al ben ik niet helemaal zeker van bidsprinkhanen en lieveheersbeestjes

Je vergat nog: de jesus cat en de jesus lizard.

het begrip “niet” schijnt moeilijk te begrijpen te zijn voor een gelovige.

Dit schijnt naar alle waarschijnlijkheid inderdaad een moeilijk iets te zijn voor theïsten. Dan heb je atheïst (a-theïst) al vertaald naar niet-gelovig; snappen ze het nog niet. Toch blijft het grappig om de drogredenaties van bepaalde mensen te lezen. Er is geen touw aan het verhaal vast te knopen en het zit vol met hypothetische vragen waar vervolgens een doodleuk ondoordacht antwoord op wordt gegeven.

Wie wel gelooft moet bewijzen waarom er een God bestaat.

Kom maar op met dat bewijs, laat maar zien.
En kom niet met die domme aangepraatte verhaaltjes en dwalende stellingen, je bent immers toch geen papegaai ?

Een pasgeboren baby heeft ook geen flauw idee door welke wetmatigheden het vallen van zware objecten richting de aarde beheerst worden (al zal hij/zij er gauw genoeg ervaringsdeskundige in worden). Volwassen natuurkundigen hebben dat wel, maar die kunnen je dan ook haarfijn uitleggen waarom ze denken dat F=G*m1*m2/r^2, en ze zullen je vol enthousiasme kunnen vertellen via welke weg ze (en hun voorgangers) tot die kennis gekomen zijn, en ook wat er allemaal nog aan hun theorie schort.

Bij gelovigen ben ik dat soort enthousiasme nog niet tegengekomen. En jij staat niet op het punt mijn ervaring daarin te veranderen, merk ik.

Een baby die ter wereld komt heeft nog geen idee van natuurkunde, en ook niet van goden en godinnen. Geloven is echt aangeleerd hoor. Als je, als sociologische stellingname, wilt beweren dat een groep individuen (laten we het een ‘stam’ noemen) die nooit over de christelijke of enige andere god heeft horen vertellen, zelf wel iets verzint, dan wil ik daar wel in meegaan. Wij zijn als mensen immers bang in het donker, en bang om dood te gaan, en we zijn patroonherkenningmachines die in elke wolk wel een gezicht zien. Dus een mechanisme waarmee een geloof uit het niets kan ontstaan wil ik wel aannemen. Maar dat maakt de dingen die dat geloof beweert natuurlijk niet metafysisch waar. En dat is nu juist waarvoor we zo graag bewijs zouden zien.

@26 (Gelooft een pasgeboren baby?):

Je stelt dat een pasgeboren baby niet kan geloven omdat het nog niet aangeleerd is hoe het moet geloven. Mijn wedervraag is: Niet-gelooft een pasgeboren baby? Naar mijn weten zijn er geen baby’s die de overtuiging hebben dat er geen God is.

En wat nu als we het omdraaien? Een pasgeboren baby kan niet zeggen: “Ik geloof niet”. Het heeft nog niet het verstand om te denken “Ik geloof niet”. Dus ik ben nog nooit een pasgeboren baby tegengekomen waarvan ik zou kunnen zeggen dat het niet-gelovig is. Zijn alle pasgeboren baby’s dan gelovig?

Ik beweer niet dat baby’s geloven, maar dit paradigma (beginstadium = niet – geloven; wie wel gelooft moet bewijzen waarom er een God bestaat) volgen weiger ik.

Dr. Visser zou waarschijnlijk repliceren: “De Here is van alle tijden”

Of zoiets.
Voor mij is hij van gisteren.

Een vriendin van me heeft het ook wel eens iets gezegd in de trant van “het gaat om je persoonlijke relatie met God”. Maar vervolgens heeft ze me niet kunnen uitleggen wat ze daar precies mee bedoelde. Althans, niet op een manier die ik kon begrijpen. Terwijl ik dat natuurlijk graag wilde (anders was ze mijn vriendin niet, duh).

@28
Ik denk dat je dat zinnetje in zijn context moet plaatsen. Lees even het voorafgaande alineaatje.
Bovendien: ik denk niet dat je alles hier zo letterlijk of serieus hoeft te nemen.

Met de papieren versie zou ik nog mijn gat niet durven afvegen uit angst dat ik daarna nooit meer kan poepen.