Hun manifestatie beperkte zich tot, zo lezen wij, het ongevraagd en hinderlijk nemen van het woord en het uitdelen van pamfletten. Uit deze communicatie bleek dat deze straf door christenen over zichzelf afgeroepen is vanwege ‘hun verdeeldheid’. Met andere woorden; deze gelovigen menen dat hun versie van het geloof het juiste is en dat iedere dwaalleer bestraft zal worden door god. Gelukkig zijn ze vredelievend genoeg om hun dwalende broeders en zusters op het rechte pad proberen te brengen.

Toen ik het bericht las wist ik werkelijk niet waar ik moest beginnen om de waanzin van dergelijke acties en denkwijzen proberen bloot te leggen. Nu ik schrijf besef ik me dat dat helemaal niet nodig is. Dat deze mensen zo geschoffeld zijn als een plantsoen is namelijk geen nieuws. Zelfs niet voor de christenen die dit tuig in hun kerk hebben mogen ontvangen.

Het werkelijk verbazingwekkende van dit nieuwsbericht is de kop en het commentaar. Laten we beginnen bij de kop. Eén enkel woord greep onmiddellijk mijn aandacht: Sekte. Waarom spreekt de telegraaf hier van een sekte? Wanneer is een verzameling geloofswaanzinnigen een sekte? Het antwoord is eenvoudig en kan gevonden worden in de vandale.

Een sekte is een geestelijke stroming die afwijkt van een grotere waaruit zij is voortgekomen. Het verschil tussen geloof en sekte is dus niet meer dan de vaststelling dat zij afwijkt én voortgekomen is uit een andere stroming. De Islam is een sekte. Het christendom is een sekte — Jezus was namelijk geen christen. Zelfs het jodendom zal ongetwijfeld een sekte blijken als wij op de hoogte zouden zijn van alle geschiedkundige voorvallen in de regio waar zij tot wasdom gekomen is.

Maar wij allen weten dat sekte stiekem meer betekent dan een afwijkende geestelijke stroming. Het is namelijk een bijzonder negatief woord. Een sekte veronderstelt Waco-achtige omstandigheden. Charlatans die zich verrijken over de rug van naïeve volgelingen. Claims die zo bizar zijn dat ze wel onjuist en onsmakelijk moeten zijn. En dat is natuurlijk de echte reden dat dit woord gebruikt wordt om deze groep christenen te kenmerken.

Dit is namelijk weer een typisch gevalletje van ‘no true Scotsman‘. Mensen die de moderne regels van de eerbaarheid met voeten treden, accepteren we niet als echte gelovigen — Hetzelfde zien we bij zelfmoordmoslims. Hun gedrag maakt hun claim bij voorbaat onwaar omdat beiden onwenselijk zijn. En dat terwijl deze gelovigen evenveel en even slechte argumenten hebben als de mainstream gelovigen die zich gematigd durven noemen.

Sterker nog; de bewering dat god straft wegens voorvallen die hem niet behagen is niet sektarisch, maar christelijk. Deze claim ligt namelijk besloten in de kern van het christendom. Straft god ons niet nog steeds voor onze zonden? Zijn wij niet nog steeds zondig vanwege dat voorvalletje met Adam en Eva? Is de enige manier om deze zonde af te werpen niet Jezus te accepteren als redder? Dezelfde Jezus die het nodig vond om het concept van de hel te introduceren? Er is geen enkel verschil in de claims van deze ‘sekte’ en het christendom zelf. Beiden aanbidden een god die straft en ingrijpt. Ook als het je schuld niet eens geweest is. En die kans kan behoorlijk zijn; statistisch gezien was de helft van de slachtoffers in Apeldoorn toch atheïst.

Voor iedere vredelievende, niet-sektarische en gematigde christen die nu meent dat deze Duitse sekte een schandalige god schetst die ingrijpt door gebruik te maken van een menselijke dader, ben ik niet te beroerd ze te wijzen op het gebruik van Judas door hun eigen versie van de christelijke goedzak in de lucht. Ik geloof niet dat deze kritische apostel ooit gevraagd heeft om geslachtofferd te worden opdat de messias verraden en gekruisigd kon worden — Het was immers het plan van god, nietwaar?

Nee, er is niets sektarisch aan deze mensen. Ze zijn knettergek. Absoluut. Maar niet meer of minder dan de gemiddelde christen, moslim of hindoe. Of iets een sekte is of een religie wordt bepaald door de maatschappelijke aanvaardbaarheid van de geloofsovertuiging en niet door het waarheidsgehalte van haar claims. En door daarmee akkoord te gaan invalideert religie zichzelf. Waarvoor mijn hartelijke dank.

Vorige week werd mij in een gesprek gevraagd wat ik – met al mijn atheïstische bravoure – zou doen als er bewijs zou zijn voor het bestaan van ‘god’. Ik antwoordde dat ik in dat geval niet meer aangewezen zou zijn op kinderlijk geloof, maar het simpelweg eindelijk zou weten. Waarmee ik eens te meer aantoonde dat geloof altijd onnodig en onnozel was omdat een eerlijk mens simpelweg zou stellen dat hij ofwel iets weet, ofwel iets niet weet. “Geloof is onnodig. Zelfs al zou god bestaan,” zo besloot ik mijn argumentatie.

Dit is de kerngedachte achter mijn atheïsme. Een door redelijkheid ingegeven uitgangspunt waarin ik niet anders kan dan geloof ontkennen als betrouwbare methode tot waarheidsvinding en waarin de mens die dankzij nieuw bewijs van gedachten kan veranderen op het hoogste voetstuk staat. In tegenstelling tot de mens die ondanks bewijs – of zelfs afwezigheid daarvan – blijft volharden in zijn geloof.

Ik was daarom ook verguld en vervuld met gepaste trots toen ik Andries Knevel zag toegeven jarenlang de schare trouwe kijkers van de Evangelische Omroep verkeerd geïnformeerd te hebben. Dat zijn geloof in een zesdaagse en directe schepping achterhaald was door wetenschappelijke bevindingen die reeds 150 jaar geleden waar bleken als een koe, liet mij op dat moment koud. Net zoals de indruk dat hij iedere paar jaar blind achter Cees Dekker lijkt aan te huppelen; je moest toch respect hebben voor de wijze waarop Andries zijn fout ruiterlijk toegaf. Menig mens blijft halsstarrig liegen om mindere zaken.

In deze laatste categorie vinden we bijvoorbeeld, naast de gebruikelijke haatbaarden, een Engelstalige bisschop: Richard Williamson. De man die als lid van het duistere clubje Petrusvolgelingen ook recentelijk het nieuws haalde door te stellen dat er volgens hem geen bewijs was voor het bestaan van gaskamers in de Tweede Wereldoorlog. Laat staan dat er volgens zijne heiligheid zoveel miljoenen joden door de evenzo Roomse Duitsers naar het hiernamaals geholpen waren.

Andries heeft inmiddels zijn wijze besluit verkracht. Hij heeft door het aanbieden van zijn excuses zijn knieval voor het menselijk intellect ongedaan gemaakt en getoond hoe het mogelijk was dat hij jarenlang in een zesdaagse schepping heeft kunnen geloven: Hij is, net als vele gelovigen, simpelweg niet in staat meer om afstand te nemen van zijn geloofsclubje. Met waarheid heeft het al lang niets meer te maken.

De enige die nog op mijn voorlopige sympathie zou moeten kunnen rekenen is de Holocaustontkennende bisschop. In tegenstelling tot menigeen ben ik namelijk een voorstander van het absolute recht van vrijheid van meningsuiting en meen ik dat je in een democratie werkelijk alles zou mogen vinden en zeggen, zolang je maar bereid bent de consequenties te dragen en je mening te onderbouwen. Jammer dat we eigenlijk al lang weten dat het deze bisschop daar niet om gaat.

Dat is namelijk het gevolg van religie. Het is niet alleen maar een onnozele mening over het ontstaan van het universum en alles dat zich daarin bevindt. Het is tevens een blauwdruk voor het functioneren van de hersenen van het slachtoffer en zijn sociale omgeving.

Zelfs al zou een gelovige tot zijn positieven komen en de onjuistheid van zijn veronderstellingen inzien, dan nog is het vrijwel onmogelijk voor hem om er afscheid van te nemen.

Je kunt geloof wel uit de mens halen, maar hoe haal je een mens uit het geloof?

Mevr. Sonja Eggerickx, voorzitster van de Unie Vrijzinnige Verenigingen, laat de Vlaamse pers weten (zie De Standaard 22/01) blij te zijn dat President Obama de “ongelovigen” heeft vermeld in zijn inauguratietoespraak. Nieuw voor Amerika, volgens de UVV-voorzitster. Dat klopt, maar kunnen we als atheïst nu echt opgetogen zijn? Neen, als we ook de rest van de context bekijken.

Samen met een reeks niet-christelijke godsdiensten, word ik als atheïst door Obama enkel vernoemd in een passage over de sterkte van verscheidenheid, duidelijk als onderdeeltje van een strategisch plan waarbij “Amerika zijn rol moet spelen om een nieuw tijdperk van vrede te introduceren”. Da’s alles en de rest is hiermee in flagrante tegenspraak. Overigens: exporteurs van vrede, dat verhaal kennen we nog van Somalië, Afghanistan, Viëtnam en zowat heel Zuid-Amerika. Nog nooit voerde Amerika de “vrede” uit zonder wapens, zonder haar uniculturele kijk op parlementaire democratie, annex cultuur en “waarden” – zoals godsdienst.

Ik word als atheïst op mijn plicht aangesproken door de president van een rechtsstaat en niet-theocratische republiek, die de eed aflegt op de Bijbel, de inauguratie laat gepaard gaan met een eredienst, de lunch laat voorafgaan door een gebed en een tweede eredienst laat opvoeren – dit alles per definitie van christelijke inspiratie.

Misschien vormt dit voor de leiders van andere religies – met name de joodse en de islamitische – een sympathiek gebaar, een herkenningsmoment dat diplomatieke goodwill oproept “onder gelovigen”. Atheïsten hebben daar geen boodschap aan. Voor hetzelfde geld zien theocratische leiders van een andere religie, bijvoorbeeld de islamieten van Gaza, Afghanistan en Iran, die christelijke outing als een zoveelste bewijs dat Amerika een land is van aanhangers van het foute geloof en dus een bedreiging vormt voor het ware geloof. En daar heb ik als atheïst al helemaal niets aan, want het bedreigt bovendien de vrede die Obama wenst te exporteren. Monotheïsten hebben de onhebbelijke gewoonte elkaar naar het leven te staan, ook binnen één strekking (zie Ierland en Irak).

Maar stel dat we een en ander symbolisch bekijken met die superportie tolerantie die van ons, ongelovigen, altijd geëist wordt. Dan nog zie ik een president die zich tijdens zijn speech beroept op God als bron van ethisch handelen (“om onze onzekere levensbestemming vorm te geven”). Sterker nog: de gelijkheid, vrijheid en gelijke kansen zijn “Gods belofte”. De kern van Obama’s beleid berust dus op een typische monotheïstische invulling. Hoe en waar sluiten niet-gelovigen aan bij een goddelijke belofte? En kan Obama déze mensen gebruiken die buiten god om vorm geven aan hun levensbestemming? We worden vermeld en opgeroepen tot, maar van erkenning is absoluut geen sprake.

De “ongelovigen” worden ook alras vergeten, want wanneer het einde van de speech nadert, worden enkel “mannen en vrouwen van elk ras en elk geloof” herinnerd aan de viering op de Mall.

Tot slot: “ongelovigen” is blijkbaar een restcategorie, wat overschiet wanneer alle hindoes, moslims, joden en christenen (als dusdanig genoemd) zijn geteld. De oorspronkelijke bewoners van Amerika zullen het graag horen.

Overigens wil ik mevr. Eggerickx bedanken voor het feit dat ze hierover een mening heeft geformuleerd. De rest van vrijzinnig en atheïstisch Vlaanderen was waarschijnlijk zijn spiritueel aan het kicken op een christelijke mis ondersteund door swingende, maar daarom niet minder oud-testamentische gospel.

Maar in de natte scheet van vanavond die gelaten werd door god-adept ‘Andries Knevel’ en de naam ‘Het Elfde Uur’ draagt, was het moeilijk vertoeven voor Bas. Niet in de laatste plaats omdat hij geflankeerd werd door twee enorme onbenullen — toegegeven, de ene erger dan de ander. De ene, Tom Zoutewelle, meent dat het ontwerp van zijn god in de natuur te bewijzen valt én derhalve ook dat het niet stiekem een andere god is geweest, doch wil dit laatste niet toegeven. De andere, Cees Dekker, behoeft geen inleiding en daarom ga ik liever direct verder met het deconstrueren van het argument van deze filosoof van de koude grond.

Want het leek wel alsof Cees, zoals gebruikelijk, weer kon rekenen op extra aandacht van ‘onpartijdig presentator’ Andries Knevel (die nare evolutionisten toch!). Zo kreeg Cees voluit de kans om te praten over het filosofische aspect van zijn mengelmoes van evolutie en christendom, zonder dat het spreekwoordelijke mes hem aan de keel gezet werd. Zo stond het Cees vrij om –ononderbroken door hysterisch gelach– te vertellen dat hij geloofde dat god simpelweg ‘het evolutieproces gestuurd’ had. ‘Theïstische evolutie’ noemt Cees dat. Kompleet van de pot gerukte onzin, noem ik dat.

Die lieve, slimme, schattige Bas probeerde het nog wel door heel netjes te vertellen dat het koppelen van god aan een afschuwelijk proces als evolutie niet meer opleverde dan een ‘bijzonder kleine god’. Een god die niet almachtig en goed genoemd kan worden. Een god die niet direct de mens geschapen heeft. Maar Andries noch Cees waagden zich er aan. Zo vond Andries het vele malen interessanter om Cees het vuur aan de schenen te leggen door hem vragend te verwijten bijna een atheïst te zijn geworden en had de afgevaardigde creationist meer aandacht voor zijn eigen schoenveters. Maar wat wil je eigenlijk ook anders met zo’n verhaal?

Toch kan ik niet anders dan constateren dat Bas het heeft laten liggen door zijn vraag te vergokken aan een uitgekauwd onderwerp als ‘intelligent design in de biologieles’. Niet alleen leuterde Cees er christelijk-kunstig omheen door evolutie plots ook als methode voor bekering tot atheïsme te poneren, maar tevens kreeg onze ‘theïstisch evolutionist’ hiermee natuurlijk de wind in de zeilen omdat de onhoudbare kneuterigheid van zijn eigen standpunt hiermee niet aan de kaak gesteld werd!

Niemand wees Cees op het probleem van soortdefinitie toen hij toegaf dat de mens en de aap een gemeenschappelijke voorouder bezaten. Want waar de ‘evolutionist’ simpelweg kan wijzen op de temporele voordelen en nadelen van het definiëren van een soort, levert het Cees en zijn god natuurlijk enorme problemen op wanneer zij beweren dat de mens bijzonder is in zijn capaciteit tot abstract denken en het belijden van een of andere religie. Met andere woorden: Wat is de minimale genetische samenstelling van een primaat opdat die toegelaten wordt tot de hemel van Cees’ god?

En hoe kan Cees volhouden dat zijn god liefdevol is wanneer deze gebruik gemaakt heeft van een proces van natuurlijke selectie om tot zijn teer beminde schepping te komen? Waarom evolueren wij nog steeds? Is god inherent ontevreden met ons en zo ja: Waarom past hij dat niet even aan dan? Waarom heeft god ziekten geschapen en hoe zit dat met de zondeval? Waarom heeft Cees’ god überhaupt voor deze bizarre omweg gekozen? En waarom plots dat bloedoffer van zijn ‘zoon’? Afin, het aantal vragen is werkelijk eindeloos, met dank aan de bijbel.

De manier waarop Cees zijn god koppelt aan de huidige stand van de wetenschap is niet nieuw. Het is de laatste toevlucht van mensen die beseffen dat het laatste uur geslagen heeft voor hun overtuiging als ze niet met de feiten meegaan. Een gelukkige bijkomstigheid is dat deze mensen door vrijwel geen enkele partij serieus genomen worden. En daar had Bas best wat meer nadruk op mogen leggen.

Wat had ik Bas graag zien roepen: “Toe nou Cees, jouw god is niets meer dan een narcistische wetenschapper! Een onbenul die enorme kennis combineert met een zelfkwelling waar Tantalus een puntje aan zou kunnen zuigen! Vanwaar toch die omwegen, Cees? Als ik een parallel mag trekken: Jouw god, Cees, jouw god lijkt een beetje op een zeer begenadigd schaker die zich een blinddoek voorbindt teneinde het schaakspel wat uitdagender te maken. Waarom toch die omweg met dood en verderf als hij het ook in één keer had kunnen doen?” Maar misschien is Bas daar wel te netjes voor.

Jammer.

Een simpele “nee”, “nee” en “sinds wanneer zou ik godverdomme iemand geen hand MOGEN geven omdat die ander ervoor kiest in onnozele sprookjes te geloven?” zal wel niet voldoende zijn voor onze minister van censuur en godsdienstzaken. Hoogstwaarschijnlijk ook niet voor al die mensen die dagelijks het multiculturele instituut raadplegen om antwoord op deze prangende vragen te ontvangen.

“Te vaak wordt gesproken over religies in termen van problemen. Het gaat uiteindelijk om onze gemeenschappelijke toekomst. Dat kan alleen als we bereid zijn met elkaar in gesprek te gaan,” zo vervolgde Ballin zijn preek voor eigen parochie. Christenen zijn, zo moet u weten, gewend te spreken in eufemismen. De waarheid is namelijk anders dan Ballin hier suggereert. We spreken niet in termen van problemen, religie is een probleem. En natuurlijk kunnen we alleen met elkander in gesprek gaan als men bereid is te twijfelen aan hetgeen men zonder bewijs poneert als ultieme waarheid. En laten religies nu juist aan dat concept –dat wij atheïsten graag betitelen als waarheidsvinding– een messias dood hebben.

Onze minister hecht daarom ook zeer aan goede betrekkingen met mede-geloofsfanaten en doet uit hoofde van zijn taak als chef-misdaadbestrijder graag een duit in het zakje. Zo gaf hij grif toe regelmatig vertegenwoordigers van geloofsgemeenschappen uit te nodigen voor een gesprek. Wat precies de relevantie is met zijn taak als minister van justitie laat zich raden.

Net als wat Ballin exact verstaat onder ‘scheiding van kerk en staat’, overigens. Want ondanks dat het hem zeer duidelijk is dat “de staat zich niet inhoudelijk moet bemoeien met de belijdenis of de organisatie van een geloofsgemeenschap,” vergeet hij net als zijn mede-geloofsgenoten dat het tegenovergestelde ook waar is. Zo zou een minister die hecht aan goede betrekkingen met religieuze organisaties op zijn minst verdacht moeten zijn in een gezonde democratie.

Het toppunt van deze oude jongens krentebrood meeting mag toch wel prof. dr. E. P. N. M. Borgman genoemd worden. Zoals zovaak het geval is bij theologen, dient u zich niet van uw stuk te laten brengen door de rij titels die deze meneer voert. Als god immers om het hoekje komt gluren, moet alle kennis overboord. Borgman stelde het volgende:

“Religie wil publiek worden, de publieke sfeer wil het hart en de betrokkenheid van de burgers, dus we moeten het debat aangaan over wat wij waar en goed achten, over wat ons heilig is. In dat debat moeten we ontdekken hoe we bij elkaar horen, in die strijd moeten we uitvinden wat onze gezamenlijke toekomst is – een andere weg is er niet”

De ironie van deze opmerking is Borgman, vanwege zijn abjecte voorkeur voor religie, natuurlijk volkomen ontgaan. Gelukkig ben ik er om hem er op te wijzen. Borgman claimt dat er geen andere weg is dan het debat aan te gaan. Maar Borgman heeft het hier niet over een open debat, maar over een debat waar de godhypothese van een stel minkukels ‘by default’ voor waar wordt aangenomen.

Dit, beste Borgman, is geen debat. Wanneer een onnozele stelling aanvaard moet worden om een debat te mogen voeren over een “toekomst die wij samen moeten delen”, dan is de conclusie van dit debat reeds getrokken door de volhardende partij. En deze partij is dan tevens debet aan de conclusie dat er geen enkel debat mogelijk is, behalve over datgene dat door gelovigen als ‘bespreekbaar’ wordt aangemerkt.

De waarheid is natuurlijk als volgt: U claimt het bestaan van een god te kennen? Dan is het aan u dit bestaan aan te tonen. In deze constructie past geen respect voor geloof, maar alle respect voor feiten. En mocht u uw god aantonen, dan is het tevens aan u om andere geloven hetzelfde op te dragen. Een opdracht waarin zij, bij het aantonen van een monotheïstische god, niet zullen slagen.

Dergelijke redeneringen die uitgaan van de rechten van religieuzen en de plichten van de ongelovigen, zijn bijzonder kwetsend. Niet louter omdat ze ongelovigen aantasten in hun rechtsgelijkheid, maar tevens omdat zij de waarheid en de redelijkheid zelve geweld aandoen. Dit terwijl zij claimen redelijk te zijn. Ze zijn hypocriet en achterbaks en kunnen alleen rechtgepraat worden door mensen die iets onbenulligs te verdedigen hebben: Religieuze kneuzen.

Maar zoals het velen vergaat, is het vrijwel onmogelijk voor intelligente mensen om dit ‘hinken op twee gedachten’ een leven lang vol te houden. Ik zeg intelligente mensen omdat alleen die categorie daadwerkelijk ook uitkijkt naar de dag waarop zij een zeer gewaardeerde opvatting moet laten varen in het daglicht van overweldigend bewijs van het tegengestelde. En daar verdient Cees Dekker een schouderklop. Niet voor de nieuwe onzin die hij zal gaan uitkramen, maar vanwege het feit dat hij de eerste stap gezet heeft.

Want zelfs Cees heeft eindelijk in de gaten dat het ‘hoofdstuk’ genesis niet letterlijk gelezen dient te worden. Met andere woorden: De scheppende god waar Cees jarenlang in geloofd heeft en naar gebeden heeft, bestaat bij nader inzien niet. Cees noemt dit met de gebruikelijke christelijk-geestelijke-lenigheid “een verschuiving van visie”, maar feitelijk heeft Cees zijn oude, direct scheppende, god verruilt voor een nieuwe die evolutie gebruikt heeft als middel tot het scheppen van de mens. U ziet; daar is de nieuwe onzin al waar ik eerder aan refereerde.

Cees, en wellicht ook u, denkt misschien dat het hier gaat om een klein detail dat er louter voor zorgt dat dit godsbeeld van Jahweh mooi doet aansluiten bij de huidige stand van wetenschappelijke kennis. Maar deze vlieger gaat geenszins op. In de kern van het christelijke geloof dat Cees namelijk nog immer voorstaat, ligt namelijk een zekere zondeval besloten. Deze zondeval veronderstelt een Adam, een Eva, een vruchtdragende boom der kennis van goed en kwaad en één pratende slang, die op hun beurt allen geschapen zijn door de christelijke god in een veredelde tuin die bekend stond onder de veelzeggende naam: Het paradijs.

Indien Cees veronderstelt dat de aarde inderdaad 4,5 miljard jaar oud is én dat de mens tot stand gekomen is door natuurlijke selectie, dan kan er geen sprake geweest zijn van een Adam en Eva. Geen Adam en Eva betekent geen zondeval. Geen zondeval betekent derhalve dat er veel meer in de bijbel feitelijk onjuist is. En in dit geval is het niet voldoende om —zoals de evangelischen graag doen— louter te wijzen naar het nieuwe testament. Want ook daar is duidelijk te lezen:

12 Door één mens is de zonde in de wereld gekomen en door de zonde de dood, en zo is de dood voor ieder mens gekomen, want ieder mens heeft gezondigd. 13 Er was al zonde in de wereld voordat de wet er was; alleen, zonder wet wordt er van de zonde geen rekening bijgehouden. [...] 17 Als de dood heeft geheerst door de overtreding van één mens, is het des te zekerder dat allen die de genade en de vrijspraak in zo’n overvloed hebben ontvangen, zullen heersen in het eeuwige leven, dankzij die ene mens, Jezus Christus. 18 Kortom, zoals de overtreding van één enkel mens ertoe heeft geleid dat allen werden veroordeeld, zo zal de rechtvaardigheid van één enkel mens ertoe leiden dat allen worden vrijgesproken en daardoor zullen leven. – Romeinen 5:12-21

Of:

21 Zoals de dood er is gekomen door een mens, zo is ook de opstanding uit de dood er gekomen door een mens. 22 Zoals wij door Adam allen sterven, zo zullen wij door Christus allen levend worden gemaakt. – 1 Korinthiërs 15:21-22

En natuurlijk valt ons nog iets anders op. Het is voor Cees plotseling nog langer onmogelijk te beweren dat de dood door de zonde van Adam in de wereld gekomen is. Niet alleen omdat zijn acceptatie van evolutie zijn bijbel direct tegenspreekt, maar voornamelijk omdat evolutie niet plaats kan vinden zonder de aanwezigheid van de dood. Evolutie en dood zijn onlosmakelijk met elkander verbonden! Cees heeft een hele vervelende catch-22 bij de kladden. En toch kan het nog vervelender.

Indien er namelijk geen zondeval plaatsgevonden kan hebben door toedoen van gods schepping, Adam en Eva, is het niet langer noodzakelijk dat de almachtige zichzelf incarneert in de vorm van ene Jezus van Nazareth. Laat staan dat het noodzakelijk is dat hij deze mensgod op bloederige wijze offert om de zonden van de geëvolueerde mens op zich te nemen —voor zover dit bloedoffer al enige logica in zichzelf kent.

Cees’ opmerking dat “we afmoeten van het idee dat evolutie uit den boze is,” en dat “de scheppingsverhalen prima te combineren zijn met de evolutie, als je tenminste uitgaat van een exegese die recht doet aan de diepe theologische betekenis van Genesis,” komt hiermee dus in een nogal lullig en onbegrijpelijk daglicht te staan. De conclusie kan namelijk niet anders zijn dan dat de god die Cees aanbeden heeft, net zo min bestaat als de god die hij nu probeert vorm te geven door een ‘theïstische evolutie’ te veronderstellen.

En dit kunnen wij al concluderen nog voordat we Cees hebben geconfronteerd met zijn god die het klaarblijkelijk noodzakelijk vond om door middel van dood en verderf een mensenras te scheppen. Een god die toch verondersteld mag worden almachtig te zijn, en toch weloverwogen kiest voor een immoreel en bloederig proces waar onschuldige organismen op de meest vreselijke manieren lijden.

Wat te denken van het welzijn van de mens? Heeft hij zijn ‘kroon op de schepping‘ dan niet op zijn minst langer dan 150.000 á 200.000 jaar laten verkommeren? Heeft hij ze niet deelgenoot gemaakt van de meest verschrikkelijke ziekten en natuurrampen? Wat te denken van enorme babysterfte? Werden zij, als zij ‘in den beginne’ de geboorte al overleefden, doorgaans niet eens ouder dan 30 jaar?

Hoe kan Cees deze god dan nog ‘goed’ noemen en waarin lijkt hij dan precies op de god die de christenen menen voor te staan? Inderdaad: Niet. De god waartoe Cees Dekker vanochtend nog gebeden heeft, bestaat niet. De eigenschappen die hem worden toegedicht zijn namelijk intern inconsistent. Ze kunnen niet tegelijkertijd waar zijn. Cees is een atheïst, alleen hij weet het zelf nog niet.

Als wij kijken naar de verschillende functies van bidden, dan kunnen wij lezen dat dit gelijk is aan praten met god. Bidden doet men om uiting te geven aan het geloof en vertrouwen, om dankbaarheid te betuigen, om de zonden te belijden en zelfs om een gunst te vragen van god. En ondanks dat het volstrekt onnodig is om god te vertellen wat je wenst, gelooft of verkeerd hebt gedaan, staat de gelovige op het actief aanspreken van het object van hun bewondering. Bidden zegt veel over de gelovige en het geloof, maar tegelijkertijd nog meer over god.

Praten met god
Ik geloof niet dus ik bid niet. Toch zal een christen mij ongelijk geven wanneer ik zou stellen dat god daarom mijn gedachten niet kent. Bidden is derhalve eigenlijk volstrekt onnodig om te communiceren met god, ware het niet dat god een onverklaarbare voorkeur heeft voor het feit dat ik het gesprek moet beginnen. God voelt zich klaarblijkelijk te goed om het eerste woord uit te spreken of heeft een vreemde voorkeur voor gevouwen handen. Of houdt god van rituelen en is hij een hemelse vader die alleen wenst te communiceren op zijn voorwaarden? Is god soms een autist die zich ongemakkelijk voelt op het moment dat zijn regels niet worden nageleefd?

We weten niet waarom, maar gelovigen staan er tevens op dat gods voorwaarden bindend zijn. God is de schepper van alles en dus bepaalt hij de regels: Eerst het universum scheppen, de aarde en al het leven, en vervolgens net zo lang zwijgen totdat wij — die dankzij zijn toedoen ongevraagd tot het rijk der stervelingen behoren — de handen vouwen en contact met hem opnemen. Bidden vertelt ons dat god een hoge dunk van zichzelf heeft en dat gelovigen zich dienen te schikken in hun inferieure rol. Bidden is een bevestiging van het eenzijdige totalitaire systeem waarin de mens zich mag verheugen: God kan uw zondige gedachten lezen, maar het is aan u uzelf nog meer te vernederen in zijn aanzien door deze kennis expliciet op te biechten. En schikt u zich niet in deze onbetwistbare spelregels, dan wacht u een eeuwigheid om deze ‘vrije keuze’ te betreuren.

Geloof, vertrouwen en dankzegging
God is niet tevreden wanneer je simpelweg gelooft dat hij bestaat. Onuitgesproken vertrouwen betekent niets voor hem. Hij wil het horen. Dag in, dag uit. Hij heeft de mens geschapen en hij wil daar, zolang onze soort bestaat, voor bedankt worden. Ondanks dat niemand van ons hem ooit gevraagd heeft de scheppingsdaad te verrichten. En bidden is, volgens god zelf, bij uitstek geschikt om deze dankbaarheid te betuigen. Alsof iemand je leven redt door je zijn nier te doneren en daar de rest van je leven, iedere dag weer, een telefoontje of een Hallmark-kaartje voor eist te ontvangen. En dan moet je ook nog zorgen dat je het meent. Pathetisch eigenlijk, nietwaar?

Daarnaast, zoals ik al eerder zei, het was zijn idee om ons tot bestaan te brengen. Wat is daarvoor zijn motivatie geweest? Op enig moment moet god toch besloten hebben dat een schepping wenselijk was. Wat was zijn motivatie daarvoor? Kon hij niet leven zonder heerser te zijn over miljarden zielen en dagelijks bedankt te worden voor zijn goddelijkheid, zijn bestaan? Een goddelijkheid die zijn eigen verdienste niet kan zijn, tenzij hij zichzelf geschapen heeft — hoezo ‘irreducible complexity’. Verveelde hij zich? Is het eigenlijk niet zo dat god niet kan leven zonder zijn schepping, in plaats van ‘zijn schepping’ niet zonder god?

Het verkrijgen van gunsten
God is een almacht waarvan wij de oorsprong niet kennen. In deze almachtigheid is het god ‘gegeven’ al het denkbare te bewerkstelligen. Zelfs het ondenkbare ligt niet buiten het bereik van de schepper die — logisch onmogelijk — almachtig én alwetend is. God heeft de spelregels van het leven bepaald: Ziekten bestaan omdat god ze geschapen heeft, dan wel gedoogt. Onfortuinlijke ongelukken gebeuren met medeweten van deze almachtige heerser ‘zonder aanziens des persoons’. God zou ze kunnen voorkomen, maar de realiteit wijst uit dat hij dit op zijn minst ook niet doet.

Toch bidden gelovigen voor zieken en heeft god toegezegd gebeden te beantwoorden indien u aan al zijn voorwaarden heeft voldaan. U moet het menen (Jakobus 4:3), u moet écht geloven, uw motieven moeten kloppen (Psalm 66:18) en het gevraagde moet overeenstemmen met zijn wil (1 Johannes 5:14). Als iemand genezen wordt door een gebed, betekent dit niet minder dan dat god in eerste instantie niet ingreep, maar na enkele welgemeende noodkreten van trouwe volgelingen besloot dat aan alle voorwaarden voldaan waren om een einde te maken aan het lijden van een mens door hem te genezen.

Ook hier kan het u niet ontgaan dat god het onlogische waarheid maakt. Als god alwetend was, wist hij dat zijn onderdanen zouden bidden en aan de voorwaarden zouden voldoen. Als god dit wist, waarom wilde hij dan expliciet deze bevestiging hebben? Als dit een test was, was de uitslag voor god bij voorbaat al duidelijk. Nu zou de gelovige kunnen beweren dat het tot lering van de mens strekt, maar wat is een god waard die speelt met levens van onderdanen die niet gevraagd hebben om hun schepping én tevens geen inspraak hebben in de regelgeving?

Het bestaan van het fenomeen ‘bidden’ heeft ernstige consequenties voor de godheid die de gebeden accepteert, alsmede de gelovigen die menen dat deze vorm van communiceren en het verkrijgen van gunsten rechtvaardig is. Door de betekenis van ‘bidden’ te doorgronden blijkt dat god — indien deze bestaat volgens de ‘definitie’ van enkele heilige boeken — een sadistische, totalitaire dictator is die onmogelijk alle attributen en eigenschappen die hem worden toegekend in zijn goddelijkheid kan consolideren.

Veel redelijker is dat het tonen van onderdanigheid, het erkennen van ondergeschiktheid en het vragen om gunsten en belijden van zonden de werking van de menselijke geest blootleggen: Wie goed doet, die goed ontmoet. Oorzaak heeft gevolg: Als men smeekt, wordt men gespaard. Als men weigert te smeken, dan zal men de straf niet ontlopen. Huichelaars worden doorzien, alles heeft een reden, geen lijden is onnodig en uiteindelijk heeft ieder het eigen lot en het oneindige geluk zelf in handen: Als er eigenlijk één bezigheid is in het geloof die haar menselijke ontwerp verraadt, dan is het wel het fenomeen ‘bidden’.

Het principe van ‘intelligent genoeg zijn’ en toch ‘geloven in god’, staat bekend als compartiment-denken. Simpel gezegd berust het op de aanname dat geloofszaken die dienen ter troost en ‘verklaring’ niet met dezelfde redelijkheid beschouwd worden als alle andere zaken in het leven. Uit een mailwisseling die ik onlangs had met een behoorlijk fundamentalistisch gelovige kwam de volgende (geparafraseerde) discussie voor:

Gelovige: Ik heb persoonlijk bewijs van het bestaan van god.
Erik: Persoonlijk bewijs bestaat niet. Dat noemen we een mening. Een mening is geen bewijs, want bewijs geldt voor iedereen en overal onder vergelijkbare omstandigheden.
Erik: Wat nu als ik zeg dat ik je verloren broer ben. Neem je dat dan ook zomaar aan, of wil je daar bewijs van?
Gelovige: Dan kan ik dat onderzoeken met DNA-tests en geboortecertificaten.
Erik: Inderdaad. Keihard bewijs. Waarom dan plotseling wel?

Voor deze mensen met een religieuze afwijking geldt dat bewijs niet in alle gevallen hetzelfde is. In 99% van hun leven definiëren zij bewijs zoals u en ik dat doen, maar in die ene procent die met religie te maken heeft, laten zij alle redelijkheid varen.

Vandaag las ik een stukje in het Algemeen Dagblad over het relletje tussen PVV-voorman Wilders en het trio Balkenende, Hirsch Ballin en ter Horst. Het relletje ging over de uitspraken die Wilders vorig jaar gedaan zou hebben over het scenario van zijn film. Waar het kabinet beweert dat Wilders gezegd zou hebben verzen uit de koran te willen verbranden, ontkent Wilders dit in alle toonaarden.

Het kabinet kwam in deze met ‘bewijs’ op de proppen in de vorm van aantekeningen die gemaakt zouden zijn naar aanleiding van het eerder genoemde gesprek. Deze aantekeningen vermelden duidelijk de opzet van Wilders, tot in detail. Vrijwel alles uit deze aantekeningen klopt, behalve het einde: Wilders heeft geen verzen uit de koran gescheurd en verbrand.

Naar aanleiding van Wilders’ doldrieste ontkenning van de authenticiteit van deze aantekeningen werd er een onderzoek gehouden onder ‘ruim’ 1200 Nederlanders. Uit dit onderzoek bleek dat 33% van de ondervraagden meende dat Wilders gelijk had. De constatering op basis van dit onderzoek kon niet anders zijn dat diezelfde ondervraagden menen dat het kabinet glashard gelogen heeft en de aantekeningen heeft vervalst. In reactie op deze constatering verklaarde Minister Hirsch Ballin vandaag:

“Feiten worden niet beslist bij opiniepeiling”, stelde Hirsch Ballin vrijdag na afloop van de ministerraad. “Wat voor mij telt, zijn de feiten. Die heb ik heel precies in mijn antwoord gegeven. Daar zat geen spoortje onwaarheid in.”

En mijn mond viel open van verbazing. De minister heeft gelijk! De waarheid is niet iets dat zich richt naar de mening van mensen. De waarheid laat zich niet meten door een democratisch proces. De waarheid is. Zij is onbeïnvloedbaar door denken en hopen. Hetzelfde geldt voor het bestaan van god, beste minister Hirsch Ballin. Het bestaan van god wordt niet aannemelijker als er een aanzienlijk aantal mensen zijn die zich beledigd voelen door uitspraken die hun geloof in twijfel trekken of zelfs ‘belachelijk maken’. Maar moet je ook dan niet juist besluiten eerst de feiten te onderzoeken en daarna pas vast te stellen of dat geloof niet simpelweg belachelijk ís, voordat je blijft vasthouden aan een wet op de smalende godslastering?

Waar Hirsch Ballin volkomen terecht revanche neemt op ‘de publieke opinie’ als het gaat om de waarheid inzake een setje aantekeningen, gaat diezelfde minister hopeloos de fout in als het aankomt op zijn eigen geloof. Kritiek op religie, beste minister, is pas godslastering als men kan aantonen dat het object van lastering bestaat. Dat u en velen van u menen dat dit zo is en zich derhalve aangesproken voelen, is volgens uw eigen argumentatie geen enkele reden om vast te houden aan deze achterlijke wet. Eerst de waarheid onafhankelijk vaststellen, en dan pas maatregelen nemen, zou het devies dus moeten zijn.

Maar natuurlijk is Hirsch Ballin het hier, zoals het een goede gelovige betaamt, plotseling niet mee eens. Liever pleit hij ervoor om zijn geliefde geloof te blijven beschermen door iedereen onder de paraplu van religie te trekken. Waarom mag ons allemaal duidelijk zijn: Religie is een afwijking die het denken vertroebelt en daarom moet religie en politiek gescheiden worden.

Als wij dit logische beginsel vermeerderen met de kennis dat alle argumenten van religieuze groeperingen onderling volstrekt uitwisselbaar zijn, dan kan een redelijk mens niets anders doen dan ze stuk voor stuk verwerpen en op zoek gaan naar een betere verklaring voor de vragen die religie probeert te beantwoorden. De gok dat één van deze religies de ware zou zijn, is niet meer dan dat: een gok. Men zou zelfs het — voor gelovigen — onvoorstelbare kunnen doen en twijfelen aan de aard en juistheid van de vragen die religie ons probeert voor te houden als zijnde logisch en fundamenteel.

Religie is om deze reden bij uitstek een onderwerp waarbinnen alleen atheïsten begiftigd zijn met de mogelijkheid er objectief en redelijk over te oordelen. Denkt u alstublieft niet enig moment hier tegenin te kunnen brengen dat atheïsten anti-religieus zijn en derhalve bevooroordeeld, want dit is geenszins het geval. Anti-religieuze gevoelens lijken in zekere zin impliciet aan atheïsme, maar maken er geen onderdeel van uit. Ter overweging geef ik ook u mee dat deze gevoelens niet alleen bij atheïsten voorkomen. Integendeel: Er zijn genoeg christenen die het bloed van moslims kunnen drinken en god mag weten dat dit andersom zeker het geval is.

Het verbaast mij daarom iedere dag weer dat er vrijwel geen enkel atheïstisch geluid te horen is in de niet aflatende hoeveelheid discussies die er gevoerd worden rondom de alsmaar toenemende problematiek van bepaalde groepen gelovigen. Ik zeg inderdaad ‘bepaalde groepen’, want ondanks dat ik meen dat religie en geloof ‘voor de dommen is’, meen ik ook dat ieder het recht heeft zichzelf dom te gedragen en te geloven wat men wil. Zolang niemand daar een nadeel van ondervindt, is het mij om het even naar welke god of tuinkabouter mijn buurman zich richt in tijden van nood of opperste geluk.

Want dat is mijn criterium: iedere ideologie of religieuze overtuiging dient vreedzaam te zijn voordat ik er ook maar over denk om haar enige vorm van respect te schenken. Tegelijkertijd is dit exact het probleem van religie: Zij is inherent niet louter vreedzaam van aard. Sterker nog, al haar goden hebben één ding met elkaar gemeen: Ieder die niet het geloof belijdt zal, na het verruilen van het tijdelijke voor het eeuwige, deze menselijke ‘fout’ beboet zien worden met ondraaglijk lijden waarvan geen verlossing mogelijk is. De dood is letterlijk ‘the point of no return’, ondanks dat wij het tijdstip van onze dood niet in de hand hebben. De meest vreedzame gelovigen zijn volgelingen van een gruwelijke god. Een tiran die zijn gelijkenis niet kent onder de talloze tirannen die onze soort heeft opgeleverd.

Terug naar het atheïstisch geluid. Het stelt mij teleur dat er geen uitgesproken atheïsten gehoord worden in hun mening over de religieuze betutteling van ons volk door het kabinet, en dat, in zoverre zij wel gehoord worden, zij zich vol respect opstellen jegens de beleidsmakers met religieuze agenda. Het stelt mij teleur dat er geen enkel atheïstisch geluid te horen is inzake de debatten rond ‘het fenomeen’ Wilders en natuurlijk zijn filmische beproeving. Wie zou er immers beter geschikt zijn om iedereen erop te wijzen dat religie eerst iets te bewijzen heeft voordat het om respect mag vragen en dat de heersende opvatting dat men de gematigde gelovigen niet op één hoop moet gooien met ‘de uitwassen der religie’ niet meer is dan een valse tegenstelling? Want iets minder dan dat is het niet en het wordt tijd dat dit op de gespreksagenda komt te staan.

Iedereen die zich namelijk van het argument bedient dat fundamentalisten ‘misbruik maken van religie’, dient eerst te komen met een definitie van ‘gebruik maken van religie’. Hetzelfde geldt voor ieder die meent dat de ene groep vreedzame christenen ‘echte gelovigen’ zijn en die rare mensen op de Veluwe die religie ‘misbruiken’ om vrouwen te onderdrukken een stelletje huichelaars. Verbazingwekkend genoeg is dit het verzwegen criterium dat de meeste mensen in dergelijke situaties hanteren: Het ‘echte’ geloof is vreedzaam, de fundamentalisten onttrekken zich daaraan door geweld te gebruiken.

Gelovigen zullen in hun heilige handboeken echter niet veel anders vinden dan goden die vergelden, moorden, aanzetten tot moord, discrimineren en onderwerpen terwijl ze de mens oproepen zich hiervan te weerhouden tenzij bepaalde gevallen zich voordoen. Gevallen die in de meest positieve omstandigheden bijzonder vaag omschreven zijn en zelfs weersproken worden in een ander hoofdstuk van hetzelfde boek. Geweld is inherent aan de goden die aanbeden worden, en toch kenmerkt menigeen het ‘ware geloof’ als vreedzaam.

Wij zijn in de bizarre situatie terechtgekomen waarin ‘het ware geloof’ beoordeeld wordt op seculiere grondslag; volgens de Gulden Regel, die zo oud is als de mens zelf en geen enkele connectie heeft met religie behalve dat zij maar al te graag is overgenomen door diegenen die hun geloof wilden verkopen aan het volk. Ik noem deze situatie bizar, omdat diegenen die zich de ‘ware gelovigen’ noemen, menen dat dit de opdracht van hun god is en weigeren het geweld van hun heilige boek letterlijk op te vatten. Dit terwijl de heilige boeken, beste lezers, door mensen zijn geschreven. Een ware gelovige wordt daarom gekenmerkt aan de hand van menselijke en seculiere criteria!

Want de waarheid is evident en andersom: Zij die geweld en onderdrukking gebruiken eren hun god door zijn letterlijke regels en voorbeeld te volgen, maar schaden de mensheid. Zij die zich van dit geweld distantiëren, eren de mensheid en verraden hun god door zijn woord te interpreteren. En er is niemand die dit beter kan uitleggen dan iemand die geen enkele vorm van geloof heeft.

Volgens de officiële christelijke doctrine gaan degenen die Jezus niet aannemen als hun verlosser, na hun dood naar de hel. En ook binnen de officiële islamitische doctrine is de hel de definitieve bestemming voor hen die ongelovig (andersgelovig) zijn [1]. Wat is die hel nou eigenlijk, en waar kunnen we dit fenomeen terugvinden in de Bijbel, de Koran, en andere geschriften binnen deze monotheïstische religies? Het woord hel komt niet voor in de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV), maar in plaats daarvan is een aantal malen sprake van de gehenna [2].

Het woord gehenna is afgeleid van het Griekse geenna, wat via het Aramees is afgeleid van het Hebreeuwse woord ge-hinnom, dat dal van Hinnom betekent. Het Nederlandse woord hel heeft dus betrekking op het dal van Hinnom. Tijdens het koningschap van Salomo [3], Achaz [4] en Manasse [5] werden in het Hinnomdal gruwelijke mensenoffers gebracht aan de god Moloch, waarbij de slachtoffers vaak levend in het vuur werden geworpen. Vanwege de gruwelijkheden die daar plaatsvonden, gebruikt Jezus in Mattheüs 23:33 het woord gehenna, dat vaak vertaald wordt als hel [6], om de gruwelijkheid van het lot van verstokte zondaars te beschrijven.

Het boek Openbaring spreekt van een poel van vuur en zwavel, waarin de pijniging eeuwig doorgaat, dag en nacht, zonder onderbreking [7][8]. In Mattheüs 25:41 wordt gesproken van ‘het eeuwige vuur dat bestemd is voor de duivel en zijn engelen’.

Lees verder op het blog van Martin.

Ik vermoed dat ik al had leren berusten tegen de tijd dat ik zelf naar school ging. Ik slikte de bijbelverhalen zoals ik Assepoester slikte. Een normaal kind neemt gewoonlijk wel het een en ander aan van volwassenen, en uiteindelijk bleek ik nogal braaf. Alleen dat bidden. “Ogen dicht” was een van de zeer weinige godsdienstige voorschriften waaraan wij ons te houden hadden, maar ondertussen was het voorgeschotelde gebed zelden interessant. Stiekem tóch kijken ook niet, maar dat had dan nog de zoete smaak van het verbodene.

Thuis bleef bidden beperkt tot “herezegenditetenamen” voordat we ons met lange tanden, onder pedagogische dwang, aan de andijvie waagden. Ons gezin behoorde tot de Nederlands Hervormde Kerk. Af en toe, meestal op een bijzonder druilerige zondagochtend, gingen we er zelfs heen. Verveling, en bedwongen verachting bij de kindernevendienst waar we met inferieur materiaal bijbelverhalen knippend en plakkend “mochten” uitbeelden. Mijn ouders waren overigens nogal liberaal, en ik mocht gerust eens met katholieke vriendinnetjes mee naar hún kerk. Dat ze daar de gelovigen van voedsel voorzagen vond ik een verworvenheid. Ik heb dus in elk geval een of twee keer in mijn leven met plezier een hostie tot mij genomen.

Ondertussen begon ik, bij korte vlagen, een beetje na te denken. Ik wist op mijn achtste nog niet wat een maagd was en zag geen probleem in de onbevlekte ontvangenis, maar dat kruisigingsverhaal zat me toch niet helemaal lekker. Was Jezus eigenlijk geofferd als vereffening van reeds begane zonden, in welk geval wij-van-nu er geen baat bij hadden, of als vooruitbetaling voor toekomstige zonden, zodat ik, wat ik ook mocht uithalen, per definitie al was vrijgepleit? En waarom moest hij überhaupt worden geofferd? Had God dat niet anders kunnen regelen? Ik werd er altijd een beetje duizelig van. Een duidelijk antwoord op dit soort vragen kreeg ik nooit op de protestants-christelijke basisschool. Mijn vertrouwen in de alwetendheid van volwassenen, vooral van onderwijzend personeel, raakte langzaam maar zeker ernstig ondermijnd.

Onze kerk kreeg een nieuwe dominee, de harige, vurige dominee K. Waar zijn voorganger een zachtmoedig man was die de diensten vooral gezellig maakte, dominee K. bleek uit geheel ander hout gesneden. Tropisch hardhout. Hij stak op de preekstoel zijn baard vooruit en prentte de leden der gemeente hun morele tekortkomingen stevig in. Mijn ouders bleven steeds vaker met ons op zondagochtend lekker thuis. Toch werd het als vanzelfsprekend aangenomen dat ik ter catechisatie zou gaan, want ik had er de leeftijd voor. Ik was net veertien, sinds twee jaar op het gymnasium, in feite ongelovig en tamelijk welbespraakt. De stellige beweringen van de dominee bleken niet moeilijk onderuit te halen. Zijn baard begon een heel eigen leven te leiden en aan het eind van onze laatste discussie siste hij zijns ondanks: “Jij arrogante rotmeid!” waarop ik de slappe lach kreeg en besloot dat het voor beide partijen beter was deze bijeenkomsten te staken. Als consequentie verklaarde ik thuis nog dezelfde avond dat ik niet geloofde en niet van plan was nog naar de kerk te gaan. “Zo,” sprak mijn vader en mijn moeder zei: “Goed hoor, kind.”

Mijn vader hechtte desondanks aan traditie. Op mijn achttiende alweer wat milder geworden, ben ik uit dochterliefde nog eens meegegaan naar de kerstdienst. Wederom dominee K., die het feest van het licht aangreep om ons met onze diepe zondigheid te confronteren. Halverwege de preek stond mijn vader op en marcheerde de kerk uit, prompt opgelucht gevolgd door de overige gezinsleden. De kerk verdween hiermee definitief uit ons leven, en er is nooit meer over gesproken.

Ingezonden door Maria.

Hierdoor is een puur inhoudelijke discussie over religie met gelovigen, of zij die menen “respect voor religie te moeten hebben”, bijkans onmogelijk. Immers; voor een atheist is het geloven in god logischerwijs op gelijke voet te stellen met het geloven in elfjes en kabouters. Daaruit volgt meteen dat religie een onzinnige bezigheid is. Men hoeft geen psycholoog te zijn om te snappen dat deze waarheid een belediging is voor hen die hem liever niet wensen te horen.

Respect
Laat ik beginnen met respect; Dit is heel moeilijk te definiëren omdat het zo’n subjectief (en dus vaag) begrip is. Voor mij geldt — en ik verwacht daarin absoluut niet de enige te zijn — dat respect grofweg twee betekenissen kan hebben; te weten ontzag of het mildere rekening houden met. Omdat niemand zomaar ergens ontzag voor heeft of zelfs maar rekening houdt met, is respect in mijn optiek iets dat moet worden verdient.
Bovendien is het begrip respect niet zwart/wit. Men kan immers geen, weinig, een beetje, redelijk wat, veel, heel veel, of zelfs het grootste respect hebben. Een voorbeeldje; De bond tegen het vloeken heeft gezien hun naam en hun defenitie van wat een vloek is, meer respect voor de gevoelens van gekwetste jezusmensen, dan voor die van gekwetste kankerpatienten en/of hun naasten. Dit houdt natuurlijk niet automatisch in dat de bond géén of weinig respect heeft voor de gevoelens van deze tweede groep.

Respect en religie
Zoals al eerder door Erik terecht was opgemerkt is religie een mening. Meningen hoeven niet perse gerespecteerd te worden, ook niet als deze als overtuiging wordt gezien. Religie is als mening slecht onderbouwt, daar zij zonder enig bewijs dan wel kritische beschouwing, het door mensen verkondigde “goddelijke woord” als heilig en onfeilbaar aanneemt. Bovendien staan in de heilige boeken van de drie grote monotheïstische religies (jodendom, christendom, islam) verschillende dubieuze passages aangaande bijvoorbeeld vrouwen, homo’s en anders/ongelovigen. Ik zie dan ook niet in waarom ik inhoudelijk gezien respect zou moeten hebben voor religie.
Het argument dat een religie veel mensen aanspreekt en daarom gerespecteerd dient te worden stuit bij mij op twee grote bezwaren. 1e bezwaar; Waarheid is geen democratisch begrip. De mening van een grote groep dan wel de meerderheid hoeft daarom nog niet juist te zijn. Dit heeft de geschiedenis al wel bewezen me dunkt. 2e bezwaar; Wie bepaalt wat er veel is? Er zijn zonder meer veel moslims, maar ook een club als scientology heeft (jammer genoeg) behoorlijk wat aanhangers.
Het argument dat religie gerespecteerd dient te worden omdat zij als overtuiging de mensen ten diepste beweegt is een leeg argument. Sommige overtuigingen die mensen ook “ten diepste kunnen bewegen”, zijn ronduit kwaadaardig en dienen dan ook niet gerespecteerd te worden.

Het argument dat het disrespecteren van religie hetzelfde is als het disrespecteren van de aanhanger als mens is mijns inziens eerder een belediging, dan een verdediging voor religieuze mensen. Men gaat er hierbij namelijk van uit dat de gemiddelde gelovige niet meer is dan zijn of haar religie. Dat dit niet zo is wordt wel bewezen daar de meeste gelovigen heus wel in staat zijn om de scherpste kantjes uit de bijbel/koran naast zich neer te leggen. Hierdoor hoef ik als atheïst niet mijn nek in te trekken als ik langs een moskee loop (hetgeen meteen aantoont dat de menselijke moraal toch prevaleert boven de vermeende goddelijke).
Natuurlijk zegt een mening in meer of mindere mate iets over het karakter van de mens die hem uit. Iemand die bijvoorbeeld van mening is dat alle joden vergast moeten worden, zal vast geen prettig mens zijn. Echter, een mening blijft maar 1 facet van iemands totale persoonlijkheid en ik kan best vrienden worden met iemand die religieus is. Dat ik religie an sich niet respecteer, zegt niets over het respecteren van een gelovige. Ik háát bijvoorbeeld Mexicaans eten, en laat mij daar dan ook niet zo positief over uit. Ik toon derhalve geen respect voor de Mexicaanse keuken. Dat betekent niet dat ik mensen die wel graag bij de Mexicaan eten niet respecteer, of de Mexicaanse chef-kok. Respect voor anderen is bij mij initieël aanwezig, totdat het tegendeel bewezen is.

Voor wat betreft het rekening houden met religieuze gevoelens is het naar mijn inzicht goed om een afweging te maken voor wat ik daar zelf voor moet laten, en of dat redelijk is. Ik zou bijvoorbeeld niet zomaar met schoenen aan een moskee binnenlopen, maar verplicht niet winkelen op zondag, of kinderen intelligent design door de strot duwen tijdens biologieles op school gaat mij weer veel te ver.

God voor dommen

Menigeen zal beargumenteren dat de bewoordingen waarop men zich op deze log uit over gelovigen, getuigen van weinig respect. Dat is ook zo; voor religie . De manier waarop men iets brengt maakt mijns inziens niet zoveel uit, mits de boodschap goed wordt onderbouwt. Sterker nog; Door het weglaten van fluwelen bewoordingen om maar geen gevoelens te kwetsen en in plaats daarvan direct en eerlijk te zijn, wordt het punt dat men wil maken alleen maar duidelijker. Dit zal uiteindelijk het zo gewenste “open debat” alleen maar ten goede komen.

Er is maar één aspect van deze film de moeite van het behandelen waard: Het rumoer in de media. Want wat heb ik gisteravond een horde onnozele mensen zien bekvechten om hun mening te geven, zonder dat het ze ook maar één moment ging om het achterhalen van de waarheid. De ene ‘deskundige’ na de andere struikelde over zijn woorden om maar duidelijk te maken dat Wilders zich bediende van retoriek en ‘stalinistische propaganda’. En dit alles onder het voorwendsel dat ‘Fitna’ exact zou laten zien hoezeer Wilders de ‘uitwassen van de islam’ misbruikt om de gematigde moslim te schofferen.

Want Geert Wilders maakt zich schuldig aan het onterecht generaliseren van ‘een perversie’ van de islam, zo leerde ik. De echte moslims zijn namelijk zeer vredelievend en weten dat er op gewelddadige verzen zoals 8.60 ook vredelievende verzen volgen (8.61).

Ik denk dat half Nederland — en óók Geert Wilders — inmiddels wel begrijpt dat iedereen kan lezen in zijn heilige boek wat hij wil. Dat is nu exact het probleem met religie en dat is exact het probleem waar atheïsten zoals ik zich mee bezighouden. Het is uitermate onverstandig om in discussie te gaan over de betekenis van een vers in de context van het hoofdstuk waar het in staat. Als we immers een gewelddadig hoofdstuk bij de kladden hebben, kunnen we het alsnog in de context van het boek goedpraten. Dit soort apologetiek is leuk en aardig, maar je lost er niets mee op. Om tot oplossingen te komen, dienen we door te dringen tot de kern van het probleem. Laat mij u, in mijn oneindige atheïstische arrogantie, vertellen wat het probleem is:

Wilders wordt terecht verweten de gewelddadige acties van moslims — die zij wel degelijk rechtvaardigen met hun heilige boek — in de schoenen te schuiven van de moslims die geen vlieg kwaad doen. Vredelievende moslims daarentegen schijnen probleemloos te mogen roepen dat ‘de islam’ vrede is en dat deze boosdoeners geen echte moslims zijn. Beide partijen hebben evenveel argumenten voor hun zaak en beroepen zich op dezelfde bron. Geen van beide partijen heeft het recht zijn mening daarom als waarheid te claimen.

De kern van het probleem schuilt in de aanname dat het volstrekt acceptabel is om een boek op basis van overlevering heilig te noemen en als basis voor een discussie en een onaantastbaar geloof te gebruiken in het jaar onzes heren 2008. Totdat het tegendeel bewezen is, is de koran het werk van het menselijk brein en dienen wij het als zodanig te behandelen. Voor mensenwerk behoeft geen respect opgebracht te worden, maar is kritiek verplicht. Mensenwerk wordt namelijk gekenmerkt door het feit dat er niet louter en alleen goede dingen uit voortkomen.

Daarom meen ik dat het van het grootste belang is dat men de premisse van het debat opnieuw bekijkt en de uitgangspunten voor de discussie over religie in Nederland opnieuw vaststelt. Als men meent een feit te verkondigen wanneer men stelt dat god heeft opgedragen tot het doen van actie ‘X’, dan is het niet van belang wat actie ‘X’ is, totdat men heeft vastgesteld dat deze god daadwerkelijk niet ontsproten is aan de fantasie van een zoogdier dat een duizendtal jaren geleden leefde.

Net zoals alle kwaad in de wereld dient men haar te bestrijden door haar in de kern aan te vallen. Het bestaan van god is die kern als het aankomt op claims uit heilige boeken, want deze claims — positief of negatief — zijn waardeloos als haar rechtvaardiging bezwijkt onder de druk van de rede. En dit mogen we gelovigen daarom kwalijk nemen, net als we dit Wilders kwalijk mogen nemen: Geen van beide partijen gebruikt het verstand om tot een oplossing te komen. Wilders is selectief in het bevechten van zijn beproeving en moslims weigeren de validiteit van hun geloof aan de kaak te stellen.

Het is dan ook geen wonder dat onze goed-functionerende minister president zich ook geen raad weet met dit probleem. Hij gelooft ook en sluit daarom ook bij voorbaat deze kerndiscussie uit. De échte beproeving — en daar heeft Wilders een keihard punt — is vooral aan de gelovigen die moeten leren hun intellect ook te gebruiken als het aankomt op hun ‘onaantastbare’ geloof.

Maar leg dat maar eens uit aan een groep mensen die ofwel weigeren een amateuristisch filmpje te bekijken, ofwel zich al tevreden stellen met het feit dat hun religie, hun god en hun profeet deze keer niet al te zwaar beledigd zijn. Om nog te zwijgen van het feit dat ze de oogkleppen wordt opgehouden door het volk dat meent dat ze daar het volste recht toe hebben.

Wat een kennis, wat een wetenschap. Let ook vooral op de volledige ‘misquote’ van Albert Einstein die het verhaal de indruk moet geven compleet verstandig en wetenschappelijk te zijn — de beste man zou zich omdraaien in zijn graf als hij wist voor welk karretje hij nu weer gespannen werd. Want ondanks dat onze heldervoeldende koppelbazin bijzonder goed snapt dat “het werken met intuïtie nu eenmaal geen exacte wetenschap is, ” meent ze zonder problemen te kunnen stellen dat “een sterk intuïtief persoon bijvoorbeeld prima in staat is om bepaalde psychische problemen bij iemand te doorgronden of zelfs contact te leggen met overledenen.” En dat terwijl “het natuurlijk volstrekt logisch is dat je zo’n persoon niet kunt testen door hem of haar te laten raden naar een object dat verstopt zou zitten in een doos.”

Als u toch aan het bladeren bent op haar website, klik dan nog even door naar de pagina ‘Test jezelf’ om te leren dat “intuïtie onze belangrijkste en meest betrouwbare informatiebron is” en dat “onderwijs en maatschappij ervoor gezorgd hebben dat de meeste mensen alleen het linker deel van de hersenen hebben geleerd te gebruiken. Het deel dat verantwoordelijk is voor logsch denken, analyseren, praten en rekenen.” Een verhaal dat keer op keer als een warm broodje en voor een niet te versmaden prijs — die overigens niet vermeld staat op de ‘Consult’ pagina van onze Liesbeth — over de toonbanken der bijgelovigen gaat en complete onzin is. Straks gaat ze ons nog vertellen dat we slechts tien procent van onze hersenen gebruiken.

Het is dan ook niet vreemd dat deze dame en Rita grote aanhangers zijn van ‘The Secret‘: Nog een lulverhaal dat bekend staat als “de wet van van aantrekking”: Zolang je maar positief denkt en doet, overkomen je alleen positieve dingen. Klinkt heel leuk en aantrekkelijk, tot je weet dat dit geheime verhaal ook stelt dat ziekte een gevolg is van verkeerde gedachten. Waar moet een mens in hemelsnaam aan denken om leukemie te krijgen, vraag je je af.

Liesbeth is ondertussen, als we de Telegraaf mogen geloven, druk bezig met het leggen van contacten voor onze Rita. Contacten die geld in het laatje moeten brengen opdat zij haar nieuwe partij ‘Trots op Nederland’ van de grond kan krijgen teneinde het Nederlandse volk te verlossen van de vele (luxe-)problemen die wij rijk zijn.

Ongetwijfeld zal het oplossen van de file-problematiek hoog op haar lijstje staan en daarom lijkt het mij bijzonder gepast om u te vertellen dat de Secret het antwoord daarop al lang weet: “Omdat er dan zoveel mensen met tegenzin naar hun werk rijden.” Lachen dus als u vandaag weer in die auto stilstaat. Door uw ‘happy thoughts’ lossen die opstoppingen op als sneeuw voor de zon — als het tenminste van het juiste type is.

En goed onthouden: U las dit punt op het programma van Trots op Nederland het eerst op god.voor.dommen. Deze kennis is volledig verkregen zonder gebruik te maken van intuïtie of bovennatuurlijk geneuzel, maar louter door het inzetten van de linker-hersenhelft en de enige echte god: Google.

Yesterday he thought it wise to share his opinion with us on the events surrounding the Danish cartoons and, of course, Geert Wilders’ upcoming movie. And an interesting piece it is, showing exactly where the boundary lies when it comes to Western morals versus Islamic morals.

Giving voice to the fury of their people, Muslim leaders and heads of states have protested against the growing Islam-bashing in the West warning of “serious implications for global peace and security”. The warning articulates the outrage over the republication of the Prophet’s caricature by 17 Danish newspapers and the film attacking the Holy Quran by a Dutch lawmaker.

Because isn’t this exactly the point we make such a big fuzz about in the West? Is it really sensible to go around and threaten countries and people with violence because of a silly cartoon you can choose to disregard? Is it really a good thing for religious leaders and heads of states to go around and implicitly – and mostly actively – approve of burning flags and embassies? Of course it is not. But this doesn’t seem to bother these kind of Muslims, does it? Everything goes when the quran or the prophet ‘has been insulted’. If you won’t show the necessary ‘respect’ by shutting up and obey the wishes of the Muslim community, all consequences are on your head.

When the Jyllands-Posten first published that despicable caricature three years ago, our friends in the West had explained it as a necessary phenomenon of a free Press. So even as the agitated believers around the world came out on the streets burning Danish flags, the West shrugged off the protests as something of a minor nuisance. More than a hundred innocents died in those protests that rocked the world from Morocco to Malaysia as well as Europe and the West.

The same is true for the killings that took place amongst their own people. Killings that would not have happened if they had taken a more sensible view on the matter of a couple of simple cartoons. The writer seems to deem it perfectly reasonable that people do violent things because of a couple of pencil strikes. And above all every casualty of these riots is on the head of the cartoonist. Not on the heads of the muslim leaders and heads of states who called for this idiotic reaction in the first place. They are protecting their own when it comes to shifting the blame, whilst ignoring the actual damage being done to embassies and foreigners.

But the Western establishment went to great lengths to defend the Jyllands-Posten’s freedom – the freedom to mock other people’s beliefs and sensitivities. And in a classic case of adding insult to injury, 17 Danish dailies and several other publications across Europe have now reproduced the caricature. Why? Apparently to express ‘solidarity’ with the Jyllands-Posten that is allegedly facing threats from ‘the Islamic terrorists’.

Which is exactly what you can see the writer do here. The ‘alleged threats’? Is this man insane? Is he one of those people who also talks about the ‘alleged’ holocaust? Isn’t it convenient to deny the threats to the artists life and to overstate the consequences of his work?

What’s going on people? What’s it that the West is trying to prove? Why does Islam repeatedly become the target of the Western freedom? And why are its own religious icons spared this creative licence? Is it because Denmark’s laws and those of other European states strictly prohibit any attack on Christian beliefs and icons?

I’ll tell you what’s going on. The reason muslims think their religion is continuously being mocked is because they are bare faced liars. Our ‘own’ religious icons have been the continuous targets of attack over the last centuries. There is no such thing as organized muslim ranting. When muslims decided that ‘the West’ was a nice place to live and practice their believe, they put themselves in the same position our ‘own’ religions have been for ages, they just didn’t realize it. You have the freedom to practice it, as long as everyone else has the freedom to question it. Mocking religion is, as luck would have it, nothing more then questioning its foundations. There is no mocking. Mocking is how an uneducated and undeveloped individual would characterize it – or a believer, for that matter.

While Islam and Muslims are the world’s favourite punching bag, you could be imprisoned for so much as questioning the Jewish Holocaust. If this isn’t a case of double standards, what is? And what’s the difference between these newspapers and some of those misguided young men targeting the West? Those behind the 9/11 and 7/7 strikes were also driven by their sense of solidarity – however misplaced – with fellow believers. Why were those people then called terrorists and those applying the same logic are being lionized as the defenders of the freedom?

There you have it. The alleged holocaust. I feel no need to enlighten this person about the massive quantities of evidence that show us the truth about this massive genocide whilst at the same time i do feel the need to enlighten him about this evidence lacking when it comes to his religion being true and factual. I also seem to have to educate this godfearing and respect demanding muslim that the big difference between people who kill thousands of others and a person that draws a picture of an alleged prophet is this: Religion kills, criticism doesn’t. I can’t help but noticing the fact that the writer seems to empathize to a great extent with these terrorists his religion brought forth. Which is, of course, perfectly understandable. They were muslims after all, were they not?

But the West knows as well as we do that this has nothing to do with the freedom of speech. There is something really rotten in the state of Denmark, as Shakespeare put it. In fact, this is not confined to Denmark. This sickness pervades the whole of Europe and the Western world. While there has always been deep-seated animosity and hatred against all things Islamic in the West, of late this is acquiring alarming proportions. More worryingly, these are not isolated incidents of some fanatics going berserk. There’s a clear method in the madness. From the Jyllands-Posten cartoon to the numerous books and movies targeting the Prophet, Islam and Holy Quran, just about everything we believe in seems to be fair game.

Indeed. Everything people believe in without evidence is fair game to criticize. If not by a cartoon, a movie would certainly do. The point of interest here is that these people seem so obsessed by their prophet and their religion that they cannot see that this criticism is not limited to their faith only. As i said earlier, all faiths are fair game in ‘the West’. This is not even restricted to religious faiths. Everything people assume to be true without being able to provide the necessary evidence is justly subjected to questioning. Be it by a short film or a cartoon, the point is that it is not restricted to Muhammad, the quran or the islam and a further point is that non-violence cannot be countered by violence while being called just.

Right now, at least two films attacking the Book are ready for release. Despite angry protests from Muslim countries, Dutch MP Geert Wilders is going ahead with his movie on Quran. In the past, Wilders has demanded a ban on the Holy Book likening it to Hitler’s Mein Kampf.

I have to agree here. Books should not, and never be, banned. Neither the quran, nor Mein Kampf should be kept from the publics eye. Ignoring historical fact, however, should be unlawful. The holocaust is a fact and should not be called alleged.

The movie is not the first of its kind. Another film, Submission, by another Dutch filmmaker, Van Gogh, featured Quranic verses against a naked female body. The film was supposed to be a protest against the ‘mistreatment’ of Muslim women. It touched off a storm of protests across the Islamic world. Yet no lessons were drawn from the episode. Not even after Van Gogh was assassinated by an agitated young Moroccan immigrant.

Ah, yes, the poor young Moroccan immigrant. Pushed to the limit by the blasphemous Western society. Targeting only islam whilst kneeling for its own religious icons and demanding respect for them from everyone and every country in the world. The truth is, yet again, very different. A movie such as submission can never be a justified cause for murder. It is exactly this medieval moral – sprinkled with the putrefied odor of religious madness – from people like this young Moroccan immigrant that moves people to take to the streets and start burning flags and embassies. This is not a moral mistake on our side. It’s a moral mistake on your side, dear writer. You do not, ever, in any case, murder a person because his opinion doesn’t suit you. EVER. Why don’t you start by learning this simple rule we non-believers like to call ‘the golden rule’? You will find that life is much nicer when you need not fear for you life when venting your opinion. But, wait. This is not what islam teaches at all, is it?

And now we have another film targeting the Book. Can you then blame ordinary Muslims if they see a grand, never-ending conspiracy against their faith? Yet our friends in the West turn around and ask: “Why do they hate us?” Well, this is why they hate you! When will the West wake up to the fact that it is its utter contempt for everything they revere that infuriates ordinary Muslims? How many innocents have to die before the European governments decide to rein in the sickos who have made a career out of their pathological hatred for Islam and Muslims?

I speak for myself when i say that i do not hate. Hate takes time and consumes resources and it never amounts to anything but casualties. Hate is for the religious who are well known for not trying to come to an agreement by means of discussion, but who seek total dominance by means of violence. There is no hate against islam. There is a healthy criticism towards religions who find it totally acceptable to follow the horrid teachings of iron age societies and alleged prophets without questioning. The same holds true for our own silly religious people, calling themselves Christians. They have learned to put up or shut up. You will learn too.

And what will it take to convince the liberated, anything-goes West that it really hurts us when you target the Man who we love more than our own parents and children?

It will take nothing less then a miracle to convince any of us to accept this ridiculous premise of loving a dead prophet above your parents and children – what about your wives?

This is particularly unfair to a Prophet who repeatedly taught his followers to respect other people’s beliefs. He warned us you are not a believer if you do not respect and believe in the messengers of God – including Moses and Jesus – who came before him. Which is why it’s such a shame that the West should tolerate these disgraceful attacks on Islam and its Prophet.

Your prophet means nothing to me. Respect that. Just as Jesus and Moses mean nothing to me. If you would like to change this, then convince me with your words. If you kill me, i will die unconvinced. But that doesn’t really matter to you, does it? You do not want to convince anyone, you want ‘the truth of your faith’ to be evident from the lack of criticism. Therefore, you wish to eradicate criticism. Whether the criticism is just or not.

But this has gone far enough. It’s time the Western governments are told in unambiguous terms that this vicious campaign against Islam must stop and stop right away. Not because it really hurts the Muslims everywhere, which it does, but because it is not in the West’s interest. Successive generations of young Muslims are growing up loathing the West for this pathological campaign against their faith.

In other words: the West is responsible for any actions taken against it. Be it violence, be it protesting or be it – yes, he means business – economical sanctions:

Apart from the historical Western doublespeak and double-dealing in the Middle East, it is the endless demonisation of Islam and Muslims that is fuelling the clash that Samuel Huntington promised us. It’s about time the West got this message – loud and clear – from the Muslim states that Islam-bashing is JUST NOT ACCEPTABLE. And this should be done by going beyond those regulation OIC, UN and Arab League resolutions. It’s time for more meaningful and concrete steps. Just stop doing business with countries like Denmark and the Netherlands. That will teach them the lesson they refuse to learn, hitting ‘em where it hurts the most. And there will be quick results — quicker than you could say Jyllands-Posten.

What does this pathetic excuse for a muslim think he can establish by calling for this kind of action? Does he not show his hidden agenda here? Has he no shame when he gleefully admits that he only wants the criticism to stop? No matter what? Does he not show, i put it to you, that he does not care about the right of others to think and speak about the alleged truth of his religion? He demands the right to do whatever he pleases in the name of his silly god. And if violence and terrorism and murder do not do the job, then economic sanctions are all that he is left with. The West is making progress! They have learned that violence will get them nowhere and now they try to employ a different tactic.

How did Samuel Jackson put it in Pulp Fiction – ever seen it? – again? Ah yes: I dare you. I double dare you, motherfucker. ANY losses the West has to put up with because of you stopping buying tulips and cheese is made up in tenfold by stopping humanitarian aid to your alleged civilized corner of this planet.

Via: GeenStijl, met excuses voor het matige Engels.