.god.voor.dommen

Als er iets is dat in mij ‘evangelisch’ genoemd mag worden, dan is het wel dat ik de wereld zou willen overtuigen van het overduidelijke feit dat religie het in zich heeft om zaken om te draaien teneinde als verklaring te dienen.

Neem het idee dat wij geschapen zouden zijn door een godheid. Een intelligente entiteit, zo u wilt. Voor veel van mijn soortgenoten is dit het antwoord op de welhaast onverklaarbare complexiteit die wij om ons heen waarnemen. Wanneer wij echter de gepostuleerde godheid overdenken en niet anders kunnen vaststellen dat deze nog ingewikkelder is dan hetgeen men probeert te verklaren, blijkt dat nog meer complexiteit natuurlijk nooit een verklaring kan zijn voor de wereld en het universum waarin wij ons bevinden. Religie heeft het niet alleen bij het verkeerde eind, maar draait de zaken om: Eenvoud moet het antwoord zijn waarmee complexiteit verklaard kan worden.

Deze reductie van religieus denken, het zal u verbazen, kunt u toepassen op vrijwel elke stelling die een gelovige poneert. Het probleem van het lijden en de zondeval? Niet de mens is verantwoordelijk, maar zijn schepper – de natuur, wel te verstaan. Moraal? Niet de schepper dicteert de wet, maar de mens. Religie? Niet god heeft de mens geschapen, maar de mens god. Het reinigen van de ziel? Nee. Van badderen in een ranzige rivier word je niet schoon.

Er is, ik verzeker het u, vrijwel geen geen enkele bewering die niet volgens deze eenvoudige structuur te reduceren is tot de onzin waaruit zij bestaat. Als u een antwoord zoekt op een levensvraag en u wilt koste wat kost gebruik maken van religie, draai dan simpelweg oorzaak en gevolg om. Grote kans dat het werkelijke antwoord u zal aanstaren.  Hetzelfde geldt – en ik verontschuldig me alvast voor het onderwerp – voor het artikel van ene Hasna Ankal dat te lezen is op de volgende website.

Inderdaad, het is noodzakelijk dat wij ons vandaag weer bezighouden met de hoofdbedekking van een bepaalde groep vrouwen. Niet omdat het mij ook maar enig moment deert wat een vrouw wel of niet wenst te dragen, overigens. Als je in je blote reet over straat wil rennen hoef je dat van mij niet te laten. Draag je liever een jute zak, ook prima.

Het gaat mij, uit hoofde van mijn ongeloof en gevoel voor rechtvaardigheid, om de argumenten waarmee stellingen onderbouwd worden en de garantie dat ieder mens zo vrij mogelijk kan zijn in het maken van een persoonlijke keuze. Als die keuze gebaseerd is op religieuze doctrine, dan zij het zo. Ik juich het toe dat moslima’s een hoofddoek dragen omdat zij menen dat het van godswege verplicht is, maar ik hoop van harte dat zij zullen inzien waarom deze keuze onzinnig is.

Hasna Ankal deelt mijn mening daarin niet. Zij stelt onverholen dat de wens van mannen om vrouwen te verbieden een hoofddoek te dragen een kwestie is van onderdrukking. U leest het goed. Het is niet het geloof dat onderdrukkend geacht wordt, maar het verbieden van het geloof en het geven van uiting aan dit geloof. Ergens, heel erg ver weg, maakt zij natuurlijk een valide punt: Het is onderdrukking om mensen te verbieden de regels van hun religie te volgen mits deze regels niet beperkend zijn voor anderen. Hier vinden we het onderscheid tussen het dragen van een hoofddoek en het veroordelen van homoseksualiteit. Maar meer dan deze onbedoelde juiste conclusie valt er niet in dit stuk onzin te vinden. Leest u mee:

Een vrouw die vrijwillig kiest voor een hoofddoek beslist zelf om niets seksueels uit te stralen. Een nadeel voor veel mannen. Het is niet in het belang van die vrouw om haar hoofddoek te verbieden. Wel kunnen mannen haar dan waarderen om haar lichaam en het plezier dat het hen kan geven. Vrouwelijk schoon is het liefst overal te zien. Alsof een echtgenote of vriendin niet genoeg is.

Hasna slaat welbewust een belangrijk deel van de redenering over. De keuze voor een hoofddoek is namelijk niet ingegeven door een breed scala aan redelijke opties. Het is ingegeven door religieus dogma. En dat maakt dat er feitelijk niet meer gesproken kan worden van een vrije keus. Immers, als het religieus dogma doorslaggevend is voor het lidmaatschap van de religie, dan kan men niet met droge ogen beweren een moslima te zijn wanneer men geen hoofddoek draagt. Men kan hooguit beweren dat de islam de hoofddoek niet voorschrijft, maar aangezien dit een theologische verhandeling is, acht ik het niet mijn plaats om dit te beslissen. Bovendien is het irrelevant. Het hoofddoekje van de moslima kent namelijk één bestaansrecht: het geloof.

Binnen dat geloof wordt het voorgeschreven als methodiek om het seksuele voor te behouden aan de directe levenspartner. Dit is de reden voor het religieus dogma, maar het kan nooit aangedragen worden als reden om het hoofddoekje te dragen. In de context van haar religieuze overtuiging staat haar hoofddoekje immers niet op zichzelf. De truc, en die hebben we ook gisteren mogen waarnemen bij het stuk van Kasrioui, is dat het dragen van een hoofddoek gepresenteerd wordt als een keuze die gelijk is aan het dragen van dichte schoenen of het niet dragen van spijkerbroeken. Simpelweg omdat het individu daar een persoonlijke voorkeur voor bezit.

Maar Hasna gaat een stapje verder. Niet alleen claimt zij onterecht dat het dragen van een hoofddoek ingegeven wordt door persoonlijke overwegingen van kuisheid, maar zij claimt zelfs dat ieder die meent dat de hoofddoek een symbool is van onderdrukking van de vrouw binnen het islamitisch geloof, een vieze perverse man is die zoveel mogelijk bloot wil zien.

De hoofddoek is een verlengde van wat macho’s in onze samenleving al veel langer stoort: een vrouw die zich niet sexy kleedt. De ‘bitch’ is zij die een wijde bloes met lange mouwen en een lange rok draagt. Op warme dagen doorkruist ze de verlangens van mannen om op straat te wandelen of een terrasje te doen en ondertussen te genieten van al dat vrouwelijke naakt in de buurt.

Nu kan ik oprecht zeggen dat ik niet zit te wachten op ranzige stringetjes die boven spijkerbroeken uitkomen of het plotselinge uitzicht op een reetgewei wanneer er een ‘dame’ voor mij op straat wandelt. Bovendien geeft ik niets om tieten, dus wellicht ben ik vanuit deze persoonlijke voorkeur niet een goed voorbeeld. Maar dat mag de pret niet drukken; haar onderbouwing rammelt net zo als die van haar Nederlandse evenknie. Tevens probeert zij ‘het argument van seksuele normloosheid’ uit te breiden met een praktische variant:

Een gesluierde vrouw die bewust voor haar sluier kiest, dwingt haar omgeving om haar te beoordelen op haar intellectuele capaciteiten, haar talenten, haar persoonlijkheid en op niets anders. Ze weigert om mee te stappen in de logica dat je kunt scoren bij een mannelijke docent of werkgever met een diep decolleté of een minirok.

Ook hier is de omkering van het religieuze argument de eye-opener. Is het werkelijk zo dat de omgeving een vrouw met hoofddoek of zelfs de lichaamsbedekkende burka eerder zal beoordelen op haar intellectuele capaciteiten? Natuurlijk niet. Een dame met een hoofddoek wordt niet gezien als een vrouw van hoogstaande seksuele moraal die beoordeeld wil worden op haar intellect, maar als een vrouw die juist een gebrek heeft aan het laatste. Waarom anders zou zij haar haar bedekken omdat dat in een boek te lezen zou zijn? Een boek waaraan geen enkele waarde gehecht kan worden omdat er geen enkel bewijs is van de waarheid van de beweringen die er in staan?

U ziet; het omgekeerde is eerder waar. Draag een hoofddoek en je zult juist bezien worden als een persoon die niet in staat is om zelf een besluit te nemen. Toevalligerwijs geldt in mijn optiek exact hetzelfde voor al die dames die dezelfde laarsjes dragen, dezelfde spijkerbroekjes en zich hetzelfde kapsel hebben laten aanmeten met bijpassende zonnebril: Beide groepen lopen met een meute mee. Hasna herkent de ene groep, maar haar religieuze voorkeur belet haar in te zien dat zij slechts de keerzijde is van dezelfde medaille.

We zijn geëvolueerd naar een maatschappij waarin de man kan eisen dat een vrouw zich (gedeeltelijk) uitkleedt onder het mom van de bevrijding van die vrouw. Dat het enkel om zijn eigen lusten gaat, kunnen maar weinig mannen toegeven.

Het is wel fijn te lezen dat Hasna begrepen heeft dat er een wetmatigheid lijkt te zijn in ons universum die onherroepelijk alle verklaringen herleidt naar eenvoud. Het moet ooit klein begonnen zijn, net als haar religie. Helaas is zij zo gespeend van enige wens om zelf na te denken dat zij meent dat haar geloof het antwoord moet zijn op alle vragen. Waar binnen haar religie het hoofddoekje als oplossing geponeerd is voor de seksuele lust van de man, herkent zij deze lust plotseling ook in de wens van onze maatschappij om mensen zelf te laten beslissen hoe zij zich willen kleden.

Haar geloof, diep verankerd in haar denkwijze, draait ook hier de zaken om. Welke godheid, in his right mind, zou de man als wellustig wezen scheppen, de vrouw boetseren om aan deze wellust te voldoen, en de laatste vervolgens verplichten het probleem op te lossen? Geen enkele, natuurlijk. En zeker geen rechtschapen god. Maar in plaats dat zij deze god ‘ter verantwoording roept’ en ‘hem verwijt’ de vrouw verantwoordelijk te maken voor de problemen die hij geschapen heeft, accepteert zij haar plaats. Haar vrije keuze om de zondebok te zijn. En wee uw gebeente als u deze omgekeerde logica betwist, want dan bent u de onderdrukker.

Tags: acigol, hoofddoekjes, islam, nogmeerseks, seks