Niets mis mee, ware het niet dat ik het altijd leuk vind om meningen van derden op polemische wijze te behandelen. Vandaag is Simon aan de beurt, ondanks dat hij niet heel erg veel bijzondere uitspraken doet.

Ik lees weleens mee op de website God.voor.dommen. De humor vind ik wel dat mensen hun eigen website zo noemen. Ik heb niet het idee dart ík tot de doelgroep behoor. De dwaas (domme) zegt in zijn hart: Er is geen God. Dus dat klopt wel.

Naast dat ik Simon van harte welkom heet, wil ik hem ook direct op het hart drukken dat hij zijn veronderstelde begrip van de titel van deze site nog eens moet overwegen. De term slaat immers wel degelijk op hem. Geloven is namelijk altijd een erg domme bezigheid als je op zoek bent naar waarheden. Zeker als je je geloof met geen enkel zinnig argument kunt onderbouwen. Ik nodig Simon (en de zijnen) van harte uit om deze stellingname te weerleggen met argumenten in plaats van met een onnozel citaat uit een nog onnozeler boek.

Over dat citaat gesproken. Is het u allen wel eens opgevallen hoe vaak dit naar je hoofd geslingerd wordt als zou het ook maar iets zinnigs te zeggen hebben over mijn standpunt dat geloven in god onnozel is? Leert dit citaat ons nu daadwerkelijk iets behalve dat het wel waar moet zijn omdat het in de bijbel staat? Diezelfde bijbel die overduidelijk waar is omdat dat ook in de bijbel staat?

Wel degelijk. Dit citaat geeft ons een uniek inzicht. Het toont ons dat er ook in de tijd van het schrijven (en herschrijven) van de bijbel al mensen waren die geen enkele waarde hechtten aan het geneuzel van mensen als Simon. En dat is winst, dames en heren. Net zoals de Samaritaan geen christelijk geloof nodig had om goed te doen, zo is atheïsme van alle tijden. Aan Simon is deze conclusie niet besteed, zo lijkt het.

Als je slim bent geloof je wél. Hen je heus niet altijd een sluitend systeem. Dat kan ook niet, want God valt per definitie buiten ons systeem, is niet te beredeneren.

Geloof is namelijk volgens hem de enige mogelijkheid om god te leren kennen. Een god die hij met opzet buiten het bestaan definieert, zodat niemand in staat is aan te tonen dat zijn god niet bestaat. Want dat is natuurlijk wel de enige voorwaarde waaronder zijn god kan bestaan; zodra hij niet meetbaar is, kan niemand bewijzen dat hij er niet is! Behalve natuurlijk als god een gebed verhoort in een vlaag van ‘dimensieverbijstering’.

“Lekker puh”, lijkt Simon te willen zeggen. Ware het niet dat dit argument zich natuurlijk tegen hem keert als hij niet de wonderlijke aanname zou doen dat “wij van god niets weten, behalve datgene dat hij openbaart”. En aangezien “openbaringen ook bovennatuurlijke zaken zijn,” is de cirkel weer netjes vierkant. En ieder die weigert dergelijke evidente nonsense te accepteren is (getuige het populaire citaat) een dwaas.

Maar ja, je moet wel je verstand gebruiken om dat te kunnen begrijpen. Zo ver zijn ze bij god.voor.dommen blijkbaar nog niet.

Want ondanks dat god bovennatuurlijk is, buiten de natuur staat en niet meetbaar is, moet je wel je verstand gebruiken om dat te snappen. En de hemeltergende arrogantie van de gelovige, die meent dat hij god aan zijn kant heeft, laat ook hier niet lang op zich wachten: Die domme atheïsten op ‘god voor dommen’ zijn simpelweg niet in staat een dergelijke elegante waarheid te begrijpen. Waarom bekruipt me dan toch het gevoel dat Simon stiekem wel beter weet?

Het is verbazingwekkend dat de voorvechters van het geloof nog immer door goedkope redeneringen proberen iedere redelijke kritiek op religie af te doen als ‘ook een religie’ of op zijn minst ‘ook levensbeschouwelijk’. Niet alleen is dit doorgaans niet waar, maar het is ook nog eens een bijzonder armetierig argument. “Natuurlijk, ik geloof maar wat en ik kan er, ondanks dat ik claim de waarheid te kennen, helemaal niets van bewijzen, ” lijkt Dr. P. te zeggen, om vervolgens de discussie proberen ‘te beslechten in zijn voordeel’ met de aanvulling: “Maar jij doet hetzelfde! Lekker Puh!”

Volgend Dawkins, een leidinggevend moleculair bioloog, getuigt geloof in God van onwetendheid, domheid, dwaasheid of zelfs kwaadaardigheid. In zijn publicaties verdedigt hij zijn standpunt met zo veel verve dat wel heel duidelijk wordt dat het hier niet slechts om een academisch standpunt gaat, maar om een levenbeschouwelijke overtuiging. Ik noem zijn boek ”Geloof als misvatting”, waarin hij meent te kunnen aantonen dat God niet bestaat, maar ook dat godsdienst een gevaarlijk verschijnsel is.

Het is voorts eigenlijk lachwekkend om te moeten concluderen dat uit deze eerste alinea al blijkt dat de beste man het boek niet (goed) gelezen heeft of — zoals hij dat gewend is bij het lezen van het woord van zijn god — heeft geïnterpreteerd naar zijn eigen voorkeur. Dawkins betoogt namelijk nergens dat god niet bestaat, sterker nog, hij stelt — zoals dat een objectieve wetenschapper betaamt — expliciet dat dit niet bewezen kan worden. Tevens zou de weledelzeergeleerde dr. P. een hint gevonden moeten hebben in hoofdstuk vier, dat veelzeggend voorzien is van de titel ‘Why There Almost Certainly Is No God’.

Het zal dr. P. echter worst wezen, want deze man hecht namelijk veel meer waarde aan één van de vele vlooien van het welbekende werk van Dawkins. Een boek dat — mijns inziens niet toevallig — exact dezelfde fout maakt als de beste doctor P. hierboven in de opening van zijn betoog. Wellicht heeft hij dit ‘meesterwerk’ veel aandachtiger gelezen dan het boek dat het veronderstelt te ontkrachten?

Hoe dan ook, lang staat dr. P. er niet bij stil, want voor we het weten wordt één van de oudste argumenten uit de kast getrokken teneinde de minder geïnformeerden onder ons proberen te beïnvloeden — or zou het het daadwerkelijk zelf geloven?

Bij de evolutie als verklaring van het ontstaan van het leven zijn meerdere vragen te stellen. Echter, ook als wij de eventuele juistheid of onjuistheid van deze verklaring buiten beschouwing laten, blijft nog staan dat de werkelijkheid een opmerkelijke orde vertoont. Onweersprekelijk is dat als de natuurconstanten in ons heelal ook maar een zuchtje anders waren geweest, er geen sterren en planeten waren ontstaan, om nog maar te zwijgen van rondkruipend leven.

Evolutie is nu even oninteressant zegt dr. P. Het maakt voor dit stukje even helemaal niets uit of zijn god de mens heeft geschapen door hem te laten voortkomen uit ééncellig leven. Het maakt hem ook helemaal niets uit dat zijn almachtig goede god de moderne mens tijdens zijn ‘struggle for life’ op zijn minst 100.000 jaar heeft laten creperen en sterven. Dat onze voorouders doodgingen aan vreselijke ontstekingen door onbekende bacteriën, hongersnood en dat ze gedurende het grootste gedeelte van onze geschiedenis niet ouder werden dan dertig, heeft geen enkel effect op ‘de bevrijding van zijn verstand’. Laat staan dat 99% van al het leven dat ooit geweest is, is uitgestorven. God is barmhartig en goed. Punt uit.

En omdat god barmhartig en goed is, is het voor dr. P. plotseling wel interessant om eens te refereren aan het ontwerp van het universum. Want dat is toch op zijn minst merkwaardig te noemen, zo meent hij. Dat ‘de natuurconstanten’ dusdanig zijn afgesteld dat er leven mogelijk is, is volgens hem zelfs onweersprekelijk. Los van het feit dat deze ‘natuurconstanten’ dan ook onweersprekelijk afgesteld zijn om ruimte te geven aan kanker, aids, ebola, tornado’s, tsunami’s, aardbevingen en wat god al niet meer mogelijk heeft gemaakt, is er natuurlijk geen enkele sprake van dat deze afgesteld zouden zijn om leven te doen ontstaan. Oorzaak en gevolg zijn de beste man vreemd, en daarom draait hij ze voor het gemak maar even impliciet om. En dan laten wij het punt dat deze ‘natuurconstanten’ geen ‘knopjes’ zijn die zijn god voor ons plezier in ‘de juiste stand gezet heeft’, maar even voor wat het is. Theologen zijn namelijk doorgaans een niet al te best publiek als het gaat om kennis van feiten en de huidige stand der wetenschap.

En dat blijkt dan ook wel uit het vervolg van zijn ‘ik heb de kerkklok wel horen luiden, maar weet niet hoe de klepel werkt’ opiniestukje. Dawkins’ verwijzing naar de theorie van het multiversum is ook een geloof, zo insinueert dr. P. er lustig op los. En niet alleen dat, het is zelfs nog meer geloof dan het zijne!

Dawkins grijpt ter verklaring daarvan naar de theorie dat er vele universa zijn. Er is daarom ook een universum als het onze, waar metterdaad leven is ontstaan. Echter, als Dawkins gelovigen verwijt dat er geen harde aanwijzingen zijn voor het bestaan van God, dan geldt dit nog veel meer voor deze theorie.

De waarheid is natuurlijk heel anders. De theorie van het multiversum wordt ondersteund — en is zelfs tot onstaan gekomen — door het vakgebied van de kwantumfysica. Het moet de doctor tijdens zijn noeste studie vast ontgaan zijn dat ondanks de bijzonder theoretische aard van dit gebied binnen de wetenschap, haar resultaten onvoorstelbaar nauwkeurig en bijzonder bruikbaar zijn. En niet alleen dat, ze is ook nog bewijsbaar door middel van het enige werktuig dat de mensheid heeft om de waarheid onbetwistbaar te beschrijven: De wiskunde.

De doctor geeft er blijk van zich niet bepaald te hebben ingelezen in de materie. Hij weet overduidelijk niet waarvan hij praat, maar louter waar zijn conclusie ligt. Tot dit doel poogt hij, zoals gebruikelijk bij dergelijke ongeïnformeerde zielen, de wetenschap tot een geloof te maken en de overtuiging en argumentatie tot levensbeschouwing. Meestal volgt als kersje op deze misselijkmakende taart de conclusie dat ‘de waarheid’ niet ‘objectief’ is, maar subjectief. De waarheid, zo menen deze zielen, kunnen wij niet kennen en bewijs is daarom volkomen nutteloos:

Een van de belangrijkste argumenten die Dawkins tegen het geloof in God aanvoert, is dat het bestaan van God niet empirisch kan worden bewezen. De grote vraag is echter of dit wel nodig is of zelfs moet. Het bestaan van God is per definitie iets volstrekt anders dan een wetenschappelijke theorie ter verklaring van feiten. Het geloof in God is van een geheel eigen orde en is verbonden zowel met het godsbesef dat in principe alle mensen gemeen hebben als met het innerlijke getuigenis van de Heilige Geest waardoor christenen weten dat de drie-enige God de levende God is.

En dat daar een arsenaal drogredeneringen bij te pas moet komen is ondergeschikt aan de boodschap, zo moet dr. P. gedacht hebben. Natuurlijk is god onbewijsbaar, maar te stellen dat dit ‘per definitie’ het geval is, is het terugdringen van het vraagstuk. Wat is die definitie, en hoe is zij tot stand gekomen? Dr. P. maakt er geen woord aan vuil en het sterkt mij in de gedachte dat ik mag stellen dat deze man een oneerlijk stuk vreten is. Een stelling waar ik geen bewijs voor hoef te leveren, daar ik tevens stel dat dit per definitie zo is.

Dat ik daar echter gelijk in zal krijgen blijkt uit het slot van zijn betoog. Al dit ongeïnformeerde geneuzel over het multiversum, evolutie en natuurconstanten was niet meer dan een prelude voor het gebruikelijke argument voor domme mensen: “Kijk om je heen, alles getuigt van het bestaan van god. Mijn god.”

De werkelijkheid getuigt op allerlei manieren van het bestaan van God. Dat niet iedereen daarvan overtuigd is, is voor een christen zeer goed te begrijpen gezien wat de Bijbel zegt over de verdorvenheid van het verstand van de mens. Om God werkelijk te vinden moeten wij Hem zoeken. Dan wordt duidelijk dat de werkelijke en meest fundamentele bezwaren tegen het christelijk geloof niet wetenschappelijk, maar ethisch en religieus van aard zijn.

En alles heeft een orde en is ontworpen. Want als het niet ontworpen is door zijn god, dan is alles toeval. En toeval — u voelt hem aankomen — betekent dat er geen goed en kwaad is en dat iedereen kan doen en laten wat hij wil!

Wie Dawkins navolgt, moet stellen dat deze werkelijkheid een zaak is van toeval. Het menselijk leven heeft uiteindelijk geen doel en er zijn geen absolute normen en waarden. Normen en waarden zijn dan puur een zaak van afspraak en maatschappelijke conventie. Het heeft dan echter geen betekenis meer om over goed en kwaad te spreken. Hoe verschillend de normen en waarden van mensen ook zijn, niemand blijkt met die gedachte te kunnen leven.

Maar, in het daglicht van deze absurde verdraaiing van de feiten en volstrekte misrepresentatie van logica, filosofie, wetenschap en haar bevindingen, schuilt de ware boodschap. De boodschap van het enige, echte geloof. Het geloof in christus.

Een christen gelooft dat heel de werkelijkheid en het leven van ieder mens worden geleid door de levende God. De zondeval verklaart waarom die leiding voor ons zo veel vragen kan oproepen. Om het juiste zicht op God, op Zijn leiding met de werkelijkheid en met ons leven te krijgen, moeten we Hem zoeken waar Hij te vinden is, namelijk in de Bijbel als Zijn Woord. Dat Woord getuigt van Jezus als de Zoon van God Die mens werd en Die door Zijn dood vijanden met God heeft verzoend.

En niet alleen het geloof in christus, maar ook de acceptatie van de feiten zoals zij per definitie zijn. Zo is daar het feit van de zondeval en het feit dat de bijbel zijn woord is. Het feit van Jezus, de vleesgeworden zoon van god en het zoenoffer voor zijn vader. En dit poneert de man, wiens titel hem ontnomen zou moeten worden op basis van dit onzinnige geneuzel, na een epistel waarin hij de bevindingen der wetenschap geprobeerd heeft gelijk te stellen aan een geloof zoals het zijne.

Geen bewijs, geen enkele vorm van argumentatie behalve leugens en bedrog, maar keiharde verzinsels en niet te vergeten;

Geloof vraagt niet dat wij ons verstand niet meer gebruiken, maar wel dat wij het laten bevrijden uit andere machten en gevangen laten nemen tot gehoorzaamheid aan Christus.

de opdracht je gevangen te laten nemen tot gehoorzaamheid aan christus. Let wel: Dit is volgens deze godsdienstwaanzinnige niet gelijk aan het niet meer gebruiken van het verstand, maar aan een bevrijding van het verstand. De subtiele verheffing van geloof boven de mogelijkheid tot het rationeel denken en onderzoeken zal u niet ontgaan zijn. De afwezigheid van enige vorm van rechtvaardiging voor deze onzinnige conclusie ook niet.

Zoals altijd weet ook deze religieuze kneus niet meer te zeggen dan wat wij al lang wisten en zelfs de reden is van ons ongeloof: Je kunt god niet vinden met je verstand. Daarom heet het geloven. En als je gelooft moet je niet nadenken. Daar kan geloof namelijk niet tegen.

1.) Om te beginnen met de homo-bewegingen. Homo zijn is niet erg. Wat zeg ik, het ís niet erg. Het praktiseren vind ik wél erg. En ik ben het er vreselijk mee oneens dat zoiets tegenwoordig normaal gevonden wordt. *Geef het rustig aan als je het niet met mij eens bent trouwens..* Toch denk ik niet dat ik zo snel iemand over kan halen om hiertegen te zijn.

Inderdaad. Elsjuh is geïnfecteerd met een bepaalde manier van denken die wij ‘religie’ plegen te noemen. Mensen die religieus zijn, geloven dat hun god hen kennis van zijn bestaan heeft gegeven door rare verhalen in oude boeken. Ze geloven niet alleen dat dit waar is, zij menen te weten dat dit waar is omdat zij het geloven. Indien er dus verhalen in deze boeken te vinden zijn die zeggen dat hun god de mens geschapen heeft, dan is dit waar.

Hetzelfde geldt derhalve voor passages die hen leren dat god ook homoseksuelen geschapen heeft, maar er toch een hekel aan heeft. En dat brengt mensen als Elsjuh ertoe te veronderstellen dat het niet “erg is dat je homo bent”, maar dat je toch moet voldoen aan hetgeen hun heilige boek leert om een goed mens te zijn. Kortom: Homo zijn is de schuld van god, maar je hoeft je niet homoseksueel te gedragen. Alsof Elsjuh haar heteroseksuele drang — waarvan ik aanneem dat zij die bezit — even kan afleggen. Laat staan dat ze dit een eerlijk gebod van god zou vinden.

Maar logica is niet besteed aan mensen die het geloof hoger achten dan welke redenering dan ook. Een theorie zoals ‘de evolutietheorie’ gaat er dan dus ook niet in. Ook als je overduidelijk geen flauw benul hebt waar je van spreekt:

Het probleem is volgens mij dat wanneer je in evolutie gelooft, dus het hele verhaal (ook een theorie, maar dat zegt men er voorzichtigheidshalve niet meer zo hard bij) van mensen die uit apen ontstaan enzo. En wat eraan vooraf gaat natuurlijk. Ik denk dat wanneer je van een aap afstamt het ook NIET zo moeilijk is om het hele homogebeuren prima te vinden.

Wat evolutie te maken heeft met afstammen van een aap, is mij volstrekt onduidelijk. Natuurlijk snap ik het gegeven dat Elsjuh — net als heel veel andere mensen — denkt dat de apen die wij vandaag de dag zien rondslingeren in de dierentuin bedoeld worden als er gesproken wordt van de voorouder van de mens. Iedereen die zich echter ook maar enigszins verdiept zou hebben in wat de evolutietheorie daadwerkelijk zegt (en waarom het een theorie genoemd wordt), snapt dat dit complete onzin is. Het meest verontrustende aan dit verhaal is niet zozeer dat Elsjuh niet schijnt te weten wat evolutie is, maar vooral weet waarom ze het zou moeten verwerpen. En als ze daarvoor moet liegen (ook een theorie, maar dat zegt men er voorzichtigheidshalve niet meer zo hard bij) dan moet dat maar.

Voor uw informatie: Elsjuh is achttien jaar oud en volgt een opleiding aan een Lyceum alwaar zij het zesde leerjaar frequenteert. Dit moet wel een christelijk Lyceum zijn. Lang leve bijzondere scholen en vrijheid van godsdienst. Zo hou je de kinders dom en zorg je ervoor dat het goed gelovige volwassen worden die hun gif — onder het valse voorwendsel van de waarheid — met plezier zullen opdringen aan hun talrijke kroost. Een herhaling van haar eigen opvoeding, ongetwijfeld.

Maar wanneer je in een God gelooft die de man schiep en later een VROUW (jawel, een vrouw) voor hem schiep…dan is het voor mij een makkelijker idee dat je toch zult geloven dat man en vrouw bij elkaar horen. Een gedachte. Ik begrijp alleen NIET, hoe Nederland als ooit zó christelijke natie zo kan zinken. Minister gaat meedoen met de homoparade om toch vooral te laten zien dat zoiets geaccepteerd MOET worden.(Let op, homo’s worden meer geaccepteerd dan christenen binnenkort..). Ook onze prinses doet hard mee aan de homo-emancipatie. Stel je toch voor dat die arme mannetjes hun dagen alleen zouden moeten slijten. Vertel me, waarom leef je?

Wanneer je in god gelooft is het namelijk helemaal geen makkelijker idee te geloven dat man en vrouw bij elkaar horen, tenzij je veronderstelt dat homoseksualiteit een niet door god bedoelde seksuele voorkeur is. Als man en vrouw geschapen zijn, zijn homoseksuelen immers ook geschapen. Dat dwingt iedere gelovige de vraag te beantwoorden: “Waarom schept god homoseksuelen als hij ze verbiedt te handelen naar hun natuur?” én niet te vergeten “Als dit een beproeving is, wat hebben deze mensen dan verkeerd gedaan om als homo geboren te worden?”

Voorts is het niet meer dan normaal dat homoseksuelen meer geaccepteerd worden dan christenen (of moslims of enige andere debiel met enig ander achterlijk geloof). Homoseksuelen zijn namelijk in de eerste plaats mensen die simpelweg zijn zoals ze zijn. Homoseksualiteit is niet een staat van gedachten die je ‘oploopt’ door jezelf dom te houden en in de letterlijke waarheid van oude boeken te geloven, zoals het christendom wél is. Daarom dient een geloofsstandpunt automatisch minder geaccepteerd te worden dan een seksuele oriëntatie.

U ziet, respect is een heikel punt als het aankomt op de mensen die het eisen. Hun doctrine is namelijk inherent respectloos jegens vele mensen met verschillende voorkeuren — zij het intellectueel of seksueel. Om dit te illustreren zal ik Elsjuh’s mening over “het Wilders gebeuren” nog kort aanhalen.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hiervan moet denken. Ik denk dat het een christenplicht is om IEDEREEN lief te hebben. (slik). Dus én Wilders én de moslims én Jantje van drie straten verderop. (of moet je het alleen op je naaste houden?) Het zou een grote gave zijn dus wanneer ik iedereen lief kan hebben. Maar niet iedereen slaagt daar in en ook dit ikje niet. Ik denk dat alleen de moslimwereld NIET te sterk moet gaan reageren op deze film (dit hoorde ik onlangs op de radio) en het is een beetje waar. Als er allemaal uitbarstingen van geweld plaatshebben na aanleiding van deze film dan getuigt dat van het gelijk van de film (en dus speelt men Wilders in de kaart). Blijft het rustig dan zal alle ophef eromheen sneller voorbij zijn.

Want het is natuurlijk wel heel nobel als je de woorden van Jezus interpreteert als “je moet iedereen liefhebben”, én daar ook naar probeert te leven. Los van het feit dat je dit alleen doet omdat je heilige boek het je vertelt, is het natuurlijk een onmogelijke opgave van god. Mensen zijn niet in staat om iedereen lief te hebben en ik denk te mogen concluderen dat Elsjuh Geert Wilders zeker niet lief zal hebben. Mocht Elsjuh mijn betoog lezen, dan zal ze mij ZEKER niet lief hebben, terwijl ze dit nooit zal toegeven.

Wat echter het meest frappante is, is dat ze meent dat in de context van ‘liefhebben’ met geen woord verwijst naar de homoseksuelen uit haar eerste punt. Betekent liefhebben niet dat ze ook die medemens moet accepteren zoals ze zijn? Wat betekent ‘liefhebben’ eigenlijk, Elsjuh? Heb je lief als je een homoseksueel meent te moeten vertellen dat hij zijn geaardheid niet mag uiten zoals jij? Noemen we dat niet eerder ‘tolereren’?

Elsjuh snapt ook verdomd goed dat de geboden van god niet overeenkomen met de mens die hij geschapen heeft. Als wij onze naasten moeten liefhebben, waarom heeft hij dan mensen geschapen voor wie dat zo moeilijk is? Als dit een beproeving is, wat is haar god dan voor wrede tiran om mensen te testen op hetgeen ze niet door hem zijn uitgerust? Vragen, vragen, Elsjuh. Vragen die geen enkele rol spelen als je de feiten accepteert zoals ze zijn: Jouw god bestaat niet, want jouw god heeft ons niet geschapen.

3.) Mijn derde gedachte betreft de Joden. Ik kan NIET begrijpen hoe mensen een hekel aan hen kunnen hebben. Nou ja, ik kén geen Joden ofzo, ik mail met een meisje uit Israël en het lijkt mij een aardig meisje. Maar, wat ik óók niet snap… waarom zag men ze als een minderwaardig ras? Het zijn toch juist hele mooie mensen? (meen ik serieus! In fact vind ik mensen uit die omgeving wel wat hebben… alleen zou het fijn zijn als ze vaak iets vriendelijker keken;)

Het was mij al vaker opgevallen dat er vanuit de lieve christelijke kring een natuurlijke verering bestaat voor Israël en haar inwoners. Natuurlijk heeft dat allemaal te maken met het feit dat haar heilige boekje haar vertelt dat het deze mensen zijn die uitverkoren zijn door god. In die hoedanigheid is het niet zo vreemd dat ze ook hierin weer haar onbewezen god volgt. Wat wel vreemd is, is dat ze daardoor alle andere feiten aangaande Israël buitensluit als onzinnig en onbegrijpelijk.

Is het echt zo moeilijk om te snappen, Elsjuh, dat palestijnen een kolerehekel aan Israël hebben omdat ze verdreven zijn uit hun eigen land op basis van een schimmig oud boek waarvan we weten dat het door mensen geschreven is en vol staat met fouten? Natuurlijk accepteert Elsjuh dat laatste niet, het is immers strijdig met haar geloof.

Volgens mij zou Elsjuh graag zien dat de Al-Aqsa moskee zo snel mogelijk wordt verwijderd en wordt vervangen door de herbouwde tempel van Salomo opdat de eindtijd snel over ons mag komen. Respect voor het geloof van een ander is natuurlijk alleen een plicht zolang je daarbij niet de profetieën van je eigen god tegenspreekt. Wat maakt het immers uit dat ook de moslims menen dat dit hun heilige plek is? Wat maakt het uit dat zij evenmin in staat zijn de waarheid van die claims te onderbouwen?

Volgende keer, Elsjuh, iets beter nadenken en niet vergeten om ALLE aspecten te overwegen. Want dat is wijsheid: In staat zijn tot het afwegen van alle alternatieven op hetzelfde moment.

Ouders kunnen meemaken dat hun kinderen het zwaar te verduren hebben omdat ze op school door hun leraar belachelijk gemaakt worden vanwege hun geloof in een schepping.
De onderstaande case zou gebruikt kunnen worden als illustratie van de omgekeerde situatie om op deze wijze de leerkracht tot andere gedachten te brengen en om de kinderen te bemoedigen en steunen in de vrijheid van meningsuiting.

U ziet; kinderen vertellen hoe de vork in de steel zit staat namelijk gelijk aan het belachelijk maken van geloof in de schepping. Klaarblijkelijk is geloof zo belangrijk dat wanneer men iemand vertelt dat het geloof niet klopt, alle inhoudelijke argumenten overboord gaan en men zich beledigd en belachelijk gemaakt mag voelen. Daarom is het heel normaal dat een niet nader genoemde ‘leraar natuurkunde’ een handleiding publiceert om die verdraaide kinderen die nog in evolutie geloven eens goed ‘voor schut’ te zetten:

De evolutietheorie heeft zijn miljoenen verslagen en doet dat nog.
Ik heb na jaren geleerd leerlingen en volwassenen de dwaasheid van de evolutietheorie te doen inzien met drie vragen:
1- Waar kom je vandaan als evolutionist t.o de gelovige
2- Wat kom je hier doen als evolutionist t.o de gelovige
3- Waar ga je heen als evolutionist t.o. de gelovige

En zoals gebruikelijk gaat de ‘leraar’ al in direct de fout in door te veronderstellen dat indien een verklaring geen antwoord kan geven op alle levensvragen, zij vanwege die reden onjuist en onwenselijk zou zijn. Alsof het feit dat een christen niet kan leven met de veronderstelling niet het belangrijkste wezen in het universum te zijn — op god en profeten na, natuurlijk — de feiten die ons onherroepelijk het proces van evolutie doen ontwaren zou laten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Om nog te zwijgen over het feit dat de vragen die de ‘leraar’ stelt natuurlijk compleet onzinnige vragen zijn. “Waar ga jij heen?” veronderstelt exact hetgeen dat bewezen zou moeten worden: Gaan we wel ergens heen? En; definieer ‘we’.

De uitwerking is frappant. Zonder de (eenvoudige mens) door een enorme rijst-en-brijberg heen te werken van geofysica, natuurkunde en biologie, confronteer je een niet deskundige met de leegheid van de leer van de evolutionisten. Steeds weer “overkomt” mij zo’n interessante discussie. Bijvoorbeeld in een “droge” natuurkundeles. Na een introductie via een discussie over ontsnappingssnelheid van raketten en het oneindige heelal komt er een discussie over schepping en evolutie

Die uitwerking is inderdaad frappant. Zonder dat je mensen informeert over de feiten, kun je niet verwachten dat zij op basis van die feiten een weloverwogen conclusie trekken. Het niet noemen van de feiten is onontbeerlijk om deze achterbakse retoriek te berde te kunnen brengen als enige vorm van redelijke overweging. Laat staan dat het ook maar iets zou bewijzen.

De leegheid van de leer van evolutionisten is natuurlijk een gotspe. Ik hoop dat u niet vergeten bent dat dit geen leraar biologie is, maar een ‘leraar natuurkunde’. In die hoedanigheid acht ik de waarheid van de uitspraak dat er “via een discussie over ontsnappingssnelheid van raketten” een discussie over schepping of evolutie zal ontstaan bijzonder klein. Ik hou mij in ieder geval warm aanbevolen voor een uitnodiging van ‘de beste man’ deel te nemen aan een dergelijke ‘spontaan’ ontstane discussie: Voor lul staan zou in zijn belevingswereld een volledig nieuwe betekenis krijgen.

Dan zoeken we een overtuigd “evolutionist” uit en verdelen het bord in twee helften. We spitsen de discussie toe op één overtuigd evolutionist én de gelovige leraar. De klas luistert. Ze voelen, dat er nu een beslissing moet komen.

Welke leraar meent dat het verstandig is om zijn leerlingen voor lul te zetten om zijn persoonlijke geloof als plausibel te laten overkomen? Het kan niet anders dan dat alleen gelovigen bereid zijn tot het nemen van dit soort beslissingen, ingegeven door het onvermurwbare geloof. Het doel zal vast de middelen heiligen, dunkt me. Op naar de eerste doortastende vraag van de ‘leraar natuurkunde’.

1- Jij als evolutionist: waar kom je vandaan? Steevast antwoord: ‘van mijn vader en moeder (of dubbelzinniger)’ Je snapt wel wat ik bedoel: Waar komt de mens vandaan? ‘Van de apen’.
Oké: ga verder. (verder komen ze in 99 van de 100 gevallen niet, en dus vul ik aan): je stamt als aap van een of ander zoogdier af en dat weer van een reptiel en die weer van een vis en die weer van eencellige diertjes. En sommigen beweren, dat die eencelligen zomaar uit een soort oersoep zijn ontstaan. En waar komen die diertjes of ook wel wiertjes vandaan/ van moleculen. En waar komen die vandaan? ….. Uit het niets……Da’s een vreemd soort geloof! Je komt uiteindelijk uit het niets!

Nee, ‘leraar natuurkunde’. Niet Oké. We stammen niet van apen af. Mensen en apen hebben een gemeenschappelijke voorouder. Daarnaast komen wij niet uit ‘het niets’. Uit niets kan niets voortkomen. De enige die beweert dat er daadwerkelijk een ‘creatio ex nihilo’ heeft plaatsgevonden, beste ‘leraar’, bent u. De leraar heeft namelijk bij de eerste vraag zijn HELE geloof belachelijk gemaakt, maar zal daar ten overstaan van kinderen natuurlijk met gemak mee weg kunnen komen door de vraag zelf niet te beantwoorden, maar hem louter als probleem voor de tegenpartij te presenteren.

Voorts; Het organiseren van moleculen tot eenvoudige replicatoren is niet gelijk aan het “voortkomen uit niets”. Daarnaast kom IK niet voort uit replicatoren, maar uit mijn ouders. Het enige dat replicatoren voortbrachten waren nog meer replicatoren. Zo moeilijk is het niet, zeker niet voor een echte leraar natuurkunde.

‘En U dan met uw geloofje?’ God wilde dat ik geboren werd en heeft mijn vader en moeder gebruikt om mijn (eeuwige!!!) ziel een lichaam te geven! Ik kom van GOD! Hij wilde mij! Heel doelgericht! ==> dat komt dus op de rechterbordhelft.

Als dit niet een serieuze poging was om kleine kinderen voor lul te zetten door ze voor te liegen, zou ik moeten lachen om de suggestieve wedervraag “en u dan met uw geloofje?”. Nog los van het feit dat de leraar denkt god zelve te zijn, getuige de hoofdletter U. Ik zal niet inhoudelijk ingaan op de veronderstelling dat de leraar bijzonder geschapen is: Al was het alleen al omdat er geen inhoud is om te weerleggen. 1-0 voor de “evolutionist” en op naar vraag twee.

2- een ander “slachtoffer” evolutionist: Bram, wat kom jij hier doen op deze aarde? Steevast antwoord : ‘Lol maken’ of iets serieuzer: ‘een meisje vinden en een leuke baan’.
Waar dient dat dan voor? ‘Stomme vraag: ik wil gewoon gelukkig worden en lekker leven.’
En als je nu eens gehandicapt op de wereld komt en géén meisje vindt: heb je dan geen doel? ‘Dan heb je gewoon pech gehad: daar zit ik eigenlijk niet zo mee…’ Bram: nog een keer: wat is het doel van jou leven, ook als je gelukkig getrouwd bent, lieve kinderen hebt en een fantastische baan met een Rolce Royce?
‘Daar heb ik nooit zo over nagedacht. Ik wil gewoon leven. Dan gaat het mij niet zo om die moeilijke vragen.’
Je wilt toch niet zeggen, dat je leeft om te leven? ‘Ja, als U het zo zegt.’

Moraal van de christenvraag: Als u geen doel kunt aanwijzen van HET leven waarbij de mens centraal staat, dan is dat gelijk aan het niet in staat zijn een doel aan te kunnen wijzen in JE leven. Daarnaast schijnt het niet oké te zijn als je zelf een doel formuleert en derhalve geen orders accepteert van een onbewezen goddelijke schepper. De leraar natuurkunde stelt echter wel een interessante vraag als het aankomt op het “gehandicapt ter wereld komen”, ware het niet dat hij deze vraag aan de verkeerde persoon stelt.

Dit is namelijk bij uitstek een vraag die de ‘leraar’ moet kunnen beantwoorden. Bij de het “slachtoffer” — zoals deze ranzige christen genoegzaam verwijst naar de jongelingen die hij van kennis moet verschaffen uit hoofde van zijn beroep — volgt het logisch uit de feiten: De natuur maakt verklaarbare fouten zonder bijbedoelingen. Ze is immers niet intelligent. De ‘leraar’ dient echter te verklaren waarom een intelligente en liefhebbende god die “mensen wil” en “doelgericht schept” gehandicapt ter wereld laat komen. Een verklaring die de ‘leraar’ onmogelijk kán geven, daar hij niet in het veronderstelde hoofd van een veronderstelde schepper kan kijken én hij de schepper niet kan aantonen te bestaan.

Dus je zeilt om het zeilen, zonder te weten waar de reis naar toe gaat?” ‘Ja, dat kun je toch niet weten’.
Mag ik dan zeggen, dat je leven niet doelgericht is, maar meer op jezelf gericht is? ‘Ja’.
==> Op het bord komt links: NIET doelgericht/ DOELLOOS. Op de rechterbordhelft komt: God heeft een plan met mijn leven en heeft mij daarom geschapen. Hij wil graag, dat wij ons beschikbaar stellen, zodat we bruikbare, nuttige mensen worden voor Hem.

De vraag heeft daarom een nogal onvriendelijke terugslag voor onze ‘leraar’ en aangezien kinderen niet in staat geacht mogen worden dit inzicht te hebben, komt hij ook hier weg bij gratie van zijn overwicht als volwassene. Zijn conclusie is bovendien nog eens onjuist omdat wederom enige “doelloosheid” van HET leven geen foute conclusie is. Het is louter een conclusie die de ‘leraar’ niet wil horen en weigert te accepteren. De conclusie die hij wel meent te moeten trekken is daarentegen compleet in tegenspraak met het bestaan van gehandicapte kinderen of zelfs doodgeboren kinderen. 2-0 voor de “evolutionist” en op naar vraag drie, ondanks dat we al gewonnen hebben.

3- Een derde “slachtoffer” ondergaat tenslotte de “hamvraag”: Marieke, waar ga jij als echte evolutionist, na je dood naar toe?
Marieke antwoordt direct en beslist. ‘Dood is dood- het licht is uit en ik hoop in mijn kinderen verder te leven.’
En als je dan geen kinderen krijgt… ‘Pech gehad’.
Dus na de dood is bij jou niets meer? Felle reactie: ‘En U gaat zeker naar de hemel omdat U zo braaf geweest bent hè?’
Ik ga naar de woonplaats van God, omdat ik vriendschap met God heb, door Jezus die mijn fouten en gebreken heeft geboet! En ik zal een eeuwigheidslichaam krijgen om Hem later óók te dienen! Veel christen bidden daarom al eeuwen: “Uw Koninkrijk kome!” Daar hebben én krijgen we een taak. Hoe is nog niet duidelijk zegt de bijbel. Dat is ècht VET-COOL! ‘Klinkt nogal sprookjesachtig’ is een reaktie. Oké: dát is zo!

Wederom een variatie op de veronderstelde “doelloosheid” van het leven van een “evolutionist” en wederom een kind dat als “slachtoffer” wordt gekenmerkt. Is dat nu die naastenliefde waar Jezus van sprak? Hoe dan ook; ik voel me niet gedwongen deze onzin verder te weerleggen. Het staat al 2-0 en ik ben in een goede bui. Laten we ‘de conclusie’ nog wel even kort aansnijden.

Maar wat als je evolutionist bent:

1- Je komt uit het niets
2- Je hebt geen doel: dus ook Niets
3- Je gaat naar het niets!

Klaarblijkelijk menen gelovigen dat het niet van belang is wat waar is en wat ondersteund wordt door bewijs. Hetgeen dat troost brengt en veilig voelt is bij voorbaat al aangenomen als feit. Niet bepaald een werkwijze die de man geleerd heeft tijdens zijn veronderstelde studie natuurkunde, mag ik wel zeggen.

Vind je dat sprookje dan zo aantrekkelijk?

Op basis van de redenering van onze ‘leraar natuurkunde’ zou ik dus willen zeggen: Ik weet een aantrekkelijker sprookje! Het leven van Harry Potter is misschien nog wel veel aantrekkelijker dan dat muffe christendom met haar achterlijke god. Harry kan namelijk zelf toveren en machtige vijanden verslaan! Wat te denken van een leuk potje zwerkbal op een vliegende bezemsteel? Een mantel welke je onzichtbaar maakt? Dat is toch veel leuker dan dat gemekker over goed doen en goed ontmoeten? Eén zwiep met je toverstokje en er is wereldvrede. Een tweede zwiep met je toverstokje en alle achterlijke randdebielen die zich ‘leraar natuurkunde’ noemen verdwijnen in het niets!

Dat is zo mooi, het moet wel waar zijn! Maar dat willen ze dan weer niet erkennen. Christenlogica. Om moe van te worden.

Geregeld verschijnen boeken en artikelen, waarin het bestaan van God genegeerd wordt. Bekend is het recente boek van ds. Klaas Hendrikse, Geloven in een God die niet bestaat, dat hoog op bestsellerlijsten staat. Veel mensen menen dat het bestaan van God niet bewezen kan worden omdat er van God geen concreet beeld zou bestaan. Je moet het gewoon geloven, bewijzen kun je het niet, zeggen ze. Toch kan met behulp van natuurwetenschappelijke argumenten wel degelijk worden betoogd dat God echt bestaat.

Nee, nee en nog eens nee, meneer Schwarz. Al in de eerste alinea wordt fout op fout gestapeld. Klaas Hendrikse beweert niet dat god niet bestaat. Hij beweert dat het woord ‘bestaan’ ontoereikend is als wij over god spreken —een zogenaamde categoriefout. “God bestaat niet zoals appeltaart bestaat,” beweert hij. Dat dat een bijzonder onzinnige bewering is, ben ik met Schwarz eens. Dat dat zou betekenen dat Hendrikse beweert dat er geen god is, is een onjuiste conclusie.

Evenals het een onjuiste conclusie is te stellen dat met natuurwetenschappelijke argumenten god wel degelijk aan te wijzen is als de schepper van het al. De enige mensen die dit beweren zijn mensen die niet weten wat wetenschap is en wat een argument verondersteld wordt te zijn. Daarnaast vallen deze mensen vaak door de mand als compleet onkundig op het wetenschappelijke terrein dat zij aanboren voor argumenten om te tonen dat hun specifieke god bestaat.

Om dat te doen, moeten we eerst definiëren wat we onder ‘God’ verstaan. Laten we uitgaan van de stelling dat God de Schepper is van hemel en aarde, het Opperwezen zonder wie het heelal niet kan bestaan.

En dat Schwarz snapt dat zijn specifieke god moeilijk te definiëren is, blijkt uit zijn vervolg waarin hij zijn god ‘handjes en voetjes’ probeert te geven. Probeert te geven, want daar slaagt hij natuurlijk in zijn geheel niet in met deze wanstaltige poging weg te komen met niets. Iedere god past in deze definitie en derhalve is het geen geslaagde definitie om te gebruiken wanneer je het bestaan van jaweh wil aantonen. Als de beste man er immers in zou slagen, dan heeft hij bewezen dat allah en shiva ook kunnen bestaan. Maar zelfvoldaan als Schwarz is, deert hem dit ‘kleine’ gebrek niet en vol goede moed gaat hij verder.

De essentiële vraag hierbij is dan hoe alles om ons heen (de schepping) ontstaan is. Over het ontstaan van het heelal (inclusief de levende natuur) zijn twee verklaringen waarbij de natuurwetenschap een wezenlijke rol speelt, voorgesteld: door toevalsprocessen (volgens de evolutietheorie van Darwin) en door doelgericht ontwerp (een plan voor het realiseren van levende of niet-levende objecten met een bepaalde bedoeling).

Zoals ik al eerder zei: Er is zoveel mis met dit stuk dat ik eigenlijk niet weet waar ik moet beginnen. Ten eerste is het feit dat er twee ‘verklaringen’ zijn onjuist en irrelevant. Het is irrelevant omdat het non-sequitur zou zijn te veronderstellen dat B juist is, indien A niet juist is. Het is fout omdat ‘een doelgericht ontwerp’ geen verklaring is. Het levert alleen maar meer vragen op, die Schwarz en de zijnen niet kunnen en willen beantwoorden. Daarnaast is evolutie geenszins een toevalsproces. Dat deze meneer evolutie als zodanig probeert te introduceren bij de lezer is een schande en een leugen. Tevens zou enige afwezigheid van kennis hieromtrent geen excuus zijn; meneer Schwarz is verantwoordelijk voor het correct weergeven van hetgeen hij aanvalt. Indien hij dit niet doet, is dat laakbaar en achterbaks. Wat ook bijzonder laakbaar en is, is het gebrek aan kennis omtrent de theorie van Popper, die hij op een hele eigenzinnige wijze interpreteert en presenteert:

Om te beoordelen of een gegeven stelling waar is, moet voldaan worden aan de methode van Popper: alle beweringen in een betoog moeten te allen tijde door wetenschappelijk onderzoek verifieerbaar zijn en mogen niet door falsificatie weerlegd kunnen worden.

Als hij de theorie van Popper zou formuleren zoals zij daadwerkelijk is, zou zijn verhaal hier reeds afgelopen zijn. Let namelijk goed op wat meneer Schwarz doet met het fenomeen ‘falsifieerbaar’: Hij stelt dat een theorie niet door falsificatie weerlegd mag kunnen worden, maar dit is natuurlijk volstrekt onjuist. Een goede theorie dient juist door falsificatie weerlegbaar te zijn! Het is inherent aan een wetenschappelijke theorie dat men de criteria formuleert op basis waarvan zij onjuist geacht mag worden. Het gevolg hiervan is inderdaad dat er voor een goede theorie geen tegenbewijs mag bestaan. Maar tegenbewijs bestaat alleen indien men kan aangeven wat de criteria voor dat tegenbewijs zouden moeten zijn.

Dát is wat Popper ons leert en niet, zoals Dr. ir. A.F. Schwarz ons probeert te doen geloven, dat iedere theorie waar geen tegenbewijs voor is een goede theorie zou zijn! De ironie van zijn bevinding is namelijk dat als dit het geval zou zijn, hij direct had kunnen stoppen met het schrijven van zijn verhaaltje. De God hypothese kan immers niet weerlegd worden. Er is geen bewijs tegen het bestaan van god en er is geen bewijs tegen het bestaan van de schepping. En dat is niet omdat er geen bewijs gevonden zou kunnen worden, maar omdat de God hypothese —en ‘intelligent design’— geen criteria formuleert volgens welke zij onjuist geacht mag worden. Zij voldoet niet aan de criteria die Popper ons geschonken heeft. Er is derhalve sprake van een dubbele ironie wanneer ik u nogmaals wijs op de ‘definietie’ van Schwarz’ god. Het is geen definitie én zij is niet falsifieerbaar!

En het zal nog veel lastiger worden voor onze Dr. ir. A.F. Schwarz. Want als hij dit concept al niet kan bevatten, dan wordt het helemaal moeilijk de beste man uit te leggen dat het geen argument is om te stellen dat er sprake moet zijn van intelligent ontwerp vanwege zijn als ‘wetenschappelijke bewijzen’ gepresenteerde drogredeneringen. Drogredeneringen op welke ik erhalve niet in zal gaan, behalve ze in volgorde te benoemen: Argumentum ad ignorantiam, Argumentum ad ignorantiam/Non-sequitur en Argumentum ad ignorantiam –en een grove leugen die reeds lang weerlegd is.

Als we in onze wereld om ons heen kijken, is het niet moeilijk bij allerlei objecten te denken aan ontwerpen van menselijke ontwerpers. Dat volgens de methode van Popper geverifieerd kan worden dat al deze objecten resultaten zijn van doelgerichte ontwerpen is een wetenschappelijk ontwerpargument.

De ordelijke inrichting van het heelal en de rijke gevarieerdheid van planten, dieren en mensen suggereren wél het bestaan van een doelgericht plan. Omdat toeval hierbij geen wezenlijke rol kan spelen, moet er sprake zijn van intelligente ontwerpen, zodat we ook hier het ontwerpargument kunnen toepassen.

De biochemicus Michael Behe heeft in zijn boek De Zwarte Doos van Darwin (1997) veel in de levende natuur waarneembare fenomenen en systemen beschreven die zo complex zijn dat ze niet ontstaan kunnen zijn door toevallige processen. Hij trok daaruit de conclusie dat zulke complexe systemen resultaten moeten zijn van intelligente ontwerpen. Een belangrijk voorbeeld hiervan is de werking van het oog.

Want meer dan dat, en zoals aangetoond een bijzonder gebrekkige kennis van wat wetenschap beoogt te zijn, is er niet te vinden in dit abjecte schrijfsel van Dr. ig. A.F. Schwarz, behalve zijn geniale conclusie, met een groteske fout die wij al van mijlenver zagen aankomen.

De ordelijke inrichting van het heelal (de Schepping) met zijn wonderlijke samenhang en regelmaat moet wel het ontwerp zijn van een bovennatuurlijk intelligent Opperwezen dat alleen met de God van de Bijbel vereenzelvigd kan worden. Uit het bovenstaande kunnen we concluderen dat het ontwerpargument van toepassing is zowel voor doelgerichte ontwerpen van mensen als voor de Schepping, zodat de in het begin van dit essay genoemde stelling waar is.

De weledelzeergeleerde weledelgestrenge heer Schwarz poogt hier namelijk een conclusie te introduceren die hij geenszins heeft hard kunnen maken. Natuurlijk heeft hij volledig gefaald aan te tonen dat er inderdaad sprake is van ontwerp óf dat er ook maar toetsbare criteria bestaan volgens welke zijn hypothese gefalsifieerd zou kunnen worden. Maar boven alles introduceert de beste man op achterbakse wijze zijn persoonlijke god van voorkeur hier als de schepper, zonder dat hij aangetoond heeft dat het inderdaad zijn god is die louter aan de criteria van zijn infantiele gezever zou kunnen voldoen.

Volgens zijn eigen definitie, die hij stelde in de opening van zijn stukje, zou men ook kunnen concluderen dat het zeus geweest zou kunnen zijn. Of shiva, of allah. Nergens wijst de veelvoud van drogredeneringen en leugens expliciet en onomwonden in de richting van jaweh. Dat deze man derhalve oneerlijk is, onwetend is en achterbaks is, moge duidelijk zijn. En mocht u nog twijfelen, fast-forward u dan even naar het slotstuk van dit schrijven dat nog belabberder is dan de bijbel zelf:

Jezus Christus is op aarde gekomen om de mensen in menselijke taal duidelijk te maken wie God is. Zijn boodschap is: ,,Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Heb uw naaste lief als uzelf,,. Deze boodschap kan dienen als richtsnoer bij ons streven naar een betere wereld.

Rest mij nog één conclusie: Dit soort mensen moeten ze hun titels en baan afnemen. Niet omdat meneer Schwarz meent te moeten geloven, maar omdat hij zijn status misbruikt om leugens te verpakken als aanvaardbare stellingen. Uit ervaring én zonder neerbuigend te doen kan ik u mededelen dat de gemiddelde, ongeïnformeerde mens dit soort schandalige retoriek niet kan ontmaskeren voor wat het is: Leugens en bedrog.

Tot zover de vrome gelovigen met hun hoogstaande morele besef en naastenliefde. Want dat is toch een gebod dat tot ons komt uit het christendom, is het niet? Jan Peter?

Afgaande op wat Elsevier.nl meldt, lijkt het erop dat Dijsselbloem op een idee gebracht is door acties van in hun wiek geschoten atheïstische webloggers, zoals De Zwijger en Erik Schoorl, blogger van de website www.godvoordommen.nl. Die laatste voelt zich kennelijk beledigd door de uitspraken van Balkenende. Schoorl eist excuses, en zo niet, dan het aftreden van de premier.

De schrijver meent echter dat dit van nul en generlei belang is en heeft zich, zoals menig gelovige poogt te doen, tot doel gesteld om de atheïsten af te schilderen als ware zij gelovigen: Mensen die louter uit hoofde van een persoonlijke en onbeargumenteerbare mening zich beledigd voelen. Alsof jezelf beledigd voelen een manco zou zijn en louter het voorrecht van gelovigen. Het verschil, beste ‘Haarklover’, zit hem in het feit dat er een goede argumentatie ten grondslag moet liggen aan de belediging. Religie is nooit een goede argumentatie, want religie kent geen argumentatie.

Beste Erik, ik kan je gerust stellen. Atheïsten functioneren wel, maar het niveau waarop is abominabel als jouw niveau als representatief beschouwd moet worden. Laat ik mij, anders dan op jouw blog gebruikelijk is, bedienen van enige zinnige argumenten.

En omdat religie gespeend is van welk zinnig argument dan ook, kan dergelijk commentaar niet geuit worden zonder drogredeneringen, zoals het bij voorbaat belachelijk maken van je tegenstander in de hoop zijn mening mee te sleuren. Nergens wordt uitgelegd wat er exact bedoeld wordt met de stellingname dat er geen zinnige argumenten op mijn blog te vinden zouden zijn óf dat ik op een abominabel niveau zou functioneren. Mijns inziens is het tegendeel eerder waar; ieder artikel dat ik schrijf voorzie ik van zinnige en logische argumenten. Ik laat zelden een argument van een ‘tegenstander in het debat’ onbeantwoord, hoe onbenullig dat argument ook is. Ik meen dat dit de meest basale vorm van respect tonen is. Respect dat de schrijver al vroeg in het artikel heeft gelaten voor wat het is, maar ik niet daar men kan vaststellen dat ik ook nu weer de moeite neem om inhoudelijk te reageren op de ‘weerlegging’ van ‘Haarklover’.

Geloof = vertrouwen, in het Latijn. Iedereen die de moeite genomen heeft zich ook maar enigszins te verdiepen in wat geloof nu eigenlijk inhoudt, weet dat dat begrip los van kerk of instituties beschouwd kan, en in deze tijd misschien zelfs wel moet worden.

Wat exact de noodzaak is van het vermelden dat het Latijnse ‘fides’ de etymologische oorsprong is van ons woord ‘geloof’, ontgaat mij. Iedereen die de Nederlandse taal machtig is, is op de hoogte van de betekenis. Is het een argumentum ad verecundiam of probeert de schrijver mij te beïnvloeden door zijn feitenkennis? Hoe dan ook; de gelijkstelling van vertrouwen en geloof die daar tussen neus en lippen door op volgt is natuurlijk een onjuiste conclusie. Geloof kán vertrouwen betekenen, maar dan wel in de context ‘vertrouwen op de waarheid van iets’. Daarnaast heeft geloof ook de unieke betekenis van een ‘vast en onwankelbaar geloof in God en Gods woord’. De stelling dat het woord geloof los van kerk of instituten beschouw kan worden is derhalve juist, maar niet wanneer het een christen betreft in een uitzending waarin het christelijke geloof, en derhalve het axioma dat god bestaat en Jezus zijn zoon is, centraal staat!

Vertrouwen is elementair wil een mens goed kunnen functioneren. Geloven is vertrouwen in een visioen (afgeleid van ‘visie’), waar de premier overigens in het interview later zelf ook op wijst.

De conclusie dat vertrouwen hetzelfde is als geloven is daarom uit de lucht gegrepen én volledig vals. En als de schrijver inderdaad zo erudiet is dat hij kennis heeft van Latijn, dan zou ik willen stellen dat het maar moeilijk is om te geloven dat hij dat niet weet. Waarbij ik duidelijk wil stellen dat geloven natuurlijk de betekenis ‘vertrouwen op de waarheid’ heeft. Ik zeg het er maar even bij.

Ik heb bij mezelf gemerkt hoe belangrijk mijn geloof is, zei hij, als het gaat over opvattingen over samenleving en politiek. “En dat zit hem vooral in het hebben van een visie op waarden, een visie op politiek, het beeld dat je hebt van een ideale samenleving.” Ook heeft Balkenende het over ‘hoop’, het hopen op positieve dingen als weerwoord tegen negatieve ontwikkelingen in de samenleving (meer over het begrip hoop hier).

Als ik geen transcriptie (.doc, 40KB) gehad zou hebben die is samengesteld door de altijd kritische en rechtvaardige bezoeker Pieter, dan zou ik er wellicht overheen gelezen hebben. Maar nu niet. ‘Haarklover’ maakt een fout in zijn citaat en laat de conclusie van Balkenende -die hij in dezelfde zin nog uitspreekt- weg! En wie ben ik om hem daar niet op te wijzen. Dit is wat Balkenende daadwerkelijk zegt in het stuk dat ‘Haarklover’ aanhaalt:

Mja, dat is iets wat niet zomaar op een moment ontstaat, wat mij betreft. Het heeft te maken, als je jong bent, met je eigen opvoeding, wat je meemaakt, wat je op catechisatie hoort, wat je op school te horen krijgt; maar vooral ook als je dan een jaar of 15, 16, 17 bent en je gaat studeren, ja dan kom je in een fase dat je voor jezelf gaat vaststellen van hoe kijk je tegen dingen aan. Ehm, dan heb je opvattingen over politiek, over samenleving, en ik heb bij mezelf gemerkt hoe belangrijk mijn geloof daarin is. En dat zit ‘m vooral in het hebben van een visie op waarden, visie op politiek, het beeld dat je hebt van een ideale samenleving en dan heb ik er zelf gemerkt, ja, hoe belangrijk geloof is als inspiratiebron.

Hieruit, beste ‘Haarklover’, blijkt niets minder dan dat Balkenende wel degelijk praat over het christelijke geloof. Tenzij je meent te kunnen beargumenteren dat catechisatie ook een seculiere betekenis kan hebben in combinatie met de door jou voorgestelde interpretatie van het woord ‘geloof’ door ‘vertrouwen’. Uit dit verhaal blijkt ook onomwonden dat het dit geloof in god is dat hij bedoelt als hij zegt: “en ik heb bij mezelf gemerkt hoe belangrijk mijn geloof daarin is”.

Het woord ‘kerk’ hoor ik in het hele interview niet vallen, het gaat over een manier waarop iemand in het leven staat.

Het is derhalve aan te raden eens op zoek te gaan naar de etymologie van het woord catechisatie. Of wellicht is een simpele zoekopdracht in de Dikke Van Dale voldoende om aan te tonen dat ‘het geloof’ louter bedoelt is als ‘vast en onwankelbaar geloof in God en Gods woord’. De opmerking:

Dit heet, waarde atheïsten, in zijn context plaatsen.

Is derhalve niets minder geworden dan een aanfluiting, daar onze ‘Haarklover’ geenszins de moeite genomen heeft om zich in de feiten te verdiepen. Laat ik het zo zeggen: Als ‘Haarklover‘ zijn naam eer had aangedaan, zouden we deze discussie niet hoeven voeren.

Bezien vanuit die optiek, is de vraag of de scheiding tussen kerk en staat (over de scheiding tussen de linkse kerk en de staat horen we niets) hier gerespecteerd wordt, volstrekt niet relevant. Het instituut doet immers niet ter zake.

Een mens moet zich wel onnoemelijk vervelen alvorens op het idee te komen serieus vragen te stellen over het feit dat de premier van een christelijke partij christelijk is. Nog stompzinniger is het dat kamerleden zich kennelijk door geneuzel van webloggers tot een dergelijke actie laten aanzetten.

Deze conclusie vindt dus plaats op basis van een onjuiste premisse en is in die hoedanigheid volstrekt ongeldig, zoals hierboven aangetoond. Maar het meest schofferende van dit stuk is nog wel dat ik niet geroepen heb om het aftreden van de Minister President (gechargeerd, natuurlijk, want wie ben ik?) omdat hij meende dat christelijk geloof noodzakelijk is om te functioneren. Ieder die mijn stukje gelezen heeft, heeft kunnen vaststellen dat ik in het bijzonder ageerde tegen het religieus annexeren van normen en waarden. Uit de transcriptie:

Ja, naastenliefde, dat is toch het belangrijke. Kijk, in de politiek kijk ik ook heel vaak: wat is de rol van de overheid? Wat doet een Kamer? Wat doet een regering? Maar ikzelf zit er eigenlijk al zó in dat het begint met van hoe gaan mensen met elkaar om? En ben je werkelijk bereid de handen uit de mouwen te steken voor anderen? Dichtbij en veraf. Missie, zending. In eigen land, wat ik noemde: vrijwilligerswerk, mantelzorg. Dat zijn uitingen van met anderen bezig willen zijn. Ja, dat is dan toch het liefdegebod dat vanuit het christelijk geloof tot ons komt.

Want dit is de volledige context van zijn claim en deze claim is schandalig en aantoonbaar fout. Dergelijke handelingen worden uitgevoerd door allerhande mensen op onze planeet, en het zijn alleen de religieuzen die claimen dat dit een gebod is dat voorkomt uit het geloof. Zij die niet geloven doen het uit onbaatzuchtige naastenliefde. Een aangeboren empathie die IEDER mens van nature bezit. Deze empathie is niet eens voorbehouden aan mensen, overigens. Ook in het dierenrijk komt deze vorm van ‘onbaatzuchtige zorg’ voor.

De claims van Balkenende zijn feitelijk onjuist, claimen moraal als het domein van religie en god en schofferen iedereen die zijn best doet en bijzonder goed functioneert zonder in Balkenendes persoonlijke sprookje te geloven. Dat hij dergelijke onzin in zijn privésfeer zou willen verkondigen als waarheid, mag hij zelf weten -ondanks dat ik ook ageer tegen het liegen tegen kinderen- maar dat hij dit durft uit te spreken in het Catshuis in de functie van Minister President is niet minder dan een schande.

Dat deze site het gedrag echter met draaikonterij probeert goed te praten mag eigenlijk niet verbazingwekkend genoemd worden. Men leze op de ‘Over ons‘-pagina:

News4All kiest graag haar eigen richting. Daarom missen wij wel eens wat. Maar we hebben ook nieuws, achtergronden, interviews en analyses die je niet zo snel ergens anders tegenkomt. Onze passie is onze leidraad, en die komt voort uit verbondenheid met de christelijke traditie.

We streven naar een open, onbevooroordeeld gesprek dat reikt over grenzen dichtbij en veraf. Juist in deze tijd van globalisering en digitalisering, ontstaan daarvoor steeds meer mogelijkheden. News4all wil die mogelijkheden verkennen en benutten.

Wederom een groep mensen die niet in staat zijn hun geloof van de feiten te scheiden. ‘Beyond belief’ moet namelijk bijzonder letterlijk genomen worden: Ze zijn er zeker van dat ze het zeker weten. Is dat ook fides?

Als we Darwin serieus nemen, hoeven we niet op zoek te gaan naar menselijk leven in het heelal. Mochten we ooit levende wezens tegenkomen, dan kunnen dat nooit mensen zijn zoals wij, want dat zou – volgens de evolutietheorie – wel héél erg toevallig zijn. Dan zouden ergens anders in het heelal uit precies dezelfde oersoep precies dezelfde wezens moeten samen zijn geklonterd.

U mag gerust weten dat ik al een week probeer de logica van deze alinea te snappen. Wellicht is mijn intellect niet toereikend genoeg, want ik kom er niet uit. Waarom zouden we niet op zoek hoeven gaan naar leven als evolutie een feit is? Zou deze man werkelijk denken dat evolutie een uniek en éénmalig proces is dat altijd tot dezelfde levensvormen moet leiden? Zou het daadwerkelijk zo zijn dat hij daarom meent dat indien we leven zouden tegenkomen, het niet anders kan zijn dan wij en dat het dus de moeite van het ontdekken niet waard is? Dit kan toch bijna niet waar zijn? Hoe kan iemand zo veel zeggen en zo weinig snappen?

Wat een zwarte kijk op (het doel van) het leven heeft Darwin eigenlijk. Helena Cronin, mede-auteur van de boekenserie Darwinism Today: “Als de wereld en haar schepselen zich ontwikkelden via puur materiële fysieke krachten, dan kan deze niet ontworpen zijn en kent het geen doel (…) dit lijkt de boodschap van evolutie te zijn. De Britse bioloog Julian S. Huxley schrijft: “Zoals het genie van Darwin heeft laten zien, is het doel alleen een schijnbaar doel.”

En wat heeft het doel van een mens te maken met de doelloosheid zoals die ons opgelegd is door de natuur? Is het daadwerkelijk zo dat een mensenleven ledig is omdat zij tot stand gekomen is door natuurlijke processen? Is de equivocatie van ‘het doel van het leven’ en ‘het doel in een leven’ zo vaak zonder commentaar de revue gepasseerd dat menig zelfstandig ‘denker’ niet meer het verschil kan maken? Of is dit de noodkreet van een man die niet wil horen dat zijn leven in essentie geen zak meer waard is dan dat van een paardenbloem, terwijl hij vergeet dat zijn leven dagelijks zin heeft omdat het het enige leven is dat hij heeft? Ik begrijp deze mensen niet.

In mijn ogen is de mens, de aarde, het universum en alles daarin dan zielloos. Het stelt allemaal niets voor. Alles wat wij doen is volkomen zinloos en nutteloos. Ik lijk wel gek om nog enige aandacht te besteden aan wat dan ook. Waarom zou ik mijn best doen voor vrede in de wereld, waarom schrijf ik dit weblog? Waarom draait de aarde?

Paul is een held in het stellen van vragen die eigenlijk geen vragen zijn. Paul zou theoloog moeten worden. Theologen zijn immers ook mensen die menen dat er een geldige vraag ontstaat door een vraagteken te zetten achter een willekeurige zin. Er zijn namelijk talloze redenen waarom de aarde draait, maar geen enkele zal Paul accepteren als reden. De reden daarvoor is eenvoudig; Paul -en velen met hem- verwachten een antwoord waarin de menselijke zingeving centraal staat. Ze weigeren simpelweg iedere verklaring als reden te accepteren als hierin hun solipsistische wereldbeeld niet gekend wordt. Paul en de zijnen zijn trieste mensen. Mensen voor wie de kern van het antwoord al bij voorbaat vaststaat. Mensen die niets anders kunnen begrijpen dan een antwoord met persoonlijke zingeving. Of wellicht snap ik het nog steeds niet. Dat zou ook nog kunnen.

Is er dan toch een of andere ‘ontwerper’? Het aantal mensen dat gelooft, groeit nog altijd. Darwin zou ze uitlachen, want alles is toeval, geloven is slechts biochemie. De wereld wordt blijkbaar geregeerd door toeval en blinde onverschilligheid.

Nee, ik denk dat ik het wel goed begrepen heb. Paul wil bijzonder zijn. Paul moet in het middelpunt van het universum staan. Voor Paul geldt maar één ding: Alle dingen die gemaakt zijn, hoever ze ook verwijderd zijn van zijn biosfeer, zijn gemaakt zodat Paul kon bestaan. Zodat Paul dit soort onzin kon schrijven op een weblog: TCP/IP is ontworpen voor Paul.

Astrofysicus Brandon wees ooit op de vele numerieke coïncidenties in de kosmologie. Veel numerieke parameters in de natuur – zoals de verhouding van zwaartekracht en de kernkrachten in een atoom – blijken, zonder dat daar een reden voor is, zeer precies te kloppen met wat nodig is om het heelal een plek te maken die geschikt is voor het leven op aarde.

Want ook hier verdraait Paul de zaken door oorzaak en gevolg om te draaien. De kernkrachten kloppen omdat Paul er niet zou zijn als ze niet zouden kloppen. Dit wil niet zeggen, Paul, dat de kernkracht klopt ZODAT jij je erover kunt verwonderen. Dit moet een variatie op de ‘cum hoc ergo propter hoc’ redenering zijn, me dunkt.

De centrale stelling van de wetenschappers van Intelligent Design is dat de natuur niet een in zichzelf gesloten systeem is van alleen maar deeltjes en energie, maar hebben intelligente oorzaken hun experimenteel waarneembare kenmerken achtergelaten in de natuur. Oftewel, een ontwerp valt op objectieve wijze waar te nemen in de natuur.

Dit zijn geen wetenschappers, het is geen stelling en het is niet experimenteel waar te nemen. Ik zou van Paul wel eens willen vernemen hoe hij ‘ontwerp’ zou willen definiëren. Hoe weet je, Paul, of iets ontworpen is of niet? Kun je dat eigenlijk wel afleiden uit een waarneming? Of is dit weer een typisch geval van “ik snap het niet, dus moet het wel”, also known as ‘ad ignorantiam’?

Het leven kan niet zinloos zijn.

Het leven is niet zinloos. Het doel dat het nastreeft zegt jou als persoon alleen niet bijzonder veel. Daarom is er nog een doel in het leven: Jouw doel. En dat doel zou je, in plaats van complete onzin te geloven, in kunnen vullen door het doel te leren begrijpen. Het leven wordt niet ‘doelgerichter’ omdat jij dat graag wilt, Paul. Je bent god niet.

Er is ook een spookhuis (en huiver) met een echte waarschuwing!: SinVirus of het Sindroom van Lucifer geschreven door Professor dr. P.M. Scheele (onze Peter professor?). Lees maar:

Door Prof. dr. P.M. Scheele
Hieronder vindt u informatie over het nog redelijk onbekende, maar mede daarom uiterst gevaarlijke S.I.N.-virus dat de mensheid al zo lang teistert.

Dit zijn de meest gestelde vragen over het S.I.N.-virus en de antwoorden erop:
1. Waar komt het Virus vandaan?
2. Is iedereen besmet? Kan je besmetting voorkomen?
3. Wat zijn de gevolgen van het virus?
4. Wanneer manifesteert het zich?
5. Is er verweer tegen mogelijk?
6. Waar vind ik een donor?
7. Is er hoop dat alles nog goed komt?

De professor beantwoord onze prangende vragen:

1. Waar komt het Virus vandaan?
Het S.I.N.-virus is een soort slangengif. In de begintijd van de mensheid hebben de eerste mensen gegeten van een vrucht die besmet was met het slangengif en waarvan gezegd was dat ze dat niet moesten eten. Omdat ze dat toch hadden gedaan is met hen hun hele nageslacht besmet.

2. Is iedereeen besmet? Kan je besmetting voorkomen?
Het virus leeft in ieder mens, zoals bacterieen in ieder mens zijn. Besmetting als zodanig is dus niet te voorkomen. Het wordt via bloed, aanraking, gesprek en ieder menselijk contact doorgegeven.
Het virus houdt zich vooral op in en rond het hart, maar kan ook iemands geest aantasten. Er zijn wel gradaties van besmetting.

3. Wat zijn de gevolgen van het virus?
Het virus is dodelijk. Het grootste deel van de mensheid sterft indirect of direcr aan de gevolgen van het S.I.N.-virus. De dood treedt eigenlijk nooit onmiddelijk in. Het kan wel 70 to 80 jaar duren voordat iemand eraan sterft. Er zijn zelfs gevallen bekend waarbij mensen over de honderd jaar werden!
Er is dus geen acuut levensgevaar. Dat maakt dat mensen zich er niet zo druk om maken.
Studies hebben uitgewezen dat het S.I.N.-virus hoogstwaarschijnlijk de oorzaak is van de gebreken die met de ouderdom komen, die makkelijk tot ziektes leiden en waaraan men tenslotte overlijdt. Zonder het S.I.N.-virus zouden mensen veel langer leven. Het is niet precies te zeggen hoeveel langer, maar het gaat zeker om een veelvoud van de leeftijd die we nu kunnen bereiken.
Onderzoekers hebben geconstateerd dat niet alleen ziekte en lichamelijke dood gevolgen zijn, maar dat men ook geestelijk kan sterven aan het virus. Deze geestelijke dood kan allang intreden voordat de lichamelijke dood zich voordoet. Deze geestelijke dood is ook het grootste probleem van het virus, omdat die de meeste ellende veroorzaakt in deze wereld.

Zijn nu alle godsdienstwaanzinnigen geestelijk dood?

4.Wanneer manifesteert het zich?
Het virus is bijna overal aanwezig. In alle menselijke verhoudingen speelt het wel een rol. Het schijnt dat mensen zich door het S.I.N.-virus slecht gaan gedragen. Moord, overspel, diefstal en dergelijke symptomen die wijzen op ernstige besmetting met het virus.
Door de geestelijke dood die het gevolg is van het S.I.N.-virus, worden mensen blind waardoor ze alleen nog maar oog hebben voor de zichtbare wereld die je met je handen kan aanraken. Dat veroorzaakt egoisme,hebberigheid, jaloezie en materialisme.

5. Is er verweer tegen mogelijk?
Er is geen mogelijkheid om in dit leven geheel vrij te worden van het virus. Er is wel een mogelijkheid om de gevolgen ervan in te dammen, vooral als het gaat om de geestelijke dood.
Wat nodig is, is een vrij ingrijpende operatie. Er is een harttransplantatie nodig en er moet ook een bloedtransfusie plaatsvinden. Daarvoor is een hart- en bloeddonor nodig van iemand die niet besmet is.

Een harttransplantatie en bloedtransfusie, hoe doen Jehova-getuigen dit dan ?

6. Waar vind ik een donor?
Het is absoluut noodzakelijk dat de donor zelf niet besmet is, niet in de geringste mate zelfs. Daarbij komt dat de donor zelf uiteraard zal komen te overlijden Dus u moet een onbesmet persoon vinden die uit vrije wil zijn leven wil geven voor u. Zulke mensen zijn moeilijk te vinden, maar omdat het S.I.N.-virus voornamelijk een geestelijk probleem is, kan de transplantatie ook geestelijk zijn. Daardoor kan 1 donor heel veel mensen tegelijk helpen. Het bloed van 1 onbesmette donor is feitelijk voldoende voor heel de mensheid.
Het schijnt dat er in het begin van de eerste eeuw van onze jaartelling iemand geweest is die een geschikte donor zou kunnne zijn.

7. Is er hoop dat alles nog goed komt?
Ja en nee. Het S.I.N.-virus is erg hardnekkig. Juist doordat het mensen geestelijk blind maakt, onderkennen ze vaak niet dat ze besmet zijn, zoals een dove nooit weet wat het is om te horen. En dat maakt dat veel mensen er niet aan geholpen willen worden en doorgaan met voor zichzelf te leven, desnoods ten koste van anderen en met God of gebod geen rekening houden. Alhoewel het theoretisch mogelijk is, is het onwaarschijnlijk dat de hele mensheid gered zal worden. Echter veel personen laten zich wel helpen en iedereen die wil kan wel behandeld worden, waardoor er voor een groot deel van de mensen toch hoop is.

Zijn er echt mensen die dit soort flauwekul geloven?

Het stuk heet ‘Survival of the Richest’, dat hilarisch genoeg exact aangeeft waarom het creationisme in opmars is. Creationisten geven immers gezamenlijk ettelijke miljarden uit aan de promotie van hun geloof onder het volk. Wetenschap geeft vrijwel geen geld uit voor promotie onder ‘het volk’. En áls men dat een keer wel doet, dan moeten daar natuurlijk vragen bij gesteld worden. Maar wel hele domme vragen.

De Universiteit van Gent gaat een filosoof, Johan Braeckman, een budget van 200.000 euro geven om Darwin’s evolutietheorie (darwinisme) in Vlaardingen te verdedigen. De filosoof heeft de opdracht gekregen onze zuiderburen intellectueel te wapenen tegen het ‘besmettelijke’ creationisme en ‘intelligent design’. [...] Het creationisme en intelligent design zijn in Europa in opmars. Bijna een jaar geleden zorgde de wereldberoemde Turk, Harun Yahya, met de gratis verspreiding van vele exemplaren van zijn dure ‘Atlas of Creation’ (‘De Atlas van de Schepping’), voor verbazende en enige alarmerende reacties in verschillende Europese landen, met name op universiteiten.

Merkt u op dat ‘besmettelijk’ en ‘intelligent design’ wél tussen haakjes staat en creationisme niet? Merkt u ook op dat Kamal Braeckman een filosoof noemt? Is het u opgevallen dat ‘Harun Yahya’ beroemd is en niet berucht? Een aantal opvallende keuzes, mag ik wel zeggen. Keuzes waarvan er één funest is voor het hele argument in dit artikel, dat er op drijft dat zowel Harun Yahya als Braeckman geen specialisten zijn op het gebied van evolutie. Ze zijn, zo stelt Kamal, beiden geen bioloog.

De basis voor deze absurde redenering ligt in twee vragen die Kamal stelt. “Twee vragen die direct in hem opkwamen toen hij het nieuws hoorde”. Twee vragen die ik graag beantwoord voor Kamal.

1. Waarom wordt juist een filosoof gevraagd om Darwin’s (biologische) evolutietheorie te verdedigen?

Ten eerste omdat Braeckman een wetenschapsfilosoof is. Dit is belangrijk omdat het onbegrip en de afkeer voor evolutie bij gelovigen niets te maken heeft met enig gebrek aan bewijs voor de theorie, maar een simpele religieuze onwil om haar te bestuderen en te accepteren. Dit laten de broddelwerkjes Harun Yahya duidelijk zien. Ten tweede omdat het van het grootste belang is om de werking van de wetenschap uit te leggen in het daglicht van evolutie, en niet andersom.

2. Waarom moet men met zoveel geld smijten om de ‘strijd’ te kunnen winnen?

Omdat het geld kost om lesmateriaal te maken, websites te bouwen en teksten te fabriceren die een inhoudelijke verklaring geven van de wetenschap en de werking van evolutie. Mohammed kon misschien zijn openbaringswerk ‘pro-bono’ uitvoeren, maar dat waren natuurlijk hele andere tijden. Bovendien zie heeft het zijn weerslag op de kwaliteit, zoals duidelijk aan de koran te zien is.

Om ‘The Survival of the Fittest’ (‘het overleven van de best aangepaste’) te verdedigen of aan te vallen maakt men in beide kampen gebruik van de onbetwiste oerwet: ‘The Survival of the Richest’.

Het argument en de pointe van het artikel zijn dus baarlijke onzin, beste Kamal. Temeer omdat een filosoof nog altijd meer weet van de wetenschappelijke methode dan een interieurontwerper. Meer in ieder geval dan Kamal, die met zijn stukje weer eens onderstreept heeft wat het kennisniveau van een gemiddeld persoon behelst als het gaat om wetenschap.

Ik vergelijk het zelf vaak met een denkbeeldige atheïst die zou beweren dat de bijbel belachelijk is omdat er in zou staan dat Jezus door Maria in zijn kruis geschopt is. Men heeft de klok wel horen luiden, maar men weet niet waar de klepel hangt én het interesseert ze ook niet. Zoals op mijn ‘wie pagina‘ beschreven is, zei mijn moeder vroeger altijd: “Als je niets zinnigs hebt, moet je je mond houden,” en dat geldt in het bijzonder voor gelovigen die menen dat hun religie een zinnig argument zou zijn jegens de evolutietheorie.

De waarheid is dat geloof helemaal geen goed argument is. En ondanks dat gelovigen beweren dat dit wel zo is, menen ze toch altijd ‘de wetenschap’ bij de arm te moeten nemen om te ‘ontkrachten’ wat niet in lijn is met hun geloof. Zo ook deze schrijver, bij wie het al vanaf de eerste zin flink fout gaat.

ZOALS wij hebben gezien, zijn er enorm veel bewijzen ten gunste van schepping. Waarom verwerpen veel mensen dan schepping en aanvaarden in plaats daarvan evolutie?

Er is namelijk absoluut geen bewijs ten gunste van de schepping. Dat kan ook helemaal niet, want die schepping heeft nooit plaatsgevonden. Maar het meest interessante is wel dat deze auteur poogt een vraag te beantwoorden die hij stelt op basis van een ongeldige redenering. Hoewel, interessant. Is dat eigenlijk niet het hele probleem van geloof? De premisse is onjuist, dus iedere vraag die er uit voorkomt is gedoemd een onzinnige vraag te zijn. En op onzinnige vragen kun je louter een onzinnig antwoord formuleren. Ergo: Kerken zijn bedrijven die het als hoofdtaak gesteld hebben om onzinnige vragen te voorzien van een onzinnig antwoord.

Eén reden vinden wij in wat hun op school is geleerd. De leerboeken staan bijna altijd evolutie voor. De leerling krijgt zelden of nooit tegenargumenten te horen. In feite worden argumenten tegen evolutie gewoonlijk geweerd uit de op school gebruikte lesboeken.

En dat doet de auteur derhalve ook. Maar niet zomaar. In het antwoord zit namelijk een laagje zelfspot verborgen. Als hij het maar begrepen had. Is het namelijk niet zo, beste auteur, dat dit antwoord niet geldt voor de evolutietheorie, maar voor geloof? De evolutietheorie is namelijk niet iets dat dogmatisch geleerd wordt als feit, maar een vaststelling die men zelf kan onderzoeken. Als er iets geleerd wordt aan kinderen zonder de mededeling er zelf kritisch over na te denken, dan is het wel religie. Kinderen worden beplakt met het religieus etiket van hun ouders. Kinderen wordt geleerd dat er een god bestaat. Er wordt tegen ze gelogen door hun eigen ouders. Het meest ‘vermakelijke’ is nog dat deze ouders vrijwel altijd op dezelfde manier tot geloof zijn gekomen. De ironie van de plaatsgebondenheid van de god ontgaat ze.

Mocht u overigens denken dat de zelfspot hier afgelopen is, dan heeft u dat mis. In de alinea’s over “Het gewicht van ’gezaghebbende’ uitspraken”, begaat de auteur met genoegen nogmaals hetzelfde scala aan ironische foutjes.

Wanneer vooraanstaande leerkrachten en geleerden beweren dat evolutie een feit is, en het doen voorkomen dat alleen onontwikkelden weigeren erin te geloven, hoeveel leken zullen hen dan tegenspreken? Het gezag waarmee zij hun opvattingen verkondigen, vormt er een belangrijke reden voor dat grote aantallen mensen evolutie aanvaarden.

Wederom stel ik vast dat wetenschap niet zo werkt. Natuurlijk wordt er waarde gehecht aan de vakmanschap en expertise van een wetenschapper. Dat noemen we ‘vertrouwen hebben in mensen’. Maar daarnaast kan elk feit dat gepresenteerd wordt door deze wetenschappers gecontroleerd worden. Sterker nog; als dat niet gebeurt, staan zij het niet toe in het wetenschappelijke domein (peer review). Los van het feit dat dit de reden is dat er geen enkel bewijs tegen de evolutietheorie bestaat (de argumentaties zijn gewoonweg weerlegbaar), merk ik tevens graag op dat religie de enige denkwijze is die wél op deze manier aan de man (en vrouw en kind) gebracht wordt. Gezag, dogma en regel dicteren namelijk het geloof. Niet de wetenschap. En dit is wellicht de reden dat de auteur meent dat hij met wat simpele retoriek de evolutietheorie zou kunnen weerleggen.

Evolutie kan niet experimenteel worden bewezen. Ja, deze zelfde evolutionisten geven toe dat „er over evolutietheorieën felle debatten gaande zijn”. Maar zijn er nog steeds felle debatten gaande over de vraag of de aarde rond de zon draait, of waterstof en zuurstof samen water vormen en of er een zwaartekracht bestaat? Nee. Is het dan redelijk om te zeggen dat evolutie net zozeer een feit is als deze dingen?

Want meer dan lege retoriek is dit stuk bandbreedteverspilling natuurlijk niet. Alleen het gebruik van het woord ‘evolutionisten’ al. Het kenmerkt de bronnen waar de auteur zich in verdiept heeft. Alleen creationisten menen dit woord in de mond te kunnen nemen. De waarheid is dat er evenmin ‘evolutionisten’ bestaan als ‘gravitationisten’ of ‘heliocentristen’. Het inzien van een waarheid hoeft niet gekenmerkt te worden middels een titel. Dit in tegenstelling tot het volgen van een geloof.

Tevens zien we hier het fundamentele onbegrip dat menig persoon heeft ten opzichte van wetenschap. Iets dat onderwerp is van discussie, zo menen zij, kán geen feit worden genoemd. De waarheid is natuurlijk dat er debatten plaatsvinden om meerdere redenen. Ten eerste omdat onderdelen van de evolutie nog steeds onduidelijk zijn en ten tweede omdat men elkaars mening waardeert op inhoudelijke basis. Is het zo dat evolutie geen feit is omdat we niet weten hoe bijvoorbeeld het ‘evolutionair uitfaseren’ van de blinde darm is verlopen? Natuurlijk niet. Net zo min als dat het niet waar is dat de aarde om de zon draait omdat we niet een exact inzicht hebben in de gevolgen van de zonnevlekkencyclus. Ik zou het graag drogredenen noemen, ware het niet dat het er alle schijn van heeft dat deze auteur écht niet in de gaten heeft waar hij van spreekt en het daarom op hetzelfde niveau plaatst als zijn geloof.

Nog een reden waarom evolutie wordt aanvaard, is het falen van de conventionele godsdiensten, zowel in wat ze leren als in wat ze doen, alsook het feit dat ze in gebreke zijn gebleven het scheppingsverslag van de bijbel juist weer te geven.

Want geloof heeft natuurlijk niets te maken met het wel of niet aanvaarden van evolutie. Tenzij de auteur doelt op het bij voorbaat verwerpen van enige wetenschappelijke bevinding omdat het de statuten van het geloof tegenspreekt. En dat is exact waar we mee te maken hebben bij negenennegentig procent van de creationisten. Het zijn mensen die menen dat geloof een tegenhanger is van wetenschap. Dat beiden niet eens in dezelfde divisie spelen is ze niet opgevallen omdat ze niets van de wetenschappelijke methode snappen.

Dat blijkt tevens ook uit de grote weerstand tegen de evolutietheorie. Je zult namelijk zelden een gelovige tegen de kwantumfysica tekeer horen gaan omdat de wetenschap lijkt aan te tonen dat god helemaal niet alwetend kan zijn, daar er op kwantum-niveau geen enkele vorm van determinisme te ontwaren is. Daarnaast horen wij de gelovige nooit tegen de kosmologie schoppen, nooit tegen de geologie. En dat terwijl deze laatste twee enorme bijdragen hebben geleverd aan het overtuigende bewijs voor het bestaan van evolutie.

Sommige mensen verwerpen in alle ernst het denkbeeld van een Schepper omdat zij zich op het standpunt stellen: ’Ik geloof alleen wat ik zie.’ Indien iets niet op de een of andere manier gezien of gemeten kan worden, zijn zij wellicht van mening dat het niet bestaat. Het is waar dat zij in het dagelijks leven het bestaan erkennen van vele dingen die men niet kan zien, zoals elektriciteit, magnetisme, radio- of televisiegolven en zwaartekracht. Toch verandert dit hun zienswijze niet, omdat al deze dingen wel met andere natuurkundige middelen gemeten of waargenomen kunnen worden. Maar er bestaat geen natuurkundige methode om een Schepper, of God, zichtbaar of waarneembaar te maken.

Zoals gezegd. Het gaat niet om de waarheid van evolutie. Het gaat om het erkennen van een schepper. Alles dat deze onjuiste en onlogische veronderstelling tegenspreekt, wordt bevochten door het gelovige volk en louter om die reden. Hierin vinden we wederom een duidelijk voorbeeld van de achterbaksheid van het geloofsvirus: Men spreekt niet de waarheid, men liegt over de motivatie; men geeft niet toe dat dit de reden is, maar probeert tevergeefs ‘redelijk’ over te komen door te stellen dat de wetenschappelijke tegenwerping van de schepping feitelijk onjuist is en dit probeert men te bereiken door het toepassen van een eigen vorm van ‘wetenschap’.

Daardoor kan men het geloof in sprookjes volharden en daardoor is het aanvallen van evolutie altijd dé manier geweest om het geloof te ‘bewijzen’. Alsof, wanneer evolutie niet waar zou zijn, de eigen mening per definitie juist is. Dat dit laatste niet deugt snappen gelovigen overigens ook en het is ze dan ook niet te doen om een schepping te bewijzen. Het gaat ze erom om sommige godlasterende wetenschap naar het niveau van geloof te trekken. Dit alles met het doel te kunnen zeggen dat ieder vrij is te geloven wat hij zelf wil.

En hieruit volgt maar één conclusie: Ze weten zelf ook dondersgoed dat geloven niet iets is dat je toepast op de waarheid. De waarheid is en evolutie is een waarheid. En waarheden worden vanzelfsprekend geaccepteerd.

Plaatje: Chromosoom 2. Waar is het bewijs van de creationisten?

Toch zijn er mensen die over hun persoonlijke god spreken alsof ze iedere dag met hem aan tafel zitten om het avondmaal te nuttigen (met spekjes of wat dan ook). Alsof het een persoon is als u en ik. Daarnaast presenteren deze gelovigen hun relatie met hun persoonlijke god als een situatie die door iedereen te realiseren is, mits men gelooft, terwijl dit aantoonbaar niet juist is. Eén van deze mensen is Bianca, die op haar weblog ‘How God can change your life forgood’ overdenkingen plaatst over deze veronderstelde persoonlijke relatie. Ik citeer uit een artikel van haar hand van vandaag.

Het is nog erg donker buiten, maar vanochtend om half zes werd ik liefdevol door de Heer gewekt en ben naar de woonkamer gelopen. Ik heb heerlijk bij Hem gezeten, Hem aanbeden en gezongen, bijbel gelezen en teksten uitgewerkt. Het was een gezegende en vredevolle tijd. En dan merk je toch echt het verschil van de ochtend. Dan wat er ook gebeurd je blijft in de vrede en wat je ook doen moet, Hij baant dan de weg voor je.

“Er moet toch een motivering ten grondslag liggen aan de aanname dat god haar gewekt heeft,” is het eerste dat er door mijn hoofd schiet. Of is dit een typische beeldspraak van een gelovige, die meent dat alles gebeurt op aanstichten van een persoonlijk god? Is het wellicht niet god die haar gewekt heeft, maar simpelweg de wekker, het fluiten der vogeltjes, óf haar biologische klok? Dit lijken onzinnige vragen. Maar dat zijn ze niet voor mensen die hun best doen om, zoals ze geleerd is, een persoonlijke relatie op te bouwen met god maar helemaal niets van zijn aanwezigheid merken. Hetzelfde geldt voor de ‘vredevolle’ en ‘gezegende’ tijd die Bianca meent ervaren te hebben tijdens het bijbellezen en zingen. Wat is er mis met je, je gedrag of je geloof als je zo je best doet maar deze ervaringen niet kan delen? Wat zijn de criteria voor god om sommige mensen dit wel te laten ervaren, maar de meesten van ons niet?

Is het niet veel eenvoudiger te stellen dat deze persoonlijke relatie geveinsd is en opgemaakt wordt uit de aanname dat god overal verantwoordelijk voor is, dan dat er een god bestaat die om onduidelijke redenen meent met sommige mensen wel een persoonlijke relatie aan te moeten gaan, maar met de meesten van ons niet? Bianca kan immers geen enkel aantoonbare interactie met haar god aantonen, ondanks dat zij meent deze wel te hebben. En niet louter als het gaat om haarzelf. Ook andere mensen worden beïnvloed door haar god, in het bestaan van welke ze haar volledige vertrouwen heeft gelegd.

Gisteravond deed zich ook een voorval voor en ik kon kiezen: mijn man een keuze opdwingen, of het aan de Heer overlaten en Hem vertrouwen dat Hij bij machte is om wonderen te verrichten. Hij alleen kan overtuigen, en daarom besloot ik ook tegen mijn vlees in om Hem gehoorzaam te zijn en de situatie aan Hem over te laten. Want alleen Hij kan in de harten van onze geliefden kijken. Het enige wat wij kunnen doen is het Woord van God spreken en bidden en de Heer danken voor onze geliefden.

Het is zelfs zo erg dat ze niet inhoudelijk in gesprek gaat met echte mensen en vertrouwt op hún goedheid en hún empathie, maar het oplossen van normale intermenselijke problemen ook in handen van god legt. Waarom zou je immers moeilijk doen met stervelingen en hun meningen als je een almachtige persoonlijke vriend hebt, die je iedere ochtend wekt en ‘je heeft toegezegd’ voor je te zullen zorgen omdat je in zijn bestaan gelooft en zijn wetten volgt zonder morren? Hij is namelijk de enige die kan overtuigen. Het uitwisselen van meningen tussen, bijvoorbeeld, man en vrouw is ondergeschikt aan haar vermeende persoonlijke relatie met god.

En Hij zal op Zijn tijd de uitwerking ervan geven op Zijn manier.

Nog los van het feit dat religie ieder individu zijn waarde ontneemt op deze manier, of je nu gelooft of niet; is het wel zo dat Bianca vertrouwt in het handelen van god, of is dit wederom een eufemisme voor het meer seculier aandoende “alles komt vanzelf op zijn pootjes terecht” of “het leven gaat door”? Ook hier kan Bianca geenszins pochen op het hebben van aantoonbaar bewijs dat god ingrijpt in de niet nader beschreven problematiek tussen haar en haar man. Zou het ook niet simpelweg de ethiek van haar man kunnen zijn die ten grondslag ligt aan een goede of slechte uitkomst? Of is er wellicht niets ernstigs aan de hand en zorgt het loslaten -door het symbolisch in handen te geven van god- van haar kant al voor het oplossen van het probleem?

Als uiteindelijk alles inderdaad op zijn pootjes terechtkomt, dan zal Bianca god prijzen om zijn bescherming en hulp. Als ‘de uitwerking’ onverhoopt niet goed zou zijn, dan moet er vast een reden geweest zijn waarom god haar niet heeft bijgestaan. Dat is namelijk het probleem met de intelligente beschermheer: Ofwel hij is ontevreden met haar geloof, ofwel met het gedrag van haar man. Maar meestal is de conclusie -van zowel gelovigen als ongelovigen- dat ook de slechte uitkomst op de lange termijn tóch positieve gevolgen heeft: Door tegenslag wordt men sterker.

God kan niets fout doen in de ogen van Bianca, maar haar man wel. Daarom lees ik al een tijdje mee op een aantal blogs van christenen met dergelijke verhalen. Dit doe ik overigens niet om mijzelf te martelen voor de zonden van de wereld of om ze met opzet belachelijk te maken op deze site, maar om een antwoord te vinden op een brandende vraag die mij bezighoudt: Geloven mensen dit nu echt of zijn ze simpelweg bang om te moeten toegeven dat hun geloof niet zo diep gaat als dat van hun medegelovigen die zelfs door ingrijpen van de heilige geest in tongen kunnen spreken?

De plicht een persoonlijke relatie te moeten hebben met god is namelijk een eis van het geloof. Een eis die geuit is, zo meent men, door Jezus zelf. Zonder deze persoonlijke relatie met ‘de vader’ is het geloof niet voldoende en is er geen beloning na de dood. Geen wegvoering, geen opstanding. Niets. Daarom vraag ik me telkens weer als ik dit soort dingen lees, het volgende af:

Is dit gedrag niet meer dan een religieuze vorm van ‘keeping up with the Joneses‘?

Dit stuk verklaard[sic] waarom Atheïsme in tegenspraak is met zichzelf.

Er zijn mensen die God erkennen, die noemen we theïsten.
Er zijn mensen die God niet ervaren en uitsluiten, dat zijn agnosten
Er zijn mensen die God ontkennen, dat zijn atheïsten.

Ik zou willen opperen dat dit niet bijzonder volledig is, en op enkele punten zelfs domweg fout. Ten eerste zijn er zowel theïsten als deïsten. Mensen die geloven in een persoonlijke god en mensen die geloven in ‘een god’. De laatsten zijn voorstanders van een godsbeeld waarin god weliswaar een schepper is, maar waar deze na de schepping zich geenszins nog bemoeid heeft met zijn creatie. Deze god is niet aanspreekbaar middels gebed en verricht geen wonderen. De Theïsten denken daar anders over. Zij menen god te kennen en met hem te communiceren. Het verschil tussen beiden laat zich kenmerken door het verschil tussen transcendentie en immanentie.

De simpelheid waarmee de schrijver deze mensen op één hoop kiepert doet ons al beseffen uit welk hout hij of zij gesneden is. Daarnaast gaat deze meneer of mevrouw er abusievelijk vanuit, net als bij de definitie van atheïst, zoals we straks zullen zien, dat er slechts één god bestaat. Laat staan dat deze in het volledige scala van goden de enige mogelijkheid zou kunnen zijn. Het spellen van de titel god met een hoofdletter is derhalve een grote fout. Het gaat niet om de christelijke god, het gaat om de ‘godsdefinitie’. God als hypothese, zo zou men kunnen zeggen.

De definitie van agnosten laat ik voor wat het is. Het agnosticisme is zo’n vage houding dat je er werkelijk alle kanten mee op kunt. Het atheïsme echter niet. Toegegeven, er zijn mensen die het bestaan van god ontkennen. Maar dat is niet wat de atheïst een atheïst maakt. Een atheïst ziet simpelweg geen reden om te geloven in god, en acht de kans op het bestaan van god niet even groot als het niet bestaan van god, zoals de agnost. Niet in God, maar god, want ook hier impliceert de schrijver dat atheïsten louter het bestaan van zijn of haar god ontkennen. De waarheid is natuurlijk volkomen anders. Het gaat om alle mogelijke goden. Een atheïst neemt simpelweg niet aan dat er bewijs is voor het bestaan van Jahweh, Allah, Brahma, Zeus, Wodan en zo kunnen we nog even doorgaan. Het is een niet-theïst (en niet-deïst), die niet claimt bewijs te hebben voor het niet-bestaan van god (dat zou behoorlijk vreemd zijn. Immers; sinds wanneer kun je bewijzen dat iets niet bestaat?), maar die simpelweg stelt dat het niet-bestaan een logische standaard aanname is omdat het bestaan van iets te allen tijde bewezen dient te worden. We lezen verder.

Iedere mens kan God leren kennen en ervaren door God te zoeken, zoekt en gij zult vinden.

Wetenschappelijk rationeel is niet te stellen dat God niet bestaat. Sommige mensen delen echter een andere mening. Die ontkennen God, dit doen zij door alleen hun eigen ervaring en blikveld te gebruiken voor werkelijkheidskennis. Onze zintuiglijke ervaring is echter beperkt, we ervaren dat waar we ons er op te richten en ons ervoor open te stellen.

Zonder al te veel aandacht te schenken aan het onbeargumenteerde, ongefundeerde en derhalve achterlijke stuk christenpropaganda in de eerste zin van dit citaat, richten wij ons op hetgeen waar het werkelijk om gaat. Wetenschappelijk is inderdaad (nog) niet in staat te stellen dat god niet bestaat. Maar ook hier maakt de beste man -vanaf nu refereer ik naar de schrijver als man, zijn bijbel heeft daar namelijk ook geen problemen mee- een gigantische blunder op legio fronten.

Ten eerste is het wederom niet God waar we van spreken, maar god. Het gaat namelijk niet louter om jahweh, maar om alle goden. Sterker nog; het gaat niet alleen om goden, maar om alles dat wij ons kunnen bedenken te bestaan. Ergo: het atheïstische uitgangspunt wordt door de schrijver zelf gevalideerd. Er IS geen reden om iets aan te nemen als het niet bewezen kan worden. Hieruit volgt logisch dat alles dat men claimt te bestaan, bewezen dient te worden. En deze redenering maakt zijn opmerking volstrekt onzinnig en betekenisloos. We kunnen immers ook niet bewijzen dat Zeus niet bestaat. Maar ik garandeer u dat dat zijn geloof in Zeus niet sterker doet worden.

Ten tweede stelt de schrijver dat onze zintuiglijke ervaring beperkt is. Natuurlijk is dit waar, maar dit betekent niet automatisch dat er iets bestaan kan dat buiten dit zintuiglijke veld kan bestaan, laat staan een god. Ook voor deze aanname ontbreekt het bewijs.

Ten derde spreekt de schrijver zich hier tegen. Hoezo ervaren wij datgene waar wij ons voor openstellen als hij zelf stelt dat niet alles met zintuigen waargenomen kan worden? Het moge duidelijk zijn dat de schrijver hier een zintuiglijke rechtvaardiging in het ‘argument’ smokkelt dat later misbruikt zal worden om god mee waar te nemen. Maar niet zomaar een god, zijn God. Het ‘bewijs’ dat onze zintuiglijke waarneming beperkt zou zijn volgt:

Zonder te proeven, zullen we de smaak niet ervaren.
Zonder ogen te openen zullen we niet zien.
Zonder onze oren open te stellen, zullen we niet horen.

Afijn, u begrijpt het wel. Als we zintuig ‘x’ niet bezitten, kunnen we gebeurtenis ‘y’ niet waarnemen. Natuurlijk heeft de schrijver strikt genomen gelijk, maar het bewijst zijn punt niet. Als wij immers gebeurtenis ‘y’ niet waarnemen, betekent dat niet alleen niet dat gebeurtenis ‘y’ niet bestaat, maar ook het tegenovergestelde. Niet waarnemen kan ook betekenen dat het daadwerkelijk niet bestaat. Door een lijstje te maken van onze zintuiglijke waarnemingen zet de schrijver ons namelijk op het verkeerde been. Hij veronderstelt immers een waarneembare gebeurtenis en stelt; wat nu als we deze niet konden waarnemen, zou het dan niet bestaan? Nee, schrijver, dat betekent het inderdaad niet, maar dat lijkt me logisch als we het in de realiteit wel kunnen waarnemen en derhalve weten dat het wel bestaat. Ik kan talloze voorbeelden noemen van zaken die we niet waarnemen. Zegt dit ook maar iets over hun bestaan? Het argument werkt beide kanten op. Niet louter in de richting die de schrijver veronderstelt.

Het opvallende van onze ervaringen is dat we ervaren door ons te richten en ons open te stellen. Zonder ons op God te richten en voor Hem open te staan, zullen we Hem niet snel erkennen of ervaren. Dus stel je ervoor open, richt je op God en je zult ervaren wie God is.

Een bijzonder vreemde conclusie. Wederom definieert de schrijver niet wat ‘openstellen is’ en daarnaast introduceert hij hier weer een zintuig waarmee we god zouden kunnen waarnemen, zonder te beschrijven wat dit zintuig is, waar het zit en hoe het werkt. Als deze schrijver zou willen poneren dat het de hersenen zijn, dan bewijst hij tegelijkertijd de waarheid van alles dat wij fantaseren. Nu lijkt mij dat onder sommige omstandigheden geen naar principe, doch het is simpelweg onjuist en niet waar. Daarnaast stelt de schrijver ook hier weer dat wij louter zijn god zouden kunnen kennen middels dit zintuig. Ook dit is, blijkens het bewijs door het bestaan van een ontelbaar aantal religies, een onjuiste aanname. Een bewijs dat overigens eerder in de richting wijst van de levendigheid van de menselijke fantasie dan de levendigheid van zijn god. Hoe verklaart hij immers het verschillende aantal godsbeelden van zijn eigen god alleen? Welke christelijke kerk heeft het juist? Het is namelijk een groteske oversimplificatie om net te doen alsof alle christenen in exact dezelfde god geloven.

Atheïsme is vanuit niet alwetendheid een inductieve drogreden. Iemand claimt werkelijkheid door te stellen iets niet te ervaren. Als ik mij op dit stuk richt en al de lezers van dit stuk niet ervaar, is het dan voor mij gegrond om te stellen dat zij er niet zijn, omdat ik hen niet ervaar? Dit terwijl mijn omgeving door hen gebouwd en ontworpen is, en ik continu energie gebruik die door andere wordt aangeleverd. Ben ik gerechtvaardigd te claimen dat al deze mensen niet bestaan? Of omdat het mensen zijn en ik vaker mensen ben tegengekomen is dat niet acceptabel? Dus dan is het wel gerechtvaardigd de micro organisme te ontkennen? Zij dragen ertoe bij dat mijn lichaam gezond functioneert. Maar toch ervaar ik hen niet. Of is dit nog te plaatsen binnen de meetbaarheid in onze wetenschap en daarmee niet gerechtvaardigd te stellen? Hoe zit het dan in de tijd voordat de wetenschap ze had ontdekt? Toen was die claim van niet weten wel gerechtvaardigd, omdat ze nog niet bij de door wetenschap aanvaarde kennis hoorde? Als iedereen daar aanvast zal hebben gehouden dan was de wetenschap nu nog niet verder gekomen.

De schrijver heeft een lachwekkende pagina met ‘atheïstische drogredenen’ en ik wil dan ook van de gelegenheid gebruik maken er één aan de schrijver te introduceren: de stroman. Het atheïsme stelt immers niet dat omdat iets niet waarneembaar is, het niet bestaat. Het atheïsme stelt dat iets dat bestaat, bewezen moet worden. Dat lijkt wellicht simpelweg het tegenovergestelde, maar dat is geenszins het geval. Bovendien spreken we hier ook weer niet louter van zijn god, maar van alle mogelijke goden. Jahweh is bijzonder onwaarschijnlijk omdat alles dat men claimt dat hij gedaan heeft, ofwel de feiten tegenspreekt (schepping, zondvloed) of wel bijzonder onlogisch is. Een god, daarentegen, is inderdaad niet te weerleggen en is zelfs heel marginaal onwaarschijnlijk te maken. Maar jahweh is niet zomaar een god. Het is een god met specifieke eigenschappen, zo claimen zijn fans. En dat maakt die god toetsbaar en tegelijkertijd bijzonder onwaarschijnlijk. Het beroepen op de stand van de wetenschap in de laatste zin is niet minder dan een schande. Als we zouden vastgehouden hebben aan het geloof, dan zouden we nu nog van mening zijn dat de aarde het middelpunt was van het heelal en dat de sterren geschapen zouden zijn voor ons vermaak. En dat terwijl we de meesten niet eens kunnen zien.

Is het zo dat men geloof ontkent omdat men het geloof in God ziet als een sociaal construct en men het voor de verklaringskracht niet meer nodig heeft? Of is het zo dat men liever geen verantwoording wil afleggen voor alles wat men doet?

De reden voor het geloof van de schrijver worden duidelijker en duidelijker. Hier blijkt eens te meer dat geloof zich manifesteert in afwezigheid van kennis en begrip. Dit is namelijk geen argumentatie voor geloof, louter een knieval voor de complexiteit van de realiteit. Een realiteit die de schrijver eerder nog afdeed als simpel: “Als we iets niet kunnen ruiken…” Hoe dan ook, natuurlijk is ook dit een foutief argument. Ik ontken geloof niet. Ik ontken dat de god van de schrijver plausibel is en derhalve zie ik geen reden om aan te nemen dat hij bestaat. Met verantwoording heeft het niets te maken, want ik leg verantwoording af aan mijzelf en aan mensen waarmee ik omga. En die verantwoording is niet minder dan hetgeen men aan een god zou toekennen. Deze is zelfs meer. Want ik ben mijn eigen rechter. Dat de schrijver zich niet kan voorstellen dat ik daarom niet gewoon zou doen en laten wat ik wil is eerder zijn gebrek dan het mijne. Daarmee geeft hij impliciet toe aan het feit dat hij dat wel zou doen. Wat is dan nog de kracht van die veronderstelde god, behalve zijn fans in toom te houden? Is dan de vraag niet gerechtigd welke soort moraal ethischer is? Is het de opgelegde moraal van een god op straffe van onthouding van het eeuwige leven, of is het de atheïst die uit medemenselijkheid zijn moraal ontwikkelt, zonder enige vorm van beloning in een hiernamaals?

Als de persoon die zich atheïst noemt volledig zeker is van zijn uitspraak, dan dient deze alle ware kennis te hebben wat inhoud dat deze persoon alwetend moet zijn. Als deze persoon alwetend is, dan zal deze God zijn, wat dus het niet erkennen van God in tegenspraak met zichzelf brengt.

Wederom een misverstand, oh beste schrijver. Geen enkele atheïst stelt de waarheid in pacht te hebben. Sterker nog; het atheïstische standpunt is: “Als we iets niet weten, laten we het dan proberen te onderzoeken.” Als er één levensbeschouwing is die meent de waarheid in pacht te hebben, dan is het de gelovige wel. Als de schrijver derhalve op een rare manier meent te moeten concluderen dat de atheïst alwetend moet zijn, dan zou ik simpelweg moeten verwijzen naar zijn geloof. Dat is pas een veronderstelling die alwetendheid poogt te benaderen en tenminste claimt dat het haar aan zijn kant heeft. Dat een gelovige meent dat ondanks dat hij niet weet hoe zaken exact werken, het antwoord altijd moet zijn dat zijn god het gemaakt heeft, in werking heeft gezet en zelfs niet onderhavig is aan haar wetten. Zonder enige vorm van bewijs.

Atheïsme is een geloof in de futiliteit van het leven, waarbij vanuit rationele gronden nooit gesteld kan worden dat een mens zeker weet dat God er niet is. De slang bijt zichzelf in de staart, atheïsme kan dus niet meer zijn dan een beperkte opvatting van de mens.

Atheïsme is niet meer dan dezelfde houding die de schrijver heeft ten opzichte van allah, zeus, wodan en alle andere goden waarin mensen geloven en geloofd hebben. Het is zelfs niet meer dan het ‘ontkennen’ van het bestaan van elfjes, kabouters en centaurs. Hij neemt ook niet aan dat die bestaan, en wel om dezelfde reden als ik zijn god niet aanneem als feit: Er is geen bewijs van. Er is echter één verschil tussen de schrijver en ik. Ik stel dat een oud boek nooit bewijs is. Hij stelt dat alleen zijn oude boek bewijs is en al die andere boeken van al die andere goden niet. Met die kennis weet men dat atheïsme geen geloof is en zeker niet in de futiliteit van welk leven dan ook. Alles is van waarde. De waarde van een object of een individu wordt niet ontleent aan de veronderstelde maker, zoals men dat doet bij een tasje van Louis Vuitton. De waarde van een dier is niet minder dan van een mens, zoals zijn god aan adam mededeelt in het ‘eerste hoofdstuk’ van zijn geliefde boek.

Rationeel gezien kan een atheïst dus alleen atheïst zijn als deze God wil ontkennen. Want als deze het niet doet dan is de persoon agnost. Het woord is afgeleid van het Griekse gnosis (weten) met het voorvoegsel a (niet). Letterlijk is dus een agnost “iemand die (het) niet weet”, die dus niet weet of er een God is.

Ik hoop te hebben aangegeven dat er niets rationeels is aan deze veronderstelling aangaande de atheïst. Ik kan bepaalde goden ontkennen op basis van de plausibiliteit van hun eigenschappen. Zeker als deze de wetenschap direct tegenspreken. Bovendien zie ik niet in wat de meerwaarde is om het atheïsme te proberen te invalideren door te stellen dat het agnosticisme een meer houdbare stelling is. Het agnosticisme is in beginsel verre van houdbaar omdat het niets te maken heeft met zijn god, maar ook met alle andere mogelijkheden van goden die bestaan. Nogmaals en wellicht ten overvloede: Jahweh kan niet bestaan, want zijn eigenschappen komen niet overeen met de werkelijkheid. Als je stelt dat de schepping niet letterlijk gelezen dient te worden, en de zondvloed ook niet en dat eigenlijk de zondeval dus ook bijzonder onlogisch is, dan is de vraag gerechtigd of we het überhaupt nog wel over jahweh hebben.

Daarnaast is de uitleg van de vertaling van het woord a-theïst natuurlijk een schande. Als een ‘a-gnost’ iemand is die niet weet, dan is een ‘a-theïst’ een niet-theïst. Maar omdat de beste man, zoals eerder beschreven, geen idee heeft van het verschil tussen een deïst en een theïst, kan hij niet anders dan concluderen dat een ‘a-theïst’ het bestaan van god ontkent.

Het is beter te weten wat je niet weet dan helemaal niets te weten. Dit omdat het bewustzijn iets niet te weten, de beste uitgangspositie is om dingen te weten te komen.

Toch heeft hij hier gelijk zonder dat hij het weet. Hij heeft namelijk niet alleen bewezen dat mensen die stellen dat alle godsbeelden onjuist zijn niet correct zijn in hun veronderstelling, maar ook dat mensen die het tegenovergestelde doen onjuiste conclusies trekken. En dit komt uit de mond van een christen. Zijn conclusie stelt eigenlijk dat het ontkennen van het bestaan van god en het geloven in het bestaan van god beiden incorrect zijn. De conclusie dat de agnost de enige juiste houding heeft is echter incorrect. Als de waarheid onbekend is, wil dat niet zeggen dat de ‘voors en tegens’ een evengrote plausibiliteit hebben. Daarom is de agnost degene die ernaast zit en de atheïst de enige die werkelijk volgens het credo leeft dat de schrijver hier als conclusie poneert. Ik weet immers niet of er een god bestaat of niet. Ik ga er niet van uit, maar ik sta open voor bewijs. Te stellen dat zijn god echter evenveel kans heeft te bestaan als geen god is complete onzin. We weten immers al dat zijn god de aarde niet geschapen heeft zoals zijn boek vermeldt.

Tot slot wil ik de schrijver, en ook u, meegeven dat weten niet hetzelfde is als geloven. Ik ben atheïst omdat ik geloven een onnodige toevoeging vind op het pad naar weten. Geloof is, ook al zou er een god bestaan, onverstandig en onnodig. Dat is het enige dat correct is aan het agnostische standpunt. Als het gaat om het bestaan van welke god dan ook, ligt de waarheid immers niet in het midden. Hij bestaat, of hij bestaat niet. En voor theologen die dit een categoriefout vinden: Er is een god, of hij is er niet. Hoe je ‘zijn’ ook definiëren wilt. Het zoeken naar bewijs is het enige dat we kunnen doen terwijl we in afwachting daarvan simpelweg moeten concluderen wat de atheïst concludeert ten opzichte van god zoals de a-kabouterist concludeert ten opzichte van kabouters. Tenzij de schrijver het ook redelijk acht om agnostisch te staan tegenover het bestaan van kabouters, in welk geval geen enkele vorm van logica deze man zou kunnen overtuigen.

Anja heeft een ongezonde voorkeur voor het conflict tussen Israël en Palestina, waarbij zij niet geheel ontoevallig altijd partij trekt voor de laatste. Ondanks het feit dat ik beiden volkeren een verzameling imbecielen vind en het derhalve tenminste voor de helft met haar eens ben, bevalt mij haar persoonlijke drijfveer inzake dit touwtje trekken geenszins. Het doet afbreuk aan de integriteit van een persoon. Bovendien doet Anja net alsof dit louter een politiek probleem is, terwijl we denk ik allemaal wel beter weten.

Maar daar gaat het vandaag niet over. Het gaat wel over een ander schrijfsel van Anja’s hand dat getiteld is ‘Dagboek 17 December 2007‘. En de opening is al veelbelovend:

Weinig opwindends in de Volkskrant.
Over Van Krimpen. De museumdirecteur die de Iraanse foto’s niet in zijn museum wilde en vervolgens uitgemaakt werd voor laf NSB hondje. Wat ik al zei: je kunt het met zijn keuze, die hij heeft op grond van dezelfde vrijheid van meningsuiting als de Iraanse kunstenares oneens zijn, laf is hij niet.

“Lief dagboek (en alle mensen die dit toevallig lezen). Vandaag heb ik de Volkskrant gelezen en die vreselijke mensen zijn nog steeds bezig met het demoniseren van die directeur van dat museum. Ondanks dat ik een dienaar ben van de staat, doe ik eigenlijk liever geen uitspraken die haar wetten en zeggenschap mij zouden opdragen. Per slot van rekening wil ik als links discussiediertje niet te veel opvallen en we moeten niet vergeten dat het moslim-electoraat in de rij staat voor een linkse partij die haar belangen behartigt. De SP zit in de goede hoek! Daarom doe ik gewoon net alsof deze directeur ook gebruik maakt van zijn vrijheid van meningsuiting. Wat een slimmerd ben ik, vind je ook niet, lief dagboek?”

Nee Anja, je bent een onnozel typetje. Vrijheid van meningsuiting geldt voor ieder individu. Maar om als directeur van een museum kunst te weigeren vanwege je persoonlijke mening, is een schande en bovendien belangenverstrengeling. Musea zijn er om kunst te tonen aan het publiek. Ter lering en vermaak, maar vooral ter lering. Niet om een politiek-religieus platform te zijn voor het maken van persoonlijke statements. De vrijheid van meningsuiting en de ‘vrijheid van kunst’ wordt bijzonder ingeperkt wanneer iedere directeur louter werkjes ophangt die hem en zijn naaste familie behagen. Je stelling dat vrijheid van meningsuiting derhalve een oneindige regressie van ontkenning op ontkenning mag zijn, deugt niet en is zelfs een kinderachtig en armzalig argument. We weten allemaal waar het om draait en jij ontwijkt de discussie door je daar niet over uit te laten en het louter te gooien op “ach, ieder heeft zijn persoonlijke voorkeur. Dat mag in dit fantaaaaastische land.” Dat Anja deze truc vaker uithaalt, zullen we later nogmaals zien als ze rept over de richtlijn van het KNMG van vandaag. Maar voor we daar komen, heeft Anja nog enkele diepe inzichten voor ons aangaande het onderzoek over geestesziekten onder de ‘allochtone’ bevolking.

Over de schizofrenie en de ‘allochtonen’. Meer onderzoek. De stelling dat sociale factoren een grote rol spelen wordt bevestigd. Want het blijkt ook nog uit te maken of allochtonen in wijken wonen waar ze in de minderheid zijn, en waar ze dus meer kans hebben op negatieve confronatie en discriminatie – en dus meer kans hebben op de ontwikkeling van schizfrenie, of dat ze in een wijk wonen waarin ze in de meerderheid zijn, zich veiliger voelen, meer gesteund door hun eigen netwerk en in verhouding een betere geestelijke gezondheid hebben.

Laat ik voorop stellen dat ik jeuk krijg van mensen die weigeren volzinnen te gebruiken. Stenografisch aandoende oneliners die uit twee of meer woorden bestaan terwijl er eigenlijk een volledige zin zou moeten staan zijn wat mij betreft een teken van luiheid en desinteresse. Evenals het afraffelen van termen als ‘confronatie’ en ‘schizfrenie’. Als Anja rept over ‘meer onderzoek [punt]‘, dan lees ik er een grote ‘gaap’ achteraan. Los van deze persoonlijke voorkeur voor het gebruik van de Nederlandse taal als doeltreffend instrument der communicatie erger ik me werkelijk dood aan de conclusies die deze dame pretendeert te mogen trekken uit de genoemde onderzoeken. Want Anja weet al wat de onderzoekers nog moeten vaststellen door ‘meer onderzoek’. Schizofrenie, zo stelt ze, is het gevolg van het niet veilig voelen, het gebrek aan steun van een eigen netwerk of zoiets simpels als in een wijk wonen waar ‘je’ in de meerderheid bent. Over welke meerderheid hebben we het precies, Anja? Een religieuze meerderheid, een sociale meerderheid of zou het één en ander misschien bijzonder veel met elkaar te maken hebben? Zou religie misschien voorkomen dat je je aan kunt passen aan de sociale samenhang in een land? Zouden regeltjes zoals die van het KNMG wellicht bijdragen aan dergelijke sociale (lees: religieuze) segregatie? Maar Anja heeft er geen boodschap aan. Als een ware gelovige van de socialistische ideologie heeft zij haar conclusies al klaar liggen. Bewijs zoek je immers alleen als het je eigen mening ondersteunt. Het lijkt wel een religie.

Heren psychiaters, stopt de persen. Wetenschappers, stopt het onderzoek! Het orakel van de SP heeft gesproken. Wellicht kan ze nog even de moeite doen om in een volgende oneliner een formule voor een synthetische drug de wereld in te slingeren, zodat we deze kansarme jongeren direct kunnen genezen zonder dat ze al te veel moeite hoeven te doen om ZICHZELF SIMPELWEG AAN TE PASSEN. Want dit mag wellicht een resultaat zijn van het onderzoek, hiermee is het nog geenszins gerechtvaardigd. Ik zou me zo kunnen voorstellen dat hun eigen handelen voornamelijk debet is aan hun afzondering in de maatschappij op zijn breedst. Tenzij ze van jongs af aan al niet werken en de wijk niet uitkomen. Maar dat zou mijn ‘rare vooroordelen’ alleen maar bevestigen. Tot slot wil ik u de conclusie van het onderzoek niet onthouden, zoals Anja dat wel doet:

Eerder werd aangenomen dat inteelt onder allochtonen een oorzaak zou zijn voor psychiatrische problemen. Veling zegt dat dit onderzoek die suggestie niet weerspreekt, maar aantoont dat meer factoren meespelen.

Anja vervolgt haar suffe dagboeknotitie van vandaag:

De ophef over islamitische vrouwen die behandeld wilden worden door een vrouwelijke arts mag weg. Het KNMG vindt dat een patient in principe de keuze heeft, en de voorkeur mag geven aan een vrouwelijke arts. Alleen in noodgevallen, bijvoorbeeld bij een spoedbevalling, kan een arts tegen de wil van een patient in in moeten grijpen. [] En ook Khadija Arib heeft bedenkingen: ‘we moeten geen concessies doen aan religieuze bewegingen die allemaal nieuwe eisen stellen’. Met dat laatste ben ik het eens, al zijn er vragen waar je gewoon aan kan voldoen omdat ze niets afhalen van de rechten van anderen. Dat je bijvoorbeeld ergens met alleen vrouwen kunt zwemmen vind ik net zo gerechtvaardigd als dat ik op woensdagmiddag naar de vrouwensauna kan. [] En de vrije artsenkeuze is helemaal geen nieuw thema, dertig jaar geleden hadden we het in de vrouwenbeweging al over het recht om bij ‘vrouwenzaken’ als bevalligen en daaromheen de voorkeur te mogen hebben voor een vrouwelijke arts.

Hierop kan ik niet meer zeggen dan dat Anja een karikatuur van het probleem maakt door gunstige bij-effecten te verlichten en wederom de nadelige effecten niet te benoemen. Het punt is namelijk, zo heb ik ook gemeld in een commentaar op haar blog, dat men vanwege een religieuze ‘norm’ zich wil beroepen op een uitzonderingspositie. Dat die toevallig overeenkomt met een -overigens hele andere- situatie die prima te beargumenteren is, is bijzaak. We hebben het hier immers niet over vrouwenzaken. Dit geldt vanuit islamitisch perspectief al voor het geven van een injectie!

Tot dit doel stelde ik haar de vraag hoe zij tegenover racisten staat die niet behandeld willen worden door een ‘neger’ of een jood? Daar zijn namelijk even weinig argumenten voor als een religieus standpunt en daar ontbreekt de toevallig associatie met een gunstig bij-effect wel. Waarbij ik toevoegde dat indien zij daadwerkelijk wil volhouden dat iemands vrijheid pas beperkt dient te worden als deze schadelijk zou zijn voor de vrijheid van anderen, dat zij dan rustig kan gaan slapen; die joodse dokter heeft vast genoeg patiënten die wel door hem behandeld willen worden. Mede door toedoen van haar partij barst het in dit land namelijk van de wachtlijsten.

Een opmerking die zij zonder twijfel zal beantwoorden met een variatie op: “Maar racisme is strafbaar.” Zonder zich af te vragen hoe dat toch ooit zo gekomen is. Want zo is Anja. Sommige dingen zijn immers evident: Strafbare zaken mogen niet en alles dat niet strafbaar is, is een kwestie van vrijheid van meningsuiting in oneindige regressie. De wet staat immers al vast en we hoeven deze niet meer te evalueren aan de hand van praktijkvoorbeelden. Laat staan dat er nu mannen zijn die achtergesteld worden omdat ze mensen in nood willen helpen en er in een vaag geloof de opvatting heerst dat mannen op seks beluste monsters zijn en vrouwen ze niet mogen uitdagen. Het zijn maar mannen, ze hebben nog genoeg keuzes, toch?

Een denkwijze die volgens Anja ‘prima’ aansluit bij de motieven van de door haar genoemde ‘vrouwenbewegingen van dertig jaar geleden’. We hadden het lef moeten hebben dit tegen hen te zeggen of ze voor te stellen dat vrouwen bepaalde mannen niet mogen helpen vanuit religieuze overwegingen. Het land zou nog kleiner geweest zijn dan het al was toen men ‘baas in eigen buik’ scandeerde tegen de religieuze norm dat abortus een zonde was. Schaam jezelf, Anja. Je maakt een lachertje van hun erfgoed en helpt mee met het afbreken van hun nalatenschap.

Als zij niet gevochten hadden voor de emancipatie van vrouwen, juist tegen het religieus dogmatische juk, dan zou jij nog immer bungelen aan de hoogste boom vanwege dit soort foto’s uit je jonge jaren* (die mijn netvliezen overigens bijzonder beledigend vonden). Maar nu beargumenteer je van het pluche van je Eerste Kamer-zeteltje liever het onderdrukken van de vrouw. Want daar spreken we over. Het is geen voorrecht dat de moslims bevechten. Het is een restrictie. Een religieuze restrictie die louter voor vrouwen geldt. Hetzelfde soort onderdrukking als waar die bewegingen van dertig jaar geleden mede een einde aan hebben gemaakt.

*) Met dank aan blasfemist

Ik denk niet dat het een denkfout is in mijn uitwerking van de vrijheid van meningsuiting. Inderdaad redelijkheid is een reden om die vrijheid te beperken; dat had ik wel apart mogen en moeten noemen. Die andere aspecten spelen net zo goed een rol; ze zijn wellicht banaal en daarom doet mijn uitwerking wat karikaturaal aan. Punt is echter dat redelijkheid, net als alle andere aspecten die ik noem, per definitie subjectief is. Het is subjectief omdat iedereen vanuit zijn eigen culturele en ideologische overtuigingen daar anders over zal oordelen. Subjectief ook omdat het onderhevig is aan machtsverhoudingen. De vraag is immers ook: wie bepaalt wat redelijk is. Dat is meestal de dominante partij in een groep of samenleving. Mensen die daar later bijkomen (migranten dus bijvoorbeeld, maar ook jongeren) hebben wellicht een ander idee bijvoorbeeld over de vraag of het redelijkheid is om porno aan restricties te onderwerpen vanwege wat Eric aanhaalt als de seksualisering van de jeugdigen.

Maar spreekt men dan nog van redelijkheid? Maakt hij niet gebruik van equivocatie als hij ‘de subjectieve mening van de meerderheid’ gelijkstelt aan ‘datgene dat billijk geacht mag worden volgens de rede’? Om te stellen dat dat wat redelijk is, gedicteerd wordt door bijvoorbeeld de meerderheid in de samenleving is in mijn optiek wederom het schetsen van een karikatuur. Natuurlijk heeft hij gelijk dat dit in de praktijk het geval is, maar daar zit hem nu juist het probleem! Door te accepteren dat redelijkheid ‘per definitie’ subjectief is, geef je ieder een vrijbrief zijn persoonlijke denkwijze -én religieus oordeel- als redelijk oordeel te mogen presenteren en derhalve als bezwaar tegen het uitoefenen van de vrijheid van meningsuiting van een ander (die plots dezelfde rechten heeft).

Martijn zal het denk ik met me eens zijn als ik concludeer dat niet iedere mening redelijk is. En ik denk dat hij het met me eens zal zijn dat er wel degelijk algemene redeneringen zijn te volgen die ons een duidelijk antwoord kunnen geven op de vraag wat het redelijkheidsgehalte van een mening is en of men derhalve de vrijheid van een ander daarmee mag inperken. Als ik zijn ‘redelijkheidsbeginsel’ mag volgen, dan zou ik mogen stellen dat het naar zijn idee volkomen redelijk is om een lerares op te sluiten omdat zij een teddybeertje de naam van een profeet van de islam gaf. Simpelweg omdat de meerderheid van de bevolking van dit land dit zou vinden. Ik wil niet vervallen in een hersenloze reductio ad Hitlerum, maar de gevolgen van deze denkwijze kan men raden. En als men deze niet kan raden, hoeft men slechts de krant te lezen.

De denkfout die Martijn maakt -ik zal hem niet langer kapitaal noemen- is dat de heersende opinie geenszins als indicatie genomen mag worden voor datgene dat redelijk geacht mag worden. Het feit dat hier in de praktijk wel sprake van is, is juist mijn punt van bezwaar. Heiligschennis, om terug te keren naar het onderwerp, bestaat alleen bij gratie van niet-redelijke argumenten. Oftewel; heiligschennis is bij uitstek van toepassing op de mensen die hetgeen ze schenden niet heilig achten. Omdat de veronderstelde heiligheid geenszins redelijk beargumenteerbaar is.

Heiligschennis betekent een aantasting van datgene wat men heilig (onaantastbaar) acht. Eric reserveert dat duidelijk voor religie en met recht want daar komt de term natuurlijk vandaan. Maar dat wil niet zeggen dat er daarbuiten geen heiligschennis kan plaatsvinden. Als men de vrijheid van meningsuiting onaantastbaar acht en die wordt door anderen toch aangetast, dan kun je naar mijn mening voor die eerste rustig spreken van heiligschennis. Heiligschennis levert meestal nogal felle reacties op en dat is hier ook gebeurt door bijvoorbeeld de directeur dood te wensen zoals Robert Engel op zijn weblog doet.

Deze manier van redeneren doet mij denken aan de gemiddelde religieuze argumentatie: “Als de natuur wetten heeft, dan MOET er een wetgever zijn. Deze wetgever is god. God bestaat. Q.E.D.” Ook hier pleegt Martijn een equivocatie. Ik reserveer heiligschennis voor religie omdat de vrijheid van meningsuiting geenszins heilig kan zijn in dezelfde betekenis als binnen een religie. Wetten mogen wellicht in naam heilig genoemd worden (alhoewel, wanneer heeft u dat voor het laatst gehoord?), maar feitelijk is er nogal een verschil tussen de heiligheid van een wet en de heiligheid van een onderdeel van een religie. Het schenden van heilige zaken noemen ‘seculieren’ simpelweg een overtreding en geen heiligschennis. En dit is niet zonder reden: Wij achten de vrijheid van meningsuiting niet onaantastbaar en daar was Martijn het eerder nog mee eens. Ik kan derhalve niets anders constateren dan een tegenspraak. De vrijheid van meningsuiting is niet absoluut en derhalve mag zij ‘geschonden’ worden, mits daar goede reden voor is. Dit in tegenstelling tot de uitwassen van de zoveelste religie; dat wat heilig is, mag niet geschonden worden. De oorzaak hiervan ligt in het feit dat er binnen religie een superieure autoriteit buiten de mens is, die de mens de wet voorschrijft bij gratie van het feit dat hij/zij/het de schepper is van het al. Deze wetten zijn niet des mens, maar om zonder enige tegenspraak uitgevoerd te worden. Met de goddelijke wetgever kan en mag men niet in discussie. Heiligheid is geenszins gelijk aan onaantastbaarheid. Net zo min als heiligschennis ook maar vergeleken mag worden met het aanscherpen van wetgeving.

Eric heeft deels gelijk met zijn opvatting dat religie een persoonlijke relatie is met het transcendente; iets dat niet toetsbaar is. Maar religie is natuurlijk nog veel meer als we de mensen erbij nemen (en als antropoloog kan ik moeilijk anders). Dan gaat het ook om instituties, om hiërarchieën en machtsstructuren en wel degelijk ook om groepen mensen.

Absoluut. Maar dat rechtvaardigt geenszins de opvatting dat religie meer is dan een onbeargumenteerbare en persoonlijke mening.

Terughoudendheid is, net als redelijkheid, niet meer of minder dan de afweging of en hoe je een bepaalde boodschap naar buiten brengt. Het kan leiden tot (zelf-)censuur, maar is niet noodzakelijkerwijze hetzelfde. Je kunt immers besluiten dezelfde boodschap naar buiten te brengen, maar op een terughoudende manier waarbij de redelijkheidsafweging onder meer is dat je niet de groep wil aanspreken met wie je geen probleem hebt (dus niet generaliseren bijvoorbeeld).

Mijn opmerking: “Terughoudendheid is derhalve een eufemisme voor censuur”, was dan ook louter bedoeld in de context van de museumdirecteur die terughoudend was en derhalve zichzelf en anderen censureerde. Daarnaast wil ik opmerken dat ook hier bijzonder belangrijk is dat we beseffen wie we niet willen aanspreken en waarom. Ik denk dat we begrijpen dat het bijzonder ongepast is om te besluiten geen Joodse kunst op te hangen in een museum omdat ze de moordenaars zijn van jezus christus. Ik denk ook dat het duidelijk is dat het ongepast is om te besluiten geen schilderijen met negers erop op te hangen in een museum, omdat we de ‘neger-hatende’ medemens wel eens op de teentjes zouden kunnen trappen. De conclusie mag duidelijk zijn: ALS je besluit om rekening te houden met (lees: te zwichten voor het geklaag van) moslims door de ‘scherpe kantjes’ achterwege te houden op basis van hun persoonlijke en onbeargumenteerbare levensovertuiging, dan heb je zojuist de eerste stap gezet op een hellend vlak zonder stijgingspercentage. Om nog te zwijgen van het feit dat het tonen van deze kunst geen inbreuk zou zijn geweest op de vrijheid van meningsuiting van de ‘gekwetste moslims’, maar het niet tonen wel degelijk een inbreuk is op de vrijheid van meningsuiting van de kunstenares. En van ieder ander die deze vrijheid voorstaat.

Niet-religieuze (of atheistische/seculiere) argumenten zijn ook maar deels beargumenteerbaar. Iemands culturele, sociale en politieke achtergrond speelt altijd een rol. Zo zijn we vaak blind voor de wijze waarop het christendom nog steeds in het publieke domein flinke voet aan de grond heeft door middel van symbolen, kleding enzovoorts en zien we juist die elementen die we als nieuw of vreemd ervaren. Daarbij leidt het verbannen van religieuze argumenten uit het publieke domein ook tot het aantasten van de vrijheid van meningsuiting van de ander.

Alles is maar deels beargumenteerbaar. Maar dat is geen reden om alles dat niet-beargumenteerbaar is dezelfde waarde toe te kennen. Als dat zo zou zijn, dan zou deze hele discussie bij voorbaat nutteloos zijn geweest omdat we beiden (on)gelijk gehad zouden hebben. Natuurlijk spelen achtergronden een rol in de inrichting van iemands leven. Ik zou een rund zijn als ik dat zou ontkennen. Het is echter volledig bezijden het punt om als argument aan te dragen dat het christendom nog steeds flinke voet aan de grond heeft, want dat is nu exact waar ik tegen ageer!

Het is onterecht dat zij zo prominent aanwezig is in het publieke domein. Het verbannen van de symbolen van religie uit het publieke domein zorgt er geenszins voor dat iemand wordt aangetast in de vrijheid van meningsuiting. Religie is een persoonlijke aangelegenheid. Geen publieke; het besluit tot het accepteren van de verklaringen van een religie (en de kerk) is van persoonlijke aard. Een besluit dat geen redelijke argumentatie kent en derhalve niet van toepassing geacht mag worden te zijn op mensen zoals ik, die wel op basis van redenering hun besluiten nemen. Derhalve word ik door de stevige voet van het christendom nog immer beperkt in mijn dagelijks leven. Ik mag mijzelf niet vermoorden als ik ziek ben, ik mag niet uitslapen als ik naast een kerk woon, ik ben gedwongen nog steeds te betalen met een twee-euro munt met de tekst “god zij met ons” op de zijkant, en ga zo maar door! Het zijn niet de atheïsten die hun leefwijze opdringen aan de gelovigen, want atheïsten hebben geen levensovertuiging zoals gelovigen die hebben. Het is andersom. Een maatschappij waar ieder werkelijk vrij is zijn mening te uiten, is een maatschappij die uitingen van meningen die niet gedeeld worden terugdringt tot de persoonlijke sfeer. Daar heeft niemand er last van. Religie is als naaktlopen. Ik heb er geen bezwaar tegen, zolang je het maar in je eigen huis doet, bij voorkeur met de gordijnen dicht. Of in een bos ver van de bewoonde wereld. Dat mag ook.

Door grof en provocerend te zijn speel je in op de sentimenten die leven in de grote groep terwijl dat lang niet altijd nuttig, integendeels zelfs ineffectief kan zijn. Je zorgt er namelijk voor dat politieke entrepeneurs hun kans schoon zien om hun gehele achterban te mobiliseren en de discussie ergens anders heen te leiden dan waar die oorspronkelijk over ging. Wanneer je preciezer bent, zorgvuldiger en tactischer is die mogelijkheid veel minder sterk omdat niet iedereen zich aangevallen voelt en dus ook niet de noodzaak voelt om in het geweer te komen.

Maar dit is wederom de kern van het probleem, Martijn. Er zijn zoveel geloven als er mensen zijn. Dat wat de ene als bijzonder redelijk ervaart is voor de ander een grove belediging. Het is natuurlijk eenvoudig om te stellen dat we allemaal weten dat moslims gaan koken als je mohammed wilt afbeelden en dat SGP jongeren boos worden van Madonna aan een kruis. Maar waar houdt het op? En waarom zouden wij onszelf tactisch moeten uitlaten over zaken die simpelweg onwaar zijn? Als je als moslim gelooft dat mohammed op een gevleugeld paard rondgevlogen heeft, dan neem je jezelf gewoonweg in de maling. Dan ben je niet verstandig bezig en zelfs een beetje dom. Als je wilt volhouden dat de vrouw uit de rib van Adam geschapen is, dan WIL je gewoonweg niet meewerken.

Natuurlijk zijn er de mensen die het allemaal zo nauw niet nemen, maar dat zijn bij uitstek de mensen die je niet hoort klagen. Waar het om draait is dat het defect niet bij degene ligt die zegt waar het op staat, maar bij degene die meent persoonlijk beledigd te worden door deze mening. Als je wilt beargumenteren dat we tactisch moeten zijn, dan beargumenteer je dat deze mensen hun lange teentjes moeten houden en dat ieder die langs de religieuze massa loopt, moet sluipen teneinde er niet op te gaan staan. Maar dan wel sluipen in het donker, want hoe weet je in godsnaam wat wel en niet beledigend is? De waarheid voor de één is een belediging voor de ander.

En Martijn zegt: “laten we dan maar de waarheid niet direct spreken, maar haar inpakken in madeliefjes”. Nu begrijp ik dat religieuzen makkelijk in het ootje te nemen zijn, maar het is beneden mijn stand om te liegen en mee te werken aan een leugen. Het is niet ‘ons’ probleem, het is ‘hun’ probleem. En het oplossen van een probleem begint bij (h)erkenning van de persoon die het heeft. Zo ver zijn we nog lang niet en tentoonstellingen zoals die van deze kunstenares zouden daar bij uitstek het middel voor zijn als er niet zulke lafbekken waren als de directeur van het Haagse museum. Zijn ‘terughoudendheid’ werkt de genezing tegen en maakt het alleen maar erger. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

En nogmaals, het verbannen van religieuze argumenten is ook een inperking van de vrijheid van meningsuiting. Het gaat dan ook vooral om de positie van religie in de publieke ruimte en een poging van, in dit geval moslims, het gebruik van religieuze symbolen te monopoliseren (wat naar mijn mening een achterhoede gevecht is).

Het verbannen van religieuze argumenten is hetzelfde als het verbannen van het argument dat je kindertjes van een flat mag gooien omdat je geloof in elfjes je daartoe noopt. Religieuze argumenten bestaan niet en hoeven derhalve niet gehoord te worden. Religie is geen argument, maar een mening over hoe de wereld in elkaar steekt. Een bijzonder slecht onderbouwde, onbenullige, met de feiten conflicterende en voornamelijk persoonlijke mening. En dergelijke meningen hoeven niet gewogen te worden zoals redelijke argumenten. Ze voldoen niet aan het criterium.

Als je wilt stellen dat er met dergelijke meningen rekening gehouden moet worden, dan stel je feitelijk dat het redelijke argument geen waarde meer heeft. Waarom zou je dan nog nadenken en redeneren? Waarom zou je nog een commentaar schrijven op een stuk van derden of een artikel? Simpelweg roepen dat iets je mening is zonder deze te beargumenteren is toch voldoende? Eén persoonlijke en intieme goddelijke openbaring in het diepst van de nacht en je vrijheid van religie -en de inperking van de vrijheid van meningsuiting van een ander- is gegarandeerd.

De vrijheid van meningsuiting is niet absoluut: er zijn beperkingen voor wat betreft porno bijvoorbeeld en ook moord op mensen die onwelgevallige uitlatingen doen valt niet onder de vrijheid van meningsuiting. Vrijheid van meningsuiting, zo laat ook het voorbeeld van de directeur van het Gemeentemuseum zien, wordt deels uitgeoefend door zelfcensuur. Niet alleen door wetgeving, maar ook door commerciële belangen, politieke belangen enzovoorts. Kranten, politici maken voortdurend afwegingen van wat wel en niet de publieke ruimte ingeslingerd moet worden waarbij men anticipeert op de reactie van het publiek, kijk- luister- en leescijfers en hits en de gevoeligheden in het publiek.

Martijn heeft gelijk en ik ben het bijzonder met hem eens als hij stelt dat vrijheid van meningsuiting niet absoluut is. Ik wil er op wijzen dat ik dan ook nergens in mijn eerdere betoog deze term gebruikt heb. Precies vanwege deze reden. Daarnaast wil ik toch er op wijzen dat martijn een karikatuur maakt van deze vrijheid van meningsuiting. De reden dat deze immers niet absoluut is, is omdat er redelijkheid ten grondslag dient te liggen aan het beroep erop. Zijn voorbeelden geven daarom ook exact aan waar de schoen wringt. Te stellen dat porno niet onder dit recht valt is nogal vaag; gaat het om het uitzenden in het publieke domein, dan zou ik willen zeggen dat dat is omdat de seksualisering van jeugdigen een belangrijk argument is om de vrijheid van meningsuiting in te perken. Ook de moord die martijn als klein voorbeeld stelt lijkt mij duidelijk geen goed voorbeeld. De beschikking over het leven van iemand anders kan nooit onder de vrijheid van meningsuiting vallen; je berooft namelijk een ander van een groot goed. Zo niet het grootste.

Thuis mag iedereen zeggen wat hij of zij wil, maar zodra je je in het publieke domein wil begeven kun je tot de ontdekking komen dat dat wat je wil zeggen niet acceptabel is, commercieel niet interessant genoeg is, gewoon dom is of te weinig rekening houdt met de sentimenten die leven. Dit laatste heeft mede betrekking op heiligschennis.

En ook hier begaat martijn een kapitale fout. Heiligschennis heeft in eerste instantie niets te maken met sentimenten die leven in de samenleving. Het zijn sentimenten die voortkomen uit een religie. Een religie is inherent onbewijsbaar en kent geen enkele grond waarop men een zinnig argument kan leveren de vrijheid van een ander in te perken. Daarnaast is religie persoonsgebonden. Het beschrijft een persoonlijke relatie met een godheid. Een persoonlijke relatie die wederom niet toetsbaar is en derhalve niet gedragen hoeft te worden door derden. Er is derhalve geen enkele geldige grond om te concluderen dat heiligschennis een kwestie zou zijn van sentimenten waar rekening mee gehouden kan worden of aan de hand waarvan de vrijheid van meningsuiting ingeperkt mag worden.

Terughoudendheid is niet hetzelfde als censuur, terughoudendheid betekent met respect, innemendheid en gevoel je boodschap proberen te overbrengen. De botheid of zelfs hysterie waarmee deze heel zaak weer eens gepaard gaat, is nutteloos en versluiert ook waar het hier echt om gaat: zeggenschap over religieuze symbolen, de positie van religieuze symbolen in de publieke ruimte. Daarbij is er geen wij-zij tegenstelling tussen moslims en niet-moslims, maar hoogstens tussen religieus geinspireerde mensen en seculiere of atheïstische mensen. En de discussie ging toch eigenlijk over religie (islam) en homosexualiteit, dat waren we bijna vergeten…

Terughoudendheid is derhalve een eufemisme voor censuur. Er kan geen sprake zijn voor respect voor een ideologie of religie die drijft op het sentiment andersdenkenden van hun vrijheid van meningsuiting te beroven. Er zijn geen zinnige argumenten die gelden voor ieder. Er zijn slechts argumenten voor religieuzen. En deze argumenten zijn niet beargumenteerbaar. Daarom hoort deze discussie niet thuis in het publieke domein. In zekere zin ben ik het eens met de laatste conclusie. Het is inderdaad een tegenstelling tussen atheïsten en religieuzen. Maar atheïsten zijn niet-moslims, net zoals christenen niet-moslims zijn. De reden dat martijn kan concluderen dat het inderdaad niet de christenen zijn die ageren tegen dergelijke zaken is omdat ze van dezelfde mechanismen gebruik maken om hun eigen religie onder het voetlicht te krijgen. Ze zijn begaan met het sentiment van het eisen van respect voor zaken die niet beargumenteerbaar zijn en om die reden dus geen publiek nut kunnen dienen.

We zijn dus niet vergeten dat de discussie draait om islam en homoseksualiteit. We zijn tot het inzicht gekomen dat gelovigen in het algemeen er graag een andere discussie van maken om maar niet tot de kern van hun problematiek te komen. Een problematiek die zich laat kenmerken door het proberen tot zwijgen te dwingen van derden onder het mom van respect. En dat zul je een atheïst inderdaad nooit zien doen. Een atheïst drijft op vrijheid van meningsuiting. Dat is namelijk de enige manier om tot discussie te komen. De hoognodige discussie die tot inzicht en kennis leidt. Gelovigen hebben daar geen behoefte aan. Hun god voorziet hen in de illusie van kennis. En daar mag geen discussie over zijn.