Whatever else may be wrong with our world, it remains a fact that some of the most terrifying instances of human conflict and stupidity would be unthinkable without religion. And the other ideologies that inspire people to behave like monsters—Stalinism, fascism, etc.—are dangerous precisely because they so resemble religions. Sacrifice for the Dear Leader, however secular, is an act of cultic conformity and worship. Whenever human obsession is channeled in these ways, we can see the ancient framework upon which every religion was built. In our ignorance, fear, and craving for order, we created the gods. And ignorance, fear, and craving keep them with us.

What defenders of religion cannot say is that anyone has ever gone berserk, or that a society ever failed, because people became too reasonable, intellectually honest, or unwilling to be duped by the dogmatism of their neighbors. This skeptical attitude, born of equal parts care and curiosity, is all that “atheists” recommend—and it is typical of nearly every intellectual pursuit apart from theology. Only on the subject of God can smart people still imagine that they reap the fruits of human intelligence even as they plow them under.

Sam Harris on 9/11; http://www.samharris.org/blog/item/september-11-2011/

Mocht je het complete debat) willen zien waar deze informatie uit voortkomt, bekijk dan het eerste deel van de lezing over of historici kunnen bewijzen dat Jezus opstond uit de dood, het kernargument voor een geloof in het christendom. Het antwoord weet je al, maar de informatie is interessant, helaas wordt er niet kritisch gedebatteerd over of Jezus nou wel bestond of niet, wat de vraag of hij herrees uit de dood nogal zinloos zou maken.

Hier een playlist van alle delen van het debat. Thanks David!

“If there wasn’t a Nazareth, and Bethlehem was not inhabited when Jesus was supposed to be born there, Jesus of Nazareth couldn’t have existed. Jesus of “something-or-other” could’ve theoretically existed, but there is no reason to believe that, because the scripture itself is purely political and tendentious.”

Geloof me, deze video is het waard om even te bekijken. Niet alleen voor de religieuze kneuzen die de ironie van hun huilerige slachtofferrol simpelweg niet kunnen bevatten, maar ook voor de paar gelovigen en Humanisten die opkomen voor universele rechten en rechtvaardigheid.

Ongelofelijk.

Het christelijke geloof laat zich kort omschrijven als: “het geloof dat een kosmische joodse zombie, die overigens zijn eigen vader was, jou voor altijd kan laten leven als je zijn vlees eet en zijn bloed drinkt, hem via telepathie verteld dat je hem accepteert als jouw absolute meester, zodat hij een anders eeuwige zonde van je ziel kan nemen, een zonde die daar was gekomen omdat een vrouw, gemaakt uit een rib, door een pratende slang was overtuigd een appel te eten van een magische boom.”

Het simpele feit dat we bijbelse verhalen niet door onze ouders hebben horen herroepen als kind, zoals wel het geval was bij de tandenfee, sinterklaas, kerstman en paashaas, zorgt ervoor dat sommige mensen ze na hun jeugd nog steeds voor waar aannemen en er de meest immorele consequenties aan verbinden. We zijn kennelijk nog niet zover in de evolutie dat iedereen ook in deze fabels de onzin kan herkennen. We zijn patronenzoekers maar niet iedereen legt de juiste verbanden. Niet zo gek als je bedenkt dat onze soort sinds de laatste gezamenlijke voorouder eigenlijk nog maar zo’n 100.000 jaar aan de eigen spirituele vorming bezig is.

We kunnen die 100.000 jaar bijna niet bevatten. Al helemaal niet als je ze in het kader zet van de pakweg 14.000.000.000 jaar die het ons bekende universum oud is. Dat is ietsje duidelijker te maken als je die 14 miljard jaar afzet tegen een jaarkalender zoals we die wel kennen. Dan is onze hele menselijke historie terug te brengen tot oudejaarsdag. Een uur of 3 in de middag is dan het begin van de menselijke soort en 12 uur ‘s nachts is dan het moment “nu”. Afhankelijk van de criteria, de wetenschapper die je ernaar vraagt en de definitie “menselijke soort” kan het allemaal hooguit een paar uurtjes schelen. Onze soort heeft in haar korte geschiedenis al zo’n 100 miljard mensen op en van de wereld gezet om er zo rond 12 uur oudejaarsdag, het moment “nu”, ruwweg 7 miljard in leven te hebben.
Er zijn ontelbaar veel andere soorten al uitgestorven in dat fictieve jaar, meer dan 90% van alles dat ooit leefde is zo’n lot beschoren geweest. Ze vormen op de een of andere manier de grondstof voor alles wat er nu wel is.

We zijn kennelijk de eerste soort die de eindigheid van ons leven beseft, vaak al in een heel vroeg stadium en nog voor er van een levensbedreigende situatie sprake is. Elke uitvlucht is dan welkom en bijna alle religies hebben een fantastische bonus voor de volgelingen in petto: “Geloof in mij en je zult eeuwig leven”. Dat klinkt heel wat beter dan terugkeren naar mest voor nieuw leven zoals de natuur voor ons had bedacht. Maar is dat wel zo? Is een religieuze belofte werkelijk mooier dan de bewijsbare realiteit? Als je je verdiept in evolutie, geologie, demografie, plaattektoniek, biologie, astronomie, historie, religie en zo meer dan kun je een heel andere conclusie trekken.

Vrijwel iedereen kan zich zijn ouders voorstellen, met weer hun ouders als jouw opa en oma erbij. Het is niet zo moeilijk om te bedenken dat als je opa je oma niet had zwanger gemaakt, jouw vader of moeder er niet geweest was. En jij dus ook niet. Deze gedachten lijn kun je doorzetten. Als je dat doet dan kun je niet anders concluderen dan dat er in het allereerste begin, 14 miljard jaar geleden, een ondoorbroken ontwikkeling en voortplantingslijn moet zijn naar jou! Het simpele feit dat je er bent is het bewijs van zo’n imposante lijn. Zou die ergens onderbroken zijn dan was je er nu niet. Je bent het resultaat van 14 miljard jaar evolutie waar je vanaf het eerste begin voluit deel van uitmaakte. En het wordt zelfs nog mooier. Je bent inderdaad uiteindelijk in de een of andere vorm mest. Na je dood maak je zo nog steeds deel uit van het systeem “leven”.En zal als een partikel, het kleinst mogelijke deeltje, in ander leven voortleven. Kinderen zijn helemaal niet nodig om dat te doen, dat gebeurt vanzelf, na begrafenis of crematie volgt onveranderlijk opname in de cyclus. Kinderen zorgen “slechts” voor de instandhouding en verdere evolutie van onze soort. Jij en ik, en ieder ander die nu leeft, is er in een of andere vorm in de basis al 14 miljard jaar geweest en zal tot het einde der tijden, dat is tot het moment waarop ons universum eindigt, (hoogstwaarschijnlijk zal dat niet gebeuren door de terugkomst van een joodse zombie) er ook altijd nog zijn. Die realiteit is vele malen mooier en imposanter dan de waan en waanzin van een bijgeloof.

Het maakt een fundamenteel verschil of je dit begrijpt en tot je neemt. Zodat je beseft dat dit leven onvoorstelbaar bijzonder en waardevol is en dat dit leven in deze vorm “het” is. Wat erna komt is mest en een voorbestaan als partikels in een ander leven. Wat er al 14 miljard voor je zat als partikel in je eigen afstamming leidde tot jouw “zijn” en zal er nog lang na je dood als partikel van een plant, dier of schimmel (de drie werkelijk verschillende levensvormen die we onderscheiden) steeds blijven. Wauw! Dat geeft een ander perspectief op leven en dood. In ieder geval ga je er dan hopelijk anders mee om dan iemand die er van overtuigd is dat dit slechts een tijdelijk aards tranendal is waaruit we zo snel mogelijk moeten ontvluchten. Teneinde het werkelijke “eeuwige paradijs” te mogen betreden. Al of niet met het radicaal en onvrijwillig meenemen van zoveel mogelijk “ongelovigen”.
De waan en waanzin van geloof en bijgeloof, van geloofsystemen in het algemeen, houdt werkelijke kennis niet alleen verborgen. De doctrine maakt hem voor die mensen en de aan hen opgelegde eenzijdige, absurde informatie, vrijwel onbereikbaar.

Als kennis macht is, dan zal het ontbreken van kennis onmacht zijn.
Net als een krijsend kind dat onmachtig is zijn argumenten redelijkerwijs te bewijzen, is ook voor geloofsystemen vaak de volgende stap dwingelandij en buitenproportionele onredelijkheid. Uitmondend in agressie.

Er zou veel opgelost zijn als kinderen in hun scholing kennis nemen van alle grote religies, van hun basis en historie. De tijd die dat in totaal neemt zou tevens in net zoveel uren besteedt moeten worden aan humanisme, evolutie en moraalontwikkeling. De overheid zou zich dit aan moeten trekken.

We kunnen onze kinderen om historische en actuele redenen niet aan de denkbeeldige goden en hun immorele aardse vertegenwoordigers overlaten.

Voor atheïsten, humanisten en seculieren is deze conclusie een onvoorstelbaar stompzinnig woordspelletje: Door vrouwen dezelfde rechten te geven als mannen, zou je de eerste groep het recht ontnemen zichzelf willens en wetens te beperken. Absolute kul, natuurlijk. Niet in de laatste plaats omdat niemand de SGP-vrouwen, noch de moslima’s, zou kunnen dwingen zichzelf als gelijke van de man te gaan gedragen. Als zij ondergeschikt willen zijn, dan mag dat. Net zoals wanneer de moslima meent dat het voorkomen van verleiding tussen man en vrouw louter en alleen haar taak is. Een taak die zij op last van allah zou moeten uitvoeren door haar lichaam te bedekken met een allesverhullend stuk stof.

In verschillende commentaren die onder andere op Twitter mijn kant opgeslingerd zijn, merk ik dat zelfs de meest gematigde gelovigen moedwillig, en klaarblijkelijk overtuigd, spreken van een dictatuur van het seculiere denken. Als zou het streven naar absolute gelijkheid tussen alle mensen een vorm van het opleggen van een gedachtegoed zijn voor diegenen die dit niet onderschrijven. Opmerkelijk, want zelfs technisch gezien is dit geen valide argument. Door voor te schrijven dat ieder mens zich mag beroepen op dezelfde rechten als een ander, dwing je immers geen gelijkheid af. Je geeft slechts de juridische handvatten dit af te dwingen.

Toch lijkt het erop dat deze simpele weerlegging het gelovig brein nog te boven gaat. Niet alleen blijven gematigden zich verzetten tegen ‘de dictatuur van het gelijkheidsbeginsel’ maar tevens schromen ze niet deze overtuiging gelijk te schakelen met hun onnozele aanname dat er een entiteit is die daadwerkelijk geïnteresseerd is in ons nietszeggend bestaan. Het lijkt wel alsof ze ons willen duidelijk maken dat ongeloof en het (toch meestal) bijbehorende streven naar gelijkheid en redelijkheid eigenlijk niets anders is dan geloven dat een onkenbare god naar onze gebeden luistert. Maar het gaat stiekem nog veel verder.

Niet alleen deze ‘dictatuur van het gelijkheidsbeginsel’ wordt ons verweten wanneer het gaat om het garanderen van gelijke rechten voor ieder mens. Wanneer wij immers de op religieuze leest geschoeide voorstanders van het verbod op abortus in beschouwing nemen, valt ons het volgende op: Daar waar men om het hardst gilt wanneer de gelovige de wet voorgeschreven wordt aangaande seculiere rechten en plichten, schreeuwen zij tevens om het hardst wanneer het gaat om het opleggen van hun religieuze wil aan anderen.

Terwijl de tegenspraak in deze niet duidelijker kan zijn, is het seculiere geluid eenduidig: U mag uzelf ondergeschikt gedragen als u dat wilt, maar u mag het niet uit hoofde van uw geloof opleggen aan mensen. Hetzelfde geldt voor abortus. Als u meent dat uw god het afkeurt, dan bent u niet verplicht tegengesteld aan uw overtuiging te handelen. De seculiere opzet, de zogenaamde dictatuur van het gelijkheidsbeginsel, garandeert bij uitstek de rechten van ieder mens. Ook de rechten van een gelovige het eigen leven in te richten zoals ‘god’ dat goed acht.

Maar hier wringt de schoen. Alle tegengeluiden ten spijt, de achterliggende gedachte bij het gekrakeel uit religieuze kringen is tweeledig. Ten eerste dicteert de aanname dat god bestaat dat elk van zijn wetten voor ieder gelovig mens zou behoren te gelden. Het is daarom dat gelovigen spreken van de dictatuur van het secularisme. Zij weigeren zich neer te leggen bij het gegeven dat ieder gelovig mens het leven zou moeten mogen inrichten zoals men dat zelf wil. Wetten van goden zijn universeel en onaantastbaar, moet u weten. Een aanname die ons direct op het tweede aspect brengt: De wil niet alleen de eigen groep, maar ook andersdenkenden te dwingen naar de overtuiging van de eigen religie.

Daar waar het secularisme de ruimte laat tot een eigen keuze met betrekking tot het eigen leven omdat er simpelweg geen dwingende en universele wet aan ten grondslag ligt, eist religie dat niet alleen het woord van god wet wordt voor gelovigen van dezelfde aard, maar dus ook dat deze wet geldt voor andere mensen. Laten we het de ‘god-factor’ noemen: Wanneer een individu stelt dat ‘de schepper’ de wet dicteert, dan kan men immers niet anders stellen dat deze uiteindelijk voor ieder mens van toepassing is. Of de ongelovigen of andersgelovigen dat nu inzien of niet!

En het is die god-factor die de gelovige telkens weer dwingt tot het verwerpen van de eigen verantwoordelijkheid en de eigen keuze. Niet alleen wil men niet erkennen dat de wet van god louter geldig is wanneer men ervoor kiest die god te volgen, maar tevens wil men niet de zeggenschap over het leven van de eigen schare godsaanbidders verliezen.

Het secularisme, in tegenstelling tot wat men derhalve meent te kunnen beweren, heeft niets te maken met het voorschrijven van regels aan haar ‘onderdanen’, behalve dat het ieder vrij moet staan zich zo slaafs op te stellen naar een veronderstelde schepper als men wil, terwijl het tegelijkertijd het recht beschermt van diegenen die weigeren zich te richten naar de regels van een oud boek. Het stelt atheïsten in staat zonder god te leven en theïsten in staat met god te leven.

Geen enkele persoon die het beste voorheeft met de grondrechten van de medemens kan het hier beargumenteerd mee oneens zijn. Er rest dus slechts één conclusie: De mensen die het hardste klagen over de ‘dictatuur van het gelijkheidsbeginsel’ zijn die mensen die gelijkheid als eerste zullen afschaffen. Maar, pas op, niet alleen voor de aanhangers van de eigen ‘kerk’. De god-factor geldt namelijk wel voor iedereen. Ook voor u.

Voor volwassenen is dit al een onmogelijke opgave, maar wat dacht u van kinderen? En dan nog kinderen die opgevoed zijn met “een seculier geloof”?

De kernbegrippen van het Evangelie uitleggen is te vergelijken met het schoonmaken van vette autoruiten. Wat een christelijk geloof is, moet voor kinderen met een seculier geloof met woorden en voorbeelden worden verhelderd en verduidelijkt.

U leest het goed. In navolging van lieden als André Rouvoet en Kees van der Staaij is het bon ton geworden in de kringen der geestelijk gemankeerden om het gebrek aan geloof, ofwel het gebrek aan het erkennen van de eeuwige waarheid van een geloof, ook een geloof te noemen. Eerder was atheïsme niet meer dan een lullige verzameling ongefundeerde aannames, nu is het gelijk behandelen van alle menselijke overtuigingen als menselijke overtuigingen dit plotseling ook.

En al die oprechtheid ten aanzien van meningen moet natuurlijk de kop ingedrukt worden met hemelse waarheden. Waarheden zoals daar zijn het feit dat Jezus voor ons gestorven is en dat god onze vader ons zo zeer lief had dat hij voorgaande liet passeren. Nu, deze onweerlegbare geloofsfeiten moeten natuurlijk ook op verteerbare wijze aan al die kinderen voorgeschoteld worden die niet systematisch geestelijk kreupel gemaakt zijn vanaf hun geboorte. En dat zorgt voor hilarische – doch veelzeggende – situaties:

Het is goed kinderen voor te houden dat ze maar veel moeten vragen om een nieuw hart. Als je dan niet zegt wat dat is, sla je de plank mis. Een kind denkt dan dat het naar het ziekenhuis moet en geopereerd moet worden en dan een nieuw hart krijgt. Terwijl het betekent dat je God gaat lief krijgen en naar Hem luistert.

Zoals dit voorbeeld van evangelist J. Krijgsman. Als je kinderen die nog niet zijn blootgesteld aan de waanzin van geloof probeert te overtuigen, zo stelt hij impliciet, dan kan het zijn dat ze uw onnozelheid direct ontmaskeren voor wat zij is. Het is daarom van het grootste belang dat de opgeblazen christelijke manier van het verspreiden van onzin voorzien wordt van kanttekeningen. Voor u het weet denkt het kind namelijk echt dat het een operatie te wachten staat als u zinspeelt op het ‘verkrijgen van een nieuw hart’.

Ik weet niet hoe Krijgsman dit leest, maar ik zie hierin exact datgene bevestigd dat atheïsten aller landen dagelijks beweren. Ten eerste is ieder kind dat niet lastiggevallen wordt met de religie van de ouders automatisch een atheïst en een vrijdenker, maar daarnaast moet je op zijn minst een jeugd achter de rug hebben van geestelijk gezwam om te kunnen begrijpen waarom je dat nieuwe hart nodig hebt. Laat staan dat dat als sinterklaasgeschenken door een centrale verwarming bij je ingebracht kan worden zonder tussenkomst van een chirurg.

Bovenstaand moest goedgepraat worden door een heuse voorzitter van een of andere Landelijke Werkgroep Kinder­evangelisatie.

Uitleggen is een van de moeilijkste dingen om kinderen te leren begrijpen”, zei Teerds. „Uitlegger zijn, dat betekent dat kinderen verlost zullen worden van het verderf.”

Klaarblijkelijk zijn kinderen zo goed onderlegd in het herkennen van onzin, dat eerst het lulkoekfilter systematisch afgebroken dient te worden. Daarna pas zijn ze vatbaar voor de nonsens dat geloof de weldenkende volwassen mens te bieden heeft.

Thanks Mike!

Meerdelige serie. Hier deel II.

En dat is niet altijd even makkelijk. Natuurlijk kun je extreme voorbeelden aanhalen van Monty Python achtige verschijningen van god in de wolken, maar dat doet me toch te onrealistisch aan: Alsof ik weet dat ik vraag om het onmogelijke. Het is aangenamer om een realistischer voorbeeld te geven. Daarover kun je namelijk beter discussiëren.

Vandaag viel mijn oog op een stuk in The Sun. De kwaliteit van dit krantje daargelaten, bericht zij over een kunstenaar die met behulp van meerdere sneetjes geroosterd brood het portret van Jezus heeft uitgebeeld. Een schitterende verwijzing naar alle zogenaamde verschijningen van zijn gekruisigde persoon in allerhande etenswaren. U kent de voorbeelden, dus met links zal ik u niet vermoeien.

Het kunstwerk bestaat uit 153 sneetjes en is samengesteld in zijn geheel bijna twee meter hoog. De kunstenaar, Adam Sheldon, heeft uren besteed aan het afschrapen van de donkere stukken toast teneinde het beeld van Jezus te creëren. Het monnikenwerk van Sheldon heeft een plekje gekregen aan de muur van een Anglicaanse kerk.

Terug naar het begin. Want hoe aardig dit stuk werk ook is, bezien met het kunstzinnige oog, deed het mij beseffen dat dit een typisch voorbeeld is van een bewijs dat ik zou accepteren als het onomstotelijk vast zou komen te staan dat het niet door menselijke interventie tot stand gekomen is.

Stelt u het zich voor: Iemand staat ‘s ochtends op. Perst de sinaasappels, bakt of kookt het eitje en doet het brood in het tosti-ijzer. Bij de eerste twee sneetjes valt al op dat er een bijzonder patroon te ontwaren is en gestimuleerd door dit gegeven werkt hij, gedurende de hele ochtend, 153 sneetjes brood er doorheen (hij is bakker, oké?). Aan het begin van de middag stelt de man de puzzel samen en wat blijkt? Bovenstaand portret is verschenen.

Ik denk dat ik – indien menselijke interventie absoluut uitgesloten zou zijn – zeer zeker zou vermoeden dat hier sprake is van een onverklaarbaar fenomeen en dat de afbeelding op zijn minst intelligentie laat zien, alsmede een ongezonde voorkeur voor het lijdensverhaal van Christus.

Ik zou, zo bedacht ik me, nog steeds geen christen zijn. Ik ben het namelijk fundamenteel oneens met de beste ‘man’, om niet te zeggen dat ik het een vervelende klier vindt. Ik zou ook nog steeds geen waarde hechten aan de ‘geloofsmethode’. Ik zou mezelf echter onmogelijk nog atheïst kunnen noemen.

Zou ik op mijn knieën vallen voor god? Nee, want ik zie nog geen direct bewijs voor de identiteit van die god. Zou het een redelijk bewijs zijn dat er ‘meer’ is? Ik geeft schoorvoetend toe van wel.

Een verbazingwekkende situatie, mijns inziens. Niet dat kinderen die opgevoed worden met het gedachtegoed van allah en Mohammed ook geweld aan den lijve ondervinden, in plaats van dat ze het leren preken over ongelovigen. Dat is geen nieuw fenomeen, daar kunnen de slachtoffers van ‘onze’ nonnen en broeders van meepraten. Het lijkt me eerder een ietwat late vaststelling dat men hier bezig is met het bestrijden van kindermishandeling omdat ze met harde hand religie wordt bijgebracht.

Kijk, natuurlijk is het not done om kinderen lichamelijk onheus te bejegenen. Zowel op Rooms-Katholieke manier als de Jouwkerk manier. Laat dat duidelijk zijn. Zeker als het gaat om het geven van welke vorm van les dan ook. Kinderen breng je geen kennis bij door het toedienen van pijn.

Maar is van der Laan niet rijkelijk te laat? Kinderen opvoeden met de koran, de bijbel of een ander oud boek en net doen alsof deze boeken de waarheid en niets anders dan de waarheid bevatten, dat is pas kindermishandeling. Als je toestaat dat volwassenen het recht hebben om sprookjes met moord en doodslag aan kinderen te leren als acceptabele feiten, ben je dan niet ietwat zielig bezig als je klaagt dat deze toekomstige fundamentalistjes ook daadwerkelijk eerst even mogen proeven van hetgeen zij later uitdelen?

Klaarblijkelijk ligt de grens bij lichamelijke mishandeling en is het bijbrengen van geloof nog niet als zodanig (h)erkent. Het wordt tijd dat daar meer aandacht aan gegeven wordt. Je kunt een mens namelijk niet erger mishandelen dan hem zijn recht op rede te ontzeggen.

Natuurlijk erken ik dat er horden voorouders zijn geweest die niet beter wisten dan dat hun christelijke god verantwoordelijk was voor het scheppen van Nederland en dientengevolge zijn woord tot op de letter probeerden te volgen. Voor zover de dominee of predikant in staat was dit eenduidig uit te leggen, natuurlijk. Het ontkennen van geschiedenis laat ik liever over aan creationisten.

Maar het simpele historische feit dat ‘er vroeger tijdens de vorming van onze huidige cultuur bijna alleen maar christenen waren’, heeft natuurlijk an sich geen enkele waarde wanneer wij praten over verworvenheden als vrijheid van meningsuiting, vrijheid van geloof, gelijkheid van man en vrouw en een juridisch systeem dat ingericht is op het gelijk behandelen van alle ingezetenen van ons land.

Dat onze feestdagen bij uitstek christelijk van aard zijn, kan daarom ook niet in twijfel getrokken worden, ondanks dat menig atheïst – waaronder ik – met groot plezier wijst op het feit dat het christendom vrijwel geen enkel feest zelf heeft bedacht, maar ze zonder uitzondering geannexeerd heeft van niet-christelijke vieringen.

Wat mij echter nog het meest verbaast is dat er mensen zijn die zich ergeren aan het feit dat er mensen zijn zoals ik, die stellen dat er geen sprake kan zijn van enige invloed van het christendom op de kernwaarden van onze cultuur. Neem nu de auteur van het stuk op de website ‘In Flanders Fields’, die lijkt te willen beargumenteren dat wij op basis van het christelijke aspect van onze cultuur en feestdagen dank moeten betuigen.

En dat doen we niet door te willen dat er geen verwijzingen naar god mogen voorkomen in de wet en dat wij derhalve het christendom een speciaal plekje moeten geven als het gaat om religiekritiek. “Niet de christenen pesten, want zij hebben ervoor gezorgd dat we vrij zijn en welvarend!”

Terwijl ik zeer twijfel aan de stelling dat dit waar is. De schrijver mag weliswaar stellen dat,

het [nochtans] gewoon een empirisch-historische vaststelling [is] dat wij in het Westen enkel vrij en welvarend zijn omdat onze sterke religieuze waarden zich daartoe geleend hebben.

maar hierbij moet toch op zijn minst opgemerkt worden dat als deze vaststelling waar is, we dit mogen danken aan dom toeval. Het christelijke geloof is klaarblijkelijk een enkele toetsbare en duidelijk omschreven set leefregels die volgens de auteur niet in tegenspraak waren met het invoeren van gelijkheid en vrijheid.

De vraag: “wie gaf nu daadwerkelijk de aanzet om vrijheid te stimuleren en vrouwen gelijk te behandelen” blijft hierin namelijk volstrekt onbeantwoord. Waren dat dezelfde christenen die (zelfs vandaag nog) geenszins zaten te wachten op het gelijkstellen van homoseksuelen of waren dat de christenen die nu nog van mening zijn dat de vrouw geen ambt mag bekleden in een politieke partij?

Het feit is dat het christendom nooit tolerant geweest is als het ging om meningen die gespeend waren van geloof. Ontkennen mocht, als je het maar in stilte deed en respect had voor de heersende religieuze overtuiging. Deze vorm van tolerantie heeft niets te maken met welke vrijheid dan ook, behalve de vrijheid je kop dicht te houden op straffe van.

Maar dit inzicht leert ons wel twee zaken die, ik moet dat erkennen, toch (nog steeds) verankerd lijken te zijn in de huidige culturele opvattingen van het Westen.

Ten eerste de kritiek op religie zoals die geuit wordt door mensen zoals ik en mijn lezers: Respectloos omdat er niets te respecteren valt en mondig omdat zwijgen onnodig en schadelijk is. De zogenaamde militante atheïsten, waartoe ik zonder uitzondering gerekend word, worden louter militant genoemd omdat ze niet langer wensen zich aan te passen aan die verwrongen christelijke tolerantie die respect eist, maar beschuldigingen geeft. De perfecte atheïst is de atheïst uit voorgaande eeuwen: Degene die zwijgt in zijn ongeloof of zijn ongeloof verhult als pantheïsme (en zelfs dan nog moest je uitkijken).

Ten tweede verklaart het verschil in ‘onze’ omgang met ongelovigen en gelovigen bij uitstek hetgeen mij in de eerste alinea opviel. Ik kan me namelijk niet herinneren dat er zoveel ophef gemaakt werd over onze veronderstelde christelijke wortels voordat we in de kranten lazen dat we ‘belaagd werden door de islam‘. Het christendom in Nederland en wereldwijd heeft zichzelf namelijk altijd op de schouder geklopt als het ging om de vreedzame co-existentie met andere geloven — ondanks genoeg bewijs van het tegengestelde.

De enige reactie van het volk dat gelooft in onze christelijke wortels kan niet anders zijn dan zich daar krampachtig aan vast te houden wanneer ze geconfronteerd worden met een andere religie. Daarom zien we deze bevestiging telkens weer terugkeren in het publieke debat, daarom heeft een partij voor vrijheid en democratie geen enkel probleem te roepen dat een koran fascistisch is maar de bijbel niet en daarom lijkt religiekritiek in het publieke debat zich te beperken tot het bashen van moslims.

En dat terwijl het enige antwoord op deze religieus-culturele problematiek die aan het onstaan is nu exact die secularisatie is waartegen menigeen zich, met de bijbel in de hand en een kerstkaart in de andere, probeert te verzetten.

God moet uit de wet en uit het publieke domein. Waar culturen die geïnfecteerd zijn met religieus geneuzel botsen, ontstaan situaties van ongelijkheid zolang godsdienst nog een geldig criterium is. We zien dit duidelijk in het stuk op eerder genoemde website:

Ondertussen worden de Christelijke ingezetenen van West-Europa dhimmi’s in hun eigen land en kosten de nieuwkomers de autochtonen miljarden euro’s per jaar. En dat allemaal omdat wij onze eigen religieuze wortels vergeten hebben, omdat wij laks zijn geworden als het op onze eigen cultuur aankomt en omdat wij naïef blijven geloven dat de islam zich wel vrijwillig aan ons multi-nihilisme zal gaan conformeren.

Religieus-culturele problemen lokken een religieus-culturele reactie uit. En het laten prevaleren van de ene religieus-culturele opvatting boven de andere omdat onze verre voorouders, die simpelweg nog bomen en rivieren aanbeden, over de kling gejaagd en wel ‘gekerstend’ werden is geen voorbeeld van westers denken. Het is barbaars gedrag zonder enige rechtvaardiging, gespeend van iedere vorm van vrijheid voor het individu en enig recht op gelijke behandeling. Het is exact het tegenovergestelde van datgene dat men claimt gebracht te hebben.

Als wij nog steeds op basis van onze christelijk wortels menen dat ambtenaren mogen weigeren een homohuwelijk te sluiten, dat vrouwen en homoseksuelen uitgesloten mogen worden van het uitoefenen van ambten en beroepen en dat het recht op zelfbeschikking, het afbreken van een zwangerschap of zelfs het onderzoek naar stamcellen een religieus-morele connotatie heeft, dan hebben wij geen enkel recht om te ageren tegen advocaten die weigeren op te staan voor de rechter, mensen die weigeren een hand te geven bij wijze van groet en vrouwen die weigeren hun burka aan de wilgen te hangen of er zelfs in willen zwemmen.