“Wie een ezel van zichzelf maakt, moet niet kwaad zijn als mensen op zijn rug klimmen.” (*)
May 14th, 2010 by rijkaanvitaminen
Als jullie wel eens op mijn schuilnaam geklikt hebben, weten jullie dat ik een weblog bijhoud en dat ik Twitter. Op Twitter volg ik mensen uit de politiek, uit de literatuur, uit atheïstische en uit religieuze hoek. Uit die laatste categorie volg ik onder anderen Arjen Baan en John Kamphuis, beide behorend tot de Stichting Heartcry. Klik op de links om te weten waar de stichting voor staat. Laat ik het er op houden dat het allemaal nogal dogmatisch is.
Van de week las ik een tweet van Arjen die luidde: “Afgelopen zaterdag goed gesprek gehad met de 76-jarige Henk Binnendijk. Een gezegende boodschap over: “Hoe hou ik m’n oog gericht op Jezus?”. Voor wie Henk Binnendijk niet kent, klik maar op zijn naam en je weet het. Het blijft mij als nuchtere realist verbazen hoe mensen anno 2010 kunnen blijven geloven in de mens als een zondig wezen dat in “genadetijd” de Heer mag ontmoeten, zodat hij eeuwig zal leven … of zoiets. Volgens mij heeft de wetenschap het geloof allang ingehaald, maar weet een aantal mensen dat nog niet of willen ze het niet weten.
En wij kunnen artikelen plaatsen op deze site wat we willen, maar ik vrees dat het toch een soort preken voor eigen parochie is, om in religieuze termen te spreken. De mensen die zo dogmatisch denken en geloven lezen òf deze site niet, òf ze slaan er geen acht op en gaan gewoon door met hun bangmakerij en het opdringen van schuldgevoelens door elk mens als zondaar per se te bestempelen. Het riekt sterk naar bangmakerij: zonde, hemel of hel, vagevuur. Zou het misschien met macht te maken kunnen hebben? De macht van mannen over vrouwen (zie mijn artikel over de SGP). Of de macht van dominee en pastoor over hun gemeente of parochie? Of de macht van De Kerk in het algemeen, waardoor seksueel misbruik zoals dat binnen de Katholieke Kerk plaatsvindt of heeft gevonden mogelijk is gemaakt?
Religie is voor veel mensen die ik ken moeilijk op te geven, omdat ze er nu eenmaal zo aan gewend zijn. Ze weten niet beter en durven hun veilige omgeving, familie, vrienden- en kennissenkring niet op te geven, bang als ze zijn om uitgestoten of uitgesloten te worden en alles kwijt te raken. En hun geloof is een soort verslaving. Het is voor hen als met roken. Als je daaraan verslaafd bent heb je een sigaret nodig om tot jezelf te komen. Als je aan God verslaafd bent heb je Hem nodig om te kunnen functioneren. Toch zijn er mensen die stoppen met roken, net zoals er mensen zijn die stoppen met geloven. Er is dus nog hoop, maar ik denk dat het niet aan ons is om hen te overtuigen van ons gelijk. Ten eerste zijn wij dan even erg als de evangelisten en de zendelingen die hun geloof proberen op te dringen aan anderen en ten tweede zullen zij er zelf door schade en schande achter moeten komen dat zij zichzelf en anderen voor de gek houden.
Dit lijkt in tegenspraak met wat ik eerder schreef, namelijk dat men indoctrinatie vanaf de kindertijd zou moeten verbieden. Maar waar houdt het dan op? Ook in niet religieuze kringen worden kinderen wellicht voor het karretje van de ouders gespannen. Denk bijvoorbeeld aan politieke voorkeur. PvdA-ouders vinden het vast wel prettig wanneer hun kind op 18-jarige leeftijd ook PvdA, of in ieder geval links stemt.
Ik zou willen eindigen met een citaat van de Engelse priester, historicus en schrijver (*) Thomas Fuller, die leefde van 1608 tot 1661:
“Wie een ezel van zichzelf maakt, moet niet kwaad zijn als mensen op zijn rug klimmen.”
P.S. De broer van Arjen Baan, Peter Baan, volg ik ook op Twitter. Deze twitterde vandaag: “Niet godsdienst maar atheïsme leidt tot geweld… Denk alleen maar aan de miljoenen tijdens nazisme (20 miljoen), communisme (215 miljoen).” De goede man is voor het gemak even vergeten dat de aartsvader van de Reformatie (waar Baans geloof op is gebaseerd), Maarten Luther, een grote antisemiet was en daarmee wellicht mede de inspirator was voor één van de grootste tragedies uit de geschiedenis.
Slaoliekitsch, leuk woord. Die kon ik nog...
)
Ik weet niet of het te vergelijken is met een drug of een veilig gevoel. Het hele idee is rationeel zo onzinnig dat eigenlijk niemand erin zou moeten geloven als je puur naar de ratio kijkt. Ik denk dat een verklaring zoals Dawkins die heeft gegeven de meest logische is. Als klein kind neem je automatisch alles aan wat je ouders je vertellen. Heel handig als overlevingsmechanisme ooit (je hebt geen tijd om te twijfelen aan je ouders advies als die leeuw op je afspringt en ze roepen dat je moet rennen), maar daardoor kan je ook altijd blijven geloven in zaken die echt nergens op slaan. En als je deze op latere leeftijd te horen had gekregen meteen had afgedaan als onzin.
Natuurlijk werkt dat niet alleen zo voor religie, maar ook voor andere zaken. Alleen in het voorbeeld van politiek (links of rechts) is het toch iets anders dan volhardend geloven in een zeer inconsistent sprookje. Je kan het niet eens zijn met een politieke overtuiging, maar dat is toch iets heel anders dan geloven in iets dat tegen elke ratio en logica ingaat. Ook zie je dat iets als politieke voorkeur gemakkelijker door argumenten te wijzigen is en normaal over gediscussieerd kan worden (Wilders aanhangers uitgezonderd, dat is bijna een religie opzich). Omdat het de discussie zich nog wel in werkelijkheid bevind.
Volgens mij blijft het daarom goed om kinderen te beschermen tegen iets als religie als ze opgroeien. Laat ze op latere leeftijd daar maar over beslissen. Dan is de keuze veel vrijer.
Maar dat laatste gaat dus niet gebeuren, Asgorath, omdat streng-religieuze ouders religie niet als een keuze zien, maar als gelijkwaardig met ‘eten met een vork’ en ‘uitkijken voor je oversteekt’.
Maar van de kinderen die later op een sekuliere school of universiteit komen, schijnt een belangrijk deel snel van zijn geloof te vallen- of in elk geval de meest scherpe kantjes kwijt te raken.
een amndere reden dat maar weinig gelovigen deze website bezoeken zijn filters zoals deze: http://www.solcon.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=121&Itemid=366&lang=nl waar ook godslastering wordt geblokkeerd deze website werdt daar ook geblokkeerd, dus het vrije internet is niet zo vrij als je beschermende gelovige ouders hebt.
@3: Dat is inderdaad een groot bijkomend probleem: christelijke ouders brengen niet alleen hun ideeen over op de kinderen (zoals sommige ouders dat inderdaad doen met hun politieke ideeen) , maar -en dat zie ik in mijn eigen omgeving- schermen hun kinderen vervolgens ook af van andersdenkenden of afwijkende ideeën van buiten.
En dan wordt niet alleen het internet gefilterd, maar het hele sociale leven wordt afgeschermd van andere ideen of invloeden.
De kinderen gaan naar een christelijke school, een christelijke sportvereniging en een christelijke muziekvereniging. In huis is de krant christelijk en op tv (als er al tv gekeken mag worden) staan alleen programma’s van de EO op.
Zulke kinderen zullen door de jarenlange indoctrinatie en eenzijdige opvoeding dus nooit, en anders met veel moeite, op de gedachte komen dat er misschien wel helemaal geen god bestaat.
Dit is jammer genoeg geen karikatuur, maar deze taliban-praktijken komen anno 2010 nog steeds voor in Nederland.
Elke keer als ik deze twitter berichtjes lees en de christelijke websites ff snel doorneem. Krijg ik een raar gevoel. Een gevoel van minachting, zelfs van een soort superioriteit boven deze medemensen, van verderfelijke evangelische onzinmeuk. Om dit gevoel weg te spoelen kijk ik op deze site of youtube ik even naar wat leuke vids.
[blockquote]Uit die laatste categorie volg ik onder anderen Arjen Baan en John Kamphuis[/blockquote]
Knap dat je dat volhoud, wat een afschuwelijke kwezels!!
De analogie geloofs-idioterie met een rookverslaving vind ik wel heel treffend, houd mij, als verstokte (atheistische hehehe) roker :-/ , al enige tijd bezig. Tot mijn frustratie val ik toch weer elke keer terug in die domme illusie. (van het roken uiteraard.)
Iedere, redelijk intelligente, roker weet rationeel dat hij bezig is zijn gezondheid langzaam maar zeker te slopen, dat er alleen maar voordelen zijn als hij stopt, dat roken hem eigenlijk helemaal niets oplevert, juist de oorzaak van de kwaal is, maar toch blijft hij roken. Zelfs het oplopen van een levensbedreigende ziekte daardoor doet hem in veel gevallen niet stoppen.
Allerlei gezondheidscampagnes, waarschuwingen op pakjes sigaretten hebben geen zin, net zozeer als het aangaan van een rationele discussie met een gelovige. Uiteraard hebben die geen zin want dat wist de roker allang net zo goed als dat de gelovige allang weet dat wetenschappelijk gezien zijn geloof in wezen net zo discutabel is als het geloof in sinterklaas.
Frapant genoeg is de nicotine verslaving an sich een milde maar aan de andere kant kennelijk wel een hele hardnekkige verslaving; wanneer je stopt met roken dan zijn de nicotine onthoudingsverschijnselen fysiek gezien vrijwel verwaarloosbaar en na een dag of 4 verdwenen.
Wanneer een gelovige, in dat verband, niet meer zou mogen bidden en onthouden zou worden van zijn wekelijkse portie bijbel/kerk (lees nicotine toediening) dan zou hij dat waarschijnlijk de eerste tijd vervelend vinden maar vervolgens zijn leven weer gaan leiden zonder daarvan nog echt last te ondervinden.
Een andere treffende gelijkenis vind ik deze; Geen enkele roker heeft ooit in het begin bij vol bewustzijn het positieve besluit genomen om zijn hele leven te gaan roken, net zomin als de gelovige ooit bij vol bewustijn het positieve besluit heeft genomen om de rest van zijn leven te slijten als een verstokte grefo,mosselman of romige paap.
En op een bepaald moment komen beide erachter dat ze “hooked” zijn. (deze term vind ik beter dan “verslaafd” zijn omdat de feitelijke verslaving vrij gemakkelijk te doorbreken is)
Net zoals roken moet een religie er een tijd lang ingedramd worden (bij uitstek op jonge leeftijd uiteraard) voordat de persoon er aan vast zit.
Beide weten uiteindelijk *rationeel* dat ze met iets onzinnigs bezig zijn en daarom moeten ze zich wel van allerlei drogredenen bedienen om persistent te zijn in hun illusie.
Zowel roken als religie zijn volkomen ge-integreerd in onze samenleving. Beide zijn volop verkrijgbaar, en -alhoewel er wel degelijk pogingen worden ondernomen om ze te ontmoedigen of terug te dringen- is het praktiseren daarvan nog steeds normaal en ge-accepteerd.
Het probleem van het “opgeven” van beiden schuilt in (de kracht van) het onderbewustzijn.
Jarenlang is dat onderbewustijn geprogrammeerd met ideen en associaties.
Het idee dat het geloof je ondersteund in moeilijke situaties, zin geeft aan het leven, dat roken helpt bij stress, dat roken helpt tegen verveling (contradictie toch?) en ga zomaar door. Bovendien, doordat ze beiden zo ge-integreerd zijn in het leven zijn zij beiden ook *vooral positief associatief* ge-integreerd in het onderbewustzijn. Dit proces is heel subtiel maar wel ontzettend krachtig in zijn be-invloeding van je dagelijkse perceptie.
De roker steekt na de maaltijd een sigaret op en associeert het voldane gevoel van iedere niet roker die een maaltijd heeft genuttigd niet met het stillen van zijn trek maar met het roken van die sigaret. Vandaar dat die sigaret juist zo lekker smaakt terwijl in wezen die net zo smerig is als alle anderen. Een gelovige die stopt bij uitkijkpunt en plotseling getrakteerd wordt op een geweldig mooi uitzicht over een schitterende vallei zal de schepping van god in al zijn kracht ervaren terwijl de niet gelovige dezelfde schoonheid en ontroering ervaart maar dat niet associeert met allerlei scheppingsonzin.
Het onderbewuste overtuigt zowel de roker als de gelovige in de illusie dat de sigaret/god de ervaring echt compleet heeft gemaakt.
Bij welke ervaring dan ook, stressvol, plezierig, traumatisch of euforisch, de roker zal willen roken, de gelovige zal willen belijden.
Het geeft, merkwaardig genoeg, inspiratie en tegerlijkertijd een roes.
En bij elke ervaring zal het onderbewuste opnieuw positief worden bevestigd in deze associatie.
Ik zeg bewust “positief” omdat het onderbewuste niet overweg kan met een negatie. Wanneer je dagelijks voor de spiegel zegt “Ik ben niet dik” dan pikt het onderbewuste slechts de boodschap “Ik ben dik” op. Zo kent het onderbewuste geen heden nog verleden noch het onderscheid tussen realiteit en fantasie.
Zie hier alle ingredienten die het zo moeilijk maken voor een roker om te stoppen en voor een gelovige om van z’n geloof te vallen.
Het is ongelovelijk moeilijk om met de kracht van de ratio de strijd aan te gaan met de eenmaal ingesleten overtuigingen in het onderbewuste.
Wanneer die overtuigingen worden aangevallen of worden weggenomen dan komt er een primaire levensangst naar boven. Dan “heeft het leven toch geen zin meer?” en “Het leven zal nooit meer zo zijn als tevoren” etc .
Het is die angst die de roker en de gelovige verdoofd voor elk redelijk argument. Dit kun je hem niet kwalijk nemen, voor een niet roker is het belachelijk dat iemand zich suf betaalt om zijn gezondheid naar de klote te helpen, voor de arme roker is dat van levensbelang!. En zo ook voor de arme gelovige is het van levensbelang dat hij de mythe voor zichzelf in stand moet houden. De roker denkt dat hij door een hel moet, de gelovige denkt dat hij naar de hel gaat. Ze zijn beiden het slachtoffer geworden van hun eigen brainwashing en uiteraard die van anderen. (zoals betoogd in Comment 3 en 4)
Nogmaals; Er is vrijwel geen volwassen niet-roker of niet-gelovige die een bewuste keuze maakt om van de ene dag op de andere een roker of een gelovige te worden. Het moet er vanaf de jeugd zijn ingedramd.
Er is wel een groot verschil bereikt ten opzichte van het nabije verleden; Vroeger was roken stoer, rebels, een teken van onafhankelijkheid en emancipatie, nu zou geen enkele rokende ouder willen dat zijn kind ook zal gaan roken. Die kant zou het met religie ook op moeten gaan.
Mijn beide ouders waren de 40 al gepasseerd toen ik geboren werd. Ik was het zesde kind in het goed katholieke gezin. Natuurlijk werd mij een veel te grote jurk aangetrokken en moest ik, wilsonbekwaam, mee om gedoopt te worden.
Toen ik ongeveer een jaar oud was werd mijn moeder ziek, kanker. Toen zij in het ziekenhuis lag schreef zij een gedicht aan god met de vraag haar te laten leven. Haar kinderen waren nog zo klein en haar man zou het niet alleen aankunnen. Haar bede werd verhoord en zij dankte god, opnieuw in een gedicht. Het verhoorde gebed was echter niet meer dan uitstel van executie want voordat ik naar de kleuterschool ging werd ze weer ziek en zij zou nooit meer thuiskomen. Het eerste wat ik me kan herinneren was haar begrafenis. Dat het zwarte gordijn steeds wegwaaide en dat mijn juf (ja ik zat toen net op de kleuterschool) mij in de kerk kwam condoleren. Mijn moeders gedichten heb ik nog en dat bewijst haar rotsvast vertrouwen dat zij had in het bestaan van een almachtige en liefhebbende god. Ook haar dagboek laat dat beeld zien.
Mijn vader stond er dus alleen voor na die tijd, natuurlijk kwam er gezinshulp en was er af en toe een oppas. Ook zal mijn oudste zus vast gemoederd hebben over mij en gezien de kerkelijkheid van mijn vader zal ook de kerk hem geholpen hebben. Mijn vader was zeer actief in het kerkelijk leven, hij schreef voor het kerkblad, hielp missen voor te bereiden las voor tijdens de mis en hielp met de communie uitreiking.
Het kabbelde 4 jaar rustig zo door totdat hij vlak na mijn eerste heilige communie thuiskwam met de mededeling dat hij weer ging trouwen. Natuurlijk waren wij erg blij, ik had mijn moeder nooit gekend en wilde dolgraag een echte mama hebben. Toen zijn aanstaande kwam kennismaken versierden wij het huis.
Nadat het lot bezegeld was en zij naar het stadhuis en de kerk waren geweest om voor zowel de ambtenaar als voor god “ja” te zeggen bleek het al snel dat het niet boterde tussen de nieuwe vrouw van mijn paps en ons. Maar naar aanleiding van verhalen die ik later hoorde vroeg ik me af of hij ook wel van haar heeft gehouden. Mijn man denkt zelfs dat de kerk achter het huwelijk kan hebben gezeten. Een weduwnaar met kinderen hoort na een periode van rouw te hertrouwen. Hij zat ook ontzettend bij zijn 20 jaar jongere vrouw onder de plak en wij hadden helemaal ons waffel niet open te trekken. Ze was een dictator, streng en onrechtvaardig, maar wel elke zondag in de kerk trouw de schuldbeleidenis opzeggen: “Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote, grote schuld”. Waar ik moeite had, om als kind, die woorden over mijn lippen te krijgen (welk kind geeft graag schuld toe?), vond zij het kennelijk belangrijk om het luid en duidelijk te laten horen, hoe goed zij wel NIET was. Haar dictatoriale regime werd steeds erger nooit een compliment voor ons, maar elk ander kind was zo fantastisch! Zij haalde op haar fiets broodbelleg en wij moesten, om beurten, aardappels en melk halen, maar natuurlijk niet op de fiets, want die was om naar de kerk te gaan en een fietstocht te maken. Alle kut-huishoudelijke klusjes moesten wij doen, want zij had zo’n last van haar rug. Wij waren haar slaafjes en ieder woord dat zij fout kon opvatten vatte zij verkeerd op. Mijn vader deed wel pogingen om haar af te zwakken heb ik gehoord maar het baatte niet of anders toch nauwelijks. Toen ik een keertje “brutaal” was geweest en mijn stiefloeder ontzettend tegen mij was uitgevallen, heeft mijn vader me bij zich geroepen en ik hoopte echt dat hij mij zou zeggen dat hij van dat monster zou gaan scheiden. Ik kwam van een koude kermis thuis, ik moest rekening met haar houden. Nu weet ik scheiden mag natuurlijk niet van de kerk, die fucking kerk heeft 10 jaar van mijn leven verknald met hun achterlijke regeltjes, Gij zult niet echtbreken, maar je kinderen mag je gerust naar de klote helpen!
In de laatste klassen van de basisschool besloot ik ook om actief te worden in het kerkelijke. Ik werd misdienares, ik ontmoette de bischop bij de opening van onze nieuwe kerkzaal en mocht hem een kado aanbieden en ik kreeg toen, wat mijn man nu noemt: een dementors kiss, een kus van de bischop. Tijdens het misdienen kreeg ik op een gegeven moment last van flauwtes, wat voor een pastoor een reden was om voor aanvang van de dienst in mijn shirtje te koekeloeren om te kijken of ik niet te warm gekleed was. Maar toen dacht ik niet wat een smeerlap is die vent.
In het laatste jaar van de basisschool was het tijd voor het heilig vormsel, mijn vader liet mij de keus, maar zo gehersenspoeld als ik was, was er geen twijfel mogelijk, ik hoorde gewoon tot die club.
Zijn vervroegd pensioen was in zicht en hij maakte plannen voor zijn vrije tijd. Hij wilde theologie gaan studeren. Die studie is hij nooit begonnen, hij is voordat hij kon beginnen plotseling overleden. Ik was toen puber en nog alleen met een zus thuiswonend. We hoorden van zijn overlijden maandagochtend. Ik weet nog goed dat mijn hele wereld instortte. Mijn favoriete leraar op school, bij wie ik altijd mijn hart kon luchten, ging net die dag voor een week met de brugklassers op kamp.
Ik kan me van zijn uitvaartdienst niets herinneren. Des te meer van de kerkelijke bezigheden van mijn vader 1 en 2 dagen voor zijn dood. Er nam een pastoor afscheid van de parochie en mijn vader was gevraagd dat weekend 2 diensten onder leiding van parochianen te leiden, zodat zoveel mogelijk pastores bij het afscheid van die ene aanwezig konden zijn. Hij had het die zondag moeilijk, de mis van zaterdagavond had veel van hem gevraagd, maar plichtsgetrouw ging hij toch naar de kerk. Hij leidde de mis en kwam naar huis, om meteen naar bed te gaan, zo gebroken was hij. Het bleek later toch echt erg mis en hij moest opgenomen worden in het ziekenhuis alwaar een pastoor moest komen opdraven om het sacrement der zieken toe te dienen. Mijn vader wilde niet hij was moe, MIJN VADER WILDE NIET? Dat was echt verbazingwekkend, de pastoor zette door, want zijn sacrement was niet vermoeiend. Na het sacrement hebben we hem gedag gekust en hebben we hem niet meer levend terug gezien.
Zondags na zijn dood zat ik alleen in de kerk, ik denk dat mijn stiefloeder en zus naar een andere mis waren. Voor de communie uitreiking werd een lijst van mensen die gaan trouwen, zieke en overleden parochianen opgelezen. Toen ik mijn vaders naam hoorde ben ik huilend het kerkzaaltje uitgelopen. Omdat zowel mijn vader als ik bekend waren binnen de kerkelijke gemeenschap aldaar, kwam er direct iemand achter mij aan. Hij wilde mij troosten en sprak de onvergetelijke woorden dat zijn dochter ook genoemd werd, maar dan wel omdat zij ging trouwen. Een hardere mep had je me nauwelijks kunnen geven. De pastoor sprak me na afloop aan en zei dat mijn vader niet zou willen dat ik zo’n verdriet had. In die woorden heb ik wel troost gevonden, ondanks dat het natuurlijk een ontzettende dooddoener is.
De zondag erna, maande mijn stiefloeder mij tot dooreten bij het ontbijt want we moesten zo naar de kerk, toen heb ik gezegd dat ik niet meer wilde. En zowaar heeft ze dat, met verdriet, geaccepteerd.
De dood van mijn vader heeft mijn ogen geopend, mij laten zien dat het geloof niet het ware pad is, mij laten zien wat geloof verpest. Een heel harde leerschool.
Later twijfelde ik wel eens of mijn vader wist hoe wij geleden hebben hebben onder haar. Hij moet geweten hebben dat wij leden, of hij geweten heeft hoe erg, dat blijft de vraag. De vraag die mij bezig begon te houden was waarom? Waarom trouwde mijn vader haar? Waarom heeft zij ons niet eerst leren kennen voor ze besloten te trouwen? We hadden toch gewoon eens bij haar kunnen logeren? Waarom greep mijn vader niet of nauwelijks, of totaal verkeerd in? Waarom liet mijn vader zich ook door haar de les lezen? Waarom heeft hij niet gezegd barst met je zooi, ik vertrek vandaag nog en neem mijn kinderen (jouw slaafjes) mee? Het antwoord op al deze vragen is, denk ik nu, zijn vaste katholieke geloof. Hoe vast was dat geloof? Hij heeft een priesteropleiding gevolgd, maar afgebroken na de kruinschering. Hij is wel kerkelijk gebleven met al zijn activiteiten die ik al eerder noemde. Al die vragen soms wordt ik er zot van, maar steeds weer kom ik bij de kerk uit en dat mijn vader geen ballen had.
Dit stuk is goed voor mijn zelfvertrouwen, ik ben een ex-katholiek en een ex-rookster.
Mijn dank, Rijkaanvitamine! 
> “Niet godsdienst maar atheïsme leidt tot geweld… Denk alleen maar aan de miljoenen tijdens nazisme (20 miljoen), communisme (215 miljoen).”
Het is ook altijd jammer dat ze met dat ‘argument’ aankomen, aangezien Duitsland en Hitler absoluut niet atheistisch waren. Hitler haalt niet voor niks god aan in z’n boek. De doden die vielen tijdens Stalin en Lenin vielen ook niet voor een religieuze overtuiging (of het ontbreken daarvan), maar vooral voor de politieke. Algemene ontwikkeling is iets waarmee de religieuze medemens in de meeste gevallen helaas niet al te ruim is bedeeld…
Eehhmm… niet om het een of ander, maar was het niet god die in genesis het begrip dood introduceerde? Hoeveel heeft die dan inmiddels op zijn conto?
Fijne vent, die god. Hoe wraakzuchtig kun je zijn.
@8 Iene:
Je verhaal is schrijnend, en ik voel heel erg mee met je. De kerk heeft veel mensen erg veel leed toegebracht. Zie daarvoor ook de documentaire die in een recente bijdrage alhier werd gelinkt.
Maar ik wil je wel, heel beleefd en zeker niet verwijtend, vragen waarom je jezelf atheist noemt? Is dat uit wraakzucht jegens kerk, vader, stiefloeder; of uit echte overtuiging?
Het kan zijn dat ik je verhaal verkeerd begrepen heb, maar wat ik eruit destilleer is het eerste. Ik wil je absoluut niet terug de kerk of het geloof injagen, maar je zult wel moeten nadenken over je beweegredenen, en mogelijk zelfs overtuiging.
Desalniettemin: oprecht en van harte heel veel sterkte gewenst in je persoonlijke strijd.
@10 Wizzard.
Niet dat het belangrijk is maar dat klopt niet helemaal. Dat er voor de zondeval niemand dood ging is een lulverhaal dat latere gelovigen erbij hebben verzonnen en dat wordt tegengesproken door de tekst.
In Gen. 3:22 zegt Jahweh tegen zijn maten: “Nu de mens in de kennis van goed en kwaad als één van ons is geworden wil ik voorkomen dat hij ook nog plukt van de boom van het leven. Door daarvan te eten zou hij eeuwig blijven leven.” En de daad bij het woord voegend wordt de mens vervolgens uit het paradijs gelazerd. Met andere woorden, door te eten van de magische boom van kennis van goed en kwaad was de mens zich er bewust van geworden dat er een verschil bestaat tussen goed en kwaad. En daardoor zou het een kwestie van tijd zijn voordat hij op het idee zou komen dat het heel slecht is dat de mens sterfelijk is. Zoals wij ons dat ook inderdaad bewust zijn. En dus zou hij op enig moment onvermijdelijk eten van de magische boom van het leven. Het is dus overduidelijk dat de mens vanaf het eerste begin verondersteld werd te sterven. Het is ook (vlgs. Gen.) altijd de bedoeling geweest van Jahweh dat de mens zowel dom als sterfelijk zou blijven.
Evengoed heeft Jahweh alle doden op zijn conto natuurlijk. Jahweh heeft de mens welbewust en willens en wetens dom en sterfelijk geschapen terwijl hij zich er terdege van bewust was dat dat iets slechts was. Fijne vent inderdaad.
Maar uiteraard heeft de bedenker, noch de opschrijver van dit verhaal, noch het publiek tot wie dit oorspronkelijk gericht was, ooit zover gedacht. Logica was een Griekse, niet een Hebreeuwse uitvinding. Ook moderne gelovigen zijn er nooit op te betrappen dat ze zo ver denken. Het is altijd al kenmerkend voor het religieuze denken geweest om te veronderstellen dat kennis de oorzaak is van alle ellende in plaats van domheid.
De waarde van het verhaal zit hem niet in de waarheid ervan maar in het feit dat het ons inzicht verschaft in hoe reliopaten denken.
@11 JHN: Het is alweer ruim 35 jaar geleden dat ik nog geloofde wat meneer pastoor voor ons klasje kwam vertellen. Daarna vond ik het niet meer dan boeiende sprookjes. Halverwege de middelbare school was ik overtuigd atheist. Ik heb me dus al heel lang niet meer in de materie verdiept.
.
Bedankt voor de correctie. Gelukkig kwam de kern van mijn betoog, als reactie op wrongwayup, wel heelhuids door de jury