.god.voor.dommen

De voormalige bruggenbouwer tussen moslims en niet-moslims is verschenen in een tweetal filmpjes op de website geentaboes.marokko.nl. Een website gevuld met vragen voor de nieuwsgierige moslim – waar Wilders klop krijgt Marokkanen onterecht op één hoop te gooien met moslims, lijken ze daar zelf helemaal geen probleem mee te hebben.

Maar terug naar Tariq, want zijn bijdrage aan de vraagbaak voor onze islamitische medemens handelt over homoseksualiteit. En u weet dat gelovigen nergens zoveel over te zeggen hebben als de seksuele voorkeur van andere mensen. Nu, Tariq staat er om bekend zijn toon aan te passen aan het publiek dat hij toespreekt, en schijnt dit voornamelijk het geval te zijn als het gaat om homoseksualiteit of het toepassen van de sharia.

In het eerste filmpje schetst Tariq ons, op ogenschijnlijk onschuldige manier, wat de Abrahamitische geloven vinden van homoseksualiteit. Het goddelijke project/patroon, zo stelt hij, is een verbintenis tussen een man en een vrouw (of, vreemd genoeg, andersom). Homoseksualiteit is niet wat god voor de mens in gedachten had. En omdat god homoseksualiteit maar niets vindt, mag het niet worden bedreven of worden aangemoedigd.

Tariq stelt dat hij de overtuiging is toegedaan dat homoseksualiteit niet aangemoedigd moet worden, maar dat men niet het recht heeft om mensen vanwege hun homoseksualiteit te vermoorden of te discrimineren. Opgemerkt moet worden dat hij bij het aanhalen van mensen die menen dat dit juist wel de correcte benadering is, geen enkele poging doet om met kracht afstand te nemen.

Een andere belangrijke constatering is dat wanneer Tariq spreekt over het ‘aanmoedigen van homoseksualiteit’ hij de stelling aanneemt dat een seksuele geaardheid iets is dat door externe motivatie tot stand kan komen. Het lijkt me evident dat ik niemand kan ‘aanmoedigen’ om heteroseksueel te zijn. Waarom zou dit voor een homoseksueel dan wel gelden?

Uit deze onjuiste benadering van de menselijke seksualiteit volgt zijn conclusie dat “hij het wellicht niet eens is met de homoseksueel vanwege zijn geloof, maar dat hij de mens respecteert”. Een uitspraak die ook nauwelijks nieuw geacht mag worden, en daarom het verweer ook niet: Hoe kun je spreken over seksualiteit alsof het een kwestie van een mening zou zijn zoals geloof dat wel is? Voor je god kun je kiezen, voor je seksualiteit niet.

Dit lijkt een kleinigheid, maar blijkt uiteindelijk de grondslag te zijn voor de claim op gelijkwaardigheid en respect die Tariq doet. Tegen het einde van het filmpje bespreekt hij de manier waarop de maatschappij zou moeten omgaan met homoseksualiteit en stelt dat er wederzijds respect moet zijn, gebaseerd op “stilzwijgende afspraken”.

Afspraken die ervoor zorgen dat “er geen dingen aangemoedigd worden die als kwalijk kunnen worden uitgelegd”. Enerzijds doelt Tariq hiermee op de openlijke uitingen van homoseksualiteit en het ‘aanmoedigen’ hiervan, maar anderzijds geeft hij aan dat moslims ‘in ruil daarvoor’ homoseksuelen niet moeten discrimineren.

En dat terwijl, nogmaals, homoseksualiteit geen keuze is zoals religie dat wel is. Er kan dus geen sprake zijn van een ruil die hij als redelijke omgangsvorm poneert. Datgene dat niet als keuze tot de mens komt, kan nooit als ruilmiddel dienen voor eisen en wensen van mensen die wel tot stand komen op basis van een keuze!

Daarnaast is het natuurlijk hopeloos arrogant om te veronderstellen dat de gelovige überhaupt iets te zeggen zou hebben over de seksuele moraal van een maatschappij en de uiting die een individueel persoon daar aan geeft. Mits de wetten van zedelijkheid niet worden overschreden, overspeelt Tariq hier zijn kaart. Religie kan geen claim doen op zeggenschap, maar zeker niet een zeggenschap aangaande andermans seksuele geaardheid.

Het tweede filmpje legt de tegenspraak in het betoog van Tariq bloot. Hij spreekt hier over moslims die zelf problemen ondervinden met hun seksuele geaardheid. Tariq pareert deze problematiek door te stellen dat “de leer niet alleen handelt over die zaken waar de mens voor kiest, maar ook die zaken die je eigen zijn”.

Plotseling is homoseksualiteit geen keuze meer, maar gaat hij zelfs zover om een vergelijking te trekken met een mens met een gewelddadige natuur. “Je kunt ertegen vechten, maar je bent er wel mee geboren”. “Je kunt je erbij neerleggen als iets natuurlijks, of je probeert het te overwinnen”.

Ik zal niet uitleggen waarom homoseksualiteit niet bij voorbaat vergeleken mag worden met een gewelddadige natuur. Al was het maar omdat bij het tweede de nadeligheid besloten is in de aanname – heb ik het toch uitgelegd – en in de eerste niet. Ongeacht wat een geloof mag beweren. Bovendien is het irrelevant voor de tegenspraak waar Tariq mee probeert weg te komen.

En die tegenspraak mag nu duidelijk zijn: Als het gaat om omgang met elkaar, dan dient de mening van de moslim even zwaar te wegen als de seksuele geaardheid van een mens. Als het gaat om het interne conflict bij moslims, dan plotseling is er geen sprake meer van een mening, maar van een van buiten opgelegde hoedanigheid waarmee de mens moet worstelen.

Wat is het nu, Tariq? Is homoseksualiteit een mening die door aanmoediging tot stand kan komen en die maatschappelijk even zwaar moet wegen als een andere mening die ingefluisterd is door religieuze overtuiging en argumenten of is homoseksualiteit een natuurlijke omstandigheid die niet veranderd kan worden door een aanmoediging, maar die louter opgesloten kan worden in het persoonlijke domein van de homoseksueel?

Je kunt niet, zo zegt een goed Engels spreekwoord, zowel de taart bezitten als nuttigen. Toch is dat exact wat Tariq ons wil laten geloven.

Tags: homoseksualiteit, islam, Tariq Ramadan