ik heb mijn toen nog aanstaande heel duidelijk gemaakt dat ze niet moest verwachten dat ik ooit in een god zou gaan geloven, en dat ik me ook niet zou laten castreren besnijden.
Vóór mijn Indonesisch avontuur speelde religie geen enkele rol in mijn leven. Ik ken in mijn sociale omgeving nauwelijks mensen die religieus zijn. Ik ken(de) wel wat lieve mensen die New Age zijn en ken zelfs een “Ma” (een vrouwelijke volgeling van mafketel Baghwan), maar ik negeerde hun rare opvattingen gewoonweg. Mijn houding ten opzichte van religie is, na de aanslagen in 2001 (en de aanslagen die nog zouden volgen), maar ook door mijn opgedrongen contacten met een steeds verder radicaliserende Islam, geheel veranderd. Mijn vrouw (die ik nog altijd even per sms moet verstoten) was eerst niet zo praktiserend, maar gaandeweg werd ook zij steeds vromer. Ik was uiteindelijk compleet ondergedompeld in een van de meest idiote religies die er bestaan ’n religie, godbetert.
Ik ben me steeds bozer gaan maken op alle religies en de complete waanzin ervan. Vandaar dat ik hier aktief ben sinds ik godvoordommen tegenkwam. Ik wil me er op zijn minst voor inzetten de uitwassen van deze wanen te bestrijden. Of dat gaat lúkken, geen idee — best wel pessimistisch eigenlijk. Maar het gaat in ieder geval niet alleen.
U hoort nog van me.
)
SMStegoed op René? Of weet je nog niet hoe je nu eigenlijk met die verdomde apparaatjes moet smssen?
HA!! Nee, hoor. Ik gebruik soms zelfs smileys!
@ René.
Wist je al dat tegenwoordig het plebs en zelfs vrouwen stemrecht hebben?
@3: Ik heb er ooit iets van gehoord, ja.
Er is vast ook wel een anti-shahahahaha. Een spreuk waardoor Allah snapt dat je niet in hem gelooft, en waardoor je weer moslim af bent.
@5: Waardoor allah (allà, laten we éven aannemen dat-ie bestaat) er alleen het “mo” afhaalt:
moslim.@5 Blasfemist: was het maar zo simpel. De meeste religies zijn makkelijk om binnen te komen, maar ze laten je niet zo snel meer gaan als je eenmaal binnen bent.
@ Rene: Gefeliciteerd met je promotie hier (smiley
)
Een spatie erná lijkt moij ook aangewezen: test: koppiepeestend, hier (smiley
), idem, met spatie: hier (smiley 
)
moij gaat privé. Dag luitjes.
Beste René, of mag ik nog E. Coli zeggen/schrijven? Wat een ijzersterk verhaal. Sommige van jouw reacties op mijn comments krijgen nu een plaats!
Verklaar je nader, Gramps.
Kunnen we geen petitie ondertekenen om van René weer gewoon E. Coli te maken?
Om één of andere reden krijg ik van die naam ‘René’ de kriebels. Nothing personal hoor.
http://www.youtube.com/watch?v=JKlsgyWY21M ?
http://www.youtube.com/watch?v=QbU_NcyRbR0&feature=related Vooral 2:42!! Kees? Zet “E. Coli” maar terug als de handtekeningen binnenstromen.
@12: Test
Handtekening
Waar mag ie?
@René
Volgens m’n zwager moet ik mij bekeren tot de islam als ik überhaupt een kans wil maken om te trouwen met een afghaans meisje. Anders zou hun vader het nooit goedkeuren.
@17: Het staat er toch echt: Om een islamitische vrouw te trouwen, moet je je bekeren tot de Islam.
Net nog tegen de Marokkaanse verhuizers gezegd dat ik volgend jaar misschien zelf wel moet meedoen aan de ramadan…
Zij vonden dat erg leuk om te horen, zonder het geloof schijn je niet 100 % te zijn. De Marokkaanse vaders bevestigden ook dat zij het liefst zien dat hun dochters trouwen met een Marokkaan (bij voorkeur uit hetzelfde dorp). Ze vertelden ook dat Afghanen erger zijn dan Marokkanen.
Afghanen en Marokkanen kunnen allebei hasjiesj maken als de beste.
Isse goed in mijn boekje.
Trouwens vrijdag een dagje mee-geramadand (?) met mijn collega.
@21: http://en.wikipedia.org/wiki/Sawm — in het Indonesisch “puasa”.
@17, 19: Raak je hier niet een beetje érg ver af van “militant atheïsme”? Eigenaardig, zo’n omzwaai.
@17 “trouwen met een Afghaans meisje”
Iets met aap en mouw?
@20 Goed dat je het zegt, laatste keer in Marokko lag mijn hoofd er af. Van de winter maar weer eens kijken of ik een stel leipo’s tegenkom:D
Sorry als dit helemaal mis gaat. Wil graag even testen of dit werkt.
هههههههههههههههه
Bidirectionality in HTML under investigation…
…
@21: Haha, ik was eventjes bang dat je naar de term “zelf-islamisering” zou verwijzen.
Geen zorgen hoor, daar is geen sprake van.
@25: Je hoofd lag eraf? Vertel.
Lang verhaal, maar het komt er op neer dat we op een avond in een klein vissersplaatsje in een piratenbar (daar leek het in ieder geval op, het stuk waar we zaten leek sowieso erg op Monkey Island (TM) ) van een verdwaalde Duitser terecht kwamen. We raakte wat aan de praat en voor we er erg in hadden gingen er blokken hash zo groot als Verkade repen over tafel. Vol enthousiasme werden er flinke toeters van gedraaid, en voor ik het wist had ik het gevoel als of mijn hoofd zich ca. een meter rechts van de normale plek bevond.
En toen ging de Duitser ineens flippen dat er betaald moest worden ,omdat het helemaal niet vriendschappelijk was. Ik heb er maar weinig van meegekregen en heerlijk geslapen die nacht.
Holy ****. Ook uitgetreden. “als of mijn hoofd zich ca. een meter rechts van de normale plek bevond.”
* Opent fles “
Ik weet nu pas wat mijn mohammedaanse naam betekent:
Aangetroffen op deze site. Wou ik jullie toch even laten weten.
Maak dat حمزہ
Wou het jullie even laten weten: die damdoorbraak in Cirendeu, Tangerang (nevengemeente van Jakarta, met shariawetgeving) is op mij zeer bekend terrein. Ik ben daar honderden keren langs- en doorheen-gekomen op mijn “sepeda motor”. Er zijn lijken aangetroffen op vier kilometer van de plek des onheils. Dat is zowat voor de deur van mijn laatste woning in Jakarta, 50 meter van dezelfde rivier, de Pesanggrahan. Ik vermoed dat mijn ex het heel druk heeft in haar praktijk daar.
Als het water daar niet te hoog voor staat.