God helpt ons door de eurocrisis, toch?

Afbeelding gevonden op evolutieblog

“If the action described would sound completely crazy if applied to any religion that is not your own, then that section is a metaphor”

Oooooooh! Ja! Natuurlijk! Eureka! Hier een lijstje met voorbeelden, nu weten we eindelijk wat die theologen bedoelen! Uhhmm….sort van. Nu die nutteloze metaforen nog…

Thanks Jerry Coyne!

“Data thus show conclusively that God is between 200,000 and 2,000,000 times more murderous than Satan.”

1. Dit essay is geschreven voor het vak ‘Geschiedenis van de Ethiek’ aan de Universiteit Wageningen. Het is beoordeeld met een 9.

Het ontgaat mij waarom Absoluut en Moraal met een hoofdletter geschreven zijn – om over de onjuiste nadruk in het woord christenDom maar niet te zeuren. Klaarblijkelijk vindt de overigens niet-genoemde auteur (onder zo’n stuk zou ik mijn naam ook niet zetten) ze nogal belangrijk. Niet belangrijk genoeg om te beginnen bij het begin. Wat is nu exact een absolute moraal? Is een absolute moraal een moraal die overal en altijd geldig is of spreken we van een absolute moraal wanneer deze onveranderlijk is? Waarschijnlijk, gezien de context van het stuk, moeten we rekening houden met beide opties. God is immers alomtegenwoordig en staat erom bekend maar al te graag het baasje te willen uithangen.

Voordat god echter het ‘essay’ wordt binnengesmokkeld is het eerst zaak, zoals we van creationisten gewend zijn, om de stellingname van ‘de tegenstander’ op bijzonder knullige wijze proberen af te breken. En de beste manier om dat te doen is door een volledig verkeerde weergave van de werkelijkheid te creëren.

Seculiere humanisten hebben zeer ver ontwikkelde meningen over wat goed is en wat kwaad is, en over wat we wel en wat we niet zouden moeten doen. Maar het lijkt erop dat bijna niemand erg ver doordenkt over waar zijn morele standpunten nu eigenlijk op gebaseerd zijn. Als ze dat wel zouden doen, zouden de meesten ontdekken dat hun hele stelsel van standpunten in feite een luchtkasteel is, zonder enig fundament anders dan hun eigen smaak.

Let u alstublieft even op de goed verborgen cirkelredenering. Het ontbreken van een ‘fundament’ is voor de auteur een reden om te spreken van een luchtkasteel. Maar die conclusie gaat natuurlijk alleen op wanneer de premisse dat een fundament aanwezig moet zijn voor het hebben van moraal, waar is! Vooruitlopen op de conclusie van je ‘essay’ in de inleiding is knullig en ik vraag me af of het de auteur dit ook daadwerkelijk zelf opgevallen is. Hij had ook gewoon kunnen stellen dat ‘zonder intelligente wetgever moraal niet bestaat’. Dan was hij eerder klaar geweest en het zou mij veel leeswerk gescheeld hebben.

De auteur probeert zijn redenering toch uiteen te zetten door gebruik te maken van wat ik kleuterschool-redeneren noem. Kleuterschool-redeneren kennen we allemaal en het begint ongeveer op de leeftijd waarop kinderen het voorgenoemde opleidingsniveau frequenteren. Het bestaat uit het herhaaldelijk stellen van de vraag “Waarom?”

‘is iemand in koelen bloede vermoorden slecht?’ Als het antwoord ‘nee’ is, ben je een immorele schurk (en zeker geen humanist). Als het ‘ja’ is, laat hij zichzelf dan vragen ‘waarom?’ Tja, en nu beginnen voor de meeste mensen de problemen al. De meesten van ons is simpelweg geleerd dat moorden (net als liegen en stelen) slecht is, zonder dat hier een onderbouwing voor werd gegeven. Naar een onderbouwing gevraagd, zullen velen het nog niet opgeven. We horen antwoorden als ‘omdat het tegen de wil van het slachtoffer is’ of ‘omdat het gemeen is’ of ‘zou jij het leuk vinden als iemand jou zou vermoorden?’ De volgende vraag is dan natuurlijk ‘en waarom zou de wil van het slachtoffer er toe doen?’ of ‘en wat is er mis met gemeen zijn?’ Het antwoord is over het algemeen zoiets als ‘de rechten van de één eindigen waar de rechten van de ander beginnen’ of ‘mijn geweten vertelt me dat dit slecht is’. Met rasse schreden naderen we de singulariteit van de moraal: het punt waar we geen antwoorden meer kunnen geven op ‘waarom’-vragen. Want dieper dan dit kunnen we niet gaan: niemand weet waarom de rechten van de één zouden moeten eindigen waar die van de ander beginnen en waarom ons geweten maatgevend zou moeten zijn.

Natuurlijk is de kleuterschool-redenatie bij lange na niet altijd slecht. Ze is echter wel slecht wanneer je meent dat het ontbreken van een antwoord het bewijs voor je eigen stellingname is. Een kleuterschool-redenering die berust op het zogenaamde ‘valse dilemma’, dus. Toevalligerwijs niet onbekend in creationistische kringen, waarin het voeden van twijfel over evolutie al genoeg ‘bewijs’ is voor het accepteren van het enige alternatief: “Dan heeft god ons dus geschapen!”

In dit geval uit zich deze denkwijze in het bevragen van de ongetwijfeld fictieve ‘seculiere humanist’ totdat deze “geen antwoord meer kan formuleren op de waarom-vragen”, waarmee voldoende aangetoond is dat binnen de premisse van de noodzaak van een ultieme wetgever er geen sprake kan zijn van een absolute moraal. Het alternatief is derhalve duidelijk. De auteur vergeet alleen dat zijn alternatief, namelijk dat een absolute moraal van god afkomstig is, ook de toets van zijn criterium niet kan doorstaan: De (door mij) onderstreepte zin in het bovenstaande citaat geeft het al aan: Juist absolute moraal die gedicteerd wordt door god is “simpelweg geleerd”.

Ik zou zelfs willen beargumenteren dat in dit voorbeeld alleen zijn absolute moraal deze toets niet doorstaat. De moraal die de ‘seculier humanist’ propageert is bij uitstek een moraal die beredeneerd is en rekening houdt met de genuanceerde omstandigheden van het leven. Zo schrijft zijn god niet “Gij zult niet doden, behalve uit noodweer”, maar “Gij zult niet doden”. Betekent dit dat de auteur een andere mening heeft over zelfverdediging dan onze maatschappij redelijk acht of dat hij van zijn absolute moraal afwijkt? We zullen het niet weten.

Een ander probleem, zo meent de auteur, is het begrip ‘waarde’. Als er geen schepper is, zo gaat het argument, dan heeft niets waarde. Het atheïstische wereldbeeld ontbeert een absolute waarde en dus – komt ie weer – is alles in principe even waardeloos.

Onder een atheïstisch wereldbeeld is er geen reden om aan te nemen dat een mensenleven intrinsieke waarde heeft. Niets in het universum heeft echt waarde. Wat bedoel ik hiermee? Wel, laat ik eerst even uitweiden over wat ik onder ‘waarde’ versta.

Een voorwerp is nooit waardevol uit zichzelf. Een voorwerp is waardevol doordat iemand er waarde aan hecht. Een biljet van 50 euro is waardevol omdat wij het als zodanig beschouwen. Een trouwring heeft geen waarde voor een schildpad, maar wel voor een echtgenoot. Een voorwerp kan nooit waardevol zijn uit zichzelf, maar kan alleen maar waardevol zijn in de ogen van iemand.

Als iemand die nog nooit kennis genomen heeft van een cirkelredenering maakt de auteur wederom dezelfde fout: Waarde wordt allereerst expliciet en zonder argumentatie gedefinieerd als iets dat alleen kan bestaan in aanwezigheid van een ‘iemand’ om vervolgens te concluderen dat er zonder ‘iemand’ geen waarde is. Petje af. Dergelijke sublieme en creatieve argumenten moeten inderdaad beloond worden met een 9. Ondanks het feit dat er geen argument te vinden is waarom die ‘iemand’ nu exact goddelijk zou moeten zijn, maar een kniesoor die daar op let.

Welnu, wie hecht er waarde aan het universum? Als het ontstaan van het universum geen bedoeling had, als er geen Schepper is die het universum gemaakt heeft, is er niemand die het universum als waardevol kan beschouwen. Hetzelfde geldt voor het leven. Als het op naturalistische wijze ontstaan is, en er geen Ontwerper is die er een bedoeling mee heeft gehad, is er niets waardevols aan het leven. Levende wezens zijn niets meer dan het resultaat van toevallige mutaties en natuurlijke selectie. Er is geen doel en geen intrinsieke waarde (behalve de subjectieve waarde de we er zelf aan geven). En als het leven van een medemens geen intrinsieke waarde heeft, wat zou er dan mis zijn met moord?²

Ook het feit dat wens en werkelijkheid hier vermalen worden tot een onverteerbare smurrie van geneuzel is klaarblijkelijk geen indicatie voor de auteur – noch de leraar – geweest om hier nog eens goed over na te denken. Uit het feit dat er geen enkele reden is om aan te nemen dat er een schepper is of dat er een bedoeling is, volgt natuurlijk niet dat alles waardeloos is en dat die goddeloze en a-morele atheïsten maar kunnen doen en laten wat ze willen. Het betekent ook niet dat er geen andere reden is waarom mensen zich aan aangeboren regels zouden houden, maar leg dat maar eens uit aan iemand die natuurlijke selectie wel kent, maar haar kennelijk geen enkele rol toebedeelt als het gaat om het selecteren van eigenschappen van organismen.

Het mag duidelijk zijn dat het juist processen als natuurlijke selectie zijn die ervoor zorgen dat de best aangepaste organismen in staat gesteld worden om voor nageslacht te zorgen. En selectie gaat natuurlijk niet alleen om fenotypische eigenschappen maar ook, wanneer wij spreken van enige omgang of intelligentie, sociale eigenschappen! De auteur noemt de reden bij naam waarom er afspraken moeten zijn willen grote groepen van een soort kunnen overleven, maar is niet in staat zijn eigen argument te wegen op waarde.

Maar alles wordt anders als we ons realiseren dat er wel degelijk een Schepper is, die het universum met een bedoeling gemaakt heeft, en de mens naar zijn beeld heeft geschapen. Als de mens een schepsel is en God waarde aan hem hecht, dan is het leven intrinsiek waardevol. Dan mag je niet meer zomaar iemand van het leven beroven. Dan is er een Wetgever die in staat is goed en kwaad te bepalen en bovendien in staat is mensen te straffen wanneer ze het kwade doen. Dan is er een basis voor moraal. God bepaalt de standaard van wat goed en kwaad is.³

En, wederom gebruik makend van het valse dilemma, rest ons nog maar één conclusie: God is nodig om de voor de auteur onbegrepen oneindige regressie te beëindigen.

Dit is de rode draad in het ‘essay’ en het onbegrip van de schrijver – en zijn leraar die dergelijk gewauwel heeft gewaardeerd met een 9. Zijn serie “waarom-vragen” met betrekking tot zowel het fundament in het morele besef van de mens als het ontbreken van enige doelmatigheid in onze aanwezigheid op deze aardbol, doet hem belanden in een eindeloze lus van onwetendheid. En het is nu juist die eindeloze lus die evolutie verklaart.

Maar we hebben hier te maken met iemand die evolutie niet erkent en derhalve niet op de hoogte is van het feit dat de waarneembare complexiteit verklaard wordt door eenvoud. Het kan dus niet anders dan dat hij dezelfde fout maakt als onze ongeïnformeerde voorouders door complexiteit te beëindigen met onbevraagbare complexiteit.

Zowel in het waarderen van het universum als in het begrijpen van absolute morele waarden maakt hij een eind aan de oneindige ‘waarom-regressie’ door simpelweg “daarom” te antwoorden. En deze “daarom” noemt hij god. En door god te postuleren als onaantastbaar, almachtig en alwetend, ontdoet hij zijn antwoord ogenschijnlijk van alle kwetsbaarheden die ‘seculiere humanisten’ en atheïsten nu juist zo waarderen als de schoonheid van het bestaan.

Het is aan te raden om het ‘essay’ verder te lezen en te zien hoe gekunsteld het antwoord op ‘Euthyphro’s Dilemma’ wel niet is. Een antwoord waarin, ik zeg het u alvast, wederom dezelfde fouten gemaakt worden die, hoe kan het ook anders, gemaskeerd worden met dezelfde oplossing:

Gods geboden zijn niet arbitrair en zonder redenen. Zijn geboden zijn gebaseerd op een overkoepelende moraal, maar die moraal is gegrond in Gods eigen karakter, niet in iets dat boven Hem uitgaat. En omdat God de Schepper van het universum is, is zijn wil binnen dit universum normatief. Dat is binnen deze realiteit een volledig objectieve basis voor moraal.

Mocht u er begrijpelijkerwijs voor kiezen om dit ‘essay’ te laten voor wat het is, dan wil ik u onderstaand citaat niet onthouden. Het is te vinden onder het kopje “de ware ethiek” – je verzint het niet.

Eén heel belangrijk punt moet nog behandeld worden, namelijk een ziekelijke hypocrisie waaraan wij lijden, maar die bijna nooit onder de aandacht wordt gebracht. Wij mensen maken ons namelijk nogal erg druk over de dingen die ons overkomen. We kunnen erg kwaad zijn over de dingen die andere mensen ons aandoen. Maar staan we ooit stil bij wat wij God aandoen door te zondigen? Bedenkt iemand zich ooit dat onze Maker het verschrikkelijk vindt dat wij zijn oorspronkelijke bedoelingen compleet verpesten? Als er iets is waar wij om zouden moeten rouwen, dan is dat in de eerste plaats niet ons lijden, maar ons zondigen. Als er iets is dat ons woedend zou moeten maken, dan is het wel ons eigen voorbijschieten aan het doel van ons bestaan.

Rare jongens, die ‘seculiere humanisten’ en atheïsten. Ze weten eigenlijk niet eens waarom ze menselijk lijden zo erg vinden, zegt de auteur. Maar het lijden van god hoger aanslaan dan het lijden van ontelbare mensen, daar heb je dan weer een onfeilbaar fundament voor nodig. Die van de absolute moraal, weet u nog?

Zo accepteer ik bijvoorbeeld zonder morren het feit dat ik niet speciaal geschapen ben door een (liefhebbende) god, maar ontstaan ben door een verzameling natuurlijke processen. Processen die, wegens het ontbreken van intelligentie, mijn aanwezigheid niet kennen en het derhalve geen zier zal interesseren welke religieuze overtuiging ik ben toegedaan. Arjan bedoelt echter iets heel anders, zo blijkt bij het verder lezen. Om de aard van zijn geloof duidelijk te maken, citeert hij een passage uit een preek van Jonathan Edwards. Ik zeg u alvast dat ik het gehele stuk niet citeer om makkelijk te scoren.

Als je onbekeerd bent, ben je veroordeeld tot de hel. Ieder onbekeerd mens hoort in de hel thuis. Jij gaat beslist naar die plaats als je niet gelooft. De toorn van God brandt tegen jou en de put en het vuur is gereed, de vuuroven is gereed om jou te ontvangen, de vlammen gloeien en woeden, de duivelen staan klaar als gulzige hongerige leeuwen die hun prooi zien. Onbekeerde mensen lopen over de put van de hel die een rot deksel heeft. Het overgrote deel van keurige  zondagschristenen die gestorven zijn, is ongetwijfeld naar de hel gegaan.

Nee, echt niet. Het interesseert mij nu even niet dat deze man, en derhalve ook Arjan, de indruk wekt een psychiatrisch patiënt te zijn. Begrijp me niet verkeerd; je moet vooral geloven wat je wilt geloven. Al denk je dat er na je dood een dozijn naargeestige kabouters klaar zal staan die je, als straf voor je zonde op aarde, langzaam op zullen peuzelen. Te beginnen bij het voeteind. Het boeit me niet. Wat mij boeit is de weinig subtiele wijze waarmee niet alleen de ‘onprettige waarheid’ uit de doeken gedaan wordt, maar deze moreel dubieuze status quo tevens gerechtvaardigd wordt.

Leest u het citaat nogmaals en let dan goed op de tweede zin. “Ieder onbekeerd mens hoort in de hel thuis”. Het is dus klaarblijkelijk niet alleen het geval dat ‘zondige’ mensen naar de hel gaan, maar tevens schijnt dit rechtvaardig te zijn. Een aanname die menig gelovige automatisch doet, zonder dat daar verder aandacht aan geschonken wordt. In de hele preek en de rest van het stuk op de site wordt er geen enkele reden gegeven waarom dit rechtvaardig zou zijn.

Neem nu voor het gemak eens aan dat de situatie inderdaad is zoals Arjan, bij monde van de preek van Edwards, beschrijft. Laten we stellen dat er inderdaad een god bestaat die ons onherroepelijk zal straffen na onze dood voor de misstappen die wij begaan tijdens het leven. En laten we tevens aannemen dat een misstap gedefinieerd mag worden als ‘het niet navolgen van de wil van die god’.

We zullen dan moeten erkennen dat we te maken hebben met een almachtige entiteit die een universum – maar tenminste een planeet – heeft bedacht in een ‘tijd’ waarin hij/zij/het de enige vorm van intelligentie was waarop de term ‘bestaan’ in zekere zin op van toepassing was. Daarnaast moeten wij erkennen dat deze entiteit levende en voelende wezens heeft geschapen. Deze levende wezens gaf ‘hij’ een wereld en een zekere vrijheid en intelligentie om te doen wat ze wilden. Deze ‘god’ vond het nodig om deze vrijheid te beperken met regels en vooruitlopend op de eerste overledenen, richtte hij alvast een fysieke plek in, ergens in dat universum, om ze te martelen. Satan had een taakomschrijving en een werkplek. Het wachten was op klanten, zullen we maar zeggen.

Nu, los van het geloof van deze man, hoezeer kunnen we zijn overtuiging, en dat wat zijn god in gang gezet heeft, moreel noemen? Is het niet zo dat iedere gelovige die zich niet verzet tegen deze god net zo immoreel is als de god die hij aanbidt? Is geloof, en daarbij het accepteren van absolute morele waarden daarom niet by default immoreel?

Het bestaan van absolute, door een god gedicteerde, morele waarden die gehandhaafd worden door een vooraf bedachte vorm van straf of beloning na de dood impliceert namelijk automatisch een god die zijn onderdanen geschapen heeft als pionnen op een spelbord. En dan laten we nog buiten beschouwing dat deze god het nodig vond om zijn schepping ook tijdens het leven bloot te stellen aan rampspoed, ellende en ziekte. Allen welke overigens niet door enige vorm van oorzaak en gevolg door zijn schepping zelf over zich af te roepen zijn. Nog los van de vraag waarom god dit gedaan heeft lijkt mij de vraag welke extreme vorm van sadisme – en in het geval van de kruisiging van Jezus ook masochisme – hierop van toepassing is. Dergelijke goden doen mij denken aan de Jigsaw Killer.

Gelovigen die dergelijke goden aanbidden en rechtvaardigen zijn gewillige onderdanen van een wrede dictator – met welke dictator u een vergelijk wilt maken, mag u helemaal zelf weten. Op zijn minst zijn ze dom te noemen wanneer ze niet (willen) inzien dat ze zijn immorele gedrag goedkeuren en accepteren als ‘zijn recht als schepper’. Op zijn ergst zijn ze medeverantwoordelijk voor zijn immorele daden wanneer ze deze niet verwerpen en bevragen, maar uitdragen als ‘onprettige waarheid’.

De optie dat ze zelf een masochistisch genot ontlenen aan dit wrede spel zal ik ‘aardigheidshalve’ maar buiten beschouwing laten.

Niet alleen uit hersenscans komt overigens overtuigend bewijs naar voren, ook wanneer de proefpersoon zijn of haar mening gevraagd werd over zaken zoals politiek, abortus, het homohuwelijk, de doodstraf, legalisering van softdrugs en het geloof van andere mensen, bleek keer op keer dat men in de veronderstelling was dat god zich volledig in hun mening kon vinden en het zelfs oneens was met mensen die er een andere mening op nahielden.

Zelfs in de gevallen waarin de proefpersonen na een discussie of onder invloed van nieuwe informatie van mening veranderden (er is hoop: ze bestaan nog!), bleek dat men steevast meende dat ook god van mening veranderd was. De oneliner die ik zo vaak gebruik: “Geloof is klaarblijkelijk geen kwestie van aan de kant van god gaan staan, maar een kwestie van god aan je kant hebben” mag derhalve nu een wetenschappelijk verantwoorde uitspraak genoemd worden.

In ander nieuws: Homo’s gaan niet naar de Hemel, zo meent de god van Javier Lozano Barragan, voormalig minister van volksgezondheid van het Vaticaan.

Een live debat over het bestaan van God
Jan Marijnissen haalt een ammoniet uit zijn zak en legt het fossiel in de vorm van een ramshoorn voor zich op tafel: „Dit is waar wij vandaan komen. Dit is wat ik geloof.” Op zich levert deze demonstratie van een overtuiging geen argumentatie op tegen het scheppingsverhaal, net zo min als het nareizen van Darwin in 35 afleveringen dat zou kunnen doen. Maar het was wel de genadeklap in een debat in Het elfde uur (EO) van de SP-politicus met Wim Eijk, aartsbisschop van Utrecht en arts. Bron: weblogs NRC

Reli-school mag homo blijven weren
Scholen mogen homoleraren in bepaalde gevallen nog steeds weigeren. Het kabinet wil wel korte metten maken met de zogenoemde ‘enkele-feitconstructie’ in de wet, maar in de praktijk verandert er niets. De botsende waarden antidiscriminatie en vrijheid van onderwijs/godsdienst blijven allebei even belangrijk. De regering wil alleen van de formulering af, omdat die te veel verwarring veroorzaakt. „Het evenwicht tussen de verschillende grondrechten in de wet verandert daardoor niet”, aldus het ministerie van Binnenlandse Zaken dinsdag. Bron: telegraaf.nl

Wat is nu de mening van D66 over de scheiding van kerk en staat?
D66 is, wanneer het om de subsidiëring van een christelijke organisatie gaat, van mening dat religie iets is wat in de privé-sfeer moet blijven (3 mei 2007). Oh, werkelijk? Nou, soms niet. Soms, wanneer het bijvoorbeeld om het weigeren van handen schudden door islamieten gaat, is het namelijk veel te gemakkelijk om religie te verklaren tot een privékwestie (Alexander Pechtold en Annelou van Egmond, ‘Gun ieder zijn eigen overtuiging’, 22 september 2008). Welja! Voortschrijdend inzicht? Bron: dagelijksestandaard.nl

D66-voorzitter Van Engelshoven zet bijl in scheiding kerk en staat
De discussie [over de scheiding tussen kerk en staat] alsmaar voeren over de band van de islam, helpt de participatie niet. In tegendeel. Als je mensen alsmaar op het culturele en geloofsaspect aanspreekt, zullen ze zich eerder terugtrekken, omdat je ze in een hoek zet. Probeer er nou eens van weg te komen dat we [van gezichtssluiers, gescheiden inburgeren en het weigeren van handen] allemaal enorme ideologische kwesties van maken. Bron: dagelijksestandaard.nl

Zowel het artikel van de scriba als de openbrief van Klaas Hendrikse maken interessant leesvoer. Niet in de minste plaats door het onthullende karakter ervan. Enkele kwoots:

Velen hebben moeite met een God zoals die hen in hun jeugd is voorgehouden. – Arjan Plaisier

Je kunt God niet zomaar aanwijzen, maar waar iets oplicht, dat niet nalaat mensen diep te raken, daar gebeurt God. – Arjan Plaisier

We weten vanuit onszelf niet van God. We weten ook niet of onze begrippen wel op God van toepassing zijn. Wat bedoelen we als we zeggen dat God ‘bestaat’? Hoe bestaat Hij dan? – Arjan Plaisier

Uit een IKON-onderzoek uit 2006 bleek dat 1 op de 6 voorgangers niet gelooft in of twijfelt aan het bestaan van God. […] Terwijl er toch tenminste het vermoeden uit kan worden afgeleid dat honderden van onze collega’s een probleem hebben, wellicht zelfs in gewetensnood verkeren, of in ieder geval twijfelen aan vermeende kerkelijke zekerheden. Bij gemeenteleden, zo is mijn ervaring, is het niet anders. Dan kun je toch niet doen of je neus bloedt? – Klaas Hendrikse

Jij kunt wel zeggen dat we in de kerk niet leven van gissen en dubben, maar “we” doen dat kennelijk tòch. En je kunt wel beweren dat “God ons niet op laat lossen in Zijn twijfel”, maar met cirkelredeneringen los je geen twijfel op. Twijfel ìs een thema in de kerk, of we willen of niet. – Klaas Hendrikse

Kees, uit je tekst maak ik op dat je het niet echt de moeite vond mijn lezing te bestuderen, maar dat je bij de titel bleef steken. Op basis daarvan beweer je van alles. Dat lijkt me geen goede procedure bij een bespreking, maar ja. – bron

In mijn eerste post naar aanleiding van de lezing ‘Waarom laat god lijden toe?’ heb ik ervoor gekozen voorbij te gaan aan de inhoud en enkel te kijken naar de titel. Puur en alleen omdat in de titel al een aantal aannames schuilgaan die een objectieve bespreking bemoeilijken. Daarbij heb ik mij gericht op het woord ‘god’, maar op eenzelfde manier kun je kijken naar de woorden ‘toelaten’ en ‘lijden’.

Nu ontken ik het bestaan vaen één of meerdere goden wat de invalshoek waarmee ik een dergelijke titel lees en bezie in sterke mate kleurt. Gelijk een christen vanuit zijn of haar invalshoek een eigen kleuring heeft. Neem als voorbeeld de claim ‘god bestaat’. Een korte, heldere en duidelijke claim, zou je zeggen. Ik bestrijd dat alleen daar de claim onmogelijk juist kan zijn zónder eerst te kijken naar wat er bedoeld wordt met ‘bestaat’ en ‘god’.

Antwoorden dat je ‘uitga[aat] van het bestaan van een god in de christelijke versie’ of spreekt over ‘een liefdevolle en almachtige God’ of ‘de God van het christendom’ is niet afdoende, ongeacht het onderwerp dat je aansnijdt. Dergelijke brede definities van de godhypothese gebruiken roept meer vragen op dan dat het beantwoord. Het zou wel kunnen wanneer ‘god’ niet als containerbegrip gebruikt werd maar als verwijzing naar een al empirisch bewezen ‘god’. Dit laatste is echter niet het geval.

Een lezing houden over de vraag waarom een entiteit, waarvan het bestaan niet is aangetoond en waarvan geen eenduidige definitie bestaat, op een bepaalde wijze handelt kan alleen tot een hypothetische conclusie leiden. De hierdoor ontstane theoretische impasse (de hypothetische conclusie) als gevolg van deze onware majorpremisse – het bestaan één versie van de godhypothesen – is onoverbrugbaar.

Die onoverbrugbaarheid wordt in de lezing van Dr. S. Paas niet behandeld. Nu begrijp ik de lezing dat niet als doel heeft, maar wanneer je vanuit een apologetische gedachte debatavonden organiseert dan is het uitgangspunt het bestaan en het verdedigen van een ‘god’. Het rechtvaardigt dan ook het behandelen van het uitgangspunt, opgeslagen in de vraag, ten volste.

Gisteravond maakte in de lange rij van rechtpraters – of wat zij zelf ook wel ‘apologeten’ noemen – dr. Stefan Paas zijn opwachting. Daar de beste man theoloog is had ik mij reeds voorbereid op een ongezonde portie kromme redeneringen en verdraaiingen die een snelle opfriscursus fallacies niet geheel overbodig zouden maken. Maar wat ik tegenkwam was erger dan dat.

Vooruitlopend op de avond zelf had het (christelijk betrokken) Nederlands Dagblad gister ochtend vast het artikel ‘Argumenten waarom god het lijden toelaat’ gepubliceerd. Voor wie wilde was ook al vast de gehele toespraak van dr. Stefan Paas als downloadable document toegevoegd. Ik wilde.

Zijn toespraak is doorspekt met aannames, foutieve redeneringen, vreemde conclusies en feitelijke onjuistheden. Elke pagina staat bol van de punten om aan te pakken. Omdat het mij aan de tijd ontbreekt om de vijfduizend woorden tellende brij in zijn geheel door te nemen wil ik alleen de titel van zijn toespraak bespreken.

Waarom laat god lijden toe?

Voor een vrijdenker of atheïst is de vraag zelf al de moeite van een nadere inspectie waard. Wat betekent die vraag eigenlijk? En wat wordt er met het stellen van deze vraag, het antwoord daargelaten, impliciet gesteld. En is dat wat gesteld wordt wel zo aannemelijk en juist?

De meest opvallende veronderstelde constante moet wel ‘god’ zijn. Binnen deze vraag is het ‘god’ figuur degene waarvan wordt aangenomen dat hij of zij de macht bezit tot het al dan niet toelaten of het al dan niet voorkomen van lijden. Het god figuur binnen de vraag is echter niet het uitgangspunt, het uitgangspunt is de godhypothese van de lezer van de vraag. Het eigen opgebouwde beeld van wat een god zou moeten voorstellen. Een niet onbelangrijk uitgangspunt dat niet wordt besproken.

Om de vraag stelbaar te maken dient op zijn minst besloten te worden wat nu de gekozen godhypothese is. Dat zou minimaal moeten zijn een A) autoritaire godhypothese die erg betrokken en subjectief is, B) altruïstische godhypothese die niet subjectief maar wel betrokken is, C) afstandelijke godhypothese die ver verwijdert is of D) kritische godhypothese die wel subjectief is maar niet betrokken. Paas laat de mogelijk varen en laat de broodnodige invulling van het gebruikte begrip ‘god’ onbeantwoord. Alsof hij wil zeggen dat men zijn verhaal maar moet toetsen aan de talloze eigen godhypothesen die er zijn.

Wanneer Paas zijn eerste en wat hem zelf betreft belangrijkste argument ‘gods ondoorgrondelijkheid’ bespreekt is het gemist aan die relateerbare definitie van een godhypothese direct merkbaar. Een op voorhand gemaakte keuze zou zijn ‘god’ niet zo ondoorgrondelijk hebben gemaakt.

Zijn sterkste argument verbrokkeld dan ook zodra helder wordt gemaakt wat nu eigenlijk die ‘god’ beslaat. Zodra dat beantwoord is, is de vraag waarom ook beantwoord. Wat Paas hier doet is laten zien dat apologie niet zinnig kan bestaan zonder de vraag rond de definitie van ‘god’ te hebben opgelost.

Hij verzandt net als zijn vele medeapologeten dan ook in een ellenlange filosofische verhandeling die uitgaat van een mix van zelfgekozen(menselijke maat) fragmenten uit de bijbel(NT) en van de aan zijn godhypothese toegeschreven uitingen. Hij spreekt over wat zijn godhypothese in zijn ogen doet en niet wat deze is.

Het filosofisch aantonen dat het mogelijk is bevredigd te geloven in een godhypothese die in staat is almachtig en goed te zijn en tegelijkertijd leed te laten bestaan toont niet aan dat god bestaat of dat hij lijden toe laat. Het toont slechts aan dat zonder bewijs en met voldoende welwillendheid alles recht gepraat kan worden. Ik zou willen zeggen: “kom nu eerst eens met ‘god’ op de proppen, dan praten we wel verder.”

Kees de Jong

De waarheid is een combinatie van verstand (kennis) en feiten (werkelijkheid), als iemand met opzet onwaarheid spreekt dan liegt hij.

Als gelovigen opzettelijk onwaarheden verspreiden met als doel de wetenschappelijke feiten rondom de ontstaansgeschiedenis van de mensheid te kwalificeren als onwaarheid omdat de feiten onverenigbaar zijn met hun geloof in god dan liegen zij.

Het intellectuele gevecht tussen aanhangers van de wetenschappelijke Evolutietheorie tegenover ‘het uit geloofsovertuiging geboren alternatief voor de werkelijkheid’ Creationisme/Intelligent Design is in 2008 overtuigend gewonnen door de aanhangers van de werkelijkheid: Evolutietheorie = Waarheid.

Gelovigen willen ons anno 2008 nog steeds doen laten denken dat de meerderheid van de wereldbevolking áltijd gelijk heeft, wanneer het merendeel van de mensen op deze planeet gelooft in god dán bestaat god. Deze theorie kan, evenals de inhoud van de ‘heilige boeken’, de wetenschappelijke toets der kritiek echter niet weerstaan. De meerderheid van de wereldbevolking gelooft in een (door medegelovigen kunstmatig in stand gehouden) leugen dat god bestaat. In werkelijkheid is het geloof in god de allergrootste HOAX uit de geschiedenis van de mensheid, de goedgelovigheid van mensen wordt al eeuwen lang misbruikt door de Elite/machthebbers van verschillende landen. De Elite beseft al sinds de creatie van hun god dat godsdienst een ideaal hulpmiddel is om het (kudde)gedrag van mensen onder controle te houden.

Wanneer men antwoord wil hebben op de vraag “Bestaat god?” dan moet men deze vraag voorleggen aan de Elite en mag men bidden dat zij de vraag waarheidsgetrouw beantwoorden. De vraag kan in elk land worden voorgelegd aan een grote groep van weldenkende intelligente mensen (IQ 120+) die onbevoordeeld zijn m.b.t. het bestaan van god. Mensen die van kleins af aan door hun ouders is aangeleerd om te geloven in god zijn bevooroordeeld en komen derhalve niet in aanmerking om de enquêtevraag “Bestaat god?” te beantwoorden. Indien uit de waarnemingen n.a.v. de enquête naar voren komt dat de Elite van de wereld zegt dat god niet bestaat dan is het empirische bewijs rondom het niet-bestaan van god geleverd(!).

De confrontatie met de werkelijkheid over het niet-bestaan van god zal naar verwachting hard aankomen bij bepaalde personen die tijdens hun verblijf op aarde veel tijd, geld en energie hebben gestoken in geloofszaken. Deze mensen hebben een goede positie opgebouwd in de geloofsgemeenschap waarin zij actief zijn, denk hierbij bijvoorbeeld aan een godsdienstleraar die in Jeruzalem oud-Hebreeuws heeft gestudeerd waardoor hij een dieper inzicht heeft gekregen in het Oude Testament en de Tenach. Zo’n godsdienstleraar zal nimmer het niet-bestaan van god accepteren omdat hij simpelweg te veel tijd, geld en energie heeft geïnvesteerd verspilt aan geloofszaken. Zo’n godsdienstleraar zal mij naar verwachting krankzinnig verklaren, beweren dat ik in mijn eigen wereldje leeft en mij adviseren om naar een psychiater te gaan.

Uiteindelijk is het geloof in god voor ieder mens een eigen keuze, wanneer jij houdt van je geloof en je bent gelukkig mét jouw geloof dan hoef je natuurlijk niet je geloof op te geven vanwege het feit dat god niet bestaat. Het is dan ook geenszins mijn intentie om gelovige mensen te bekeren tot het Atheïsme of om gelovigen te veroordelen omdat zij geloven in god. Gelovigen moeten alleen beseffen dat geloof in god áltijd is aangeleerd door anderen en dat het geloof in god ansich een negatieve invloed heeft op het denkniveau van mensen, elk baby wordt geboren als Atheïst.

Hoeveel kinderen zijn er in godsnaam sexueel misbruikt door priesters die namens de rooms-katholieke kerk het woord van god op aarde verkondigden? Kerkgenootschappen in de USA gaan anno 2008 failliet als gevolg van de vele Schadevergoedingen die zij moeten betalen aan slachtoffers van sexueel misbruik.

Dit had G.V.D. allemaal voorkomen kunnen worden wanneer ouders zélf beter hadden nagedacht i.p.v. hun kinderen van kleins af aan te laten geloven in god en hen te leren dat zij áltijd respectvol moeten zijn tegenover ‘schriftgeleerden’ en hen áltijd moeten gehoorzamen. Anno 2008 zijn er wereldwijd te veel kinderen die een psychische zware last met zich meedragen als gevolg van manipulatieve charlatanische monsters vermomd als priesters die misbruik hebben gemaakt van hun vertrouwenspositie binnen hun eigen (geloofs)gemeenschap. In de geschiedenis zijn er veel priesters geweest die misbruik hebben gemaakt van goedgelovige en angstige kinderen aan wie is verteld dat zij eeuwig branden in de hel indien zij ooit aan anderen opbiechten wat hen ‘in naam van god’ door de priester is aangedaan.

Ben jij zélf slachtoffer geweest van sexueel misbruik door een priester, pastoor of dominee en wil je daarover praten? Bel dan naar de Kindertelefoon via 0800 – 0432 (GRATIS) of doe aangifte bij de Politie. De verjaringstermijn bij aanranding is 12 jaar, bij verkrachting is de verjaringstermijn 15 jaar. Godzijdank leven wij met z’n allen in een rechtstaat als Nederland en niet in een land als Afghanistan!

Q.E.D. (hetgeen ‘eeyeeyo’ aangetoond moest worden)

Dit is door verschillende media, waaronder The Independent, opgepikt en uitgebreid verslag van gedaan als ware het een voorstel om creationisme op te nemen in de ‘science classes’.

Dat heeft heel wat wenkbrauwen doen fronsen. The Royal Society? Creationisme?

Reiss is naast hoofd educatie en wetenschapper óók een priester, maar voorstander van intelligent design, creationisme in een nieuw jasje, is hij niet te noemen. Wel waarschuwt hij ervoor intelligent design niet als een overduidelijk simpele minconceptie af te serveren. Dat zou fout zijn, zo argumenteert Reiss. De creationistische overtuiging is eerder een onderdeel van een complexe hoeveelheid aan culturele ideeën.

Hoeveel invloed Reiss heeft in de Royal Society is moeilijk te zeggen, maar dat de Society niet blij is met de berichtgeving rondom creationisme is een feit. Vandaag kwam het met een persbericht waarin het zich als neerzet als tegenstander van het onderwijzing van creationisme als wetenschap.

Hierin heeft professor Reiss het volgende verduidelijkende statement afgegeven:

Some of my comments about the teaching of creationism have been misinterpreted as suggesting that creationism should be taught in science classes. Creationism has no scientific basis. However, when young people ask questions about creationism in science classes, teachers need to be able to explain to them why evolution and the Big Bang are scientific theories but they should also take the time to explain how science works and why creationism has no scientific basis. I have referred to science teachers discussing creationism as a worldview’; this is not the same as lending it any scientific credibility.

Dank de goedheid, de Society blijft gecommitteerd in het onderwijzen van evolutie als de beste verklaring voor het aardse leven.

Met dank aan E.Coli! voor de tip