De hoeveelheid informatie van een geheugenregister verandert niet als je het uitleest als integer of als string, maar de betekenis verandert wel. Het medium en de representatie van de informatie zou ook niets uit mogen maken voor de hoeveelheid informatie. De putjes op een CD bevatten dezelfde hoeveelheid informatie als wanneer ik die informatie omzet in magnetische gebiedjes op de harde schijf in een computer – of zelfs wanneer ik ze opschrijf in morse-code op papier. Hoogstens kun je spreken over een verschil in efficiëntie wat betreft de opslag van dezelfde informatie.

De meestgebruikte definities van “informatie” die gebruikt worden in de informatietheorie zijn die van Shannon of die van Kolmogorov. Informeel wordt bij de laatste de hoeveelheid informatie gedefinieerd als de maat van de kortste beschrijving die dezelfde informatie kan opleveren. Een compleet willekeurige serie letters heeft de hoogst mogelijke informatie, want de enige manier om die serie te omschrijven is door alle letters één voor één uit te schrijven. “aaaaaaaaaa” heeft daarentegen maar heel weinig informatie, want die kun je heel compact omschrijven als “10 keer a”. Eén enkele mutatie zou dan bijvoorbeeld “aaaabaaaaa” op kunnen leveren, wat heel wat meer informatie bevat: “4 keer a; b; 5 keer a”, of misschien “10 keer a, behalve een b op de 5e positie”. Dus mutaties kunnen wel degelijk de hoeveelheid informatie verhogen. Of verlagen, natuurlijk.

Verdubbeling van een willekeurige reeks X levert ook altijd meer informatie op. De omschrijving “2 keer X” is immers altijd langer dan alleen “X”. Als de kopie niet perfect is, dan wordt de hoeveelheid informatie zelfs nog groter: “2 keer X, behalve deze verschillen”.

Shannon informatie is net iets anders omschreven: daar wordt de informatie-inhoud gerelateerd aan de onvoorspelbaarheid van de tekens. Alweer heeft een compleet willekeurige serie tekens de hoogste informatie-inhoud, want je kunt totaal niet voorspellen wat het volgende teken gaat worden. Dit terwijl “aaaaaaaaaa” juist weer heel voorspelbaar is.

Deze uitleg is misschien wat technisch, en het wordt nog veel technischer als je bedenkt dat creationisten (vooral die van het ID-type) zelf allerlei vage definities voor “informatie” zijn gaan bedenken, net zoals het hun uitkomt. Dus heb ik nog een simpelere manier om mensen nog eens extra te laten nadenken of mutaties echt vooral tot verlaging van de informatie leiden:
als een mutatie van bijvoorbeeld een A naar een T op een bepaalde positie tot verlies van informatie leidt (volgens jouw eigen favoriete definitie van “informatie”), is dan de omgekeerde mutatie van een T naar een A niet een toename van informatie? En als bijna alle mutaties tot verlies van informatie leiden, kom je dan niet uiteindelijk op een punt uit waarin de hoeveelheid informatie zo laag is dat juist de meeste mutaties tot een toename van informatie gaan leiden?

Ik denk dat dit nog wel eens onderwerp gaat worden van een artikel op mijn blog – als ik klaar ben met de andere artikelen die ik al van plan was.