Geloven in geloof: Evangelisatieopportunisme.
May 17th, 2009 by Erik
Als uitgesproken atheïst discussieer ik dikwijls met mensen die mij mailen naar aanleiding van deze website. Niet alleen gelovigen, maar ook ongelovigen. Een veelgehoorde vorm van argumenteren van de laatste categorie is dat een geloof dan wellicht niet op waarheden berust, maar dat het toch op zijn minst ervoor zorgt dat mensen zich beter gedragen en dat het in belangrijke mate een troost kan zijn. Meestal wijs ik deze mensen erop dat het laatste net zo relevant is als te stellen dat een dronken man veel meer plezier heeft dan een nuchtere, maar vandaag wil ik me vooral richten op het eerste: Geloof zorgt voor medeleven en goede daden.
Wie kent namelijk niet de verhalen van christenen die met hebben en houden naar verre, meestal straatarme, oorden vertrekken om het woord van hun god aan de man te brengen? En wat, beste Erik, kan daar nu fout aan zijn? Horen we, ook als we niet geloven, niet tenminste te geloven in geloof?
Hier vindt u de website van een jong christelijk stel. Hij, Jonathan, en zij, Christina, zijn beiden fervente fans van de christelijke god. Tenminste, de god die zij menen te herkennen in de bijbel. Deze god, zo menen zij, draagt hen op om de mensheid te helpen en van dienst te zijn en tot dit doel hebben zij, na een cursus gevolgd te hebben, het op zich genomen om in Cambodja het woord van hun heer te verspreiden. Op hun website verhalen ze over hun ervaringen en de mensen die zij ‘helpen’. Eén van de bekeringsverhalen gaat over een 15 jarige jongen met de naam Wa Thanh.
Met zijn ouders, z’n oudere en jongere zus woont hij in een klein huisje in één van de gevaarlijke Vietnameze buurten in Phnom Pehn. Z’n vader werkt als “junk-seller”, oftewel iemand die afval van andere mensen koopt en dit dan weer doorverkoopt aan anderen. Z’n moeder helpt hem soms en zorgt thuis voor de kinderen. Wa Thanh’s vader is veel dronken. Bijna elke avond komt hij dronken thuis en slaat hij Wa Thanh. Ook z’n moeder helpt slaat hem soms. In Cambodja hebben de Vietnamezen niet veel rechten. Ze hebben geen geboortecertificaat en daarom kunnen ze vaak niet aan werk komen en mogen ze niet naar school.
Kortom; arme mensen met een kloteleven zonder enig uitzicht op beter. En in plaats van deze mensen simpelweg alleen te scholen en te voorzien van betere huizen en banen of anderszins een duwtje in de rug te geven door daadwerkelijk hun problemen te proberen op te lossen, is het onze jezusfans natuurlijk eigenlijk maar om één ding te doen: Bekeren. Zo schrijven ze verder:
Wa Thanh gaat gelukkig wel naar school, naar Hagar. Een goede, christelijke school, waar veel leraren zijn die de liefde van Jezus uitdelen. Hier hoorde hij over Jezus, maar hij vond het maar niks. Hij besloot bewust om niet Jezus te volgen en te blijven zondigen. Vaak kwam hij in een gevecht op school. Op een dag was hij zo boos dat hij een mes meenam en een jongen na school opwachtte om hem te vermoorden! Gelukkig kwam deze jongen niet opdagen.
Want dit is hoe onze liefhebbende christenen dit arme ventje benaderen en veroordelen. Hij wordt mishandeld door vader én moeder en heeft geen kans op enige scholing die gericht is op een succesvolle toekomst. Maar dat deert niet; hij besloot bewust om niet jezus te volgen en te blijven zondigen. Ziehier wat er gebeurt wanneer religie zich mag bemoeien met maatschappelijke en psychologische problemen. Natuurlijk is dit kereltje gewelddadig; hij ziet niet anders. Natuurlijk heeft hij niet de luxe om na te denken over wat goed en kwaad is; hij moet overleven. En in plaats dat onze liefhebbende christenen Wa Thanh daadwerkelijk helpen door hem naar een kinderpsycholoog te sturen en hem uit de omgeving te halen die hem gemaakt heeft tot wat hij is, proberen ze louter en alleen hem te bekeren tot hun god.
Op een avond in z’n huis, bad hij tot Jezus en zei hij: “Ik wil stoppen met zondigen en U gaan volgen, Jezus. Help me!”. Nu leeft de Heilige Geest in hem om hem te helpen niet meer te zondigen! Wanneer jongeren met hem willen vechten, krijgt hij kracht van de Heilige Geest om niet meer te gaan vechten. Verder is hij een paar keer genezen van hoofdpijn en van buikpijnen! Op 15 maart 2009 heeft hij besloten om zich te laten dopen. Hij had zich bekeerd en wilde dit laten zien door zich te laten dopen! Nu houdt hij van bidden en is hij vol van God. Hij helpt andere jongeren om Jezus te volgen en vertelt aan z’n moeder verhalen over Jezus.
En zijn toekomst? En zijn vader? En de gevolgen die zijn levensomstandigheden tot nu toe op hem gehad hebben? Je hoort ze er niet over. Jezus is in zijn leven, op naar het volgende slachtoffer. Dit kind is niet tweemaal misbruikt, maar driemaal. Net als een ander 15-jarig jongetje dat de naam Phak draagt.
Het zoeken van bekeerlingen gebeurt niet in rijke wijken van een gemiddelde welvarende westerse stad, maar in de armste gebieden van deze wereld. De reden is simpel; Een religie zorgt voor troost en geeft de geïnfecteerde gastpersoon het idee dat al het lijden op aarde beloond zal worden na de dood. Een religie is aantrekkelijk voor mensen met problemen of in uitzichtloze situaties. En liefdevolle christenen als Jonathan en Christina weten dit en maken er misbruik van. Als je daadwerkelijk het beste voorhebt met mensen, dan probeer je ze te helpen zonder dat je van de gelegenheid misbruik maakt jouw persoonlijke religie door de strot te duwen.
Iedere gelovige, agnost of atheïst die mij nu nog wil vertellen dat geloof “ook goede dingen doet”, zoals het helpen van de minderbedeelden op deze aardbol, moet zich eens afvragen of deze drang tot evangeliseren van deze slachtoffers van onze drang tot economische vooruitgang nu daadwerkelijk getuigt van liefde voor de medemens of dat zij simpelweg niet meer is dan het laag bij de grondse misbruiken van de uitzichtloosheid in het leven van deze arme mensen.
Persoonlijk zou ik pas versteld staan van de medemenselijkheid van deze lieden wanneer ze hun geloof NIET zouden proberen te verspreiden, maar louter zouden helpen om MENSEN te helpen. In plaats van mensen te helpen om CHRISTENEN te maken. Vergelijk het maar met de enorme bedragen aan ontwikkelingshulp die het overwegend ongelovige Nederland jaarlijks overmaakt. En dat zonder enige eis aan enige levensbeschouwelijke overtuiging dan ook. Dat is pas helpen.
Rest mij te constateren dat Jonathan en Christina pas echt onbaatzuchtige christenen zouden zijn als ze bij mij in de buurt een projectje zouden starten. Ik denk dat ze het een week zouden volhouden bij gebrek aan bewerkelijke en mishandelde kinderhersentjes.
Dat is nu precies het venijn, het vergif in de religie: kansloze mensen een schijnoplossing bieden.
Zeer terechte opmerking, Erik, missionarissen hebben zich altijd in het kielzog van de veroveraars sterk gemaakt om de onvrede en de grieven jegens deze veroveraars uit westerse landen, zoals Nederland en Brittannië, en het lijden als gevolg van hun optredens te verdoezelen en te verwijzen naar het leven na de dood, zoals door de volgelingen van een fictieve Jehoshua ben Josef gepropageerd wordt. Missionarissen die als enige doel hadden de destructieve werken van kolonisten te verdoezelen. Eén van de ergste van de laatste eeuw was moeder Theresa, katholieke non in Calcutta, die het zogenaamd opnam voor de armen, maar ondertussen niet naliet de normen van de heilige moederkerk aan de verschoppelingen in Calcutta op te dringen. Wat mij betreft had ze die Nobelprijs nooit gekregen.
Ik zou zeggen phak ‘em, ware het niet dat Phak wordt uitgesproken als “pHak”, min of meer als de in onze familie wijd verspreide aanduiding voor de stamhouders: /pa hak/. Na de vigerende en, oh, es-uitspraak “Chineze” nu ook in e-druk te moeten verstouwen (“Vietnameze buurten”), wil ik wel even melden dat ik hier razend van word.
Wil je aan mijn bloeddruk denken, Erik?
Ik sieteer so als ik ut lees, Renee!
oh mijn god, dit zijn de ergsten… die weten dat god bestaat. hun ondersteunend team mag er ook zijn: pr, financien en…. gebed. je kan het hoofd van de unit gebed ook bellen (0617240636), misschien iets voor je eigen bedrijf of blog?
waar ik bij het verhaal van erik aan moet denken is dat deze mensen alle morele beslissingen uit handen hebben gegeven, goed en kwaad wordt buiten hen om beslist, en ze volgen alleen. ik hoef niet eens te raden wat deze mensen van homoseksuelen vinden. en het zal ook wel niet zoveel kosten om ze ook die stenen te laten gooien.
als ik hun site mag geloven, bestaat de nieuwe evangelisatiestrategie overigens uit het creeren van kleine, zelfstandige cellen die uit kunnen breiden. simplechurches…. goed om te zien dat de hardcore christenen zo in het nauw zitten dat dit soort eilandjes van waanzin het beste is waar ze nog op kunnen hopen.
@3: ik twijfel niet aan je kut & pees kunde jonge man. genoeg hoofd letter loos zo spatie vraagteken
Goed weer, Erik.
Zelf maak ik me nog steeds geregeld kwaad over het aanhalen van Moeder (?) Teresa, ook door ongelovigen, als het ultieme voorbeeld van – religieus geïnspireerde – goedheid en onbaatzuchtigheid. Nobelprijs voor de vrede godverdomme.
Het lullige is ook dat missionarissen het niet doen om de MENSEN te helpen, zij doen het met name om krediet te krijgen bij hun heer. Hoe meer bekeerlingen je scoort op aarde des te groter is de kans op een plekje in de hemel. Egoïsme of schuldgevoel vormen de voedingsbron voor rijke Westerlingen die in arme landen zieltjes winnen. Dat zij de mensen niet helpen en zij hen gebakken lucht verkopen als waarheid is spijtig.
@5 heb ik je al eerder uitgelegd en laten we lekker zo
oops, dat was verkeerd gezien… 8 is niet verstuurd.
Het is niet netjes om te zeggen, maar dit zijn figuren waar je uren op zou kunnen inbeuken zonder moe te worden.