.god.voor.dommen

Nee, ik heb het niet opgegeven. Ik moest alleen even wat zin verzamelen om de 95 stellingen verder puntsgewijs af te werken. Het is namelijk niet alleen geestdodend om de meest onzinnige stellingen serieus te behandelen, het is ook nog eens dodelijk vervelend. Maar, met nieuwe moed gaan we verder.

stelling 41

Aangezien de resultaten van verschillende radiometrische meetmethoden bij hetzelfde gesteente systematisch aanzienlijk verschillen, moet bij de meetmethoden en/of hun waardebepaling een systematische fout aanwezig zijn

Nee, nee, neen en nog eens nee. Er bestaan verschillende methoden om (bijvoorbeeld) gesteente te dateren. Al deze methoden zijn gebaseerd op eigenschappen van het gesteente en dan voornamelijk op basis van de elementen die zich in het gesteente bevinden. Omdat niet alle gesteenten bepaalde elementen bevatten (omdat hun vorming en locatie hierbij van belang is), is niet iedere dateringsmethode geschikt voor het dateren van alle soorten gesteenten. Kalium-Argon datering zal men voornamelijk gebruiken voor het dateren van stollingsgesteenten en Uranium-thorium datering voornamelijk voor het dateren van koralen en kalksteen.

De overgrote meerderheid van dateringen middels verschillende methoden stemmen binnen een acceptabele foutmarge volstrekt overeen. De claim dat dit niet het geval is, is niets anders dan een onwaarheid.

Stelling 42

Metingen met een moderne Accelerator Mass Spectrometer (AMS) aan koolstofhoudende materialen zoals grafiet, marmer, antraciet en diamanten tonen een ouderdom van minder dan 90.000 jaar, desondanks wordt hen een vele miljoenen jaren hoge ouderdom toegeschreven.

Zoals gewoonlijk moeten we beginnen met het rechtzetten van een aantal zaken. Men heeft het hier namelijk over C-14-datering. Dat dit met een AMS plaatsvindt is voor het punt irrelevant. Waar het om gaat is dat C-14 datering alleen gebruikt kan worden voor organisch materiaal. De reden hiervoor is besloten in het feit dat C-14 opgenomen wordt door levende wezens en pas bij het stoppen van die opname (de dood) begint te ‘verdwijnen’. De ratio waarmee C-14 uit organisch materiaal ‘verdwijnt’ is beschreven door de halfwaardetijd van C-14. Deze is 5736 jaar. Dat wil zeggen dat na 5736 er nog de helft van de originele hoeveelheid C-14 over is. De andere helft is niet ‘verdwenen’, maar vervallen tot N-14. Na 57.360 jaar is er minder dan 99.9% C-14 over.

Deze methode is dus niet geschikt voor organische materialen die ouder zijn dan 57.360 jaar en dus niet 90.000 jaar! Daarnaast, verbeter me als ik het fout heb, is diamant, marmer, antraciet en grafiet geen organisme! Marmer zou je hooguit nog kunnen omschrijven als fossielen bevattend, maar ook in fossielen is er geen sprake van organisch materiaal.

Samenvattend: Als je de verkeerde methode gebruikt voor de verkeerde objecten, dan werkt het dateren volgens de radioactieve methode niet meer. Dat is niet de schuld van de methode, maar de schuld van degene die het gebruikt. In dit geval de creationisten.

Stelling 43

In gesteentelagen, die naar men zegt miljarden jaren oud zijn, kan men zirkonen vinden, die op basis van hun heliumgehalte waarschijnlijk slechts 4.000 tot 8.000 jaren oud zijn.

Zoals in de uitleg bij deze stelling al duidelijk gemaakt wordt, is er sprake van slechts één beschikbaar monster. Het is onverstandig om conclusies te trekken aan de hand van dergelijke zeer beperkte data, temeer alle andere dateringen die eerder besproken zijn wel degelijk bevestigen dat er sprake is van miljarden jaren, in plaats van minder dan 10.000, waar deze creationisten op af proberen te sturen. Met andere woorden: Zelfs al zou dit beeld overal zo zijn, dan nog spreken we hier van een uitzondering te midden van bergen dateringen die wel een bijzonder oude aarde aantonen.

Inhoudelijk zijn er veel opmerkingen te doen waarvan deze mijns inziens het meeste hout snijdt. De snelheid van het weglekken van helium is onderhavig aan vele verschillende omstandigheden, waarvan niet in de laatste plaats temperaturen en druk. Aangezien beiden over lange perioden onherleidbaar zijn is de hoeveelheid aanwezige helium in zirkonen een zeer onbetrouwbare manier om gesteenten te dateren. Maar waarom zou je ook helium gebruiken als je radioactief verval hebt?

Stelling 33

Naast uranium-238 vervallen 52 andere elementen met een halfwaardetijd van enige microseconden tot enige duizenden jaren eveneens tot lood-206, waarmee in de berekeningen van de conventionele radiometrie geen rekening wordt gehouden.

Ik moest deze stelling even heel vaak heel goed lezen voor ik hem nog steeds niet begreep. Het punt dat men lijkt te maken is dat alle dateringsmethoden die gebaseerd zijn op radioactief verval gebruik maken van het meten van de reststoffen (hetgeen dat overblijft na verval van het radioactieve element). En aangezien, zo stelt men, er veel meer radioactieve elementen zijn die uiteindelijk tot lood-206 vervallen en men niet de reststof van het ene proces van het andere kan scheiden, is het onmogelijk om uitspraken te doen over de uiteindelijke leeftijd. Dit voorbeeld maakt gebruik van uranium-238, maar men meent dat dit voor alle reststoffen geldt.

Het kernpunt dat men derhalve lijkt te maken is dat er geen uitspraken gedaan kan worden over het nulpunt van een reststof van radioactief verval. Nu wil en kan ik niet alle voorbeelden weerleggen (daar is google voor), maar een eenvoudige weerlegging blijkt al uit het feit dat bijvoorbeeld de C-14 methode niet de reststoffen meet, maar de nog aanwezige hoeveelheid C-14! Daarnaast is het relatief eenvoudig om deze methode te kalibreren door bijvoorbeeld jaarringen te tellen op een boomstam.

Eenzelfde weerlegging kan men formuleren met betrekking tot de Kalium-Argon methode. Argon is een edelgas. Edelgassen zijn inert, wat zoveel wil zeggen als dat ze niet makkelijk een verbinding aangaan met andere stoffen. Wanneer men derhalve argon meet in stollingsgesteente kan men er zeer zeker van zijn dat deze afkomstig is van de halvering van kalium. Deze stelling kan men onderbouwen door op zoek te gaan naar argon in gesteenten waar een verwaarloosbare hoeveelheid kalium in te vinden is; de hoeveelheid argon zal navenant klein zijn.

Stelling 45

Indien men de radioactieve materialen tot op plasmatemperatuur verwarmt, zinkt de halfwaardetijd van bijvoorbeeld uranium-238 van 4,5 miljard jaar naar 2,09 minuten; dit weerspreekt de visie, dat de halfwaardetijden van radioactieve elementen constant zijn.

Los van het feit of deze stelling inhoudelijk waar is of niet: Men gebruikt niet voor niets selectieve elementen en bijbehorende halveringstijden voor datering! Het is werkelijk te gek voor woorden dat men insinueert dat het niet het eerste punt van belang zou zijn voor een wetenschapper om vast te stellen of er inderdaad vanuit gegaan kan worden dat een halfwaardetijd binnen redelijke grenzen stabiel genoemd mag worden.

En ook hier kan bevestigend op geantwoord worden waarbij astronomie aangehaald kan worden als verschaffer van een bewijs van het feit dat er wel degelijk sprake is van constante halveringstijden. Zo kan men door middel van het meten van de frequenties en afname daarin van gamma stralen van supernova’s (die bekend staan een bron van radioactieve isotopen te zijn) ‘simpelweg’ vaststellen dat de halfwaardetijd van ‘element x’ 200.000 jaar geleden identiek was aan de huidige omstandigheden.

Men hoeft immers alleen de straling van een supernova op 200.000 lichtjaar afstand daarvan te onderzoeken. Tenzij de creationist claimt dat ook die 10.000 jaar geleden door god geschapen zijn, met bijbehorende straling.

Tags: 95 Antwoorden, Creationisme, Evolutie