Veel van zijn klanten kwamen de schoenen dan ook terugbrengen. De schoenenverkoper lichtte de islamitische geleerden (om een beeld te krijgen) in, die niet alleen de schoenen uit de verkoop wilde hebben en het stopzetten van de productie eisten, maar ook stelden dat iedereen die weet wat er op de onderkant van de schoenen staat en er toch op loopt zich geen moslim meer mag noemen. En dat klinkt niet zo erg, ware het niet dat in islamitische landen op geloofsafval vaak de doodstraf staat. Opvallend dat de schoenen alleen in Irak zijn opgedoken.

Via het forum ook nog een ander nieuwtje: in Bonn heeft men voor het eerst een islamiet verkozen tot prins Carnaval. Nu is het daar gebruik dat de prins tijdens een speciale carnaval-mis de carnavalvierders begroet in de kerk. Maar omdat de man een moslim is mag hij van de katholieken niet spreken in de kerk. De oplossing is dat de carnavalvierders voortaan geen aandacht meer besteden aan de zotten in de kerk, en als mensen met een realistisch wereldbeeld onder elkaar de kroeg als plek van samenkomst kiezen. Want van kerkbezoek wordt niemand beter.

Volgens de politie heeft de drank een negatieve invloed op de criminaliteitscijfers, het werd de afgelopen drie jaar maar liefst 5000 maal genoemd in proces-verbalen (in 114 gevallen is de fles het wapen). Wat de drank omstreden maakt is dat alcohol gecombineerd wordt met cafeïne, in een fles zit net zoveel cafeïne als in 8 blikjes cola.

Maar volgens de monniken is er niets aan de hand: het marktaandeel van Buckfast-wijn zou te klein zijn om zoveel problemen te veroorzaken. Niet dat dat het gevolg is van een bewust beleid, want al in 1927 werd de distributie en verkoop overgelaten aan een wereldse drankhandelaar, om zo meer mensen van de medicinale wijn te kunnen laten profiteren.

Maar, ook al was het marktaandeel wel groter, dan nog moet volgens de monniken “het misbruik van deze wijn eerder gezien worden als symptoom dan als oorzaak van de problemen.” Nu zijn de monniken helemaal niet vies van commercie, blijkens de website. Het klooster is niet alleen een plaats voor extreem-gerelicapten om aan een goddelijke roeping gehoor te geven, maar ook een conferentie oord, en een plaats om tentoonstellingen te houden. Je kunt er winkelen en er is een restaurant. Ze hebben zelfs een online-shop, om nog meer werelds geld binnen te harken.

Het klooster is er dus om te bidden, te zingen en geld te verdienen.Het zal mij dan ook niets verbazen als er eerdaags een flinke gokhal wordt neergezet, de monniken hebben immers al blijk gegeven geen moeite te hebben geld te verdienen aan andermans verslavingen. Verantwoording nemen voor aangerichte ellende gaat de Benedictijner monniken dan weer een stuk minder makkelijk af.

Ook als Wojtyla naar zijn zomerverblijf ging moest zijn favoriete geselriem mee, volgens de promotor ‘een instrument van christelijke perfectie’. Ook vastte de paus vaak. Indien de paus deze zaken niet onder de vlag van een religieuze overtuiging had gedaan zou hij dus een anorexia-patiënt zijn geweest die aan automutilatie deed. Misschien had hij dan nog geholpen kunnen worden.

Ik vraag me af wat Benedictus stiekum allemaal voor rare gewoontes en psychische aandoeningen heeft.

En dat is mooi, eindelijk zet het Vaticaan zich in om bewijs te produceren voor hun wilde veronderstellingen. Een ander voordeel kan zijn dat ze de goedgelovigen voortaan per e-mail zouden kunnen oproepen om naar de kerk te gaan, en de klokken voortaan te laten zwijgen. Dan kan ik ook eens uitslapen op Zondag.

Overigens stond onder het bericht in de Televaag nog een reactie die ik maar even heb gecopieërd:

” En GOD keek eens naar beneden—zag de oorlogen in zijn naam—luisterde naar hun gebeden—en zag hun wapens staan—toen dacht hij ach laat maar—ze zijn toch blind en doof—ik ben nu met ze klaar—hoe merkwaardig is hun geloof. ”

Eenoog, Land der blinden | 20:27 | 23.01.10

111. De Palmvezel, De Vlam (el-Masad, el-Lahab)
In naam van God, de Barmhartige, de Genadevolle.
1. De macht van Aboe Lahab en hijzelf zullen vergaan.
2. Zijn rijkdommen en daden zullen hem niet baten.
3. Weldra zal hij in een laaiend Vuur branden.
4. Ook zijn vrouw, de draagster van brandstof,
5. Om haar hals zal een koord van palmvezels hangen.

Abu Lahab, een bijnaam die ‘vader van de vlammen’ betekent, heette eigenlijk Abd al-Uzza, wat ‘dienaar van Uzza’ betekent. De godin Uzza werd als een van de drie dochters van Allah vereert in de Kaaba, en Abd al-Uzza zag met lede ogen aan hoe het concurrerende sprookje van de Allah volgens de visie van Mohammed als maar meer aanhang kreeg.

Volgens Mohammed had een engel (Gabriel) hem verteld dat Allah helemaal geen kinderen had, en anders zouden het wel zonen zijn geweest, en zeker geen dochters:

19. Ziet, de Laat en de Ozza,
20. En een ander, de derde, Manaat?
21. “Zijn voor u de mannelijke wezens en voor Hem de vrouwelijke?”
22. Dat is dan een onrechtvaardige verdeling;
23. Dit zijn slechts namen die gij uitgedacht hebt – gij en uw vaderen – waarvoor God geen gezag heeft nedergezonden. Zij volgen slechts hun vermoedens en begeerten. En voorzeker de leiding van hun Heer is nu tot hen gekomen.

Maar het is bekend dat Mohammed eerst iets heel anders had gehoord:

Hoe ziet gij al-Laat en al-’Oezza
en Manaat, de derde, de andere?
Dit zijn de hoogverheven ‘gharânîqu’ en men mag op hun voorspraak hopen

Gelukkig waarschuwde de engel Mohammed dat hij het laatste zinnetje nooit tegen Mohammed had gezegd, maar dat dat uit de koker kwam van een duivel genaamd Iblis. Hoewel ook een openbaring hoefde dit niet opgeschreven te worden in de koran, alleen de zinnetjes die ervoor in de plaats kwamen. En zo kwam dit sprookje ook weer tot een goed einde, en kunnen moslims er zeker van zijn dat er niets meer in de koran staat dat Iblis in Mohammeds oor zou hebben gefluisterd.

Maar dit verklaart nog niet waarom Allah het nodig vond een heel hoofdstuk te wijden aan de nare toekomst die hij bedacht had voor dat ene met (bij)namen genoemde echtpaar in zijn allerlaatste boodschap aan de mensheid. De verhalen maken duidelijk dat Abd al-Uzza weinig moesten hebben van Mohammed, die zijn godin Uzza in zijn openbaringen een verzinsel noemde, ook omdat er voor hem geen extraatjes te verkrijgen waren bij een eventuele bekering.

Lahab ging Mohammed tegenwerken, en nadat Mohammed alarm had geslagen voor een vijandelijke aanval om zo alle Mekkanen te verzamelen voor een preek meldde Lahab dat Mohammed zijn hele dag had verpest. Volgens sommigen had Lahab ook een keer een steen naar Mohammed gegooid. Hij stierf later nadat een volgelinge van Mohammed zijn schedel had ingeslagen met een tentpaal.

Vandaag de dag gaan de meeste moslims er vanuit dat deze letterlijke interpretatie met bijbehorende uitleg de juiste is. Toch is er ook een betere uitleg mogelijk, te vinden op Nissaba:

Magha. Magha was een Hittitische haardgodin, vereerd in Klein-Azië. Ze was het blok hout waaruit het vuur kwam. Misschien is haar naam verwant aan het Sanskriet woord Makha, ‘vuur’. In India wordt magha gassocieerd met de nieuwe maan van de maand magha, die de komst van de lente aankondigt.
Er is ook een relatie met de bijbelse magi (‘magiërs’), die bij de geboorte van Jezus als ‘de wijzen uit het oosten’ met de geschenken wierook, goud en mirre op bezoek komen. De Magi worden geassocieerd met de zoroastrische vuurreligie. In het koranvers 111 komt Abu Lahab (‘vader van de vlam’) voor, oom van de profeet Mohammed en vijand van het islamitische geloof. Hij wordt verdoemd tot eeuwig branden, en zijn vrouw, de draagster van de brandstof, maakt dit mogelijk. Abu Lahab droeg deze naam vanwege zijn heldere, schitterende gezicht.
Het verhaal verwijst ook naar een vuurreligie zoals de zoroastrische leer, die plaats moest maken voor de islam. Een andere naam voor Abu Lahab was `Abdul-`Uzza bin Abdul-Muttalib; Al-Uzza was een pre-islamitische godin aan wie ook Mohammed offers had gebracht. ‘De draagster van de brandstof’ doet ook denken aan de Griekse mythe over Altheia, wier zoon Meleager overleed toen zij het houtblok dat de sleutel was tot zijn eeuwige leven prijsgaf aan de vlammen.
De naam ‘Zoroaster’ verwijst naar de planeet Venus. Zohra (‘bloeiende’ of ‘schijnende’) is de Perzische of Arabische naam voor deze planeet, ‘aster’ betekent ster. Uzza, de godin die door Aboe Lahab werd vereerd, wordt eveneens geassocieerd met de planeet Venus. Uzza is verwant met de Vedische Usha, de dageraad. Usha had een zuster, de nacht; samen vormden zij de ochtendster en de avondster. De ‘magiërs’ waren leden van de zoroastrische priesterkaste. In de bijbel werden zij geassocieerd met de ster die de geboorte van Jezus aankondigde; als ‘brenger van het licht’ was dit bijvoorbeeld de morgenster.
De naam van de heilige stad van de moslims, ‘Mekka’, wordt door sommigen met het sanskriet ‘Makha’ in verband gebracht.

Er valt veel voor te zeggen voor deze uitleg. Want pas in 692 voerde kalief Abd-al-Malik de puur islamitische munt in zonder afbeeldingen er op. Tot die tijd, wat geacht wordt 60 jaar na Mohammeds dood te zijn geweest, werd er in Mekka , Medina en heel het arabische schiereiland betaald met munten waar een afbeelding op stond van een vuuraltaar ter ere van Zoroaster. De naam Mohammed was pas in 685 verschenen, in de kantlijn, als dienaar van Allah.(en dit is de oudst bekende vermelding van Mohammed) Bron 1 en bron 2

Tweehonderd jaar nadat Mohammed gestorven zou zijn werden de hadith-verzamelingen voor het eerst op schrift gesteld, en inmiddels was Lahab een echt persoon geworden, en het verhaal flink gegroeid.

De koran kan dus het beste vergeleken worden met de sprookjes van Grimm.

Het is prof. dr. J. Hoek niet ontgaan dat het een probleem voor veel gelovigen vormt. Twee eigenschappen die christenen aan hun god toedichten botsen met elkaar. Want als die god almachtig is, en dat alles wat er gebeurt op aarde zijn wil zou zijn, dan geldt dat zowel voor het goede als het kwade.

En dit botst met een andere eigenschap die zij hem toedichten, God is het absoluut goede. Hoe kan iets, of iemand, die absoluut goed is het kwade toestaan?

Volgens Hoek valt er logisch wel uit te komen.

God heeft gekozen het kwaad toe te laten ter wille van een hoger goed. Hij heeft personen geschapen met wie Hij een relatie van liefde wilde. Dat veronderstelt een vrijheid die je niet vindt bij robots of marionetten. Daarmee heeft God de mogelijkheid, niet de werkelijkheid, van het kwaad gewild.

Het klinkt mooi, maar de fout zit in het woord ‘wilde’, dat in deze context afbreuk doet aan de almacht van de god. Bij een almachtige god is zijn wil wet, en dat zou inhouden dat iedereen ook daadwerkelijk een relatie van liefde met de god zou hebben gehad. Hij wilde het, dus is het is. Zoals Hoek het schrijft is het een wens waarvan de god de uitkomst niet in de hand heeft, en waarmee hij ook nog eens de deur open heeft gezet voor een onwenselijke uitkomst, namelijk het kwaad, leed en ellende.

Maar Hoek is er logisch uit, en keert de redenatie nu om. Zonder zijn god zou er helemaal geen besef van goed en kwaad mogelijk zijn:

Bovendien, verwijst juist het besef van goed en kwaad niet naar het bestaan van God? Het is een gegeven dat lijden en kwaad voor ons moeilijk verteerbaar zijn en dat ze voor ons besef strijdig zijn met de manier waarop het leven bedoeld is. Maar om wiens bedoeling gaat het dan eigenlijk?

Elke nadenkende atheïst ziet in dit soort misplaatste morele borstklopperij een beschuldiging, want Hoek zegt hiermee dat er zonder god geen moreel besef zou zijn. Atheïsten hebben ook gevoelens, en weten het ook wanneer zij getroffen worden door lijden. Ieder normaal mens zal beseffen dat het beter is om de lotto te winnen dan om een familielid te moeten begraven. De fout zit hem hier in het idee dat er iets bedoeld zou moeten zijn met leven, de misvatting van de zingeving.

Het is nogal beledigend dat gerelicapten mensen die niet geloven in een goddelijke zingeving als immoreel wegzetten. Alsof er geen gelovige criminelen zijn, alsof er geen misbruikende godsdienaren zijn en geen misdaden uit naam van een god gepleegd worden. Geloven in een god heeft vaak tot gevolg dat men intolerant wordt voor andere overtuigingen.

Maar verder met zijn probleem en dat van de christenen: de goede almachtige god die maar niet voor wereldvrede zorgt, en/of wil zorgen. Aan het eind van zijn stuk laat hij toch zien dat hij beter zou moeten weten:

Beter ook dan een atheïstische wereldbeschouwing die niets beter weet te zeggen dan dat het toeval en het noodlot heersen en dat het recht van de sterkste triomfeert – the survival of the fittest. Wanneer lijden een vanzelfsprekend verschijnsel in een blind evolutieproces is, waarom blijven mensen dan altijd weer vragen naar het waarom? Dan zou je toch eerder lijden moeten accepteren als iets volkomen natuurlijks?

Nu zullen weinig atheïsten zich afvragen waarom het lijden er is. Het zijn vooral de christenen die zich dat afvragen, omdat het botst met hun wensdenken van een almachtige en absoluut goede god. Dat het niets anders dan wensdenken is blijkt wel uit de slotparagraaf, waarin Hoek aangeeft dat de werkelijkheid te hard is voor christenen:

Laten we er echter volstrekt eerlijk over zijn: de vragen zouden ons als gelovigen te machtig worden zonder de hoopvolle verwachting van een totaal vernieuwde aarde en een gereinigde schepping.

Dat Hoek een onlogische wereldbeschouwing, gebaseerd op wensdenken probeert te verdedigen is zijn goed recht. Maar laat hij dan wel voortaan de beledigende stelling achterwege er alleen sprake van moreel besef zou kunnen zijn als er een god zou bestaan.

Mozes werd geboren in een gevaarlijke tijd in Egypte, want de Farao had juist een nieuwe politiek ingevoerd om de snelle groei van het volk van Israël, dat hij als een bedreiging voor de andere inwoners van Egypte zag, in te perken. Alle nieuwgeboren jongetjes moesten gedood worden door de twee vroedvrouwen van de Hebreeën, en alleen de meisjes mochten blijven leven. Maar de vroedvrouwen geloofden in God en durfden dit niet uit te voeren. Dus verzonnen zij de smoes dat de hebrese vrouwen sterker waren dan de Egyptische, en iedere keer al klaar waren met baren voor de vroedvrouwen gearriveerd waren.

Nu dit plan van de Farao dus mislukt was maakte God mooie huizen voor de vroedvrouwen, en zorgde ervoor dat de Hebreeën zich rap vermeerderden. De farao liet het toen over zijn volk om de zonen (het staat er niet expliciet, maar ik neem aan van de Hebreeën) in de rivier te gooien.

Een vrouw van de stam van Levi had toen bedacht dat het een goed plan was om haar zoontje in een rieten mandje in de rivier te zetten. Toevallig kwam daar een prinses baden, en die vond het jongetje zo leuk dat hij niet in de rivier werd gegooid. Natuurlijk moest het jongetje worden gezoogd, en daar werd met een disneyachtige toevalligheid zijn eigen moeder voor uitgekozen.

Toen mozes (betekent: de uit het water getrokkene) groot was geworden ging hij toch maar eens kijken bij zijn broeders, die ook niet in de rivier waren gegooid, maar die wél moesten werken voor hun centen. Toen hij zag dat een Egyptische man een Hebreeër sloeg doodde hij de Egyptenaar, nadat hij eerst even goed had gekeken of er wel niemand was die dit zag. En stiekem verborg hij het lijk.

De volgende dag zag hij twee Hebreeuwse mannen die ruzie hadden, en dit keer sloeg Mozes niemand dood, maar informeerde eerst maar eens waarom ze eigenlijk ruzie hadden. Maar de ene man vertrouwde hem terecht niet, en zei “Wil je mij soms ook dood slaan.”, want hij wist dat Mozes een nare moordenaar was. Mozes vond het beter om zijn hielen te lichten, en vluchtte naar Midian, waar hij aanpapte met de dochters van de plaatselijke priester. Snel gaf de priester een van de dochters als vrouw aan Mozes, zelfs de rauwe herders bij de waterput hadden meer oog voor hun geiten.

Ondertussen was in Egypte de Farao gestorven, en de Hebreeën begonnen zo hard te klagen dat zelfs God het hoorde. En zoals zo vaak in de bijbel is het maar de vraag of dat nou zo wel zo goed was. Want God keek naar beneden en dacht: Hé, die ken ik. Dat zijn die Hebreeërs waar ik een verbond mee heb gesloten!”. Als eerste ging hij Mozes lastig vallen, die ondertussen een relaxed leventje als herder in een ander land had opgebouwd. God stuurde een engeltje naar een braambos, dat wel brandde, maar niet verbrande! Toen Mozes wilde gaan kijken riep God vanuit het bos “Mozes, Mozes!”. En Mozes zei “Hier ben ik”, wat God natuurlijk allang wist.

Mozes mocht niet dichterbij komen, en moest zijn schoenen uitdoen, want waar God is daar is de grond heilig en moet je dus geen schoenen aanhebben. God zei dat hij de God was van de vader van Mozes, die niet durfde te kijken hoe die god er nu eigenlijk uit zag. Hij moest het dus maar geloven. En God zei dat hij het gejammer van de Hebreeën in Egypte had gehoord, en dat hij naar beneden was gekomen om ze te bevrijden. En daarom moest Mozes naar de Farao gaan.

Natuurlijk had Mozes daar geen zin in, en dus probeert hij om er onderuit te komen: “Wie ben ik, dat ik daar voor moet zorgen.” Maar God beloofde dat hij hem zou helpen, er aan voorbijgaand dat deze niet in Egypte woonachtige gevluchte moordenaar zichzelf helemaal niet zag als partij in deze kwestie. En Mozes zei “Maar als die mensen die ik ga verlossen vragen hoe je heet, wat zal ik dan zeggen?”, hoewel hij natuurlijk had willen zeggen: “Wie ben jij eigenlijk”. En God antwoordde: “Ik zal zijn die ik zijn zal.”, en daar kon Mozes geen speld tussen krijgen.

Ondertussen zette God zijn plan in werking. Als eerste moest Mozes de bejaarden ervan overtuigen dat God ervoor zou zorgen dat zij mochten vertrekken uit Egypte. Die moesten dan samen met Mozes naar de Farao om te vragen voor drie snipperdagen, met de smoes dat ze God in de woestijn, toevallig buiten Egypte, een offer moesten brengen. God vertelde er echter meteen bij dat het plan niet zou slagen, want hij wilde de Farao eerst eens laten zien dat hij heel machtig was.

Mozes zei terecht dat niemand hem zou geloven als hij zou zeggen dat God hem gezonden had, en daarom leerde God hem hoe hij zijn staf kon veranderen in een slang. God verzekerde Mozes dat daardoor iedereen ervan overtuigd zou zijn dat hij door de god van Abraham, Izak, Jacob en van hun voorvaderen was gestuurd. Toch twijfelde God of het wel afdoende zou zijn, en daarom leerde hij Mozes nog een truuk, waarbij Mozes zijn hand kon laten switchen van melaats naar gezond (Later zou blijken dat ook de Farao goochelaars in dienst had (exodus 7:11) die ook dit soort truuks op het repertoire hadden, maar de Israëlieten waren overtuigd dat Mozes voor hen namens God moest gaan praten met de Farao).

Mozes spartelde intussen nog steeds tegen, want hij was niet zo welbespraakt. Toen werd God boos, en vroeg aan Mozes of Aaron zijn broer was. Het plan werd gewijzigd, en Aaron moest gaan zeggen tegen de Farao wat Mozes tegen hem zei, die het op zijn beurt weer van God zou horen.

Nu was God nog wel boos op Mozes, omdat die zijn oudste zoon niet mee wilde nemen op reis naar Egypte, en daarom zou God hem doden. Maar toen God hem tegenkwam in een herberg verhinderde de vrouw van Mozes de moord door de jongen snel een stuk van zijn geslachtsdeel af te snijden.

Nadat de Israëlieten waren overtuigd door de truc met de staf togen Mozes en Aäron naar de Farao, om de drie snipperdagen te bepleiten. Maar de Farao voelde daar niets voor, en vond dat de Hebreeën voortaan nog maar wat harder moesten werken. Dezen deden hun beklag bij Mozes, die op zijn beurt het God voor de voeten wierp dat sinds Hij zich ermee bemoeide de Egyptenaren een hekel hadden gekregen aan de Hebreeën (hij was de kindermoorden waar hij zelf ter nauwer nood aan was ontsnapt al vergeten).

God bracht daar tegenin dat hij ze anders wel degelijk had horen klagen over hun dienstverband met de Egyptenaren waardoor hij weer aan zijn verbond met hen had gedacht. En verbond is verbond, dus God zou ervoor zorgen dat de Farao hen zou laten gaan, en Mozes moest maar weer naar de Farao gaan. Maar Mozes was ervan overtuigd dat hij de Farao niet kon overtuigen, want ondanks eerdere berichten was het ook al niet gelukt bij de Hebreeën (zie ex 4:31 en ex 6:11).

Evengoed moesten Mozes en Aäron weer naar de Farao van God, en daar gooide Aäron zijn staf op de grond. Die veranderde in een draak. De goochelaars van de Farao deden hetzelfde, en de draak van Aärons staf at de aldus verschenen draken allemaal op. De Farao was nog niet overtuigd dat de Hebreeën drie snipperdagen verdient hadden, wat God van te voren al geweten had.

Vervolgens werden Mozes en Aäron op de volgende dag wederom op een zinloze missie gestuurd, want God had al laang gezegd dat het niet zou gaan werken. Evenzogoed moest Mozes met een staf op het water van een rivier slaan, dat daarop veranderde in bloed. Alle vis ging dood, en de rivier stonk. Maar de goochelaars van de Farao deden hetzelfde, hoewel dat natuurlijk niet kon want de rivier was al veranderd in bloed, de vissen waren al dood en de rivier stonk al. Maar het staat in de bijbel en dan is het waar.

Na 7 dagen herhaalde het ritueel, en dit keer toverde Aäron met zijn staf dat heel Egypte onder de kikkers kwam te zitten. En de goochelaars van de Farao deden hetzelfde, zodat heel Egypte onder de kikkers kwam te zitten. De Farao liet de Israëlieten niet gaan, zelfs niet nadat Mozes op zijn verzoek ervoor gezorgd had dat de kikkers weer verdwenen, en God wist dit al van te voren.

Vervolgens toverde Aäron luizen, en dit maal lukte het de tovenaars van de Farao het niet om dit na te doen. Zij waren er van overtuigd dat de vinger van God achter dit wonder zat, maar de Farao luisterde niet, zoals God van te voren al had geweten.

En zo toverde Aäron en Mozes nog ongedierte, en lieten het weer verdwijnen. God liet al het vee van de Egyptenaren nog sterven aan de pest, en Mozes toverde de Egyptenaren onder de zweren. Toen liet God het hagelen waardoor naast alle gewassen verwoest ook al het vee van de Egyptenaren nogmaals gedood werd. En hoewel God telkens wist dat het niet zou helpen liet hij ook nog een plaag van sprinkhanen over Egypte komen. Verder zorgde hij nog voor drie dagen duisternis, en tot slot vermoordde hij de oudste zonen van de Egyptenaren, wat voortaan als feestdag moest worden gevierd.

De Hebreeën beroofden snel nog de Egyptenaren van hun goud en zilver, en vluchtten snel weg, want de Egyptenaren hadden nu wel een gloeiende hekel aan hen gekregen. Mozes nam de botten van Jozef mee, en God vermomde zich als een overdag als wolkenkolom, en ‘s nachts als een vuurkolkom, en zo hadden ze licht.

Maar God was nog niet klaar met de Farao, en hij zorgde ervoor dat die met zijn wagens achter de Hebreeën aan jaagde. Op God’s bevel hadden die hun kamp opgeslagen aan de rand van de zee, waar zij normaal gesproken kansloos waren. De Hebreeën, die kennelijk niet erg onder de indruk waren van Gods aanwezigheid als wolk en vuurkolom klaagden tegen Mozes en verweten hem dat ze beter in Egypte hadden kunnen sterven, daar waren tenminste graven. Maar God zorgde dat er tijdelijk een droge doorgaan in de zee kwam, waardoor de Hebreeën konden vluchten. Toen de Egyptenaren er achteraan gingen liet God hen allemaal verdrinken, tot grote vreugde van de Israëlieten.

De tocht door de woestijn was zwaar, maar gelukkig liet God het elke dag brood regenen, zodat zij wat te eten hadden. De dag voor sabbat kregen zij een dubbele portie, want op Zaterdag werkte God niet. En toen ze bijkans omkwamen van de dorst wist Mozes een aan water te komen door met zijn staf op een rots te slaan. Onderweg moest Mozes bij God komen, boven op een berg. 4o dagen lang schreef God hem allemaal regels voor, waarvan er nogal wat tegenwoordig barbaars zouden worden genoemd. Bijvoorbeeld ex 21:17 “Wie ook zijn vader of zijn moeder vloekt, die zal zekerlijk gedood worden.”, en ex 21: 22 t/m 24 , de doodstraf op het beledigen van weduwen. Om de haverklap moesten er heel wat dieren gedood worden, voor Gods plezier.

De Hebreeën werden verplicht om een ‘ark’ te maken die er tot in het kleinste detail precies zo moest uitzien als God wilde (Voorbeeld: En gij zult vijftig striklisjes maken aan den kant van de ene gordijn, het uiterste in de samenvoeging, en vijftig striklisjes aan den kant van de gordijn, die de tweede samenvoegende is. Gij zult ook vijftig koperen haakjes maken, en gij zult de haakjes in de striklisjes doen, en gij zult de tent samenvoegen, dat zij een zij. ex 26:10 en 11).

Maar terwijl Mozes op de Berg zat hadden een deel van de Hebreeën bedacht dat een gouden kalf mooi zou zijn om te aanbidden. God, die helemaal niets voor godsdienstvrijheid voelde, vertelde Mozes dat hij het volk zou vernietigen, maar Hij liet zich overtuigen door Mozes om het toch maar niet te doen. Voor straf wilde God dan niet meer zelf met de club van Mozes verder reizen, maar uiteindelijk zag hij daarvan ook weer af. Maar omdat de Hebreeën nu niet geloofden dat God mee zou gaan wilde hij hen wel zijn achterste delen tonen, maar niet zijn aangezicht (33:23). Uiteindelijk maakten de Hebreeën de ark precies zo als God had voorgeschreven, en iedereen leefde nog lang en gelukkig.

Hoe het had moeten gaan:

Net als bij the Lord of the Rings is er voor dit verhaal ook een veel beter en logischer alternatief te bedenken. Wat als God zelf de Farao had benaderd om het volk van de Hebreeën te laten gaan? Desnoods in een een op een onderonsje, wat Hem toch beter afgaat dan te verschijnen voor een groep of zelfs voor een duo. Het had de Egyptenaren heel wat ellende en doden bespaard.

Bron:

http://www.statenvertaling.net/bijbel/exodus.html

In de koran staat ook een versie van het verhaal, maar zoals gebruikelijke wanordelijke verspreid door het hele boek. Een mooie (;>) samenvatting is hier te vinden:

Andere vrijgemaakt-gereformeerden zijn het niet eens met deze zelfbenoemde ziener, en het is grappig om te zien hoe beide zijden hun gelijk proberen te krijgen. In het Nederlands Dagblad laat de Ruiter weten dat hij een zeer, zeer, zeer, zeer goed mens is: er is geen dominee die zwaarder aan de zonde tilt dan hij. Zelfs zo erg dat hij liever een hand zou missen dan zondigen. Normale mensen noemen dit opscheppen, of op zijn minst een compleet gebrek aan bescheidenheid. Zijn website, ter promotie van zijn boek, getuigt ook al niet van enige schroom: al op pagina één wordt het levensgeheim verklapt, waardoor het nu geen geheim meer is!

Jezus zit in ons, en wil in ons komen. Dat is het, en nu weten jullie het geheim ook. En als je dat gelooft, dan wordt je een enthousiast mens, goed en aardig, en gaat je leven op Jezus lijken, the usual stuff. Volgens de Ruiter is dit iets anders dan wat de boodschap is geweest de laatste tweeduizend jaar, en omdat het oude testament niet goed gelezen werd is Jezus gekruisigd:

Het gevolg is, dat veel christenen – zelfs voorgangers – het geheim en de kracht van het evangelie niet kennen! Je hoort het aan hun (s)preken. Ook toen Jezus op aarde kwam dachten veel kerkleden en theologen het wel te weten, maar ze herkenden Gods Zoon niet en ze vonden zijn boodschap maar vreemd. Zij misten het geheim, hoewel het Oude Testament er veel over sprak en ze daar toch geregeld in lazen (Johannes 5:39,40; 8:32,34,35). Ze hebben toen Jezus afgewezen en zelfs gekruisigd!

Er staat nog net geen ‘per ongeluk’ achter. De Ruiter noemt de gangbare leer binnen de vrijgemaakt-gereformeerde kerk over het waarom Jezus werd gekruisigd ‘een rare vergissing’. In het interview in het Nederlands Dagblad stelt hij dat hij nog geprobeerd heeft om de leiding van zijn kerk te overtuigen van zijn theologische gelijk, maar ‘die hadden hun antwoord al klaar’: on-bijbels. De Ruiter verweert zich door de ideeën van ‘de classis’ on-bijbels te noemen, ongetwijfeld een bijzonder zwaar verwijt voor mensen die nooit vloeken.

Hoeveel kwaad bloed de theorie van de Ruiter zet bij zijn ex-mede-gelovigen blijkt uit een stukje op de site van Ineke en kees (PDF-alert)

Hebreeën 9 : 28 Net zo zeker is het dat Christus, die eenmaal is geofferd om de zonden van velen te dragen, voor een tweede maal zal verschijnen om te redden wie hem verwachten,Wonderlijk dat iemand dus ondanks zulke duidelijke bijbelteksten het offer van Christus aan het kruis op Golgotha niet als ‘plaatsvervangende betaling’ ziet. Frappant ook dat volgens De Ruiter een andere manier van er tegen aan kijken (ipv verzoening door voldoening, verzoening door wedergeboorte) je tot een toegewijder volgeling van Christus zou maken. Of werkt de Heilige Geest misschien sterker in je als je gelooft dat God zonder meer vergeeft?

En dat is nu juist wel de kern van De Ruiters betoog. Want hij loopt maar aan tegen de lauwheid die hij bij reformatorische christenen tegenkomt. Mensen die niet echt voor God lijken te willen gaan. En dat komt dan door het ‘bedorven voedsel’. Ja, zo noemt hij de gereformeerde leer van verzoening door de kruisdood van Jezus Christus. Je zou er bijna boos om worden…Nee, dan blijf ik toch maar liever bij die oude woorden uit de Heidelbergse Catechismus: Het kán niet anders of ieder die door waar geloof in Christus is ingeplant die bréngt vruchten van dankbaarheid voort.

Juist, een staaltje van het onovertroffen kromdenken waar de christenen patent op hebben. Het ene moment niet snappen dat je een beter mens zou kunnen worden door een bepaalde overtuiging, om het twee zinnen verderop zelf te verkondigen. Wie heeft er nu gelijk? Ik houd het erop dat ze beiden ongelijk hebben, en dat er helemaal nooit een Jezus aan het kruis gestorven is.

Wie nog even wil reli-gruwelen: onderaan de website van de Ruiter staat:
Website ontwikkeld door Herman Barkmeijer tot eer aan Jezus in ons

Over zichzelf (bescheiden als altijd):

Je mag er immers vaak met je neus bovenop staan als de Heilige Geest aan het werk is – ja zelfs ondervinden hoe de Geest via jou in het leven van anderen werkt. Namens God mensen helpen in preken, pastoraat, onderwijs en evangelisatie heb ik al deze jaren als een schitterende roeping ervaren.

Typering van iemand die me van nabij kent: “…. Zo zal u in gesprek met hem merken dat de conversatie zeer snel de diepte in gaat: dichter bij God”

In deze moderne tijd is Sinterklaas vooral een bijzonder geslaagde persiflage op de christelijke heiligen. De man heeft een idioot hoge ‘bijbelse’ leeftijd en weet op onverklaarbare wijze alles wat er over hem gezegd wordt. Op wonderbaarlijke wijze rijdt hij te paard over daken en hij is onuitputtelijk rijk. Christelijker dan dé Sint kan het niet, hij is de enige heilige waarbij zijn naam niet genoemd hoeft te worden.

Daarom is het des te grappiger dat juist het CDA niet blij is dat het christelijke aan het karakter van deze vriendelijke leugen voor kinderen iets naar de achtergrond verschuift. Tenminste, als je het vervangen van het ene rechte kruis door drie(!) Andreaskruizen als een vermindering van christelijke symbolen kan zien. Maar inderdaad is volgens de oud-Sint van Amsterdam het idee daarachter dat de samenstelling van Amsterdam multi-etnisch is en dat Sint-Nicolaas een universele figuur moet zijn. Wie de pleidooien voor het vervangen van het rechte kruis voor drie(!) Andreaskruisen bekijkt zal echter bemerken dat daar helemaal geen anders-etnischen tussen zitten (en soms zelf het tegendeel). Het zijn waarschijnlijk roomblanke Nederlanders die denken dat nieuwe Nederlanders (lees: moslims) aanstoot nemen aan het kruis.

In het verleden zijn er inderdaad problemen geweest met Marokkaanse jongeren en Sinterklaas, maar een van de oplossingen (Marokkanen van 17 worden ingezet als Zwarte Piet) laat zien dat het overdreven christelijke uiterlijk van de fantasie-bisschop hen helemaal niet weerhoudt om mee te doen. Er wordt dus voor hen gedacht, en dat is een kwalijke zaak. Want waarom zouden de gedachte tegenstanders van een christelijk hoofddeksel, de moslims, ons dan het hele jaar door, en met tienduizenden, wel mogen confronteren met hun eigen religieuze hoofdbedekking? Hoe zou iemand met een religieuze hoofddoek op kunnen pleiten voor het afschaffen van een ander religieus hoofddeksel?

En de hoofddoek staat voor een orthodoxe opvatting van de islam, wat onder andere inhoudt dat de draagster er vanuit gaat dat ik vanwege mijn ideeën over Allah een terechte, vernederende, pijnlijke en eeuwigdurende straf zal moeten ondergaan. Dat vind ik veel aanstootgevender dan dat een persiflage-heilige duidelijk maakt wat hij eigenlijk persifleert. Laten we dan pleiten voor een verbod op alle religieuze kleding. Het opkomen voor andermans gedachte belangen werkt hier weer eens contra-productief.

De 75-jarige Alamo zal pas vrij komen op de bijbelse leeftijd van 250 jaar (bron). De leider van de Fundamentalistische Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, Warren Steed (what’s in a name) Jeffs, werd eerder tot 10 jaar cel veroordeeld voor betrokkenheid bij verkrachting. Deze week werd overigens in Nederland een paranormaal genezer veroordeeld tot 2 jaar celstraf voor seksueel misbruik van ‘patienten’.

Ter overweging :

Hoewel dit soort verdachten meestal proberen minder straf te krijgen door de ten laste gelegde feiten te ontkennen of te bagatelliseren zou de verdediging van bijvoorbeeld Tony Alamo het er beter op kunnen gooien dat de rechter niet kan aantonen dat de misbruikte meisjes hun plaats in de hemel niet zouden verspelen als ze geen sex met Tony zouden hebben. Volgens de Kluuniaanse filosofie is het anders een omkering van de bewijslast, je kan van Alamo immers niet verwachten dat hij het duidelijk onbewijsbare kan bewijzen. Laat de rechter dus maar eens aantonen waar Tony fout zat.

Vreemd natuurlijk, zo’n filter. Het is hetzelfde als vragen aan een bibliotheek of ze de boeken willen weghalen die je toch al niet wilde lezen. Het EO-filter ‘FilterNet’ kost ook nog geld, twee euro per maand , waar de ongelovige (die toch al naar de hel gaat) van betaalt wordt die moet controleren of sites al dan niet terecht op de ‘zwarte lijst’ zijn beland. 600 scholen maken gebruik van deze manier om je kind arm van geest te houden. Naast blote dames (98% van het gefilterde) wordt ook alles op het gebied van gokken tegengehouden. Zal dat dan ook gelden voor Holland Casino vraag ik mij af. Christen Hirs Ballin probeert immers van alles om de aspirant-gokverslaafden weg te houden bij de illegale en niet staatsbedrijven, en het zou een slechte zaak zijn als dit bijzonder nobele initiatief zou worden doorkruist door een net zo christelijk internet-filter.

Ook gaming, occultisme en geweld zijn dankzij FilterNet buiten bereik van de Jezus-fans. Met het risico dat de FilterNet-online-bijbel net zo dik zal worden als de Donald-Duck nadat alle toverspreuken en moordpartijen zijn geschrapt. Weten doe ik het niet, ik ben te beroerd om twee Euro’s te betalen voor een paar virtuele oogkleppen.

De islamitische zoekmachine, I’m Halal, is wel gratis, en blokkeert zoektermen die voor moslims onrein zijn. PvdA-Kamerlid Samira Bouchibti wil de filter weren van scholen, omdat woorden als ‘gay’ en ‘homo’ niet op de islamitische woordenlijst voorkomen. Deze keer kan ik echter wel testen hoe beperkt islamitische kennis zou moeten zijn, en het eerste woord dat ik intik is ‘Dawkins’. Het levert meteen 50 resultaten op die ongehinderd toegang geven tot echte wijsheid. ‘Homo’ dan geprobeerd, en inderdaad, ik krijg een waarschuwing: “Oops! Your search inquiry has a Haram level of 2 out of 3. This means that the results fetched by ImHalal.com could be haram!”. En op ‘homo-sapiens’ zoeken blijkt even slecht, ook haram-level twee.

Ik krijg evengoed de mogelijkheid om toch door te klikken, en sites over de homo-sapiens komen binnen bereik. Op deze manier, met slechts één doorklik, kunnen islamitische kindertjes en Samira Bouchibti zelfs informatie benaderen met de zoekterm ‘homosexual’. Een laatste test, de zoekterm ‘Ibn Warraq’ levert helemaal geen waarschuwing op. Het filter doet mij denken aan moslims die tijdens de rammadan stiekum toch eten, met een hand boven hun mond. Als Allah, of je moeder het maar niet ziet is er niets aan de hand.

Pigs, slechts haram-level één.

‘ImHalal’ is echter nog in de Beta-fase, en het is wachten op de strengere varianten. Het internet laat zich gelukkig niet zo snel naar de hand zetten van censoren. Zo is de Chinese overheid inmiddels handenvol geld kwijt aan het bestrijden van berichtgeving over tien mythische creaturen , een kat en muis spel dat niet te winnen is.

Ps, Geenstijl heeft er ook een item over

De vrouw wilde haar kinderen een seculiere opvoeding geven, en nam daarom aanstoot aan de opvallende kruisbeelden in de lokalen. De schoolleiding wilde de kruisbeelden niet weghalen, en klaagster Soile Lautsi spande een rechtzaak aan. Het ministerie voor staats-educatie wist de rechtbank zover te krijgen om het kruisbeeld als ‘seculier staats-symbool voor de waarden in de maatschappij’ te benoemen.

Het Europese Hof verbood de kruisbeelden alsnog, vanwege het recht van ouders om hun kinderen op eigen wijze op te voeden en het recht van kinderen op vrijheid van geloof. Beide rechten worden volgens het Hof gehinderd door een prominent aanwezig kruisbeeld in het klaslokaal.

Echter, alle politieke partijen in Italië zijn eensgezind in hun verzet tegen de uitspraak. Zij zien knarsetandend toe hoe nieuwe religieuze tradities dankzij de groeiende immigratie ingang vinden in de Italiaanse maatschappij, terwijl oude gebruiken en symbolen steeds meer verdwijnen. Net als in de rest van West-Europa lopen er hier twee zaken door elkaar, immigratie en religie.

Elke stap richting een meer seculiere samenleving is een stap in de juiste richting, zeker ook in Italië waar de bejaarde playboy Berlusconi een paar jaar terug nog de politiek leider van een familie-partij was. De waarden en normen van Berlusconi en de Italiaanse maatschappij zijn al net zo uitgehold als die van het Rooms-Katholicisme, en wat dat betreft is een kruisbeeld wel een passend symbool. Maar het moet mensen niet van staatswege opgedrongen worden.

Wie, zoals de Italiaanse politici, vreest voor een te grote invloed van de islam op de maatschappij in Europa kan zich natuurlijk beter inzetten voor meer secularisme dan voor meer christendom van overheidswege. Alleen secularisme, en uiteindelijk ontkerkelijking kan logischer wijze zorgen voor een samenleving met minder religieuze spanningen. Het is dan ook te hopen dat het Hof op deze ingeslagen weg door zal gaan, ongeacht welke religie moet worden ingetoomd.

Kluun klaagt bij Pauw en Witteman dat de media in handen zijn van Atheïsten die gelovigen (in God(en) en/of Iets) behandelen alsof ze van de ratten besnuffeld zijn. Wat dan weer raar is, want slechts 14% van Nederland is echt Atheïst. Volgens Kluun doen de Atheïsten het voorkomen alsof geloven achterhaald en folklore is. Hij haalt ene Leo Blokhuis aan die het al in een boekje schreef: “Het lijkt wel of Atheïsten een soort monopolie op nadenkendheid hebben geclaimed.”

En laat dat laatste nou net het verschil met religies zijn, nadenkendheid. Religies claimen niet dat zij gebaseerd zijn op nadenkendheid, maar op openbaringen die je maar moet geloven. De andere vorm van spiritualiteit, het Ietsisme, is gebaseerd op intuïtie.

De opmerking van Pauw dat het Ietsisme poezelpraat is, waarbij het lijkt of mensen zelf niet op een rijtje hebben wat ze nu eigenlijk geloven wordt eigenlijk de hele uitzending door bevestigd door Kluun. Volgens hem kan niemand weten wat er is, en dus kan je je eigen visie ontwikkelen, op je intuïtie. Ook Kluun gelooft dat er iets is, maar hij weet niet wat, en twijfel is geen teken van domheid.

Witteman vraagt (naar aanleiding van de titel van het essay) of je niet moet bewijzen dat God bestaat als je stelt dat God bestaat. Kluun gelooft niet in God, maar wel in een leven na de dood. En omdat er ook geen wetenschapper te vinden is die zegt dat het leven na de dood niet bestaat zou je ook niet moeten vragen naar bewijzen voor een leven na de dood, als iedereen weet dat dat niet bewezen kan worden. Kunst, moraal en aantrekkingskracht kan je ook niet bewijzen.

En dat is het klassieke onzichtbare roze eenhoorn argument: je kan niet bewijzen dat het niet zo is, dus het zou ook waar kunnen zijn. Overigens kan je, in tegenstelling tot het leven na de dood het bestaan van kunst, moraal en aantrekkingskracht wel degelijk bewijzen, uitleggen hoe het werkt is natuurlijk een heel ander verhaal.

CDA-er van de Camp, die de belangen van de tomaten en de koeienmelk behartigt, probeert ook een bijdrage te leveren aan de discussie: “Waarom zou ik moeten bewijzen dat God bestaat, ten opzichte van jullie?”, dat onmiddellijk gepareerd wordt door P en W met: “Jij komt met die man”, waarop van de Camp meteen overschakelt naar de soms storende arrogantie van mensen die niet geloven, waardoor gelovige mensen zich terugtrekken uit het debat. Iedere keer maar moeten bewijzen dat God bestaat, waarop Wester meldt dat het omgekeerde zeker ook waar is.

Het lijkt er inderdaad op dat de gevestigde religies vatbaarder zijn voor kritiek dan het Ietsisme. Dat komt natuurlijk omdat die hun waarheid met talloze details in dikke boeken hebben vastgelegd, in een tijd dat religie en politiek en geschiedschrijving één ding was. Omdat die boeken verschrikkelijk gedateerd zijn staan er nogal wat fatale missers in over bijvoorbeeld het ontstaan van de aarde. De enige redding voor orthodoxe religies is om zich ook om te vormen naar een soort Ietsisme, waarbij we bijvoorbeeld de duidelijk omschreven dagelijkse beslommeringen in de hemel eigenlijk slechts als beeldspraak moeten zien.

Volgens Kluun uiten christenen als Arie Boomsma en Leo Blokhuis ook openlijk hun twijfel: “ik weet ook niet of God bestaat, maar het is mijn houvast”. Hij ervaart een omslag, Atheïsten worden in zijn ogen een soort missionarissen die denken “nou sla ik mijn slag.”, waarop Witteman naar van de Camp wijst en zegt dat het niet raar is dat het godsbeeld wordt bekeken als daar maatschappelijke conclusies uit worden getrokken.

Kluun vindt het ook maar raar dat iemand als Susan Smit , die in tegenspraak met wat Kluun beweert zichzelf wel degelijk als heks presenteert , soms raar aangekeken wordt. Misschien kan Kluun ook wel begrijpen dat mensen in elfjes en kabouters geloven, hij kan (en dat weet ik zeker) in ieder geval niet bewijzen dat ze niet bestaan.

De (platte) vraag waar zijn overleden vrouw is kan hij niet beantwoorden, maar (stelt hij) de kern van zijn betoog is dat niemand het kan weten, dus waarom zouden we doen alsof we het weten. Terecht meldt Pauw op dat veel christenen en islamieten het atheofobische standpunt huldigen dat ongeloof iets slechts is, en een eeuwigdurende straf in de hel tot gevolg heeft. Waarop Kluun de uitsmijter geeft:

“De hardcore-geloven, dat vind ik van een zelfde domheid getuigen als zeker weten dat er geen god is.”

We hoeven ons dus geen moment meer af te vragen of we de gelovigen en de Ietsisten niet voor de schenen schoppen met onze arrogantie.

Een van de bekendste aankondigingen van het naderende einde van de aarde staat in de bijbel. Misschien wekten de talloze details in het hysterische verhaal Openbaringen destijds de indruk dat de schrijver geheel ingewijd in de materie was, nu maken ze juist duidelijk dat hij een fantast of een psychoot was. Toch betekent het niet altijd het einde van de loopbaan van de profeet als zijn eindtijdvoorspelling maar niet in vervulling wil gaan. Mohammed begon zijn carrière waarschijnlijk ook als eindtijdprofeet, en naarmate deze boodschap aan kracht inboette werd de persoon van de boodschapper zelf voor de religie alsmaar belangrijker. Ook rond het jaar 1000 zat menigeen weer eens in spanning, maar ook dit keer liep het goed af, wat dan weer aanleiding gaf tot een ongekende bouwwoede.

Bij veel christelijke voorspellingen wordt het einde der tijden voorafgegaan door een wederkomst van Jezus, die dan een duizendjarig rijk op aarde zou stichten. Een van de beroemdste voorspellers van Jezus terugkeer was Wiliam Miller, een Amerikaan die vanaf 1831 regelmatig data voor deze gebeurtenis verschafte op grond van berekeningen gebaseerd op bijbelteksten. In korte tijd verwierf hij veel aanhang, een nadeel was dat iedereen in de VS er uiteindelijk ook van op de hoogte was dat de voorspellingen van Miller niet uit waren gekomen. De publieke opinie oordeelde bikkelhard over de misleiden. Toch bleef een harde kern de voorspellingen geloven, en als uitweg werden nieuwe theorieën omarmt die de grond voor een nieuwe religie vormden: de 7de dags adventisten.

Volgens hen wordt de terugkeer van Jezus gedwarsboomd doordat de mensen de wetten van het oude testament niet naleven. Zondag zou niet de verplichte vrije dag zijn, maar Zaterdag. Onder andere Niko Koffeman en Marjan Thieme geloven dit nog steeds, ook al heeft tegenwoordig bijna iedereen vrij op Zaterdag.

Voor volgelingen van een niet uitgekomen profetie is het soms te moeilijk om toe te geven dat men fout zat. Een leven als ongelovige lijkt hen uitgesloten, en uiteindelijk worden dan toch weer redenen verzonnen waarom vastgehouden zou moeten worden aan de bewezen misvatting. Misschien is dit bekende fenomeen de oorzaak dat de datum waarop de Mayakalender zal aflopen naar 200 jaar verder in de toekomst verplaatst is . De onheilsprofeten hadden al zoveel onrust veroorzaakt dat de NASA zich gedwongen zag te verklaren dat de wereld niet zou vergaan in 2012:

“Daar worden ze gek van de telefoontjes van verontruste wereldburgers. Daarom heeft de ruimtevaartorganisatie iets bijzonders gedaan. Bij monde van David Morrison, hoofd van het astrobiologisch instituut, heeft Nasa laten weten dat de wereld niet op korte termijn vergaat.

‘Ik krijg zelfs brieven van tieners die zeggen dat ze zelfmoord overwegen omdat ze het einde van de wereld niet willen meemaken’, vertelde Morrison de Britse krant Independent. Hij heeft een boodschap voor de hele wereld: ook op 22 december 2012 zal de wereld nog gewoon bestaan en rondjes draaien rond de zon.”

Als mensen werkelijk denken dat Maya’s het einde van de wereld zouden kunnen voorspellen valt het te betwijfelen of ze voor de redelijke argumenten van de NASA vatbaar zijn. Misschien is het (met the great disappointment in het achterhoofd) wel doeltreffender om de berekeningen opnieuw ‘serieus’ uit te voeren met een meer gewenst resultaat dan de drie jaar resterende tijd die ons eerder werden voorgespiegeld. Als de wereld werkelijk in 2208 zal vergaan zal iedereen daar wel mee kunnen leven.

Het eerste graf van de heilige Damiaan bevond zich op het eiland Molokai, Hawai (opvallend: hoewel ons verteld wordt dat Damiaan daar talloze ontberingen heeft doorstaan is het tegenwoordig een vakantieoord ), maar in 1936 is het lichaam opgegraven en overgebracht naar Leuven, waar de orde van Damiaan (de paters van de Heilige Harten) zijn thuisbasis heeft. De rust duurde 20 jaar, want in 1956 is het graf geopend in verband met de aanvraag voor Damiaans zaligverklaring, een iets lagere graad van heiligheid. Het lichaam is bij die gelegenheid grondig uit elkaar gehaald, elk botje is in een apart doosje gestopt. Nadat alles netjes was beschreven zijn de doosjes met de botjes allemaal in een kist gelegd en weer onder de grond gestopt.

In 1995 werd de rechterhand van Damiaan naar Hawaï opgestuurd, en daar begraven op het eiland waar Damiaan tussen de lepra-lijders heeft geleefd. Of het graf in Leuven speciaal hiervoor weer geopend is, of dat men in 1956 al vergeten was om de rechterhand ook in de kist te stoppen is mij niet bekend. Met de heiligverklaring van Damiaan vond de bisschop van Hawaï het een goed plan om een nieuwe eerste-graads relikwie aan te vragen, omdat de rechterhand op een wel erg afgelegen plaats begraven was. De bisschop hoopt dat wanneer een lichaamsdeel van Damiaan in zijn kathedraal tentoongesteld zal worden er veel gelovigen op af komen, om te bidden.

De paters met de Heilige Harten zagen er echter tegen op om de kist van Damiaan weer te openen:

‘We zagen daar eerlijk gezegd een beetje tegen op’, zegt pater Gorissen. ‘Een stukje van Damiaans lichaam? Dat betekende niet alleen dat we daarvoor Damiaans graf opnieuw moesten openmaken – een heel karwei – maar ook dat velen zich daarover ongerust zouden maken en misschien wel woorden als grafschennis in de mond zouden nemen.’

Het is dus inmiddels tot de paters doorgedrongen dat gesleep met botjes door veel mensen eerder in verband met voodoo of kannibalisme wordt gebracht dan met respect voor een overledene. Geheel toevallig gingen de paters daarom eerst maar eens hun archieven ordenen, en wonder boven wonder werden toen twee doosjes met onderdelen van Damiaan aangetroffen. In het ene doosje zat een haarlok (en die mag paus Benedictus hebben), in het andere een voetwortelbeentje, en die mag de bisschop van Honolulu hebben. En omdat destijds in 1936 het lichaam van Damiaan tijdens een tussenstop in de VS heel wat volk trok gaat het beentje eerst op toernee door Noord-Amerika voordat het op Hawaï zal aankomen.

Zal het werkelijk om een botje van de echte Damiaan gaan? Volgens de overste van de paters met de Heilige Harten is de gedachte erachter belangrijker dan het botje zelf:

Pater Frits Gorissen hoopt echter dat men zich niet gaat blindstaren op deze twee Damiaanrelikwieën. ‘Het belangrijkste is dat men goed beseft wat hieraan ten grondslag ligt, namelijk dat Damiaan een man was die zich, gesteund door zijn rotsvaste geloof, tot de dood aan zijn mensen heeft gegeven.’

En omdat je je bij het merendeel van de Rooms-Katholieke relikwieën kunt afvragen of het niet pure nep is zal het mij niets verbazen als deze overste het eerste het beste botje dat hem voorhanden kwam heeft weg gegeven. Wat niet weet, wat niet deert, en voor het uiteindelijke effect op de gebeden zal het helemaal niets uitmaken.