.god.voor.dommen

Decennialang wordt door menig gelovige het ‘darwinisme’ respectievelijk betiteld als valse leer, wetenschappelijke nonsens, het hulpmiddel van god en zelfs als aanstichter van kwaad in de wereld.

De eerste twee standpunten zijn duidelijk. In sommige kampen doet het er niet toe of evolutie een feit is of niet, men wenst het simpelweg niet te accepteren omdat het de bijbelse schepping van de mens tegenspreekt. Voor andere gelovigen is zelfs deze mate van het hanteren van de spreekwoordelijke oogkleppen te stuitend om waar te zijn en daarom zoeken zij hun soelaas in het proberen omver te werpen van de evolutietheorie middels het ontwikkelen van een eigen ‘wetenschap’; het creationisme ofwel intelligent design. Deze strategie blijkt wisselend succes te hebben: Soms lukt het niet, maar meestal falen ze al voor ze begonnen zijn.

De laatste twee hebben echter meer gemeen dan u wellicht denkt.

Evolutie als hulpmiddel van god, zoals dat in onze tijd gepropageerd wordt als paradepaardje van de theïstische evolutionisten met aan het hoofd Cees Dekker en trouwe volgeling Andries Knevel, is niets nieuws. Het idee van een biologisch of natuurkundig proces dat in gang gezet is door de maker van alles™ zodat zij ongeleid haar werk kan doen is overduidelijk gejat van het deïstische model van ‘de grote klokkenmaker’. Een wereldbeeld dat logischerwijs in opmars kwam in de tijd van de grote wetenschappelijke ontdekkingen die aantoonden dat er helemaal geen noodzaak was voor god om iedere nanoseconde in te grijpen in onze wereld – Je n’ai pas eu besoin de cette hypothèse ! Een openbaring die menig moslim nog moet ondergaan, overigens.

Het beeld van een onpersoonlijke en afwezige god was echter geschapen en u weet hoe het gaat: hetgeen gezien is, kan niet ont-zien worden. God was niet langer een bovennatuurlijk superwezen, maar een wetenschapper. Een hele goede, maar desalniettemin een knutselaar.

Evolutie als aanstichter van het kwaad in de wereld is vooral een opvatting die heerst als gevolg van de veronderstelling dat ‘darwinisme’ onherroepelijk zou leiden tot het sociaal darwinisme dat, zo menen sommigen, de aanstichter is geweest van de misdaden van de heer Adolf H. te Berlijn. Los van het feit dat de denkbeelden van de nationaal socialisten voornamelijk afkomstig waren van het werk “Ongelijkheid in menselijke rassen” van Arthur de Gobineau, dat nota bene zes jaar voor het meesterwerk van Charles Darwin gepubliceerd werd, heeft het sociaal darwinisme van Adolf H. weinig te maken met ‘darwinisme’. Evolutie volgens Darwin is namelijk een niet-doelmatig proces dat kan leiden tot het aanpassen van een organisme aan zijn omgeving waardoor het ofwel uitsterft, ofwel door het uitsterven van minder aangepaste soortgenoten of concurrenten zich beter in staat is te handhaven. Dit proces is in zichzelf niet goed of kwaad te noemen omdat er geen sprake is van doelbewust handelen.

Het gaat pas mis wanneer er een toevoeging plaats vindt die niet toevallig ook terugkomt bij de opvattingen van de theïstische evolutionisten: Het doelmatig handelen van een intelligent wezen. Dat is namelijk wat het sociaal darwinisme tot een gevaarlijke en immorele sport maakt, maar hetzelfde kan gezegd worden van het theïstisch evolutionisme. Was god eerder nog een simpele egocentrische wrede tiran die mensen schiep met gebreken en ze de onmogelijke opdracht gaf die gebreken te overkomen en ze massaal verzoop als dit onhaalbare doel niet bereikt werd, nu is god de moedwillige aanstichter van een proces dat onschuldige organismen op basis van geboorte, genetica en habitat de meest vreselijke doden liet sterven. Louter en alleen om de kroon op zijn schepping tot bestaan te brengen. God ging letterlijk over lijken om invulling te geven aan zijn ambities, zullen we maar zeggen.

De god van de theïstische evolutionisten is daarom bij uitstek de ‘sociaal darwinistische Jozef Mengele’ waartegen diezelfde gelovigen ons waarschuwen als het gaat om het recht op abortus, euthanasie, verbetering van het menselijk lichaam of zelfbeschikking in het algemeen. Om nog te zwijgen van de ontwikkelingen met betrekking tot stamcelonderzoek. Terwijl ze met een beroep op de bijbel, normen en waarden de atheïst de gevolgen van het ‘sociaal darwinisme’ en doelloosheid verwijten en waarschuwen voor de deflatie van de ‘waarde van het leven’ als we ‘te ver’ gaan in ons wetenschappelijk onderzoek en ingrijpen, vouwen ze dagelijks de handen om te bidden voor vrede of een eind aan ziekten en natuurrampen naar hun persoonlijke wetenschapper die willens en wetens een proces van dood en verderf gebruikt heeft om zijn uitverkoren creatie te bewerkstelligen. De hypocrisie en onnavolgbare domheid is bijna onverdraaglijk.

Natuurlijk wordt het feit dat de schepper mag doen wat hij wil omdat hij de schepper is ons fijn onder de neus gewreven wanneer wij stellen dat deze god een immorele klootzak is. Maar iedereen die meent dat een schepper het recht heeft de opzettelijk ongevraagde, met bewustzijn en pijnzin geschapene nodeloos te laten lijden en sterven vanwege zijn persoonlijke experimenten heeft dringend een cursus ethisch denken of een dwangbuis nodig. Wellicht is het voor deze individuen raadzaam om hun aandacht te wenden naar de morele tak der menselijke wetenschap die zij zo verfoeien wanneer het aankomt op het rommelen met ‘gods schepping’.

Want deze sociaal darwinistische ‘god’ is niet alleen een hele matige en immorele wetenschapper die met een zeer inefficiënt proces op de proppen gekomen is terwijl hij alle tijd van de wereld had om iets beters te bedenken, maar hij is ook op alle vlakken ondergeschikt aan de mens en alle andere dieren in ‘zijn schepping’. Een dergelijke god is niet alleen aanbidding onwaardig, maar afkeurenswaardig. Hetzelfde geldt voor de volgelingen die zijn streken proberen goed te praten.