stelling 41

Aangezien de resultaten van verschillende radiometrische meetmethoden bij hetzelfde gesteente systematisch aanzienlijk verschillen, moet bij de meetmethoden en/of hun waardebepaling een systematische fout aanwezig zijn

Nee, nee, neen en nog eens nee. Er bestaan verschillende methoden om (bijvoorbeeld) gesteente te dateren. Al deze methoden zijn gebaseerd op eigenschappen van het gesteente en dan voornamelijk op basis van de elementen die zich in het gesteente bevinden. Omdat niet alle gesteenten bepaalde elementen bevatten (omdat hun vorming en locatie hierbij van belang is), is niet iedere dateringsmethode geschikt voor het dateren van alle soorten gesteenten. Kalium-Argon datering zal men voornamelijk gebruiken voor het dateren van stollingsgesteenten en Uranium-thorium datering voornamelijk voor het dateren van koralen en kalksteen.

De overgrote meerderheid van dateringen middels verschillende methoden stemmen binnen een acceptabele foutmarge volstrekt overeen. De claim dat dit niet het geval is, is niets anders dan een onwaarheid.

Stelling 42

Metingen met een moderne Accelerator Mass Spectrometer (AMS) aan koolstofhoudende materialen zoals grafiet, marmer, antraciet en diamanten tonen een ouderdom van minder dan 90.000 jaar, desondanks wordt hen een vele miljoenen jaren hoge ouderdom toegeschreven.

Zoals gewoonlijk moeten we beginnen met het rechtzetten van een aantal zaken. Men heeft het hier namelijk over C-14-datering. Dat dit met een AMS plaatsvindt is voor het punt irrelevant. Waar het om gaat is dat C-14 datering alleen gebruikt kan worden voor organisch materiaal. De reden hiervoor is besloten in het feit dat C-14 opgenomen wordt door levende wezens en pas bij het stoppen van die opname (de dood) begint te ‘verdwijnen’. De ratio waarmee C-14 uit organisch materiaal ‘verdwijnt’ is beschreven door de halfwaardetijd van C-14. Deze is 5736 jaar. Dat wil zeggen dat na 5736 er nog de helft van de originele hoeveelheid C-14 over is. De andere helft is niet ‘verdwenen’, maar vervallen tot N-14. Na 57.360 jaar is er minder dan 99.9% C-14 over.

Deze methode is dus niet geschikt voor organische materialen die ouder zijn dan 57.360 jaar en dus niet 90.000 jaar! Daarnaast, verbeter me als ik het fout heb, is diamant, marmer, antraciet en grafiet geen organisme! Marmer zou je hooguit nog kunnen omschrijven als fossielen bevattend, maar ook in fossielen is er geen sprake van organisch materiaal.

Samenvattend: Als je de verkeerde methode gebruikt voor de verkeerde objecten, dan werkt het dateren volgens de radioactieve methode niet meer. Dat is niet de schuld van de methode, maar de schuld van degene die het gebruikt. In dit geval de creationisten.

Stelling 43

In gesteentelagen, die naar men zegt miljarden jaren oud zijn, kan men zirkonen vinden, die op basis van hun heliumgehalte waarschijnlijk slechts 4.000 tot 8.000 jaren oud zijn.

Zoals in de uitleg bij deze stelling al duidelijk gemaakt wordt, is er sprake van slechts één beschikbaar monster. Het is onverstandig om conclusies te trekken aan de hand van dergelijke zeer beperkte data, temeer alle andere dateringen die eerder besproken zijn wel degelijk bevestigen dat er sprake is van miljarden jaren, in plaats van minder dan 10.000, waar deze creationisten op af proberen te sturen. Met andere woorden: Zelfs al zou dit beeld overal zo zijn, dan nog spreken we hier van een uitzondering te midden van bergen dateringen die wel een bijzonder oude aarde aantonen.

Inhoudelijk zijn er veel opmerkingen te doen waarvan deze mijns inziens het meeste hout snijdt. De snelheid van het weglekken van helium is onderhavig aan vele verschillende omstandigheden, waarvan niet in de laatste plaats temperaturen en druk. Aangezien beiden over lange perioden onherleidbaar zijn is de hoeveelheid aanwezige helium in zirkonen een zeer onbetrouwbare manier om gesteenten te dateren. Maar waarom zou je ook helium gebruiken als je radioactief verval hebt?

Stelling 33

Naast uranium-238 vervallen 52 andere elementen met een halfwaardetijd van enige microseconden tot enige duizenden jaren eveneens tot lood-206, waarmee in de berekeningen van de conventionele radiometrie geen rekening wordt gehouden.

Ik moest deze stelling even heel vaak heel goed lezen voor ik hem nog steeds niet begreep. Het punt dat men lijkt te maken is dat alle dateringsmethoden die gebaseerd zijn op radioactief verval gebruik maken van het meten van de reststoffen (hetgeen dat overblijft na verval van het radioactieve element). En aangezien, zo stelt men, er veel meer radioactieve elementen zijn die uiteindelijk tot lood-206 vervallen en men niet de reststof van het ene proces van het andere kan scheiden, is het onmogelijk om uitspraken te doen over de uiteindelijke leeftijd. Dit voorbeeld maakt gebruik van uranium-238, maar men meent dat dit voor alle reststoffen geldt.

Het kernpunt dat men derhalve lijkt te maken is dat er geen uitspraken gedaan kan worden over het nulpunt van een reststof van radioactief verval. Nu wil en kan ik niet alle voorbeelden weerleggen (daar is google voor), maar een eenvoudige weerlegging blijkt al uit het feit dat bijvoorbeeld de C-14 methode niet de reststoffen meet, maar de nog aanwezige hoeveelheid C-14! Daarnaast is het relatief eenvoudig om deze methode te kalibreren door bijvoorbeeld jaarringen te tellen op een boomstam.

Eenzelfde weerlegging kan men formuleren met betrekking tot de Kalium-Argon methode. Argon is een edelgas. Edelgassen zijn inert, wat zoveel wil zeggen als dat ze niet makkelijk een verbinding aangaan met andere stoffen. Wanneer men derhalve argon meet in stollingsgesteente kan men er zeer zeker van zijn dat deze afkomstig is van de halvering van kalium. Deze stelling kan men onderbouwen door op zoek te gaan naar argon in gesteenten waar een verwaarloosbare hoeveelheid kalium in te vinden is; de hoeveelheid argon zal navenant klein zijn.

Stelling 45

Indien men de radioactieve materialen tot op plasmatemperatuur verwarmt, zinkt de halfwaardetijd van bijvoorbeeld uranium-238 van 4,5 miljard jaar naar 2,09 minuten; dit weerspreekt de visie, dat de halfwaardetijden van radioactieve elementen constant zijn.

Los van het feit of deze stelling inhoudelijk waar is of niet: Men gebruikt niet voor niets selectieve elementen en bijbehorende halveringstijden voor datering! Het is werkelijk te gek voor woorden dat men insinueert dat het niet het eerste punt van belang zou zijn voor een wetenschapper om vast te stellen of er inderdaad vanuit gegaan kan worden dat een halfwaardetijd binnen redelijke grenzen stabiel genoemd mag worden.

En ook hier kan bevestigend op geantwoord worden waarbij astronomie aangehaald kan worden als verschaffer van een bewijs van het feit dat er wel degelijk sprake is van constante halveringstijden. Zo kan men door middel van het meten van de frequenties en afname daarin van gamma stralen van supernova’s (die bekend staan een bron van radioactieve isotopen te zijn) ‘simpelweg’ vaststellen dat de halfwaardetijd van ‘element x’ 200.000 jaar geleden identiek was aan de huidige omstandigheden.

Men hoeft immers alleen de straling van een supernova op 200.000 lichtjaar afstand daarvan te onderzoeken. Tenzij de creationist claimt dat ook die 10.000 jaar geleden door god geschapen zijn, met bijbehorende straling.

Nieuwe waarnemingen en berekeningen maken aannemelijk, dat de bekende granietdiapieren tot wel 100.000 maal snellen zijn ontstaan, dan tot nu toe werd aangenomen.

Meer van hetzelfde. Er zijn ook voorbeelden van stalactieten die zich hebben gevormd gedurende tientallen of honderden jaren. In al die gevallen is de snelheid waarmee deze vorming plaatsvond te herleiden naar de chemische samenstelling. Met andere woorden; de opmaak van het materiaal en de omstandigheden zijn van enorme invloed op de vormingssnelheid. Dit laat echter onverlet dat er wel degelijk radiometrische bewijzen overeind blijven die de enorme leeftijden rechtvaardigen.

Een ander foutje van logische aard moet ons echter ook hier opvallen: Deze stelling veronderstelt dat productie en stolling van vulkanisch materiaal in het verre verleden gelijk was aan wat men stelt waargenomen te hebben. Een claim die bewijs nodig heeft, dunkt mij.

Daarnaast vraag ik me af of deze ‘nieuwe’ vindingen ook meegenomen zijn in de berekening waarmee men stelde dat als de aarde echt zo oud is als de wetenschap beweert, zij tot op zeeniveau geërodeerd zou moeten zijn.

Stelling 32

“Vivum ex vivo” (Leven komt uitsluitend van leven) – deze door Louis Pasteur geformuleerde uitspraak is tot op heden niet weerlegd.

Helemaal juist! Een primeur, zou je bijna zeggen. Ware het niet dat het ontstaan van het leven helemaal niets te maken heeft met evolutie. Evolutie vindt plaats als er leven is, omdat evolutie alleen plaats kan vinden als er sprake van overerving van eigenschappen is (en derhalve op zijn minst voortplanting). Dit argument kan dus niet als ontkrachting van evolutie gelden, ondanks dat de achterliggende vraag natuurlijk een interessante blijft: Hoe is leven ontstaan? Wat van belang is, is dat men beseft dat ieder mens die ooit geleefd heeft en nu nog leeft het antwoord op deze vraag schuldig moet blijven, dus ook onze creationisten. Het is derhalve geen weerlegging van welke wetenschap dan ook, maar simpelweg een vraag die onderzoek nodig heeft teneinde haar te beantwoorden. Te stellen dat omdat we het niet weten er een schepper gepostuleerd dient te worden is niet alleen bijzonder onnozel en onzinnig, het is ook nog eens een drogredenering.

Stelling 33

Honderden zogenoemde Miller-experimenten (oersoep simulaties) konden het toevallig ontstaan van leven nog verklaren nog bewijzen.

Zie 32. Dat de toedracht rond het ontstaan van het leven onbekend is, is het inschoppen van een open deur.

Stelling 34

Laboratoriumexperimenten tonen, dat een toevallig ontstaan van DNA onder oersoepomstandigheden en zonder de hulp van een matrix (zoals een levende cel die biedt) niet mogelijk is.

Ontstellend. Waar ik al 33 stellingen lang argumenten lees die wetenschappelijke bevindingen naar de prullenmand verwijzen, wordt nu de wetenschap als betrouwbare methode gepresenteerd om aan te tonen dat DNA niet zomaar bij toeval ontstaan kan zijn. De hypocrisie van de schrijvers kan toch niet duidelijker geïllustreerd worden.

Daarnaast is hier ook nog eens sprake van een aantal drogredenen. Geen enkele bioloog beweert dat DNA toevallig ontstaan moet zijn, laat staan dat er bij het eerste leven sprake zou moeten zijn van DNA zoals wij dat vandaag de dag kennen! Naast deze stromannen loert ook overduidelijk de tegenspraak met stelling 33. Waarom zou er plots een ‘matrix’ nodig zijn, terwijl daar in ‘oersoep simulaties’ geen rekening mee gehouden is?

Stelling 35

Aangezien zich in een denkbeeldige oersoep met zekerheid ook water bevonden heeft, is het onmogelijk, dat zich daarin lange aminozuurketens of zelfs complete eiwitten (proteïnen) zouden hebben kunnen vormen.

Onjuist. Het experiment van Schlesinger en Miller uit 1983 toont aan dat dit wel mogelijk is.

Stelling 36

Omdat voor de bouw van een levende cel uitsluitend linksdraaiende aminozuren geschikt zijn, is een toevallig ontstaan van cellen ondenkbaar.

Ha, dat schiet op. Ook deze claim is onjuist. Zie Talkorigins voor meer informatie over onderzoeken die exact het tegengestelde bewijzen. Daarnaast gaat men ook hier uit van de huidige bouw van de cel, terwijl dat juist een claim zou zijn die men eerst dient te bewijzen.

Stelling 37

Er is geen mechanisme bekend, waarmee de correcte opvouwing van proteïnen mogelijk is.

Onjuiste stelling. Er zijn voorbeelden bekend die meer dan 400 miljoen jaar oud zijn.

Stelling 38

Een toevallig ontstaan van de juiste adressering van proteïnen in de cel is niet voor te stellen.

Tsja. Wat moet je met zo’n stelling behalve het overduidelijke duidelijk te maken: Omdat jij je het niet kunt voorstellen, betekent dat niet dat het niet zo is. Een schoolboek voorbeeld van een drogreden ad ignorantiam.

Stelling 39

Het mechanisme, dat de productie van proteïnen start en stopt, moet bij elke cel vanaf het begin foutloos zijn.

Ook hier gaat men abusievelijk uit van het feit dat DNA in één keer ontstaan moet zijn in het eerste leven. Dit is natuurlijk wederom een claim die bewijs vereist. Bewijs dat niet gegeven wordt en niet gegeven kan worden omdat er geen informatie bekend is van de samenstelling van het eerste leven. In de echte wetenschap gaat men er overigens van uit dat in het eerste leven DNA niet de drager was van het erfelijk materiaal, maar (een variant van) RNA of een nog eenvoudiger voorloper als PNA. Daarbij zijn geen proteïnen nodig.

Stelling 40

Controle mechanismen in de cel werken elke soort overschrijdende ontwikkeling tegen, want het leven is fundamenteel op het behoud van de bestaande proteïnen (stasis) ingericht.

Het begint er op te lijken dat men omstreeks stelling 35 begonnen is de boel een beetje af te raffelen. Wat valt er anders te denken van de uitleg bij deze stelling dat:

Deze mechanismen [zouden] elke macro-evolutionaire ontwikkeling tegenwerken, omdat zij proteïnen, die het organisme een voordeel zouden kunnen geven, elimineren, indien zij niet in het bestaande ontwerp passen.

Ik heb maar één opmerking hierover. Als dit waar zou zijn, zou de eerder toegegeven micro-evolutie (waarbij volgens de creationisten de soortgrens niet overschreden wordt) ook niet plaatshebben. Je kunt niet beargumenteren dat micro-evolutie wel kan, maar macro-evolutie niet zonder het mechanisme bloot te leggen volgens welke de soortgrens behouden blijft. Er zijn namelijk geen markeerpunten in een DNA waaraan soort-DNA herkent kan worden als ‘spul waar je niet aan moet zitten of dat onmiddellijk gecorrigeerd moet worden’.

Niet alleen spreekt men zichzelf weer eens direct tegen, maar ook hier vergeet men de stelling te onderbouwen met bewijs.

Omdat door de natuurlijke erosie de continenten na 10 miljoen jaar tot op zeeniveau zouden zijn afgesleten, zouden zich op het vasteland geen steenlagen meer kunnen bevinden, die fossielen bevatten.

Ik moest deze stelling een aantal keer lezen voor de betekenis mij duidelijk werd: We hebben serieus niet alleen te maken met creationisten, maar jonge aarde creationisten! Omdat, zo stelt men, er fossielen gevonden worden, kan het niet zo zijn dat de aarde heel erg oud is. Vanwege voortdurende erosie zouden de lagen waarin de fossielen vandaag de dag gevonden worden namelijk niet meer bestaan omdat zij reeds lang geleden de zee in gespoeld zouden zijn.

Waar te beginnen? Ten eerste is het opmerkelijk dat men niet beseft dat men met deze stelling een vorm van evolutie voorstelt die vele malen sneller zou verlopen dan hetgeen de evolutietheorie voor mogelijk houdt. Immers; als er geen miljoenen jaren ter beschikking zouden staan aan de evolutie der soorten, dan zou al deze flora en fauna in enkele duizenden of tienduizenden jaren ontstaan moeten zijn. Wat men namelijk vergeet is dat er nog steeds het bewijs is, niet alleen in het fossielenbestand maar ook in andere wetenschappelijke vakgebieden, van evolutie! Een opmerkelijk schot in de voet. Van zeer korte afstand, zullen we maar zeggen.

Ten tweede is het opmerkelijk te noemen dat men in stelling 1 nog repte van het feit dat evolutie onbewezen was omdat er nooit het ontstaan van nieuwe organen was waargenomen. Met andere woorden: Wat niet empirisch bewezen is, is onbewezen. Een creationistisch paradepaardje dat vaak haar weg vindt in het argument: “We waren er niet bij, dus we kunnen het niet weten”. Het evolutionaire antwoord is dat dat ook volstrekt niet nodig is, omdat er genoeg andere methoden zijn om feiten te achterhalen. En waar dit antwoord niet voldoet volgens de creationisten als het gaat om het aantonen van de waarheid van evolutie, is het plotseling geen enkel probleem om op basis van niet gegeven berekeningen te stellen dat er zoveel erosie heeft plaatsgevonden dat er geen fossielen meer te vinden zouden moeten zijn op land. Alsof dit plotseling wel waargenomen is! Deze tegenspraak zullen we later ongetwijfeld nogmaals tegenkomen wanneer we de standaard creationistische argumenten tegen radioactieve dateringsmethoden zullen behandelen.

Ten derde: Natuurlijk is dit argument volstrekte nonsense. In de eerste plaats vindt erosie niet overal even snel plaats, zijn er enorme opstapelingen van geologisch interessant materiaal (die wij ook wel bergen noemen) en ‘last but not least’ is het volstrekt onmogelijk om de snelheid van erosie in het verre verleden te kennen en daar uitspraken te doen op wereldwijde schaal. Eén ding staat echter als een polystrate paal boven water: Onze dateringsmethoden wijzen allemaal in dezelfde richting en derhalve is het buiten kijf dat de aarde rond de 4,6 miljard jaar oud is (Temeer andere vakgebieden deze conclusie ondersteunen).

Stelling 22

De grootte van verschillende rivierdelta’s toont aan, dat de rivieren hoogstens sinds enige duizenden jaren in de zee stromen, hetgeen een naar men zegt sinds miljarden jaren durend proces volstrekt weerspreekt.

Eigenlijk is dit een herhaling van stelling 21, waar ik nog aan toe zou willen voegen dat alle voorbeelden op de detail pagina weersproken worden door bevindingen die hun basis vinden in feitelijk wetenschappelijk onderzoek. Zo is de Amazone bijvoorbeeld om en nabij de 11 miljoen jaar oud en kreeg zij ongeveer 2,4 miljoen jaar geleden haar huidige vorm.

Stelling 23

Bij de uitbarsting van de vulkaan Mount St. Helens in het jaar 1980 zijn geologische formaties ontstaan, die in hoge mate overeenstemmen met diegenen, die in een naar men zegt vele miljoenen jaren durend proces zouden zijn ontstaan.

Met inachtneming van één klein verschilletje; ze zijn niet in miljoenen jaren ontstaan, maar in enkele maanden. Het feit dat er gelijkende structuren ontstaan in een fractie van de tijd, toont niet aan dat alle andere informatie en onderliggende bewijzen van formaties die daadwerkelijk vele malen ouder zijn overboord gegooid dienen te worden. Daarnaast; wat betekent ‘in hoge mate overeenstemmen’? Is dit weer het gebruikelijke argument van creationisten dat we al eerder tegenkwamen wanneer men sprak over soorten? “Het ziet er zo uit, dus het is hetzelfde”?

Daarnaast introduceert men ook hier weer een geweldig probleem. De feiten zijn dat in alle aardlagen die miljoenen jaren oud zijn, per laag unieke fossielen gevonden worden. Dat kan ook niet anders; evolutie vertelt je exact waarom dit het geval is. Deze unieke fossielen behoren toe aan uitgestorven soorten en komen derhalve niet meer voor in jongere aardlagen (Een mogelijkheid tot absolute weerlegging van de Evolutietheorie dient zich aan…) maar ook niet in oudere aardlagen. Als deze lagen zich, zoals de creationisten hier betogen, in enkele maanden zouden kunnen vormen, hoe verklaart men dan het fenomeen dat er in alle fossiele vondsten sprake is van unieke fossielen per laag? Zouden deze soorten dan niet in verschillende lagen fossiliseren, door elkaar gegooid vanwege het geweld waarmee ze in korte tijd ontstaan? Hoe kan het dat fossielen van uitgestorven diersoorten zich altijd en zonder uitzondering bevinden in eenzelfde aardlaag, maar nooit in jongere aardlagen? God moet wel bijzonder opgeruimd van aard zijn.

Stelling 24

De eigenschappen van de sedimentlagen, die zichtbaar en voor onderzoek toegankelijk zijn, getuigen van korte en intensieve afzettingsprocessen.

Een herhaling van stelling 23.

Stelling 25

De laaggrenzen van geologische formaties vertonen in de regel geen of slechts in geringe mate oppervlakte-erosie, bioturbatie en humusvorming, hetgeen een hoge ouderdom van de lagen weerspreekt.

Wederom een gedeeltelijke herhaling van stelling 23. Alles is er op toegespitst om te beredeneren dat aardlagen kunnen ontstaan in enkele jaren of zelfs maanden, in plaats van de gedateerde leeftijden van tienduizenden en zelfs miljoenen jaren. Wat men vergeet is dat er niet alleen sprake is van feitelijke datering (daarover later meer), maar dat er een klein onbesproken probleem is met betrekking tot de distributie van soorten fossielen in die aardlagen. Een onderwerp dat men heel handig vermijdt te behandelen.

Stelling 26

Polystrate fossielen, dus boomstammen en fossiele dieren, die zich over meerdere geologische lagen uitstrekken, weerspreken een langzaam ontstaan van deze lagen.

Tenzij het in het voordeel gebruikt kan worden, natuurlijk! Want dan is het van het grootste belang om de lezer er op te wijzen dat er fossielen bestaan die zich ogenschijnlijk niet houden aan die waargenomen ordening! Laat dit punt goed op u inwerken: Men rept niet over de gestructureerde ordening van fossielen die men met het model van de jonge aarde dient te verklaren (!), maar louter over hetgeen ogenschijnlijk de eerder besproken gestructureerde ordening tegenspreekt. Met andere woorden: Waar ogenschijnlijk 99% van de fossielen een verdeling volgt die volstrekt past binnen de Evolutietheorie en zelfs als methode tot het falsifiëren ervan aangemerkt mag worden, kiest men ervoor om louter in te gaan op die 1% waarvan men meent dat men er een goed argument in kan vinden. En dan nog niet eens om de eigen theorie te bekrachtigen, maar om de Evolutietheorie te ontkrachten.

Nu zet ik u natuurlijk een beetje op het verkeerde been, want deze 1% is geenszins een ontkrachting van de Evolutietheorie. Ook hier is men namelijk niet te beroerd om een stroman op te werpen. Geologen hebben geen enkel probleem met polystrate fossielen. Sterker nog; Er zijn genoeg voorbeelden bekend van polystrate bossen. Wat is er immers mis met een snelle afzetting van sedimenten waardoor een boomstam in rechte positie gefossiliseerd wordt?

Stelling 27

Het bestaan van zogenaamde levende fossielen doet gerechtvaardigde twijfel over de gangbare interpretatie van het fossielenverslag rijzen.

Als je een creationist bent die niet snapt wat evolutie precies betekent wel ja. Als je echter begrijpt dat het nageslacht van een organisme louter onder selectiedruk zal evolueren, dan begrijp je ook dat als de selectiedruk laag, of zelfs afwezig is, er dus geen of zeer weinig evolutie zal plaatsvinden. Meer valt daar eigenlijk niet over te zeggen.

Stelling 28

Vondsten van menselijke gebruiksvoorwerpen in de aardlagen, die ouder zijn dan 2 miljoen jaar, doen vragen rijzen over de betrouwbaarheid van de conventionele tijdtafels.

Alle voorbeelden die men noemt zijn afkomstig uit het boek “The Hidden History of the Human Race”. Om u een impressie te geven van de agenda van de schrijvers en van deze creationisten die ook hier weer bijzonder selectief te werk gaan bij het zoeken naar ondersteunende citaten: Op pagina 115-116 is een beschrijving te vinden van een gedeelte van een schoenzool die men in een formatie vond die meer dan 200 miljoen jaar oud was. Hier vindt u de enige afbeelding (tweede plaatje van onderen). Op pagina 262 bespreekt men de voetstap van Laetoli die ongeveer vier miljoen jaar oud moet zijn. De schrijvers van het boek stellen onomwonden dat wetenschappers stellen dat er “onmiskenbare en zeer grote overeenkomsten zijn met de anatomie van de voet van de moderne mens”.

Ik denk niet dat je een groot wetenschapper hoeft te zijn om door deze argumentaties heen te prikken. Al was het maar omdat de schrijvers geen moment uitleggen waarom de voetganger van Laetoli geen schoenen aanhad die, volgens hun eigen claims, toch op zijn minst bijna 200 miljoen jaar eerder al uitgevonden waren.

Stelling 29

De levensvatbare microben, die men vaak in oude zout- en steenkoollagen vindt, kunnen onmogelijk tot 500 miljoen jaar oud zijn.

In de detail pagina voor deze stelling vindt men een verwijzing naar hetgeen waar men klaarblijkelijk op doelt wanneer men het heeft over de 500 miljoen jaar oude microbe. Een klein foutje is echter wel dat het onderzoek waarnaar men verwijst niet rept over 500 miljoen jaar, maar 250 miljoen jaar. Dit is ook te zien op de detail pagina zelf, dus ook hier zullen onze creationisten waarschijnlijk niet gelezen, maar louter vertaald hebben.

Het tweede probleem met deze stelling is echter wel wat ernstiger van aard. Men stelt namelijk dat er sprake zou zijn van “levensvatbare microben” als waren wetenschappers bezig evolutie te bewijzen door gebruik te maken van Frankensteiniaanse methoden. Niets van dit alles is natuurlijk waar. En dan bedoel ik ook niets. Evolutie staat of valt niet met de aanwezigheid van sporen genetisch materiaal in oude gefossiliseerde resten, maar belangrijker nog: Er is absoluut geen sprake van het tot leven wekken van welke oude microbe dan ook! Het onderzoek waar men naar verwijst, spreekt over het sequensen van de genetische code van de oeroude microbe. En wat is daar exact het probleem van, behalve dat men ook hier weer niet snapt waarvan men spreekt?

Stelling 30

Nieuwe inzichten omtrent micro-evolutionaire soortenvorming (ondersoorten vorming) tonen, dat de soortenrijkdom van de fossiele zeedieren in het Nusplinger platenkalk in enkele tientallen jaren kon ontstaan.

Laten we vandaag beëindigen met een vrolijke noot. Voor het geval u nog niet in lachen bent uitgebarsten, zou ik u willen vragen bovenstaande stelling nog eens rustig door te lezen. Heeft u hem? Evolutie heeft niet plaatsgevonden, zo is de kern-aanname van deze 95 Stellingen, tenzij ik me al 29 stellingen vreselijk aan het vergissen ben.

Wat is dan een beter argument tegen de Evolutietheorie dan te stellen dat evolutie (en dan ook nog de soortenrijkdom en dus het ontstaan van soorten) wel degelijk heeft plaatsgevonden, en nog veel sneller dan die vermaledijde evolutionisten beweren ook? Hulp komt soms uit onverwachte hoek, zullen we maar zeggen.

De werkelijkheid is natuurlijk dat men zo gefocust is op het weerleggen van het feit dat de aarde zo enorm oud is, dat men vergeten is dat men ondertussen natuurlijk ook nog evolutie moet blijven ontkennen. Mijn voorlopige conclusie is dat het brein van een creationist niet bijzonder geselecteerd is voor het onderhouden van verschillende denkwijzen tegelijkertijd. Ik zal nadenken over een empirisch experiment waarmee ik mijn hypothese wellicht tot theorie kan verheffen.

In veel schoolboeken worden getalsmatige veranderingen in de populaties van de peper- en zoutvlinder als voorbeeld voor evolutie beschreven. Hierbij kan niet eens van micro-evolutie gesproken worden.

Het valt me op dat creationisten klaarblijkelijk niet eens een duidelijke definitie hanteren als het om hun gevierde micro- en macro-evolutie gaat. Want hoe kun je het anders dan (micro)evolutie noemen wanneer er significante getalsmatige veranderingen plaatsvinden in een populatie organismen? Hoe dan ook, het punt dat we dienen te begrijpen is dat het voorbeeld van de berkenspanner niet dient als voorbeeld voor evolutie in brede zin, maar als voorbeeld van één van haar voornaamste mechanismen: Natuurlijke selectie.

En natuurlijke selectie heeft dit voorbeeld van de berkenspanner niet nodig om bewezen geacht te worden, zoals creationisten zelf beamen door acceptatie van hun ietwat geforceerde onderscheid tussen micro- en macro-evolutie! Zoals zo vaak kunnen we hier dus afsluiten met de conclusie dat hier sprake is van een tegenspraak. Bestaat micro-evolutie, dan is dit voorbeeld wel degelijk een illustratie van natuurlijke selectie (en derhalve evolutie). Bestaat micro-evolutie niet, dan hebben de creationisten veel meer uit te leggen dan ze met dit voorbeeld veronderstellen te doen.

For the record: Er is geen onenigheid over de betekenis van het voorbeeld van de berkenspanner, behalve bij…. creationsten.

Stelling 15

Alle DDT-resistente insecten zijn genetische varianten, die altijd al hebben bestaan en die altijd al tegen dit insecticide bestand waren.

Dat u dat even weet, zou ik bijna zeggen. Maar goed, ter zake. In de begeleidende uitleg valt de volgende hilarische verduidelijking te lezen:

Alle resistente insecten van de huidige tijd zijn nakomelingen van deze zeldzame varianten. Het is eenvoudig zo, dat de niet resistente soorten grotendeels zijn uitgestorven, terwijl de resistente zich verder konden vermenigvuldigen.

Laat het even goed op u inwerken, want wat u hier leest is exact de definitie van natuurlijke selectie. Eén van de mechanismen die beschreven wordt in de evolutietheorie en verantwoordelijk is voor het fenomeen evolutie. Of de resistente insecten nu wel of niet al resistent waren voordat de mens DDT uitgevonden had is niet eens van belang meer, met dank aan de creationisten en het beseft dat de natuur geen plan heeft. Het is dus prima acceptabel dat er inderdaad insecten waren die al resistent waren tegen DDT voordat de mens het uitgevonden had. Wat telt is dat het toepassen van DDT op grote groepen tot gevolg had dat de resistente organismen zich wel konden voortplanten en de niet-resistente organismen niet. Wederom een klassiek voorbeeld voor natuurlijke selectie waarbij we voor de volledigheid opmerken dat deze vorm van selectie tot stand gekomen is door tussenkomst van de mens. Dat maakt het echter geenszins iets anders dan natuurlijke selectie: Voor een malariamug is een gif-spuitende homo sapiens niet meer of minder dan een leeuw voor een springbokje.

Stelling 16

Het feit, dat bacteriën tegen antibiotica resistent kunnen worden, is geen voorbeeld voor ontwikkeling naar boven, omdat de mutaties, die daartoe leiden, in de regel een verlies van informatie in het genoom tot gevolg hebben.

Plaatsvervangende schaamte. Het begint zich meester van mij te maken, telkens wanneer ik een stelling tegenkom waarin ik weer moet uitleggen wat ik al een aantal keer heb moeten uitleggen.

Ten eerste: Evolutie veronderstelt geen ‘ontwikkeling naar boven’. Organismen worden niet ‘beter’ in de strikte zin van het woord. Een organisme ‘wordt geboren’ en is simpelweg bij gratie van zijn genotype ofwel in staat te overleven, of niet. De organismen die overleven kunnen, hebben vervolgens de kans zich voort te planten. De organismen die sterven niet. Je zou dus hooguit kunnen stellen dat een organisme beter aangepast is aan zijn leefomgeving dan zijn voorouders of zelfs dan andere organismen. Dat maakt het organisme niet ‘beter’ en dat maakt evolutie zeker geen proces waarin altijd sprake is van ‘een ontwikkeling naar boven’.

Zijdelings wil ik u ook hier onder de aandacht brengen hoezeer de creationist met dubbele tong spreekt wanneer hij de ene keer benadrukt dat ‘het verliezen van een oog’ geen evolutie is omdat ‘het diertje er niet beter van wordt’, terwijl men zonder problemen (en volkomen onterecht) veronderstelt dat evolutie een organisme ‘beter’ maakt. Aan de ene kant beargumenteert men dus dat een verlies van een functie bewijst dat evolutie onjuist is, en tegelijkertijd hamert men erop dat evolutie dieren beter zou moeten maken. Niet alleen is dit een hopeloos verkeerde voorstelling van zaken, maar ik hoop dat u samen met mij het begin van de zoveelste cirkelredenering ontwaart.

Maar, we zijn er nog niet. Deze stelling introduceert namelijk een nieuw gegeven waar we creationisten aan kunnen herkennen, namelijk de stelling dat er louter ‘een verlies van informatie in het genoom’ plaatsvindt. De begeleidende tekst bij deze stelling is overigens even afwezig als dat zij Duits is, maar dit terzijde. Voorstanders van het bezigen van de termen ‘verlies aan informatie’ en ‘degeneratie’ geven doorgaans, zoals we gewend zijn, geen enkele definitie van gehanteerde termen. Wanneer is er sprake van verlies aan informatie? Wat is informatie wanneer we spreken over het genoom van een organisme?

Ieder die, net zoals ik, hier en daar wat bezig is met het programmeren van computersoftware weet dat de definitie van informatie niet ligt in de informatie zelf, maar het medium dat de informatie uitleest. Wanneer ik een string definieer, betekent dit dat de computer moet weten dat het mijn bedoeling was het geheugenadres uit te lezen als ware het een string. Dat wil niet zeggen dat het onmogelijk is om het geheugenadres uit te lezen als integer of float, het zal alleen niet de waarde opleveren die ik bedoelde te bewaren op het bewuste adres.

Met andere woorden: Informatie verdwijnt niet. Informatie wordt ‘gelezen’. En wanneer er iets verandert aan de methode volgens welke de informatie gelezen wordt, verandert ook de interpretatie ervan. Dit verklaart zijdelings ook de claim dat ‘er nooit nieuwe informatie bijkomt’. Een verdubbeling van een gen is in deze hoedanigheid geen toename van informatie voor de creationist. Wat hij echter vergeet is dat de locatie van de verdubbelde informatie niet dezelfde is als het origineel en dat het leesmechanisme dus geen benul heeft dat het hier een kopie betreft. Kopieën en verlies van informatie bestaan in deze hoedanigheid dus niet als het gaat om het ‘lezen van genen’.

Er kan dus geen sprake zijn van ‘een verlies van informatie’ en dat (maar niet alleen) maakt deze stelling al bij voorbaat nonsense.

Stelling 17

Het hiaat (stilstand) in het fossielenverslag toont aan, dat geen nieuwe vormen en organen ontstaan en dat de basissoorten in wezen gedurende de gehele geschiedenis van de aarde onveranderd zijn gebleven.

Omdat creationisten de tegenspraak hebben verheven tot zinnig argument, lijkt het me aardig deze stelling te behandelen onder stelling 18. Dat scheelt mij weer een lang antwoord.

Stelling 18

Opdat een levend wezen een fossiel kan worden, moet het snel met sedimenten overdekt en van de lucht afgesloten worden, omdat het anders bederft of verrot.

Voor wie het niet ziet:
A) De kans dat een fossiel ontstaat is zeer klein. De omstandigheden moeten precies goed zijn en omstandigheden zullen per locatie zeer sterk variëren en zelfs langdurig ongunstig kunnen zijn. (stelling 18).
B) Het feit dat er (klaarblijkelijk) een hiaat is, toont onherroepelijk aan dat soorten niet evolueren.

Een cursus logica zou wellicht beter zijn dan een cursus evolutie.

Stelling 19

De overgangen (missing links) van vissen naar amfibieën, van amfibieën naar reptielen en van reptielen naar vogels en zoogdieren zijn ook na 150 jaar fossielenonderzoek niet gevonden.

Nog los van de logische val naar aanleiding stelling 17 en stelling 18 zou ik graag willen stellen dat deze stelling complete nonsense is. Er zijn wel zogenaamde missing links gevonden, maar wil ik tevens benadrukken hoe bijzonder het wel niet is dat gezien het delicate proces van fossiliseren dit daadwerkelijk het geval is.

Een belangrijk punt om te maken is echter dat er feitelijk geen sprake kan zijn van het fenomeen ‘Missing Link’. Zoals ik eerder heb geprobeerd uit te leggen is ieder organisme een ‘missing link’. Evolutie is, nogmaals, niet meer dan het verschil in het genotype tussen een organisme en zijn voorouder, tot stand gebracht door de wisselwerking tussen de leefomgeving van dat organisme. Dat verschil nam gedurende de miljoenen jaren die evolutie tot haar beschikking had zulke grote vormen aan dat de jongste nakomeling dusdanig veel veranderingen bezit ten opzichte van de oudste voorouder dat er geen sprake meer kan zijn van dezelfde soort.

Hetgeen de creationist hier klaarblijkelijk veronderstelt is dat er ‘van aap naar mens’ sprake moet zijn van een half-aap, half-mens. Los van het feit dat een dergelijk fossiel ofwel een aap ofwel een mens genoemd zou worden, gaat men hier abusievelijk uit van het feit dat ieder fossiel dat niet exact half-aap of half-mens is geen ‘Missing Link’ zou zijn. Evolutie vindt plaats op een glijdende schaal. Ieder individu dat geboren wordt, behoort tot dezelfde soort als zijn voorouders. Er is geen duidelijk moment waarop een individu plotseling half-aap en half-mens werd, net zoals er bijvoorbeeld geen moment is waarop we spreken van kinderen die volwassen geworden zijn. Ieder mens begrijpt dat ‘het volwassen worden’ niet plaatsvindt op de 18e verjaardag, maar een aaneenschakeling is van bijna onzichtbare processen die louter en alleen cumulatief beschouwd tot een significante verandering leiden. In deze hoedanigheid is hopelijk goed te begrijpen dat zodra wetenschappers een ‘Missing Link’ claimen ontdekt te hebben, de creationisten direct er bovenop springen om te stellen dat er nu twee gaten ontstaan zijn die beiden een nieuwe ‘Missing Link’ nodig hebben. Ad infinitum.

Stelling 20

De zogenaamde cambrische explosie (het gelijktijdig optreden van de meeste soorten) weerspreekt de theorie, dat de levende wezens gemeenschappelijke voorouders hebben.

Nee. Om de simpele reden dat niet alle soorten uitgestorven zijn voor de Cambrische explosie. Het DNA van de dieren die niet uitstierven propageerde zich in de explosie van diersoorten die men daarna (gefossiliseerd) waarnam.

De creationisten veronderstellen hier waarschijnlijk dat AL het leven tot haar einde kwam en dat uit het niets een explosie van nieuw leven tot stand gekomen is. Dit is niet alleen onjuist, maar gesteld dat dit het geval zou zijn geweest, dan nog zou leven opnieuw ontstaan kunnen zijn en zou evolutie onherroepelijk plaatsgevonden hebben. Ze verschuiven hun scheppingsgeneuzel dus van het absolute ontstaan van het leven tot de periode van de Cambrische explosie. Zonder nieuwe argumenten of weerleggingen te introduceren.

Stelling 11

De hoop in homeotische genen (stuurgenen) de sleutelgenen voor macro-evolutionaire processen gevonden te hebben, bleef onvervuld.

Gisteren eindigde ik met de opmerking dat ik nog nooit gehoord had van ‘homeotische genen’. Na enig onderzoek bleek dit niet helemaal juist. De naam zei me niets, maar de beschrijving van het fenomeen deed mij realiseren dat ik hier al wel degelijk eerder mee in aanraking gekomen was. Dat is ook niet vreemd gezien hun betekenis.
Homeotische genen zijn kortweg genen die bepalen welk onderdeel van het lichaam waar gevormd wordt. Een bekend voorbeeld van homeotische genen zijn zogenaamde hox genen. Hox genen ‘vertellen’ cellen waar ze zich in relatie tot de kop-staart as bevinden. Niet geheel onbelangrijk als je geen draaier in je onderrug wilt hebben. Terug naar de stelling.

Volgens de creationistische schrijvers van dit pamflet zouden het ‘sleutelgenen voor macro-evolutie’ zijn. Ten eerste stellen we ook hier vast dat macro-evolutie een creationistische begrip is en geen definitie is binnen de evolutietheorie (alhoewel het vaak gebruikt wordt teneinde creationistische claims te moeten weerleggen). Ten tweede is de redenering waarom dit sleutelgenen zouden zijn volstrekt afwezig, laat staan dat ze nodig zouden zijn om te kunnen verklaren hoe een reeks van gerelateerde organismen gedurende lange tijd dusdanig verandert van genoom dat de verste voorouder niet meer op de jongste nakomeling lijkt. Het is in de verste verte dus geen weerlegging van evolutie, laat staan een bewijs voor een intelligente schepper.

Stelling 12

Rudimentaire organen (halfklare of functieloze) organen zijn geen waardeloze overblijfselen van een ontwikkeling naar boven: De meeste van deze organen hebben een concreet nut, andere tonen degeneratie.

Om in goed internetjargon te blijven: OMFG!111Einz@23BBQ!!. Dat je als creationist in 2009 nog de euvele moed (of meelijwekkende onwetendheid) hebt om te durven stellen dat een zogenaamd rudimentair orgaan beschouwd zou mogen worden als ‘half klaar’ gaat werkelijk alles te boven, toch illustreert het exact hetgeen dikwijls geuit wordt in discussies tussen biologen en creationisten: Creationisten bestrijden niet alleen een stroman, maar snappen niets van het hetgeen ze proberen te weerleggen. Laat mij dan de zoveelste zijn die zal proberen uit te leggen dat ‘biologische objecten’ nooit half klaar zijn.

Evolutie is een niet doelbewust proces. Het maakt geen plannen, het zorgt er louter voor dat er selectie plaatsvindt op basis van eigenschappen van een organisme. Voordelige eigenschappen dragen bij aan overleving, nadelige eigenschappen dragen bij aan niet-overleven (of dragen niet bij). Het netto resultaat is dat genen die voor voordelige eigenschappen zorgen omvangrijker in aantal zullen zijn in een populatie dan genen die niet voor diezelfde voordelige eigenschap zorgen, ofwel simpelweg nadelig zijn. Let overigens hier ook goed op dat het genen zijn die coderen voor dezelfde eigenschappen die met elkaar in gevecht zijn voor een plekje in het nageslacht.

Aangezien er dus geen bouwplan bestaat voor ‘een orgaan’, kan er niet gesproken worden van een orgaan dat ‘half klaar’ is! Louter van organen die niet langer dezelfde functie uitoefenen als (in) ‘hun voorouders’. Organen of andere eigenschappen van organismen kunnen (vergeleken met hun voorouders) hun functionaliteit verliezen of kunnen een nieuwe functionaliteit winnen, maar zijn nooit ‘half klaar’ en zeker niet ‘waardeloos’. Dat iets niet functioneel is, maakt het evolutionair gezien niet waardeloos, omdat het feit dat het bestaat al aantoont dat het een belangrijke functie gehad heeft in het verleden!

Het ‘verliezen’ van een functionaliteit is derhalve ook geen ‘degeneratie’. Evolutie werkt door veranderingen in het nageslacht te bevoordelen of te benadelen. Of er sprake is van een verlies van een functie of winst van een functie is irrelevant. Het draait om het voordeel dat een organisme heeft bij de verandering van functionaliteit. Het verliezen van functionaliteit kan dus nadelig uitpakken, maar zeker ook voordelig (te denken valt aan verlies van ogen waar dit niet nodig is of zelfs het ‘aangaan’ van een specialistische symbiotische relatie met een ander organisme). Evolutie is geen optelsom van functionaliteiten, maar van voordelen en nadelen in relatie met de leefomgeving. Het verminderen van energieverbruik door het verlies van organen of functionaliteiten kan een enorm voordeel zijn!

Te stellen dat een verlies van een functie altijd degeneratie is, is onnozel. Op dat moment vel je namelijk een menselijk oordeel op basis van de kennis dat onze ontwerpen altijd gebaseerd zijn op een nauwe samenwerking van alle functionaliteiten binnen een ontwerp: Als de mens iets ontwerpt, heeft ieder onderdeel een onmisbare functie! Zodra we dit beseffen zien we de cirkelredenering die ten grondslag ligt aan het begrip ‘degeneratie’ helder als kristal tevoorschijn komen: “Iets degenereert omdat het functionaliteit verliest ten opzichte van het ontwerp. Waarom? Omdat het verliezen van een functie in een ontwerp een slecht iets is.”

De aangenomen veronderstelling is dat de ogenschijnlijke complexiteit van een organisme het resultaat is van een ontwerp (zoals wij mensen zaken ontwerpen). En dat is nu juist exact hetgeen de creationist niet dient aan te nemen, maar dient te bewijzen! Het resultaat is dat ze een creationistische redenatie fout gebruiken als ogenschijnlijke ontkrachting van evolutie. Kan het nog oneerlijker? Jazeker!

Stelling 13

Hoewel het biogenetisch principe van Ernst Haeckel (1834-1919) reeds gedurende zijn leven als vervalsing werd ontmaskerd, vindt men het tegenwoordig nog in veel schoolboeken!

Door bijvoorbeeld glashard te liegen terwijl er genoeg gezegd en geschreven is over dit oeroude creationistische kul-argument. Ik raad de volgende link aan en laat dit sullige argument voor wat het is, behalve dat ik graag nog wil benadrukken dat het de wetenschap is die heeft aangetoond wat er mis was met Haeckels schetsen en deze dientengevolge op eigen initiatief heeft laten schrappen uit lesboeken als zijnde ‘wetenschappelijk juist’.

Stelling 14

In veel schoolboeken worden getalsmatige veranderingen in de populaties van de peper- en zoutvlinder als voorbeeld voor evolutie beschreven. Hierbij kan niet eens van micro-evolutie gesproken worden.

Laat ik hier toch maar een nieuwe post aan wijden, want over dit fenomeen valt veel te zeggen, waarbij vast weer een behoorlijke hoeveelheid achtergrondinformatie nodig zal zijn. En ik wil niet Stelling 12 ondersneeuwen.

Maandag verder!

Onderzoek brengt steeds meer onsystematisch verdeelde kenmerken van levende wezens aan het licht, zodat de hypothese van een stamboom van de soorten als weerlegd moet worden beschouwd.

Ik zal eerlijk zijn; ofwel ik snap niets van deze stelling, ofwel ze is simpelweg onjuist. De feiten zijn dat met de ontdekking van DNA en de mogelijkheden deze inzichtelijk te maken er alleen maar meer details van de stamboom van het leven zijn ingevuld. Daarnaast is het duidelijk geworden dat bepaalde evolutionaire mijlpalen meerdere malen onafhankelijk van elkaar bereikt zijn. Bijvoorbeeld de evolutie van het oog dat bij zoogdieren volkomen anders is dan bijvoorbeeld bij weekdieren (waarbij het interessant is om op te merken dat de laatste categorie voorzien is van de meest elegante oplossing, die van de mens is wat dat betreft het resultaat van een ‘tweedehands ontwerper’). Voor zover er echter sprake is van losstaande ‘struiken’ in de stamboom van het leven, kunnen we simpelweg stellen dat we inderdaad nog niet alles weten en dat ook niet zullen claimen. Zo werkt wetenschap. Het claimen van het kennen van de hele waarheid laten we over aan religieuzen.

Stelling 3

Voor de opbouw van niet reduceerbaar complexe systemen, zoals zij in de levende wezens voorkomen, is geen mechanisme bekend.

Een klassieke cirkelredenering. Hier veronderstelt men exact datgene dat men dient te bewijzen. Er is geen enkel bewijs voor het bestaan van ‘niet reduceerbaar complexe systemen’. Sterker nog; voor zover creationisten specifieke claims gedaan hebben op het bestaan hiervan (zoals bij het oog, het bloedstollingssysteem en het bacterieel flagellum) zijn deze ALLEN naar het rijk der fabelen verwezen (voor meer informatie zie bijvoorbeeld de documenten van het zogenaamde Dover Trial). Het antwoord op deze stelling mag dan ook duidelijk zijn: Er bestaan geen bekende voorbeelden van ‘niet reduceerbaar complexe systemen’ en er valt derhalve niets te verklaren en zeker geen mechanismen te beschrijven.

Stelling 4

In ongeveer 19 miljoen wetenschappelijke publicaties werden van 453.732 gedocumenteerde mutaties slechts 186 als voordelig ingedeeld, waarbij bij geen enkele een toename van genetische informatie plaatsvond.

Creationisten en cijfers. Ze vertellen je nooit hoe ze er aan gekomen zijn. Laten we het maar wijten aan het feit dat ze doorgaans lak hebben aan het principe dat hij die eist ook dient te bewijzen. Maar niet getreurd; op de pubmed website kan men naar hartenlust bladeren door ongeveer 3000 artikelen waarin beschreven wordt hoe toename van genetisch materiaal geobserveerd is. Daarnaast kan ik ook hier een enkel voorbeeld aanhalen dat ik eerder heb gelinkt: Het briljante onderzoek van Richard Lenski en zijn E. coli bacteriën. De conclusie? Ofwel deze stelling is een leugen, of men heeft weer eens geen onderzoek gedaan.

Stelling 5 (we gaan als een speer zo!)

De bekende evolutiemechanismen mutatie, selectie, genoverdracht, combinatie van gensegmenten, genduplicatie en andere factoren zijn niet toereikend om nieuwe bouwplannen en functies te verklaren.

Feitelijk een herhaling van Stelling 4. Complete nonsense. Apekool. Quatsch.

Stelling 6

De werkverdeling en wederzijdse afhankelijkheid van vele planten- en diersoorten in een ecosysteem (biodiversiteit) weerspreekt de voorstelling van een stapsgewijs ontstaan.

Ook hier is op verborgen wijze sprake van een argument dat draait om het veronderstelde bestaan van ‘niet reduceerbare complexiteit’. In dit geval echter is het toegepast op de relatie van verschillende soorten onderling en niet, zoals eerder in stelling 3, op een specifiek onderdeel of orgaan in een organisme. Als wij deze stelling onderzoeken, zouden wij haar kunnen lezen als: “Het feit dat bijvoorbeeld bepaalde bloemen volkomen afhankelijk zijn van bijen voor hun voortplanting geeft aan dat ze beiden tegelijkertijd ontstaan moeten zijn, want de bloem zou niet kunnen overleven zonder de bij en de bij niet zonder de nectar van de bloem. Zodra er iets verandert aan deze relatie of één van beiden wegvalt, sterven beide soorten uit. Het is daarom onmogelijk dat ze los van elkaar ontstaan zijn en stapsgewijs een afhankelijkheid ontwikkeld hebben.”

Maar natuurlijk is dit allereerst een non-sequitur. Het feit dat bloemen NU niet zonder bijen kunnen, zegt niets over hun verre voorouders die dat wel konden (er bestaat namelijk ook nog zoiets als bestuiving. Een methode die nog steeds zeer succesvol blijkt in het plantenrijk) en hetzelfde geldt voor de voorouders van de bij.

De crux zit hem ook hier weer in het concept dat evolutie een zeer geleidelijk proces is dat niet doelbewust is. Het is in zijn geheel namelijk niet moeilijk om voor te stellen dat de relatie tussen bijen en bepaalde bloemen stapsgewijs ontstaan is! Het kan begonnen zijn met de voorouder van de bij die zich ging voeden met de nectar en zo direct ongewild diende als verspreider van het stuifmeel van de bloem. Daarnaast hoeven we alleen maar te beseffen hoe energieverspillend het mechanisme van het maken van stuifmeel is voor een bloem teneinde deze te laten verspreiden door de wind. Slechts enkele stuifmeelkorrels zouden het geluk hebben te landen op een soortgenoot en deze methode zou derhalve bijzonder inefficiënt zijn, maar boven alles zouden de bloemen die in staat zouden zijn om gerichter hun stuifmeel af te leveren vele malen succesvoller zijn als hun omgeving dit toe zou laten.

Als we vervolgens rekening houden met het feit dat de bloemen die meer nectar zouden aanbieden succesvoller zouden zijn in het verspreiden van hun stuifmeel op hun soortgenoten omdat ze vaker aangedaan zouden worden, dan is het fenomeen van de symbiose tussen bijen en bloemen verklaard op een wijze die volstrekt overeenkomstig de Evolutietheorie is en die verklaart waarom insecten zelfs een specialisatie zouden ondergaan met betrekking tot de soorten die zij aandoen om hen van voedsel te voorzien.

Ook hier faalt daarom het gegeven van ‘niet reduceerbare complexiteit’ in zijn geheel, maar belangrijker nog; men heeft het niet aangetoond. Men heeft het louter geïnsinueerd op basis van foutief redeneren en een compleet gebrek aan inzicht in de Evolutietheorie en haar mechanismen. Een aardige wedervraag zou daarom zijn een creationistische verklaring te geven voor de aanwezigheid van mitochondriën in eukaryote cellen. Zoals u weet hebben mitochondriën hun eigen DNA. Vreemd ontwerp of co-evolutie? U mag het zeggen.

Stelling 7

Symbiose en slaafs gedrag van verschillende planten en dieren kunnen middels de bekende mechanismen van evolutie niet verklaard worden.

En zie; weer een herhaling van de voorgaande stelling (zo schieten we tenminste op!). Zie stelling 6 voor een uitleg.

Stelling 8

Meer dan 3.000 kunstmatige mutaties bij de vruchtvlieg Drosophila melanogaster sinds 1908 hebben geen nieuwe, voordelige bouwplannen tot stand gebracht; de vruchtvlieg bleef altijd een vruchtvlieg.

Inmiddels zien we in één oogopslag hoeveel er mis is met deze stelling. Ten eerste gebruikt de schrijver ook hier weer een definitie van de soort ‘fruitvlieg’ die hij niet nader definieert. Wat is voor hem een nieuwe soort? Naar goed gebruik zwijgt hij daarover teneinde alle voorbeelden van evolutie bij fruitvliegen te kunnen afdoen als ‘micro-evolutie’. Er wordt hier derhalve een uitdaging neergelegd aan welke nooit voldaan kan worden.

Dat maakt (ten tweede) de claim ‘eens een vruchtvlieg altijd een vruchtvlieg’ niet alleen een bijzonder slechte vertaling (FRUITvlieg), maar ook nog eens een lege huls.

Ten derde is het evident dat de simpele ziel (want die conclusie durf ik inmiddels wel te trekken) geen flauw benul heeft van de enorme hoeveelheden tijd die er nodig zijn om op natuurlijke wijze tot een organisme ‘te komen’ waarvan wij op het oog zouden zeggen dat het ‘een nieuwe soort’ betreft. De snelst evoluerende wezentjes lijken (voor zover bekend) cichliden te zijn en deze hebben al op zijn minst een jaar of 10.000 nodig om enige voortgang te boeken. Zou er dan werkelijk een nieuwe soort ‘vruchtvlieg’ kunnen ontstaan in 101 jaar?

Ehm, ja. Wel als je evolutie stimuleert in een laboratorium, want dat is namelijk exact wat twee lieden met lange namen (Theodosius Dobzhansky en Olga Pavlovsky) hebben gedaan in 1971. Maar gezien de opzettelijke afwezigheid van enige definitie aangaande het gebruik van het woord ‘soort’, zal het antwoord op dit onderzoek ongetwijfeld zijn: “Het ziet er nog steeds uit als een vruchtvlieg!”. Zonder melding te maken van het feit dat de mannelijk nakomelingen van een kruising tussen de nieuwe ‘vruchtvlieg’ en de ‘originele vruchtvlieg’ zonder uitzondering steriel zijn. Muildieren zijn volgens deze creationist dan ook vast ‘gewoon paarden’, nietwaar?

Stelling 9

In toenemende mate blijkt, dat grote delen van het zogenaamde Junk-DNA, die men tot voor kort als “evolutionair afval” omschreef, wel degelijk bepaalde functies vervullen.

Eindelijk een correct feit. Wat dit precies afdoet aan evolutie is mij geheel onduidelijk, behalve dat men waarschijnlijk probeert te beargumenteren dat een intelligente schepper nooit junk-DNA zou creëren en dat deze ontdekking dus aangeeft dat de schepper zo dom nog niet was. Ik zou junk-DNA nooit als argument daarvoor gebruiken. Liever verwijs ik naar het ontwerp van het menselijk oog om de onnozelheid van de schepper aan te tonen.

Stelling 10

Nieuwe onderzoeken maken aannemelijk, dat zogenaamde pseudogenen, die lange tijd als functieloos beschouwd werden, wel bepaalde functies hebben.

En ook hier probeert men de intelligente schepper te wreken. Een oefening die ik aan mij voorbij laat gaan vanwege eerder aangegeven voorliefde voor het ontwerpfiasco waarmee men mijn woorden tot zich neemt.

Tot zover. Morgen verder met stelling 11, waarin wij ons moeten verdiepen in het fenomeen ‘Homeotische genen’. Nog nooit van gehoord, maar dat gaat dus veranderen!

Het aloude argument van onwetendheid heeft nimmer een grotere aftrek gevonden dan in creationistische kringen: Als evolutie in diskrediet gebracht kan worden is de weg immers weer open om god te introduceren als mogelijke reden van ons bestaan en ontwerper van al dat is. En tot dit doel, en geen ander, zijn deze 95 stellingen opgetekend. 94 stellingen teveel dus, want het introduceren van een god heeft slechts één domheid nodig: onwrikbaar, onjuist en onnozel geloof.

Dat laat echter onverlet dat deze individuen geacht mogen worden een redelijke groep mensen te vertegenwoordigen die deze 95 stellingen met gejuich ontvangen hebben. Mede, maar niet uitsluitend, voor deze groep leek het me een aardig gebaar om 95 antwoorden te formuleren. Aangezien één dwaas meer kan vragen dan tien wijzen kunnen beantwoorden én (blijkens het begrip van velen) evolutie nu niet bepaald eenvoudige kost is, zullen de antwoorden doorgaans meer ruimte innemen en meer van het brein van de lezer verwachten dan de 95 stellingen waar dit alles om begonnen is. Daarom behandel ik niet alle 95 stellingen in één keer, maar zal ik er meerdere stukjes aan wijden: Iedere dag één of meerdere stellingen.

Stelling 1

De verandering van levende wezens verdergaand dan hun soortgrens (macro-evolutie) door de vorming van nieuwsoortige organen of structuren werd nog nooit waargenomen en is absoluut onbewezen.

En gelukkig maar, want al direct in de eerste stelling moeten we beginnen met het onderwijzen van de creationist. De creationist die klaarblijkelijk of opzettelijk geen enkele moeite gedaan heeft zich te informeren over hetgeen de Evolutietheorie nu daadwerkelijk meent te omschrijven. Evolutie kent namelijk geen onderscheid tussen micro-evolutie en macro-evolutie. Er bestaat slechts evolutie: De aanpassing van een biologisch organisme aan de omstandigheden waarin zij het leeft.

De Evolutietheorie stelt terecht dat wanneer je alle directe voorouders van een organisme dat nu leeft in een nette chronologische rij zou opstellen, je zo weinig overeenkomsten zou vaststellen bij de vroegste voorouder en het huidige organisme, dat je niet meer zou kunnen spreken van dezelfde soort. Daarnaast stelt zij dat er een graduele ontwikkeling te zien zal zijn van de vroegste voorganger tot het huidige organisme. Dit is exact wat we waarnemen wanneer we fossielen dateren en onderzoeken (zie bijvoorbeeld, maar niet uitsluitend, de evolutie van de walvis).

Kortom: Als er maar genoeg wijzigingen plaatsvinden in het genotype (en dus ook het fenotype), dan is er automatisch sprake van het doorbreken van het menselijke begrip ‘soortgrens’. Dit volgt logisch (en overigens ook empirisch) uit de wijze waarop evolutionaire processen als natuurlijke selectie en seksuele selectie werken; steeds door kleine aanpassingen te bewerkstelligen in het individu.

De creationist geeft in zijn verklaring het voorbeeld van de hond om zijn onwetendheid handen en voeten te geven en schiet zich daarmee zonder het enig moment zelf door te hebben tweemaal in laatstgenoemde lichaamsdeel:

Ontwikkelingen, genetische veranderingen in het individu en in de volgende generaties bestaan inderdaad. Goede voorbeelden daarvoor zijn vorming van rassen binnen een biologische soort. Zo zijn uit de soort wolf (Canis lupus) honderden hondenrassen, van de Pekingees tot aan de Sint-Bernard voortgekomen. Hond blijft echter hond. Dat is micro-evolutie.

Schot 1. Er bestaan geen soorten.
Wat maakt een soort een soort voor de creationist? Is het de mogelijkheid om zich seksueel voort te planten of is het het feit dat alle honden met een staart en twee oren geboren worden? Hoe bepaalt de creationist dat ‘een hond een hond is’? Hij vertelt het ons niet en dat doet hij niet zonder reden. Indien hij dat wel zou doen, zou hij namelijk zijn stelling moeten onderbouwen met een verduidelijking van het biologische mechanisme dat ervoor zou zorgen dat een hond ook daadwerkelijk een hond zou blijven, hoeveel evolutionaire wijzigingen het ook zou ondergaan. En dat mechanisme (of biologisch proces) ontbreekt, ondanks dat de bewijslast hiervoor bij de creationist ligt omdat deze namelijk claimt dat het zou bestaan (zie een eerder stuk van mijn hand voor meer informatie: Een simpel bewijs voor evolutie).

Evolutie kent feitelijk geen soorten. Er zijn slechts individuen die een gezamenlijke recente voorouder hebben en dientengevolge genetisch (en daardoor ook fenotypisch) gelijkenissen vertonen. Ieder individu heeft een unieke genetische samenstelling waarop evolutionaire processen van toepassing zijn. Sommige genetische samenstellingen gedijen beter dan anderen: Natuurlijke selectie. Sommige genetische samenstellingen zijn aantrekkelijker dan anderen: Seksuele selectie. Naar mate er genoeg wijzigingen hebben plaatsgevonden in het genotype, zal het fenotype dusdanig veranderd zijn dat de mens niet langer van dezelfde soort wil spreken, maar strikt genomen is iedere nakomeling een nieuwe soort.

Soort is niets anders dan een tijdelijke vaststelling van alle genetische variatie binnen een groep individuen met een gemeenschappelijke recente voorouder.

Schot 2. Onbegrip leidt tot tegenspraak.
Mooier kan het niet als je in de eerste stelling al een tegenspraak van epische proporties aantreft: Als de hond voortgekomen is uit de wolf, zoals de creationist hier terecht stelt (met dank aan de inzichten van de Evolutietheorie en onderzoek door biologen en chemici, overigens), maar de hond altijd een hond blijft omdat dat micro-evolutie is. Is dan de hond een wolf of de wolf een hond? Hoe kan de wolf de voorouder zijn van de hond als de creationist claimt dat de hond altijd een hond blijft en soortgrenzen volgens de creationist niet overschreden worden?

Morgen verder met stelling 2.