Het boek dat besproken wordt is “The Christian Delusion”, waarin enkele deskundige filosofen (waaronder Carrier) spreken over de ‘Waan van het Christendom’. Richard Carrier’s eerdere boeken, zoals “Sense & Goodness Without God” over een wereldvisie zonder god en het hele interessante “Not the Impossible Faith” over de geschiedenis van het Christendom zijn ook uitstekend.

Wij vragen ons af waarom we deze uitstekende lezing niet eerder gezien hebben! Dankzij West_23′s twitter feed hebben we er toch nog van kunnen genieten. Even deze goede man volgen dus!

Whatever else may be wrong with our world, it remains a fact that some of the most terrifying instances of human conflict and stupidity would be unthinkable without religion. And the other ideologies that inspire people to behave like monsters—Stalinism, fascism, etc.—are dangerous precisely because they so resemble religions. Sacrifice for the Dear Leader, however secular, is an act of cultic conformity and worship. Whenever human obsession is channeled in these ways, we can see the ancient framework upon which every religion was built. In our ignorance, fear, and craving for order, we created the gods. And ignorance, fear, and craving keep them with us.

What defenders of religion cannot say is that anyone has ever gone berserk, or that a society ever failed, because people became too reasonable, intellectually honest, or unwilling to be duped by the dogmatism of their neighbors. This skeptical attitude, born of equal parts care and curiosity, is all that “atheists” recommend—and it is typical of nearly every intellectual pursuit apart from theology. Only on the subject of God can smart people still imagine that they reap the fruits of human intelligence even as they plow them under.

Sam Harris on 9/11; http://www.samharris.org/blog/item/september-11-2011/

Want dit is natuurlijk wel heel beledigend, niet waar? Het commentaar van de hoofdredacteur spreekt boekdelen:

That’s why I call Gervais an ‘evangelical atheist’. He’s one of those obnoxious non-believers always pushing his non-belief on you. He’s like a Moonie without the charm, flowers or airport.

Zowel gelovigen als ongelovigen hebben vaak een vertekend beeld van wat een theoloog is. Atheïsten zien theologie soms als een vak zonder expertisegebied, een kennisgebied zonder kennis. Gelovigen daarentegen zien theologen geregeld als wetenschappers die gedegen uitspraken over God kunnen doen. Hoewel de eerste uitspraak duidelijk niet waar is, is dat beeld voor een deel te wijten aan het feit dat veel theologen zelf overtuigd lijken te zijn van de tweede voorstelling van zaken. Daar is nog een wereld te winnen als theologen wat meer aan kritische zelfreflectie zouden doen, ze de grenzen van hun vakgebied zouden erkennen en als meer nietgelovigen theoloog zouden worden.

Theologie omvat een aantal disciplines die wetenschappelijk prima in elkaarsteken. Op het beheersen van oude talen zoals Oud-Grieks, Latijn, Aramees en Hebreeuws kan weinig afgedongen worden. Tekstkritiek is een legitieme wetenschap die  achterhaalt hoe teksten tot stand zijn gekomen. Kerkgeschiedenis beschrijft overduidelijk iets dat echt bestaat. Er bestaat goede en slechte filosofie, maar dat het een waardevolle bron van kennis kan zijn is evident. Als je dit een kennisgebied zonder kennis noemt, zit je er gewoon naast.

Lees verder op het weblog van Jan de Beer.

Dank aan Carel Brendel voor de pdf!

Bron; Leuk artikeltje over de mythe van het militante atheïsme op Psychologytoday.com

Here it is. I’m dead, and this is my last post to my blog. In advance, I asked that once my body finally shut down from the punishments of my cancer, then my family and friends publish this prepared message I wrote—the first part of the process of turning this from an active website to an archive.

If you knew me at all in real life, you probably heard the news already from another source, but however you found out, consider this a confirmation: I was born on June 30, 1969 in Vancouver, Canada, and I died in Burnaby on May 3, 2011, age 41, of complications from stage 4 metastatic colorectal cancer. We all knew this was coming.

That includes my family and friends, and my parents Hilkka and Juergen Karl. My daughters Lauren, age 11, and Marina, who’s 13, have known as much as we could tell them since I first found I had cancer. It’s become part of their lives, alas.

Hier verder lezen.

Inclusief wat leuke statistieken over Nederland. Dank aan Bumzel voor de tip!

1. Dit essay is geschreven voor het vak ‘Geschiedenis van de Ethiek’ aan de Universiteit Wageningen. Het is beoordeeld met een 9.

Het ontgaat mij waarom Absoluut en Moraal met een hoofdletter geschreven zijn – om over de onjuiste nadruk in het woord christenDom maar niet te zeuren. Klaarblijkelijk vindt de overigens niet-genoemde auteur (onder zo’n stuk zou ik mijn naam ook niet zetten) ze nogal belangrijk. Niet belangrijk genoeg om te beginnen bij het begin. Wat is nu exact een absolute moraal? Is een absolute moraal een moraal die overal en altijd geldig is of spreken we van een absolute moraal wanneer deze onveranderlijk is? Waarschijnlijk, gezien de context van het stuk, moeten we rekening houden met beide opties. God is immers alomtegenwoordig en staat erom bekend maar al te graag het baasje te willen uithangen.

Voordat god echter het ‘essay’ wordt binnengesmokkeld is het eerst zaak, zoals we van creationisten gewend zijn, om de stellingname van ‘de tegenstander’ op bijzonder knullige wijze proberen af te breken. En de beste manier om dat te doen is door een volledig verkeerde weergave van de werkelijkheid te creëren.

Seculiere humanisten hebben zeer ver ontwikkelde meningen over wat goed is en wat kwaad is, en over wat we wel en wat we niet zouden moeten doen. Maar het lijkt erop dat bijna niemand erg ver doordenkt over waar zijn morele standpunten nu eigenlijk op gebaseerd zijn. Als ze dat wel zouden doen, zouden de meesten ontdekken dat hun hele stelsel van standpunten in feite een luchtkasteel is, zonder enig fundament anders dan hun eigen smaak.

Let u alstublieft even op de goed verborgen cirkelredenering. Het ontbreken van een ‘fundament’ is voor de auteur een reden om te spreken van een luchtkasteel. Maar die conclusie gaat natuurlijk alleen op wanneer de premisse dat een fundament aanwezig moet zijn voor het hebben van moraal, waar is! Vooruitlopen op de conclusie van je ‘essay’ in de inleiding is knullig en ik vraag me af of het de auteur dit ook daadwerkelijk zelf opgevallen is. Hij had ook gewoon kunnen stellen dat ‘zonder intelligente wetgever moraal niet bestaat’. Dan was hij eerder klaar geweest en het zou mij veel leeswerk gescheeld hebben.

De auteur probeert zijn redenering toch uiteen te zetten door gebruik te maken van wat ik kleuterschool-redeneren noem. Kleuterschool-redeneren kennen we allemaal en het begint ongeveer op de leeftijd waarop kinderen het voorgenoemde opleidingsniveau frequenteren. Het bestaat uit het herhaaldelijk stellen van de vraag “Waarom?”

‘is iemand in koelen bloede vermoorden slecht?’ Als het antwoord ‘nee’ is, ben je een immorele schurk (en zeker geen humanist). Als het ‘ja’ is, laat hij zichzelf dan vragen ‘waarom?’ Tja, en nu beginnen voor de meeste mensen de problemen al. De meesten van ons is simpelweg geleerd dat moorden (net als liegen en stelen) slecht is, zonder dat hier een onderbouwing voor werd gegeven. Naar een onderbouwing gevraagd, zullen velen het nog niet opgeven. We horen antwoorden als ‘omdat het tegen de wil van het slachtoffer is’ of ‘omdat het gemeen is’ of ‘zou jij het leuk vinden als iemand jou zou vermoorden?’ De volgende vraag is dan natuurlijk ‘en waarom zou de wil van het slachtoffer er toe doen?’ of ‘en wat is er mis met gemeen zijn?’ Het antwoord is over het algemeen zoiets als ‘de rechten van de één eindigen waar de rechten van de ander beginnen’ of ‘mijn geweten vertelt me dat dit slecht is’. Met rasse schreden naderen we de singulariteit van de moraal: het punt waar we geen antwoorden meer kunnen geven op ‘waarom’-vragen. Want dieper dan dit kunnen we niet gaan: niemand weet waarom de rechten van de één zouden moeten eindigen waar die van de ander beginnen en waarom ons geweten maatgevend zou moeten zijn.

Natuurlijk is de kleuterschool-redenatie bij lange na niet altijd slecht. Ze is echter wel slecht wanneer je meent dat het ontbreken van een antwoord het bewijs voor je eigen stellingname is. Een kleuterschool-redenering die berust op het zogenaamde ‘valse dilemma’, dus. Toevalligerwijs niet onbekend in creationistische kringen, waarin het voeden van twijfel over evolutie al genoeg ‘bewijs’ is voor het accepteren van het enige alternatief: “Dan heeft god ons dus geschapen!”

In dit geval uit zich deze denkwijze in het bevragen van de ongetwijfeld fictieve ‘seculiere humanist’ totdat deze “geen antwoord meer kan formuleren op de waarom-vragen”, waarmee voldoende aangetoond is dat binnen de premisse van de noodzaak van een ultieme wetgever er geen sprake kan zijn van een absolute moraal. Het alternatief is derhalve duidelijk. De auteur vergeet alleen dat zijn alternatief, namelijk dat een absolute moraal van god afkomstig is, ook de toets van zijn criterium niet kan doorstaan: De (door mij) onderstreepte zin in het bovenstaande citaat geeft het al aan: Juist absolute moraal die gedicteerd wordt door god is “simpelweg geleerd”.

Ik zou zelfs willen beargumenteren dat in dit voorbeeld alleen zijn absolute moraal deze toets niet doorstaat. De moraal die de ‘seculier humanist’ propageert is bij uitstek een moraal die beredeneerd is en rekening houdt met de genuanceerde omstandigheden van het leven. Zo schrijft zijn god niet “Gij zult niet doden, behalve uit noodweer”, maar “Gij zult niet doden”. Betekent dit dat de auteur een andere mening heeft over zelfverdediging dan onze maatschappij redelijk acht of dat hij van zijn absolute moraal afwijkt? We zullen het niet weten.

Een ander probleem, zo meent de auteur, is het begrip ‘waarde’. Als er geen schepper is, zo gaat het argument, dan heeft niets waarde. Het atheïstische wereldbeeld ontbeert een absolute waarde en dus – komt ie weer – is alles in principe even waardeloos.

Onder een atheïstisch wereldbeeld is er geen reden om aan te nemen dat een mensenleven intrinsieke waarde heeft. Niets in het universum heeft echt waarde. Wat bedoel ik hiermee? Wel, laat ik eerst even uitweiden over wat ik onder ‘waarde’ versta.

Een voorwerp is nooit waardevol uit zichzelf. Een voorwerp is waardevol doordat iemand er waarde aan hecht. Een biljet van 50 euro is waardevol omdat wij het als zodanig beschouwen. Een trouwring heeft geen waarde voor een schildpad, maar wel voor een echtgenoot. Een voorwerp kan nooit waardevol zijn uit zichzelf, maar kan alleen maar waardevol zijn in de ogen van iemand.

Als iemand die nog nooit kennis genomen heeft van een cirkelredenering maakt de auteur wederom dezelfde fout: Waarde wordt allereerst expliciet en zonder argumentatie gedefinieerd als iets dat alleen kan bestaan in aanwezigheid van een ‘iemand’ om vervolgens te concluderen dat er zonder ‘iemand’ geen waarde is. Petje af. Dergelijke sublieme en creatieve argumenten moeten inderdaad beloond worden met een 9. Ondanks het feit dat er geen argument te vinden is waarom die ‘iemand’ nu exact goddelijk zou moeten zijn, maar een kniesoor die daar op let.

Welnu, wie hecht er waarde aan het universum? Als het ontstaan van het universum geen bedoeling had, als er geen Schepper is die het universum gemaakt heeft, is er niemand die het universum als waardevol kan beschouwen. Hetzelfde geldt voor het leven. Als het op naturalistische wijze ontstaan is, en er geen Ontwerper is die er een bedoeling mee heeft gehad, is er niets waardevols aan het leven. Levende wezens zijn niets meer dan het resultaat van toevallige mutaties en natuurlijke selectie. Er is geen doel en geen intrinsieke waarde (behalve de subjectieve waarde de we er zelf aan geven). En als het leven van een medemens geen intrinsieke waarde heeft, wat zou er dan mis zijn met moord?²

Ook het feit dat wens en werkelijkheid hier vermalen worden tot een onverteerbare smurrie van geneuzel is klaarblijkelijk geen indicatie voor de auteur – noch de leraar – geweest om hier nog eens goed over na te denken. Uit het feit dat er geen enkele reden is om aan te nemen dat er een schepper is of dat er een bedoeling is, volgt natuurlijk niet dat alles waardeloos is en dat die goddeloze en a-morele atheïsten maar kunnen doen en laten wat ze willen. Het betekent ook niet dat er geen andere reden is waarom mensen zich aan aangeboren regels zouden houden, maar leg dat maar eens uit aan iemand die natuurlijke selectie wel kent, maar haar kennelijk geen enkele rol toebedeelt als het gaat om het selecteren van eigenschappen van organismen.

Het mag duidelijk zijn dat het juist processen als natuurlijke selectie zijn die ervoor zorgen dat de best aangepaste organismen in staat gesteld worden om voor nageslacht te zorgen. En selectie gaat natuurlijk niet alleen om fenotypische eigenschappen maar ook, wanneer wij spreken van enige omgang of intelligentie, sociale eigenschappen! De auteur noemt de reden bij naam waarom er afspraken moeten zijn willen grote groepen van een soort kunnen overleven, maar is niet in staat zijn eigen argument te wegen op waarde.

Maar alles wordt anders als we ons realiseren dat er wel degelijk een Schepper is, die het universum met een bedoeling gemaakt heeft, en de mens naar zijn beeld heeft geschapen. Als de mens een schepsel is en God waarde aan hem hecht, dan is het leven intrinsiek waardevol. Dan mag je niet meer zomaar iemand van het leven beroven. Dan is er een Wetgever die in staat is goed en kwaad te bepalen en bovendien in staat is mensen te straffen wanneer ze het kwade doen. Dan is er een basis voor moraal. God bepaalt de standaard van wat goed en kwaad is.³

En, wederom gebruik makend van het valse dilemma, rest ons nog maar één conclusie: God is nodig om de voor de auteur onbegrepen oneindige regressie te beëindigen.

Dit is de rode draad in het ‘essay’ en het onbegrip van de schrijver – en zijn leraar die dergelijk gewauwel heeft gewaardeerd met een 9. Zijn serie “waarom-vragen” met betrekking tot zowel het fundament in het morele besef van de mens als het ontbreken van enige doelmatigheid in onze aanwezigheid op deze aardbol, doet hem belanden in een eindeloze lus van onwetendheid. En het is nu juist die eindeloze lus die evolutie verklaart.

Maar we hebben hier te maken met iemand die evolutie niet erkent en derhalve niet op de hoogte is van het feit dat de waarneembare complexiteit verklaard wordt door eenvoud. Het kan dus niet anders dan dat hij dezelfde fout maakt als onze ongeïnformeerde voorouders door complexiteit te beëindigen met onbevraagbare complexiteit.

Zowel in het waarderen van het universum als in het begrijpen van absolute morele waarden maakt hij een eind aan de oneindige ‘waarom-regressie’ door simpelweg “daarom” te antwoorden. En deze “daarom” noemt hij god. En door god te postuleren als onaantastbaar, almachtig en alwetend, ontdoet hij zijn antwoord ogenschijnlijk van alle kwetsbaarheden die ‘seculiere humanisten’ en atheïsten nu juist zo waarderen als de schoonheid van het bestaan.

Het is aan te raden om het ‘essay’ verder te lezen en te zien hoe gekunsteld het antwoord op ‘Euthyphro’s Dilemma’ wel niet is. Een antwoord waarin, ik zeg het u alvast, wederom dezelfde fouten gemaakt worden die, hoe kan het ook anders, gemaskeerd worden met dezelfde oplossing:

Gods geboden zijn niet arbitrair en zonder redenen. Zijn geboden zijn gebaseerd op een overkoepelende moraal, maar die moraal is gegrond in Gods eigen karakter, niet in iets dat boven Hem uitgaat. En omdat God de Schepper van het universum is, is zijn wil binnen dit universum normatief. Dat is binnen deze realiteit een volledig objectieve basis voor moraal.

Mocht u er begrijpelijkerwijs voor kiezen om dit ‘essay’ te laten voor wat het is, dan wil ik u onderstaand citaat niet onthouden. Het is te vinden onder het kopje “de ware ethiek” – je verzint het niet.

Eén heel belangrijk punt moet nog behandeld worden, namelijk een ziekelijke hypocrisie waaraan wij lijden, maar die bijna nooit onder de aandacht wordt gebracht. Wij mensen maken ons namelijk nogal erg druk over de dingen die ons overkomen. We kunnen erg kwaad zijn over de dingen die andere mensen ons aandoen. Maar staan we ooit stil bij wat wij God aandoen door te zondigen? Bedenkt iemand zich ooit dat onze Maker het verschrikkelijk vindt dat wij zijn oorspronkelijke bedoelingen compleet verpesten? Als er iets is waar wij om zouden moeten rouwen, dan is dat in de eerste plaats niet ons lijden, maar ons zondigen. Als er iets is dat ons woedend zou moeten maken, dan is het wel ons eigen voorbijschieten aan het doel van ons bestaan.

Rare jongens, die ‘seculiere humanisten’ en atheïsten. Ze weten eigenlijk niet eens waarom ze menselijk lijden zo erg vinden, zegt de auteur. Maar het lijden van god hoger aanslaan dan het lijden van ontelbare mensen, daar heb je dan weer een onfeilbaar fundament voor nodig. Die van de absolute moraal, weet u nog?