Ik zal nooit meer naar the Dailyshow kunnen kijken zonder walging.

(tip via de comments van Leo)

Op grond van wat ik weet, is er geen reden om aan te nemen dat homoseksualiteit vanaf de geboorte in de genen of ergens anders zit. Net zoals er ook geen gen voor muziek, ADHD, agressie of pedofilie is. Pleijsier spreekt wel van erfelijke aanleg. Volgens mij is erfelijke aanleg ook iets wat aangeboren is, maar wat door de omgeving gestimuleerd kan worden om te ontwikkelen.

U bent getuige van de immer terugkerende cirkelredenering die religie haar slachtoffers doet plegen. Het hebben van amoureuze gevoelens voor lieden van hetzelfde geslacht wordt – zeker binnen de abrahamitische religies – vrijwel zonder uitzondering beschouwd als zonde. Deze zonde is het uitgangspunt geworden en door aan deze aanname niet te twijfelen, kan men homoseksualiteit niet anders beschouwen dan een uitzondering. Een bij voorbaat bijzondere vorm van seksualiteit die een bijzondere behandeling behoeft.

Een typisch geval van wat ik als programmeur garbage in, garbage out zou willen noemen. Als je vertrekpunt immers is dat homoseksualiteit zondig is, zonder dat je aan deze aanname wilt of kunt twijfelen, dan is er geen enkele kans dat het resultaat van je denken correct zal zijn. Wat, immers, als die aanname incorrect is? Wat als homoseksualiteit nu eens niet zondig is, maar simpelweg een zoveelste vorm van seksualiteit? Is het dan nog relevant om ‘aan te tonen’ dat zij niet aangeboren is? Is het dan nog relevant om in tweestrijd te verkeren aangaande de oorzaak van je uiting van liefde?

Het punt van genezing van homoseksuele gevoelens vind ik ook moeilijk. Ik geloof dat dat kan. Er is niets wat God niet kan. Maar is dit niet een uitzondering en worden die mensen niet evenzeer ongelukkig? Volgens mij heeft Jochem Pleijsier nog steeds het idee dat als je toegeeft aan deze gevoelens, je een stereotype homo wordt die op de Gaypride staat te dansen!

Moet je jezelf dan nog afzetten tegen mensen met eenzelfde seksuele voorkeur om maar aan te geven dat niet alle homoseksuelen gehoor geven aan ‘de zondige kant van hun seksualiteit’? Moet je zoiets essentieels als seksualiteit dan nog complexer maken door een onderscheid te maken tussen de mens en zijn voorkeur? Moet je jezelf dan nog schuldig voelen? Natuurlijk niet. Net zoals je je dan niet hoeft af te vragen of datgene dat voor jou aanvoelt als de normaalste zaak van de wereld misschien toch tegen de wil van god is en zelfs beschouwd zou mogen worden als een ziekte die genezen zou moeten worden. De enige ziekte waarvan deze jongeling genezen zou moeten worden is zijn religie:

Wat ik mis bij mij in de kerk en mijn omgeving is dat hier openheid over is. Als je als jongere andere gevoelens ontwikkelt dan de rest, is dat vreselijk. Het maakt je eenzaam, iets wat je in eerste instantie alleen moet doormaken.

Het schuldgevoel dat later komt en het innerlijk conflict met betrekking tot het geloof zorgen inderdaad voor een beschadigd mens.

Het is namelijk niet de (homo)seksualiteit die de mens beschadigt, maar het religieuze oordeel daarover. En voordat men een oordeel met dergelijke verstrekkende gevolgen velt is het verstandig om de aannames die men daartoe doet te beschouwen. Helaas zijn de auteur en zijn medegelovigen dusdanig mentaal verward dat ze geen oordeel meer kunnen vellen zonder waarde te hechten aan hun religieuze achtergrond. Zelfs zodanig dat zij niet schromen een bijna atheïstisch standpunt in te nemen jegens de bewijsvoering aangaande de erfelijkheid van homoseksualiteit om maar niet te hoeven erkennen dat deze geenszins ‘onnatuurlijk’ zou zijn: Zolang niet bewezen is dat homoseksualiteit erfelijk is, is het niet erfelijk. Een argumentatie die overduidelijk van belang is om god vrij te pleiten van enige verantwoordelijkheid inzake de homoseksuele gevoelens van het slachtoffer en de zonde het resultaat te maken van menselijk handelen. Of dit nu ‘de zondeval’ of de zondige aard van de mens zelf is is irrelevant. God is niet langer de aanstichter, maar de mens.

Religie is een onnodige factor in het oplossen van problemen en is zelfs verantwoordelijk voor het creëren van problemen die niet bestaan. Homoseksualiteit is van dezelfde aard als heteroseksualiteit. Het is een aangeboren voorkeur. Een invulling die het genoom geeft aan haar lichaam. Net zoals ogen blauw, groen of bruin kunnen zijn, zo kan seksualiteit homo of hetero zijn. We zien het bij mensen en dieren terug en er is geen reden om het te willen verklaren anders dan dat wij nieuwsgierige zoogdieren zijn.

Er is geen reden om antwoord te geven op de vraag: “Is homoseksualiteit een zonde?” omdat de vraag simpelweg onnozel is. Er is geen reden om aan je homoseksualiteit te werken omdat er niets te verbeteren of te genezen valt. En er is zeker geen enkele reden om “binnen de kerk op zoek te gaan naar de waarheid” omdat er geen waarheid is. Er is geen reden om mensen te classificeren op basis van hun liefde. Er is slechts liefde voor een ander mens, net zoals er haat is voor een ander mens. Een verstandig mens beseft zich het eerste. Een religieus mens het laatste.

@godvoordommen Agnost of atheïst? Naar mijn mening bevindt de agnost zich links van het spectrum, religie rechts van het spectrum en de atheïst daar tussenin (maar heel dicht tegen agnost aan). M.a.w. een atheïst beweegt zich net als een gelovige op glad ijs (hoewel het ijs van de atheïst stroef genoeg is).

Ik snap dit spectrum niet geheel, maar ik neem aan dat het een variatie op het standaard verhaal is waarin de theïst en de atheïst zich aan de uiteinden van de tegenstelling bevinden en de agnost zich ‘wijselijk’ in het midden ophoudt. Het is een welbekende visualisatie van het ‘bestaat god’ probleem. Het is tevens volstrekt niet representatief.

Een atheïst verwerpt niet alleen het geloof in een specifieke god, maar in alle goden waarvan mensen menen dat zij bestaan. Het is daarom alleen al een grove simplificatie om net te doen alsof de tegenstander van ‘de atheïst’ de theïst is. Er zijn niet alleen vele vormen van theïsme welke in zichzelf al lijnrecht tegenover elkaar staan – de theïst is immers zelf ook atheïst ten opzichte van andere goden! – , maar tevens hoort de deïst niet vergeten te worden. Ook deze heeft een plaatsje in dit ‘spectrum’.

De grootste fout, echter, wordt begaan door niet te definiëren waar dit spectrum precies een weergave van is. Als de vraag is “bestaat een god, ” dan is het een redelijk accurate weergave van de werkelijkheid, behalve dat er verdere invulling gegeven moet worden aan het woord ‘god’ voordat je de atheïst überhaupt kunt opnemen in de vergelijking! De agnost zal echter altijd een vast plekje innemen. Hoezeer je een god immers ook beschrijft; bewijzen dat deze niet bestaat zal vooralsnog onmogelijk zijn.

Is de vraag echter “geloof je in god?” dan plotseling is het duidelijk dat de agnost niet langer kan volharden in het midden te staan. De agnost is namelijk ook een ongelovige. De agnost is de facto atheïst omdat deze niet naar de kerk of moskee gaat, niet bidt en in zijn algemeenheid niet zijn leven leeft alsof er een god is die daar in geïnteresseerd is. Het werkelijke meningsverschil tussen agnosten en atheïsten – en dit is belangrijk – ligt dus niet in de vraag of men gelooft in god maar in hoeverre men de redelijkheid van het bestaan van goden accepteert of verwerpt en op basis van welke argumenten. Dit laatste blijkt ook duidelijk uit het vervolg van de argumentatie:

Door a priori een hypothese af te wijzen handel je niet wetenschappelijk. Je kunt wel proberen de hypothese te falsificeren. Dat is bij de godhypothese moeilijk omdat: 1. de hypothese niet voldoende omschreven is en 2. god eigenschappen worden toegedicht die niet te falsificeren zijn.

Tot zover zal vrijwel iedere atheïst instemmend knikken. Bij voorbaat stellen dat iets niet waar is, is bijzonder onwetenschappelijk. Ook als de stelling zelf al onwetenschappelijk is, dan is het nog geen excuus om de eigen redelijkheid te laten varen. Of je dit nu wetenschappelijk wilt noemen of ‘common sense’ is wat mij betreft dan even irrelevant. Louter bij punt twee zou ik willen stellen dat een god waarvan beweerd wordt dat hij de mens direct geschapen heeft uit stof bewezen is niet te bestaan. Wij zijn immers op de hoogte van het feit dat wij ontstaan zijn door evolutie. Bij ons ontstaan is er aantoonbaar geen sprake van een directe schepping. Maar dit is wellicht een detail. Het vervolg is waar we de echte fout zien in de argumentatie van deze agnost.

Het is de taak van de gelovige om aan deze punten te werken zodat de godhypothese deugdelijk genoeg is om serieus te worden genomen. Tot het zover is kunnen wij niets doen dan ons agnostisch opstellen. Een atheïstische opstelling zou suggereren dat het huiswerk van de gelovige al gedaan is en dat 1. het tegenbewijs al geleverd is of 2. god duidelijk genoeg omschreven is om het als een niet-bewijsbaar object af te doen als onzin.

Want ondanks dat hij goed begint – het is immers de verantwoordelijkheid van de partij die claimt om met bewijs te komen – verzaakt de agnost in te zien dat het derhalve niet aan de partij is die stelt dat “er geen bewijs is” om aan te tonen dat deze ononderbouwde claim onzin is. De atheïst claimt immers niet dat “deze claim niet waar is, ” maar dat “hij niet hoeft aan te nemen dat deze claim waar is als daar geen bewijs voor is”. De conclusie dat wij ons derhalve “agnostisch zouden moeten opstellen bij afwezigheid van bewijs” is volstrekt onwaar.

De standaardaanname is immers niet: “als er geen bewijs is voor een claim, kan deze zowel waar zijn als onwaar en derhalve kan ik niet stellen dat het niet zo is”, maar “als er geen bewijs is voor een claim, dan kan ik mijn leven leven alsof deze claim onjuist is.” Een onbewezen claim is immers een bewering waar niemand iets over hoeft te zeggen, behalve de claimende partij!

De agnost zou dit moeten weten gezien het feit dat hij zelf ook atheïst is, maar op de één of andere manier laat hij zich verleiden tot het innemen van een positie aangaande bewijsvoering – dus niet wat betreft de claim zelf. Opmerkelijk is dat de agnost deze houding niet ten uitvoer brengt als het gaat om andere zaken zoals daar zijn: kabouters, elfjes, sinterklaas, het vliegende spaghettimonster en alles dat een mens in een moment van humor of waanzin kan bedenken.

Het grote verschil tussen de agnost en de atheïst is daarom niet de houding ten opzichte van god. Beiden zijn atheïsten in de zin dat ze “niet geloven in god”. Beiden doen zij dit op basis van het feit dat er geen enkele reden is om wel te geloven. De atheïst wijst echter op de onredelijkheid van zowel de theïst als de agnost. In het eerste geval omdat men veinst kennis te hebben van een waarheid zonder dat men die kan bewijzen. In het tweede geval omdat de agnost een onredelijk onderscheid maakt tussen de claim dat “god bestaat” en alle andere onbewezen claims, maar boven alles onterecht de positie inneemt dat er tegenbewijs geleverd zou moeten worden tegen een onbewezen claim voordat je de claim mag verwerpen.

En dan zwijg ik nog over de stille aanname dat de mogelijkheid dat iets waar is ten opzichte van de mogelijkheid dat iets niet waar is daadwerkelijk in alle gevallen ongeveer even groot zou zijn wanneer de claimende partij verzaakt om bewijs te produceren. Want ondanks dat er geen bewijs is voor het bestaan van god, zijn er bijzonder goede redenen om aan te nemen dat een theïstische god een volstrekt onnozele aanname is.

Wij, op de Wereld Atheïst Conferentie : “Goden en Politiek”, gehouden in Kopenhagen 18-20 juni 2010, verklaren hierbij het volgende:

• Wij erkennen het onbeperkte recht op vrijheid van geweten, godsdienst en overtuiging, en dat de vrijheid om je godsdienst uit te oefenen slechts moet worden beperkt door de noodzaak om de rechten van anderen te respecteren.
• Wij zijn van mening dat politieke besluiten moeten worden gebaseerd op bewijs en rede, en niet op dogma’s.
• Wij bevestigen de noodzaak voor een samenleving gebaseerd op democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat. De geschiedenis heeft aangetoond dat de meest succesvolle samenlevingen de meest seculiere zijn.
• Wij stellen dat het enige rechtvaardige systeem van de overheid een democratische samenleving is gebaseerd op secularisme: staatsneutraliteit op het gebied van godsdienst of overtuiging, begunstiging van niemand en discriminatie van niemand.
• Wij stellen dat privaat gedrag, dat de rechten van anderen respecteert niet het voorwerp mag zijn van een gerechtelijke sanctie of overheidsinmenging.
• Wij bevestigen het recht van gelovigen en niet-gelovigen om deel te nemen aan het openbare leven en hun recht op gelijke behandeling in het democratisch proces.
• Wij bevestigen het recht op vrijheid van meningsuiting voor iedereen, alleen onderworpen aan beperkingen zoals voorgeschreven in het internationaal recht – wetten die alle regeringen moet respecteren en handhaven. Wij verwerpen alle blasfemie wetten en beperkingen op het recht om godsdienstige of niet-religieuze levenshoudingen te bekritiseren.
• Wij stellen het beginsel van één wet voor allen, zonder speciale behandeling voor minderheden, en geen jurisdictie voor religieuze rechtbanken voor de regeling van burgerrechtelijke zaken of geschillen in het gezin.
• Wij verwerpen iedere vorm van discriminatie bij tewerkstelling (andere dan voor religieuze leiders) en de verstrekking van sociale diensten op grond van ras, religie of geloof, geslacht, klasse, kaste of seksuele geaardheid.
• Wij wijzen elke speciale consideratie voor religie in de politiek en het openbare leven af, en verzetten ons tegen de charitatieve, belastingvrije status en subsidies voor de bevordering van een religie als schadelijk voor de belangen van niet-gelovigen en die van andere religies. We verzetten ons tegen overheidsfinanciering voor geloofsscholen.
• Wij steunen het recht op seculier onderwijs, en bevestigen de noodzaak voor onderwijs in kritisch denken, het onderscheid tussen geloof en rede als gids naar kennis en in de diversiteit van religieuze overtuigingen. Wij ondersteunen de geest van vrij onderzoek en het onderwijs van de wetenschap vrij van inmenging van religie en zijn tegen indoctrinatie, religieuze of andere.

Goedkeuring door de conferentie van Kopenhagen, 20 juni 2010.

Vertaling door Rik Delaet.

Ik hoop dat ie het haalt. Zoals ik dat voor ieder hoop die te maken krijgt met een potentieel dodelijke ziekte.

Via Petrovski

Via: 22 World War II Posters.

In dit hoogstandje krom redeneren worden we ongewenst op de hoogte gebracht van de mening van Drs. Yme Horjus, predikant van de baptistengemeente in Ede de Kei, die op zijn minst een schouderklopje verdient voor het constateren van een onweerlegbaar feit: De ethiek van artsen botst inderdaad met de fundamenten van religie. Wie vervolgens het onderspit moet delven kunt u natuurlijk raden, maar laten we voor de vorm toch even de argumentatie van deze geleerde heer tot ons nemen.

Horjus vindt het namelijk maar raar dat die ‘a-religieuzen’ mannen- en vrouwenbesnijdenis op de grote hoop gooien. Het doel van de vrouwenbesnijdenis, zo beargumenteert hij, is namelijk volstrekt anders dan die van de besnijdenis van de man.

Het doel van de clitorisbesnijdenis is gericht op het uitschakelen van de genotfunctie en kan met recht gezien worden als een genitale verminking. De jongensbesnijdenis doet geen afbreuk aan de genotfunctie en is een gebruik dat vooral bij de joden teruggaat op een rechtstreekse opdracht van de God die zich aan hen kenbaar maakte in hun vroegste geschiedenis.

Afgezien van het feit dat Horjus er een klein leugentje tussendoor gooit – jongensbesnijdenis kan wel degelijk afbreuk aan doen aan de genotsfunctie en waarom zou je dit risico nemen als er geen enkel voordeel is? – mist hij natuurlijk volstrekt het punt dat hij eerder nog zo mooi citeerde uit de mond van de voorzitter van de KNMG, Arie Nieuwenhuijzen Kruseman: “De regel is dat je niet in gezonde kinderen snijdt.”

Welk onderdeel van deze uitspraak Horjus niet begrijpt wordt niet duidelijk omdat hij op geen enkel moment verkiest deze regel aan te vallen. In plaats daarvan vervalt hij in leugentjes en drogredeneringen als “De medische ethiek van de KNMG neemt het dus op tegen een religieuze institutie die op zijn minst al enkele duizenden jaren oud is.” Alsof oude ideeën verdedigbaar zouden zijn op basis van hun leeftijd. Integendeel zelfs, zou menigeen met hersenen beweren.

Maar dit alles is niet besteed aan Horjus. In plaats van op de centrale regel in te gaan vervalt hij in een uiteenzetting van de inmiddels bekende ‘dictatuur van het gelijkheidsdenken’ dat zo succesvol door de SGP geïntroduceerd is als ‘lekker puh argument’ op het verbieden van hun vorm van vrouwendiscriminatie. Onder het kopje ‘seculier klimaat’ vinden we dan ook de volgende zinsnede, die u even goed moet laten inwerken.

Geen wonder dat vanuit de joodse wereld de voorstellen van de KNMG als een bedreiging van de geloofsvrijheid worden ervaren. De impliciete beschuldiging dat de besnijdenis geen recht doet aan de autonomie van het individu doordat iemand er zelf niet voor kiest zo’n identiteitsbepalend merkteken aan zijn lichaam te dragen, komt hard aan.

Heeft u ‘em? Het komt heel hard aan bij de kneuzen van het Abrahamitische geloof dat er zoiets bestaat als autonomie van het individu. Het is bijna lachwekkend als het niet zo triest was om te beseffen hoezeer religie de gastheer afstompt tot een niveau waarop men niet eens meer inziet dat het niet aan een ander is om de één lichamelijk schade toe te brengen om welke reden dan ook. Want schade is het. Of het nu een jongetje of een meisje is die besneden wordt.

Daarbij moet de evidente tegenspraak niet onderschat worden. Terwijl men zich beroept op geloofsvrijheid, ontneemt men deze vrijheid aan het kind dat besneden wordt! Het is immers niet zelf tot de conclusie gekomen dat het geslachtsorgaan verminkt moet worden. Dat is het idee van de ouders. Geloofsvrijheid is zowel een reden om te ageren tegen de vrijheid van het individu als een manier om kinderen in het geloof te dwingen. Het vervolg is evenmin hoopgevend:

Het is opvallend dat het ritueel van de besnijdenis te lijf wordt gegaan met de begrippen ‘autonomie’ en ‘integriteit’. Dit zijn bij uitstek begrippen die passen in een seculier klimaat dat van geen goddelijke oorsprong van de besnijdenis wil weten.

Want hoe verdrietig is het dat zelfs onze predikant constateert dat autonomie en integriteit a-religieuze begrippen zijn? En hoezeer moeten wij ons verkneukelen in het feit dat hij zelf niet exact schijnt te begrijpen wat hij zojuist gezegd heeft? “Vrijheid,” beste gelovigen, “is niet voor jullie. Dat is voor die verdorven ongelovigen. Branden in de hel, zullen ze.”

Maar wel hun eigen hel. Want zoals alle gelovigen die ik tot nu toe heb horen spreken, kan ook dit onmens het niet laten om het a-religieuze voor te stellen als religie. Per slot van rekening is er geen beter argument dan te zeggen: “Oké, ik heb een dom geloof, maar jij ook hoor!” Ook al is het laatste niet waar.

In de tempel van de seculiere en humane wetenschap worden twee goden naar voren geschoven die vragen om aanbidding: ‘Autonomie’ en ‘Integriteit’. Op het altaar van die twee goden moet alles ingeleverd worden wat behoort tot de omgang met de levende God van Israël en zijn inzettingen en geboden. Die goden zijn veeleisend, want zij verdragen niet dat kinderen iets meekrijgen van de geloofsopvoeding van hun ouders. Dat heet dan beïnvloeding en indoctrinatie. Dat is dan in strijd met autonomie en integriteit die in de geest behoren te zijn van een humaan mensbeeld dat beantwoordt aan seculiere waarden.

Een slotwoord is eigenlijk niet meer nodig. Dit citaat leest als het script van een surrealistische zwarte komedie waarin ieder fundament dat onwrikbaar geacht mag worden om voor ieder mens zoveel mogelijk vrijheid, gelijkheid en rechtvaardigheid te garanderen onbegrepen door de protagonist aan de laars wordt gelapt. Terwijl hij daar, net als deze predikant, mee voorziet in zijn levensonderhoud.

En nu wordt het tijd om de wet op de vrijheid van meningsuiting te verabsoluteren, zoals Mark Rutte reeds in januari 2009 heeft voorgesteld. Weg met de wet op godslastering en weg met de beperking van het vrije woord!

Hoeveel vermeldingen zou godvoordommen.nl krijgen?

Update 13:09: Het originele persbericht. Speciaal voor Spotvogel:

PERSBERICHT
Almere, 8 juni 2010

Vooraankondiging “Meldpunt Christen Discriminatie”

De Evangelische Partij Nederland kondigd aan dat men via internet een Meldpunt Christen Discriminatie gaat opzetten.

De Evangelische Partij geeft aan meer intolerantie uit de samenleving te ervaren voor het christelijk geloof. De partij is van mening dat christenen het recht hebben om uitvoering van het christelijk geloof te kunnen geven in woord, in gebed, in handelen en dit in alle vrijheid uit te mogen dragen.

De Evangelische Partij wil dat wij christenen in vrijheid ons geloof kunnen uitdragen zonder gedemoniseerd te worden. Wij hebben het recht op christelijk onderwijs, hebben recht op christelijke leraren en hebben recht om in onze stichtingen en verenigingen op grond van ons geloof richtlijnen en regels vast te stellen. De Evangelische Partij Nederland vind dat wij als christenen het recht hebben om onze God en zijn dienstknechten te verdedigen vanwege onze liefde voor hen, als ze worden besmeurt en gelasterd. Wij hebben het recht om tijdens de pauzes op het werk te mogen bidden en daarvoor eventueel een ruimte te krijgen.

Op de site van de Evangelische Partij Nederland komt binnenkort een link voor aanmelding bij discriminatie op grond van ons geloof. Wij roepen iedere christen op om discriminatie op het werk, in het uitgaansleven, maatschappij en in de politiek binnenkort te melden op onze site.

Voor meer informatie over dit bericht kunt u contact opnemen met:
Yvette Laclé (Lijstrekker EPN)
Telefoonnummer Lijsttrekker : 0681227284
Willem de Boer (Campagneleider EPN)
E-mail: evangelischepartijnederland@ziggo.nl
website: www.evangelischepartijnederland.nl

De publieke omroepen zouden hun kijkers moeten behoeden voor de evidente kulverhalen van geflipte grijnschristenen

Wist u het al? 6.000 jaar geleden, toen Noach de ark bouwde, zaten alle continenten aan elkaar vast. Plaattektoniek, weet u wel. O, en de seizoenen werden pas ‘ingesteld’ ná de zondvloed. Van wie ik dat heb? Van een gerenommeerd actualiteitenprogramma op – godbetert – de publieke omroep. Oké, het was een geflipte gast die deze onzin debiteerde, maar van de presentatoren kwam geen enkel weerwoord. Je zou maar ongeschoold tv-kijker zijn.

Dat evangelist en timmerman (wat is dat toch met dat beroep?) Johan Huibers op 24 mei bij Knevel & Van den Brink mocht komen vertellen over zijn nagebouwde ark van Noach is nog tot daaraantoe. Per slot van rekening is het een respect afdwingend project, en bovendien een grote toeristische attractie.

Lees verder op Trouw de Volkskrant, Dank aan Henri voor de tip!

Volgens zowel @geertwilderspvv als Geenstijl. Maar niet door ons, natuurlijk. Bovendien is ons publiek nog stukken intelligenter ook. Ga zo door, Greg!

Voor klachten over het plaatsen van deze afbeelding van mohammed (ja, het IS mohammed), kunt u zich vervoegen bij Erik Schoorl.

“In plaats van het kind de wereld te doen begrijpen waarin het leeft, voert men het rond in een spokige lelyke kunstwereld, die voor eeuwen rhapsodisch werd uitgebroeid in de verwarde hersenen van leeglopende vagebonden”.

Uit: Ideeën van Multatuli, eertijds lid van de vrijdenkersvereniging

In onze kring kan Multatuli’s aanklacht tegen de religieuze opvoeding vanzelfsprekend op hartelijke bijval rekenen. Maar is het wel mogelijk kinderen, scholieren en studenten zich tot vrije geesten te laten ontwikkelen? Stempelt niet iedere opvoeder zijn/haar pupillen? Kinderen hebben immers behoefte aan hechting en voorbeelden. Over de spagaat van opvoeden in en tot vrijheid gaat de Vrijdenkersdag 2010.

We zijn er trots op een aantal prominente inleiders bereid te hebben gevonden diverse kanten van dit probleem te belichten, met voorstellen te komen en met de deelnemers in discussie te gaan.

Datum zaterdag 29 mei 2010.
Sprekers: filosoof Bas Haring en publicist/historicus Maarten van Rossem.
Locatie: Utrecht, Universiteit voor Humanistiek.

Hier het volledige programma.

De titel van haar schrijven lijkt erop te wijzen dat zij ons gaat uitleggen ‘wat ze met homo’s heeft’, maar niet voordat ze een bosje verwijten heeft overhandigd aan ‘de media’, die zich wat haar betreft onrechtvaardig hebben gedragen. Ten eerste was de aangehaalde uitzending waarin zij haar ‘ongelukkige’ uitspraken deed met betrekking tot homoseksuelen al zeker vijf jaar oud, maar tevens claimt zij dat ze geen moment gevraagd is om haar mening te geven.

Jihad geeft vervolgens onmiddellijk toe dat haar optreden destijds geen toonbeeld van intelligentie was. Dat siert haar, zou je zeggen, ware het niet dat haar conclusie veel te wensen over laat en exact blootlegt waar het haar aan nadenken mankeert:

Wij hadden niet in de discussie moeten blijven hangen of het wel of niet in de Koran staat. What was I thinking! Ben ik een theoloog om die discussie met hem aan te gaan? Moet ik mij eigenlijk zorgen maken om zijn wel of niet moslim zijn? Is iemands geaardheid überhaupt relevant om ‘tolerant’ te zijn?

Waarom zou zij namelijk niet in discussie moeten gaan of het in de koran staat of niet? Is dat immers niet de basis van haar ongezonde idee dat homo’s tegen de wil van god ingaan? Die discussie was nu juist van het grootste belang! En niet, zoals Jihad ons wil doen geloven, de tolerantie die zij zou moeten tonen. Tolerantie impliceert in dit geval, wanneer je met ‘de waarheid van god’ schermt, dat je tegenstander een zonde begaat, maar dat jij niet het recht zou hebben hierover te oordelen. Homoseksualiteit, lieve Jihad, is geen kwestie van tolerantie. Het is namelijk geen keuze die een mens maakt, maar een aangeboren hoedanigheid. Net zoals jouw veronderstelde heteroseksualiteit ook geen keuze is.

Ter illustratie: Zou Jihad ook menen dat er sprake moet zijn van enige vorm van tolerantie van homoseksuelen jegens heteroseksuelen? Natuurlijk niet. Waarom deze vergelijking niet opgaat, gaat echter volledig aan haar voorbij omdat ze simpelweg niet toegerust is om de situatie te zien voor wat zij is.

Ik zal eerlijk toegeven dat ik dit onderwerp lastig vind. Het roept bij mij namelijk nog een aantal vragen op. Hoe zit dat precies met je geloof belijden en homo zijn? En als je nou als moslim homo bent, is dat een zonde? Moet je dan kiezen tussen je geloof en het praktiseren naar je geaardheid? Geen idee! Maar gelukkig hoef ik daar niet al te veel over na te denken.

Tegelijkertijd wil ik haar prijzen om haar eerlijkheid. Ik kan me voorstellen dat wanneer je gemankeerd bent door geloof, een begrip als homoseksualiteit als zonde een onoverkomelijk probleem is. Homoseksualiteit is immers net zo aangeboren als heteroseksualiteit. Maar waar het praktiseren van de laatste een geschenk van god is, is het praktiseren van de eerste een zonde. Natuurlijk is dit niet te rijmen.

Wat echter niet helpt is dat mensen die van geloofswege menen dat homoseksualiteit een probleem is, vervolgens doodleuk stellen dat ze “er niet al te veel over na hoeven te denken”. Als een ware Arjan Plaisier gooit Jihad hier een mogelijkheid om tot echte kennis te komen weg door het dilemma simpelweg onoplosbaar te verklaren. Terwijl er slechts één stap nodig is om tot een volstrekt logische verklaring te komen: Laat die onbewezen god van je weg en je zult zien dat homoseksualiteit geen enkel probleem is.

Maar het ergste is wel dat Jihad niet alleen meent dat ‘het probleem van de homoseksualiteit’ eigenlijk niet haar volledige aandacht behoeft, als wel de reden die zij daarvoor tot tweemaal toe aandraagt:

Ik heb het steeds over wat ik ‘denk’ dat de Islam daarover zegt. Ik ben geen theoloog. En ik heb het steeds over dat Islam en homoseksualiteit niet samen gaan. Maar ik heb het niet over hoe moeilijk ik het onderwerp vind. En dat ik het eigenlijk niet nodig acht het over iemands geaardheid te hebben. Dat vind ik net zo irrelevant als iemand het telkens met mij over mijn hoofddoek wil hebben.

Het is namelijk een gotspe om te beweren dat je een theoloog zou moeten zijn om hier een antwoord op te kunnen formuleren. Niet alleen is het voor theologen ook onmogelijk – ofwel is het antwoord nu precies wat Jihad kwalijk wordt genomen, maar tevens is het onbegrijpelijk dat een dame zichzelf moslima wil noemen als zij zich onderwerpt aan een god die homoseksualiteit geschapen heeft, maar zijn slachtoffers zondig noemt.

Het onderschrijven van geloofsstandpunten, Jihad, is het rechtpraten van de kromme regels van je god. Je zult moeten beseffen dat wanneer jij claimt een volgeling te zijn van allah, je verplicht bent om met een antwoord te komen op de vraag waarom jouw god homoseksualiteit geschapen heeft om vervolgens de homoseksuelen als zondig te bestempelen. Daar kun je je niet vanaf maken met “ik ben geen theoloog” of “daar denk ik maar niet verder over na”! Enige vergelijking met een hoofddoekje is daarom ook werkelijk te bizar voor woorden, tenzij er vrouwen geboren worden met zo’n lap op het hoofd.

Ik ben tegen gaybashing en heb moeite met gaygedrag in het openbaar, maar dat heb ik ook met heterogedrag in het openbaar. Elkaar aflebberen op een bushalte vind ik ongepast. Als er één ding is dat wij als De Meiden van Halal uitdragen, dan is het wel dat je het harstikke oneens met iemand mag zijn, maar dat je wel met elkaar moet samenleven. Oók dat kan in dit kikkerland.

Ondanks mijn commentaar geloof ik haar op haar woord. Dat moet ik gezegd hebben. Ik geloof haar wanneer ze zegt dat ze tegen “gaybashing” is. En ik geloof haar ook wanneer zij “heterogedrag” in het openbaar net zo storend vindt als “homogedrag” in het openbaar. Ik wil het zelfs voor haar opnemen door te stellen dat ik het met haar eens ben. Maar al deze uitingen van beschaafd gedrag maken niet goed dat Jihad niet kan inzien dat dergelijke beweringen niets afdoen aan het feit dat zij willens en wetens een god volgt die dit niet met haar eens is.

Je kunt dus wel oproepen om vooral gezellig samen te leven, maar als je je leven baseert op de koran (of de bijbel), dan kun je dit niet met goed religieus geweten doen. Dat blijkt ook wel uit het feit dat zij geen antwoord formuleert, maar simpelweg stelt dat zij niet gekwalificeerd zou zijn hier een antwoord op te geven. Ieder mens die zelfstandig zou nadenken zou namelijk onmiddellijk beweren wat ik beweer: Homoseksualiteit is geen probleem zodra je je god uit de vergelijking haalt. Zolang je niet genegen bent deze stap te nemen, zal niet alleen terecht de verdenking van homohaat boven je persoon blijven hangen, maar maak je onderdeel uit van het probleem en zorg je ervoor dat het probleem bestaansrecht houdt.

En zo gaat religie ten koste van de rechten en levens van andere mensen. Geuit door volgelingen zoals Jihad, maar het rechtvaardigen wordt overgelaten aan zelfbenoemde theologen. Het is maar net wat je persoonlijke troost je waard is.