Op grond van wat ik weet, is er geen reden om aan te nemen dat homoseksualiteit vanaf de geboorte in de genen of ergens anders zit. Net zoals er ook geen gen voor muziek, ADHD, agressie of pedofilie is. Pleijsier spreekt wel van erfelijke aanleg. Volgens mij is erfelijke aanleg ook iets wat aangeboren is, maar wat door de omgeving gestimuleerd kan worden om te ontwikkelen.

U bent getuige van de immer terugkerende cirkelredenering die religie haar slachtoffers doet plegen. Het hebben van amoureuze gevoelens voor lieden van hetzelfde geslacht wordt – zeker binnen de abrahamitische religies – vrijwel zonder uitzondering beschouwd als zonde. Deze zonde is het uitgangspunt geworden en door aan deze aanname niet te twijfelen, kan men homoseksualiteit niet anders beschouwen dan een uitzondering. Een bij voorbaat bijzondere vorm van seksualiteit die een bijzondere behandeling behoeft.

Een typisch geval van wat ik als programmeur garbage in, garbage out zou willen noemen. Als je vertrekpunt immers is dat homoseksualiteit zondig is, zonder dat je aan deze aanname wilt of kunt twijfelen, dan is er geen enkele kans dat het resultaat van je denken correct zal zijn. Wat, immers, als die aanname incorrect is? Wat als homoseksualiteit nu eens niet zondig is, maar simpelweg een zoveelste vorm van seksualiteit? Is het dan nog relevant om ‘aan te tonen’ dat zij niet aangeboren is? Is het dan nog relevant om in tweestrijd te verkeren aangaande de oorzaak van je uiting van liefde?

Het punt van genezing van homoseksuele gevoelens vind ik ook moeilijk. Ik geloof dat dat kan. Er is niets wat God niet kan. Maar is dit niet een uitzondering en worden die mensen niet evenzeer ongelukkig? Volgens mij heeft Jochem Pleijsier nog steeds het idee dat als je toegeeft aan deze gevoelens, je een stereotype homo wordt die op de Gaypride staat te dansen!

Moet je jezelf dan nog afzetten tegen mensen met eenzelfde seksuele voorkeur om maar aan te geven dat niet alle homoseksuelen gehoor geven aan ‘de zondige kant van hun seksualiteit’? Moet je zoiets essentieels als seksualiteit dan nog complexer maken door een onderscheid te maken tussen de mens en zijn voorkeur? Moet je jezelf dan nog schuldig voelen? Natuurlijk niet. Net zoals je je dan niet hoeft af te vragen of datgene dat voor jou aanvoelt als de normaalste zaak van de wereld misschien toch tegen de wil van god is en zelfs beschouwd zou mogen worden als een ziekte die genezen zou moeten worden. De enige ziekte waarvan deze jongeling genezen zou moeten worden is zijn religie:

Wat ik mis bij mij in de kerk en mijn omgeving is dat hier openheid over is. Als je als jongere andere gevoelens ontwikkelt dan de rest, is dat vreselijk. Het maakt je eenzaam, iets wat je in eerste instantie alleen moet doormaken.

Het schuldgevoel dat later komt en het innerlijk conflict met betrekking tot het geloof zorgen inderdaad voor een beschadigd mens.

Het is namelijk niet de (homo)seksualiteit die de mens beschadigt, maar het religieuze oordeel daarover. En voordat men een oordeel met dergelijke verstrekkende gevolgen velt is het verstandig om de aannames die men daartoe doet te beschouwen. Helaas zijn de auteur en zijn medegelovigen dusdanig mentaal verward dat ze geen oordeel meer kunnen vellen zonder waarde te hechten aan hun religieuze achtergrond. Zelfs zodanig dat zij niet schromen een bijna atheïstisch standpunt in te nemen jegens de bewijsvoering aangaande de erfelijkheid van homoseksualiteit om maar niet te hoeven erkennen dat deze geenszins ‘onnatuurlijk’ zou zijn: Zolang niet bewezen is dat homoseksualiteit erfelijk is, is het niet erfelijk. Een argumentatie die overduidelijk van belang is om god vrij te pleiten van enige verantwoordelijkheid inzake de homoseksuele gevoelens van het slachtoffer en de zonde het resultaat te maken van menselijk handelen. Of dit nu ‘de zondeval’ of de zondige aard van de mens zelf is is irrelevant. God is niet langer de aanstichter, maar de mens.

Religie is een onnodige factor in het oplossen van problemen en is zelfs verantwoordelijk voor het creëren van problemen die niet bestaan. Homoseksualiteit is van dezelfde aard als heteroseksualiteit. Het is een aangeboren voorkeur. Een invulling die het genoom geeft aan haar lichaam. Net zoals ogen blauw, groen of bruin kunnen zijn, zo kan seksualiteit homo of hetero zijn. We zien het bij mensen en dieren terug en er is geen reden om het te willen verklaren anders dan dat wij nieuwsgierige zoogdieren zijn.

Er is geen reden om antwoord te geven op de vraag: “Is homoseksualiteit een zonde?” omdat de vraag simpelweg onnozel is. Er is geen reden om aan je homoseksualiteit te werken omdat er niets te verbeteren of te genezen valt. En er is zeker geen enkele reden om “binnen de kerk op zoek te gaan naar de waarheid” omdat er geen waarheid is. Er is geen reden om mensen te classificeren op basis van hun liefde. Er is slechts liefde voor een ander mens, net zoals er haat is voor een ander mens. Een verstandig mens beseft zich het eerste. Een religieus mens het laatste.

“De secretaris-generaal reist van New York naar Malawi voor twee homoseksuelen, terwijl er wereldwijd duizenden christenen vervolgd worden.”

Ja, het is allemaal ontzettend, maar wie is “selectief verontwaardigd”? Als 5% van de wereldbevolking aan een niet-vrijwillige geaardheid leidt, wat stelt die marginale zelf-gezochte christenvervolging dan nog voor? Op zich is broeder Kranendonk niet eens verbaasd over de felle kritiek:

“Het zegt iets over de allergie in onze maatschappij voor wat betreft dit onderwerp. Ik maak me wel zorgen over het feit dat uit veel reacties blijkt dat de tolerantie ten opzichte van Bijbelgetrouwe christenen flinterdun is geworden. Het punt dat we wilden maken, is dat er aan de ene kant volledige tolerantie wordt bepleit ten opzichte van homoseksuelen,
terwijl aan de andere kant niemand zich zorgen lijkt te maken over de intolerantie die dat tot gevolg heeft voor een grote groep christenen. Veel van de reacties bevestigen helaas dat die analyse klopt. Dat maakt ons bezorgd. In zo’n land leven we dus blijkbaar.”

Het is ook niet te bevatten. De homo’s zijn de underdogs en niemand werpt zich op als barmhartige samaritaan voor de moslims en de christenen. Dus iemand moet de schuld hebben, redeneert Kranendonk, want wij zijn de zielige slachtoffers. Ende hij ploeterde moedig verder:

“We hebben niet anders willen doen dan aandacht vragen voor het goed recht van mensen om in dit land hun leven in te richten volgens Bijbelse richtlijnen. Wat dat betreft, doen we inhoudelijk ook niets af van wat er geschreven is. De woordkeus was echter niet gelukkig.”

De SGP-ers zijn dus kerels met ballen, want ze blijven bij hun mening, maar hebben wat problemen met zichzelf uit te drukken, want ze kiezen de onjuiste woorden. De hoofdredacteur zegt verrassend genoeg nog het meest geraakt te zijn door de reacties op het commentaar van homo’s uit eigen kring.

“Van diverse kanten zijn wij door homo’s uit de achterban aangesproken op dit commentaar. Mensen die zich gekwetst en onbegrepen voelen. Dat raakt ons dieper dan kritiek van buitenstaanders. Homofielen in de gereformeerde gezindte hebben het vaak niet makkelijk en lopen soms tegen muren van onbegrip op. Dat onze krant hen, volstrekt onbedoeld, heeft gekwetst, trekken wij ons erg aan. Het RD wil namelijk allesbehalve een homofoob bedrijf zijn. Ook onder onze werknemers zijn er mensen met een homofiele geaardheid. Zij hebben een gewaardeerde plaats. Dat geeft wel aan dat er van homovijandigheid geen sprake is. En laat ik duidelijk zijn: daarvan mag nérgens in de gereformeerde gezindte sprake zijn. Op grond van wat de Bijbel leert, accepteren we dus de homofiele medemens volledig. Maar de homoseksuele leefwijze kunnen we niet anders dan afwijzen.”

In het kort een gedoogbeleid voor tweederangers. Het Reformatorisch Dagblad profileert zich als een kwaliteitskrant voor de gereformeerde gezindte, maar al deze Refdag-ellende vindt wel weerklank. De homoseksuele KLM stewards vrezen nu voor hun leven en willen niet meer meevliegen naar het meest onvriendelijke homoland ter wereld. Moeten we nou weeral secretaris-generaal Ban Ki Moon van de VN bellen?

De titel van haar schrijven lijkt erop te wijzen dat zij ons gaat uitleggen ‘wat ze met homo’s heeft’, maar niet voordat ze een bosje verwijten heeft overhandigd aan ‘de media’, die zich wat haar betreft onrechtvaardig hebben gedragen. Ten eerste was de aangehaalde uitzending waarin zij haar ‘ongelukkige’ uitspraken deed met betrekking tot homoseksuelen al zeker vijf jaar oud, maar tevens claimt zij dat ze geen moment gevraagd is om haar mening te geven.

Jihad geeft vervolgens onmiddellijk toe dat haar optreden destijds geen toonbeeld van intelligentie was. Dat siert haar, zou je zeggen, ware het niet dat haar conclusie veel te wensen over laat en exact blootlegt waar het haar aan nadenken mankeert:

Wij hadden niet in de discussie moeten blijven hangen of het wel of niet in de Koran staat. What was I thinking! Ben ik een theoloog om die discussie met hem aan te gaan? Moet ik mij eigenlijk zorgen maken om zijn wel of niet moslim zijn? Is iemands geaardheid überhaupt relevant om ‘tolerant’ te zijn?

Waarom zou zij namelijk niet in discussie moeten gaan of het in de koran staat of niet? Is dat immers niet de basis van haar ongezonde idee dat homo’s tegen de wil van god ingaan? Die discussie was nu juist van het grootste belang! En niet, zoals Jihad ons wil doen geloven, de tolerantie die zij zou moeten tonen. Tolerantie impliceert in dit geval, wanneer je met ‘de waarheid van god’ schermt, dat je tegenstander een zonde begaat, maar dat jij niet het recht zou hebben hierover te oordelen. Homoseksualiteit, lieve Jihad, is geen kwestie van tolerantie. Het is namelijk geen keuze die een mens maakt, maar een aangeboren hoedanigheid. Net zoals jouw veronderstelde heteroseksualiteit ook geen keuze is.

Ter illustratie: Zou Jihad ook menen dat er sprake moet zijn van enige vorm van tolerantie van homoseksuelen jegens heteroseksuelen? Natuurlijk niet. Waarom deze vergelijking niet opgaat, gaat echter volledig aan haar voorbij omdat ze simpelweg niet toegerust is om de situatie te zien voor wat zij is.

Ik zal eerlijk toegeven dat ik dit onderwerp lastig vind. Het roept bij mij namelijk nog een aantal vragen op. Hoe zit dat precies met je geloof belijden en homo zijn? En als je nou als moslim homo bent, is dat een zonde? Moet je dan kiezen tussen je geloof en het praktiseren naar je geaardheid? Geen idee! Maar gelukkig hoef ik daar niet al te veel over na te denken.

Tegelijkertijd wil ik haar prijzen om haar eerlijkheid. Ik kan me voorstellen dat wanneer je gemankeerd bent door geloof, een begrip als homoseksualiteit als zonde een onoverkomelijk probleem is. Homoseksualiteit is immers net zo aangeboren als heteroseksualiteit. Maar waar het praktiseren van de laatste een geschenk van god is, is het praktiseren van de eerste een zonde. Natuurlijk is dit niet te rijmen.

Wat echter niet helpt is dat mensen die van geloofswege menen dat homoseksualiteit een probleem is, vervolgens doodleuk stellen dat ze “er niet al te veel over na hoeven te denken”. Als een ware Arjan Plaisier gooit Jihad hier een mogelijkheid om tot echte kennis te komen weg door het dilemma simpelweg onoplosbaar te verklaren. Terwijl er slechts één stap nodig is om tot een volstrekt logische verklaring te komen: Laat die onbewezen god van je weg en je zult zien dat homoseksualiteit geen enkel probleem is.

Maar het ergste is wel dat Jihad niet alleen meent dat ‘het probleem van de homoseksualiteit’ eigenlijk niet haar volledige aandacht behoeft, als wel de reden die zij daarvoor tot tweemaal toe aandraagt:

Ik heb het steeds over wat ik ‘denk’ dat de Islam daarover zegt. Ik ben geen theoloog. En ik heb het steeds over dat Islam en homoseksualiteit niet samen gaan. Maar ik heb het niet over hoe moeilijk ik het onderwerp vind. En dat ik het eigenlijk niet nodig acht het over iemands geaardheid te hebben. Dat vind ik net zo irrelevant als iemand het telkens met mij over mijn hoofddoek wil hebben.

Het is namelijk een gotspe om te beweren dat je een theoloog zou moeten zijn om hier een antwoord op te kunnen formuleren. Niet alleen is het voor theologen ook onmogelijk – ofwel is het antwoord nu precies wat Jihad kwalijk wordt genomen, maar tevens is het onbegrijpelijk dat een dame zichzelf moslima wil noemen als zij zich onderwerpt aan een god die homoseksualiteit geschapen heeft, maar zijn slachtoffers zondig noemt.

Het onderschrijven van geloofsstandpunten, Jihad, is het rechtpraten van de kromme regels van je god. Je zult moeten beseffen dat wanneer jij claimt een volgeling te zijn van allah, je verplicht bent om met een antwoord te komen op de vraag waarom jouw god homoseksualiteit geschapen heeft om vervolgens de homoseksuelen als zondig te bestempelen. Daar kun je je niet vanaf maken met “ik ben geen theoloog” of “daar denk ik maar niet verder over na”! Enige vergelijking met een hoofddoekje is daarom ook werkelijk te bizar voor woorden, tenzij er vrouwen geboren worden met zo’n lap op het hoofd.

Ik ben tegen gaybashing en heb moeite met gaygedrag in het openbaar, maar dat heb ik ook met heterogedrag in het openbaar. Elkaar aflebberen op een bushalte vind ik ongepast. Als er één ding is dat wij als De Meiden van Halal uitdragen, dan is het wel dat je het harstikke oneens met iemand mag zijn, maar dat je wel met elkaar moet samenleven. Oók dat kan in dit kikkerland.

Ondanks mijn commentaar geloof ik haar op haar woord. Dat moet ik gezegd hebben. Ik geloof haar wanneer ze zegt dat ze tegen “gaybashing” is. En ik geloof haar ook wanneer zij “heterogedrag” in het openbaar net zo storend vindt als “homogedrag” in het openbaar. Ik wil het zelfs voor haar opnemen door te stellen dat ik het met haar eens ben. Maar al deze uitingen van beschaafd gedrag maken niet goed dat Jihad niet kan inzien dat dergelijke beweringen niets afdoen aan het feit dat zij willens en wetens een god volgt die dit niet met haar eens is.

Je kunt dus wel oproepen om vooral gezellig samen te leven, maar als je je leven baseert op de koran (of de bijbel), dan kun je dit niet met goed religieus geweten doen. Dat blijkt ook wel uit het feit dat zij geen antwoord formuleert, maar simpelweg stelt dat zij niet gekwalificeerd zou zijn hier een antwoord op te geven. Ieder mens die zelfstandig zou nadenken zou namelijk onmiddellijk beweren wat ik beweer: Homoseksualiteit is geen probleem zodra je je god uit de vergelijking haalt. Zolang je niet genegen bent deze stap te nemen, zal niet alleen terecht de verdenking van homohaat boven je persoon blijven hangen, maar maak je onderdeel uit van het probleem en zorg je ervoor dat het probleem bestaansrecht houdt.

En zo gaat religie ten koste van de rechten en levens van andere mensen. Geuit door volgelingen zoals Jihad, maar het rechtvaardigen wordt overgelaten aan zelfbenoemde theologen. Het is maar net wat je persoonlijke troost je waard is.

De christelijke god heeft namelijk een hele erge hekel aan mensen die seksuele handelingen verrichten met mensen van hetzelfde geslacht. Tenminste, dat blijkt uit het leidende boekwerk – beter bekend als de bijbel – binnen ‘de christelijke stroming’. Een boekwerk dat alweer enige tijd geleden geschreven en samengesteld is, maar nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet. Althans, als het gaat om sommige geboden. Het gebod geen homoseksueel te mogen zijn is één van die geboden waarvan men maar geen afstand van kan nemen. Dit terwijl, en ik zal dit aantonen, andere even stringente geboden geen enkele belemmering vormen.

Er zijn grofweg drie plaatsen in dat boek van hun waar je kunt lezen dat homoseksualiteit niet op de goedkeuring van god kan rekenen. De eerste twee plaatsen bevinden zich in het oude testament in het boek Leviticus. Merk direct op dat er niet gesproken wordt over vrouwelijke homoseksualiteit. Louter over mannen.

22 Je mag niet het bed delen met een man zoals met een vrouw, dat is gruwelijk. Lev. 18:22

13 Wie met een man het bed deelt als met een vrouw, begaat een gruweldaad. Beiden moeten ter dood gebracht worden en hebben hun dood aan zichzelf te wijten. Lev. 20:13

De tweede plaats waar over homoseksualiteit gesproken wordt is in Paulus’ brief aan de Romeinen:

25 Ze hebben de waarheid over God ingewisseld voor de leugen; ze vereren en aanbidden het geschapene in plaats van de schepper, die moet worden geprezen tot in eeuwigheid. Amen. 26 Daarom heeft God hen uitgeleverd aan onterende verlangens. De vrouwen hebben de natuurlijke omgang verruild voor de tegennatuurlijke, 27 en ook de mannen hebben de natuurlijke omgang met vrouwen losgelaten en zijn in hartstocht voor elkaar ontbrand. Mannen plegen ontucht met mannen; zo worden ze ervoor gestraft dat ze van God zijn afgedwaald. Rom. 1:25-27

Er zijn twee opmerkelijke zaken aan deze lezing. Ten eerste wordt hier wel melding gemaakt van het feit dat homoseksualiteit onder vrouwen een zonde is. Belangrijk is echter ook om te zien dat Paulus hier spreekt van een duidelijke causaliteit. Omdat men van god is afgedwaald, heeft god deze mensen “uitgeleverd aan onterende verlangens”. Homoseksualiteit is daarom niet alleen een keuze, maar ook een straf van god.

Hoe komt Paulus aan deze wijsheid? Hij was ook maar een mens en we mogen aannemen dat hij niet meer zintuigen had dan iedere andere primaat. Daarom kunnen we niet anders dan aannemen dat hij ageert tegen homoseksualiteit omdat hij goed op de hoogte was van de inhoud van Leviticus. Daarnaast kan er op geen enkel moment waarde toegekend worden aan zijn vaststelling dat er sprake zou zijn van causaliteit of keuze. We blijven derhalve achter met één enkel boek waarin homoseksualiteit verboden wordt door hun god. Nogmaals; tussen mannen.

Nu wil het geval dat Leviticus een monoloog van god tot Mozes is, zoals blijkt uit de aanvang. Als u zich de moeite troost – en het kunt opbrengen -  om enkele verzen te lezen, dan valt u direct een tweede ding op: Leviticus is een dictaat van god met betrekking tot de wetten die hij wenst in acht genomen te worden. Natuurlijk geldt dit eigenlijk alleen voor de lieden die hij aanspreekt, zijn uitverkoren volk. Maar aangezien onze christenen ook menen dat dit woord leidend is, laten we deze inschattingsfout even voor wat hij is.

Ervan uitgaand dat een christen als pastoor Mennen meent dat er op basis van Leviticus geen discussie kan bestaan over wat god vindt van homoseksualiteit, vermeerderd met het feit dat hij op zijn persoonlijke website niet alleen deze kennis uitspreekt, maar ook verwijst naar het feit dat homoseksualiteit klaarblijkelijk een keuze is,

Er belde mij gisteravond een priester die zei: wat doe ik nog in dit bisdom?  Ze winnen in Den Bosch blijkbaar liever de homo’s dan de katholieken! Die zijn er misschien dan ook door het gedoog- en zwijgbeleid van de afgelopen veertig jaar van bisschoppen en priesters wellicht meer dan katholieken!

kunnen we eenvoudig stellen dat het dan op zijn minst opmerkelijk is dat de beste pastoor denkt zelf niet aan deze wet van god gehouden te mogen worden. Waar spreek ik van? Welnu, volgt u mij alstublieft naar Leviticus 21. Wij lezen vandaag kort doch vluchtig vers 5:

5 Priesters mogen hun hoofd niet kaalscheren en geen stukken uit hun baard knippen. Ook mogen ze geen tekens in hun huid kerven.

Ik zal u direct erkennen dat ik niet het ‘genoegen’ heb mogen smaken het naakte lichaam van Mennen te kunnen bezichtigen. Of hij derhalve wel of niet tekens in zijn huid gekerfd heeft is mij onduidelijk, doch waarschuw ik hem alvast dit niet te doen op straffe van de toorn gods.

Dit vers, dat verwaarloosbaar dicht in de buurt staat van het verbod op ‘het slapen van een man met een man als ware zij een vrouw’ rept echter wel nog over een ander aspect van het uiterlijk van een priester. Een aspect dat – ik raad u aan nu nogmaals de afbeelding van het gelaat van Mennen te beschouwen bovenaan deze post – toch duidelijk door deze herder der roomse christenen met voeten wordt getreden!

Ik wil pastoor Mennen daarom aanraden een rechte koers te bewandelen. Ofwel hij volgt de geboden van zijn god, ofwel hij weerhoudt zich van het vellen van een oordeel. De richting die hij nu gekozen heeft kan, blijkens dit korte verhaaltje, zelfs door een ongelovige hond als ik binnen tien minuten ontmaskerd worden voor wat zij is: Lariekoek, hypocrisie en achterbaks.

In dit verband wil ik, ondanks dat ik dat niet gewoon ben, de beste pastoor wijzen op een ander citaat uit een, volgens hem, verlichter gedeelte van zijn heilige boek. We bladeren naar Matteüs 7, vers 1 en lezen gezamenlijk:

1 Oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt. 2 Want op grond van het oordeel dat je velt, zal er over je geoordeeld worden, en met de maat waarmee je meet, zal jou de maat genomen worden. 3 Waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder of zuster, terwijl je de balk in je eigen oog niet opmerkt? 4 Hoe kun je tegen hen zeggen: “Laat mij de splinter uit je oog verwijderen,” zolang je nog een balk in je eigen oog hebt? 5 Huichelaar, verwijder eerst de balk uit je eigen oog, pas dan zul je scherp genoeg zien om de splinter uit het oog van je broeder of zuster te verwijderen.

Amen.

Let u toch vooral even op de opmerking dat hij homoseksualiteit en pedoseksualiteit vooral niet wil vergelijken, maar dat wel doet. Deze “publieke zondaars” moeten namelijk vooral geen hostie krijgen, zo meent Mennen.

Angelo Balducci is de naam van de beste man die door de Italiaanse politie betrapt is toen hij via de telefoon uit aan het leggen was aan welke fysieke kenmerken twee toyboys moesten voldoen die hij voor een avontuurlijk samenzijn wou inhuren. Saillant detail is dat de pooier, Thomas Chinedu, ook verbonden was aan het Vaticaan als zanger in het Vaticaanse koor.

Alsof dit nog niet beschamend genoeg is, bleek dat deze gesprekken opgenomen waren omdat Balducci afgeluisterd werd vanwege een vermeend corruptieschandaal waarin hij steevast grote opdrachten aan de meest betalende partijen uitbesteedde.

Het Vaticaan heeft zich nog niet uitgelaten over deze zaak die niet alleen vanwege de homoseksuele component gevoelig ligt. Balducci was een hooggeplaatst lid van de Rooms Katholieke kerk.

Tipje van Cornell!

Als gevolg kopt de Telegraaf vandaag dat de dienst bijzonder onrustig verlopen is doordat een aantal kerkgangers met veel rumoer en ophef de kerk hebben verlaten. Op twitter valt te lezen dat er zelfs enkelen met dwang verwijderd zijn.

Dan is nu natuurlijk het wachten op de uitingen van verontwaardiging met betrekking tot de noodzaak van het tonen van respect voor religie. Ik zeg: Ze hadden die kerk eigenlijk moeten bezetten en de volledige hostievoorraad aan de duiven moeten voeren.

NEW YORK (CBS) As the California courts decide the legality of gay marriage, Miss Beverly Hills Lauren Ashley has thrown her tiara into the ring and believes that God thinks gay men should be “put to death.”

“The Bible says that marriage is between a man and a woman,” Ashley told FOX News. “In Leviticus it says, ‘If man lies with mankind as he would lie with a woman, both of them have committed an abomination. They shall surely be put to death and their blood shall be upon them.’ The Bible is pretty black and white.”

Ashley’s comments surface just months after former Miss California Carrie Prejean settled dueling lawsuits with state beauty pageant organizers amid her high-profile stand against gay marriage.

And like Prejean, Ashely stands by her words.

“I feel like God himself created mankind and he loves everyone, and he has the best for everyone,” Ashley said to FOX News. “If he says that having sex with someone of your same gender is going to bring death upon you, that’s a pretty stern warning, and he knows more than we do about life.”

Ashley will be representing Beverly Hills in the Miss California pageant in November.

Zou ze ook vinden dat ongehoorzame kinderen gestenigd moeten worden?

Eigenlijk is het opmerkelijk dat deze groep bejurkte godvertegenwoordigers met losse handjes nu juist degenen zijn die openlijk zo ageren tegen homoseksualiteit. Dat neemt niet weg dat de weigering om homoseksuelen in Den Bosch ook eens te laten sabbelen aan het lichaam van Jezus nog steeds staat als een paal.

Zelfs de politiek begon zich ermee te bemoeien, getuige de oproep van PvdA-voorzitter Lilianne Ploumen om uit protest de mis te bezoeken in de Sint-Janskathedraal in Den Bosch. Een aardige geste, maar natuurlijk volslagen onbenullig en ongeloofwaardig als je als politieke partij net drie jaar serieus met een stel christenen compromissen hebt gesloten over abortus, het homohuwelijk en stamcelonderzoek.

Een van die christelijke partijen is de ChristenUnie. Die partij waarvan de tweede geestelijke leider afgelopen week nog ‘met zeer goede redenen’ besloot zich niet te branden aan de portefeuille homo-emancipatie, verbonden aan de openstaande Ministerspost van atheïst en wetenschapper Ronald Plasterk.

De fractievoorzitter van deze partij is zowaar een gewaardeerde lezer van dit weblog gebleken, gezien zijn eerdere (en jammerlijk mislukte) poging tot het leveren van intelligent commentaar. Het zal u daarom ook niet verbazen dat Arie Slob ook in zijn wekelijkse beschouwing op de website van de ChristenUnie wederom hopeloos de plank misslaat:

[...] de politiek moet buiten de kerk blijven. En de homolobby in Nederland moet zich echt afvragen of men wel op de goede weg is. Natuurlijk moet iedereen in Nederland zich veilig weten. Homodiscriminatie moet dan ook bestreden worden. Maar sinds wanneer moet iedereen in Nederland hetzelfde denken over de ethische vragen rond homoseksualiteit? Kunnen we nog met verschillen van opvatting omgaan in dit land?

“De politiek moet uit de kerk blijven, ” zo stelt Arie. Een opmerking die eens te meer aangeeft dat het principe van scheiding van kerk en staat zeer slecht begrepen wordt door christenen. Zelfs als ze ‘wat doen in de politiek’. Alsof de staat zich niet zou mogen bemoeien met overtredingen van het eerste artikel uit onze grondwet! Stem op een christen en je stemt op een bananenrepubliek, wat ik u brom.

Verder is het natuurlijk interessant dat Arie onmiddellijk de bal probeert terug te kaatsen. “Wat zijn dat voor een rottige homoseksuele mensen,” zo lijkt hij te willen zeggen, “die de mensen van geloof hun vrijheid niet gunnen een tyfushekel aan die smerige rugtoeristen te hebben?” Daar moet de “homolobby” zich eens druk om maken, in plaats van dat gesteggel over gelijke rechten voor ieder mens.

Lieve Arie, geachte meneer Slob. Zolang ‘de staat’ garant staat voor het formuleren van het recht en toeziet dat dit recht correct wordt toegepast, hebben zeloten als u geen enkele reden om te eisen dat ‘de staat’ zich niet bemoeit met discriminatoir gedrag. Of dit nu gewenst is door een oud boekje of niet, het is verboden. Dat onze staat zich teveel heeft ingelaten met uw geloofsgenoten en dientengevolge te vaak een oogje toeknijpt, geeft u niet het recht om te stellen dat zij zich verre zou moeten houden van uw misselijkmakende gedachtegoed.

Kunnen we nog omgaan met verschillen van opvatting? Natuurlijk, Arie. Net zoals de ChristenUnie geen enkel probleem heeft met mensen die bijvoorbeeld de holocaust ontkennen. Of wacht, is het dan plotseling wel toegestaan om ‘een opvatting’ te willen verbieden en te eisen dat deze niet publiekelijk geventileerd mag worden? De holocaust is een feit, zegt u? Dat is waar. De holocaust heeft wat dat betreft een status die uw god gedurende drieduizend jaar nog niet heeft weten te bereiken.

Ziehier de logica der ChristenUnie. Een verbod op het ontkennen van de holocaust is volstrekt acceptabel, maar discriminatie op basis van seksuele geaardheid uit naam van geloof, daar heeft de staat zich niet mee te bemoeien. Sterker nog; dat is een kwestie van ‘verschillende opvattingen’.

Net als het een opvatting is van Arie en de zijnen dat er sprake zou zijn van “ethische vragen rondom homoseksualiteit”. Je zou er zomaar overheen lezen, maar die vragen bestaan natuurlijk net zo min als bij heteroseksualiteit.

Ethische vragen rondom seksualiteit bestaan wel, maar die ontstaan dan weer grotendeels vanwege het ‘bah-vies gebod’ van Arie’s grote roerganger in de lucht ofwel zijn vertegenwoordigers op aarde die weigeren hosties aan homoseksuelen te geven maar ondertussen de koorknaapjes tot persoonlijk genoegen maken.

Ik zou daarom willen besluiten met een welgemeend: “de kerk moet buiten de staat blijven”. Kerk en staat op hetzelfde niveau zetten door te claimen dat beiden zich niet met elkander moeten bemoeien is namelijk volslagen onzin. Er is maar één baas en dat is onze staat. De kerk heeft deze staat te gehoorzamen. En naar wie of wat ze verder in hun vrije tijd willen luisteren mogen ze zelf weten.

Uit de queeste van Van Dijk en zijn collega Sadet Karabulut kwamen zelfs Kamervragen voort die van antwoord voorzien moesten worden door de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Mevrouw Sharon Dijksma. Door een trouwe lezer werd ik gelukkig gewezen op mijn tekortkomingen inzake deze berichtgeving. De antwoorden staan namelijk al sinds 19 Januari op het internet. Laten we deze schokkende samenvatting van een falend onderwijssyssteem eens op ons gemak doornemen beginnend bij vraag twee:

Wat onderneemt u tegen scholen die in strijd handelen met de rechtsstaat, wanneer zij bijvoorbeeld uit religieuze overtuiging aan meisjes een minderwaardige rol toeschrijven of wanneer wordt gesteld dat vrouwen “een onderscheiden positie hebben”?

Een vraag waarop iedere Nederlander een antwoord zou verwachten in de trend van: “Wij zullen deze school bij den lurven grijpen teneinde, na haar flink opgeschud te hebben, haar te wijzen op haar plicht als opvoedkundige instantie in een vrij land! Bij voortdurende overtreding van het gelijkheidsbeginsel zullen wij de zaak ter toetsing voorleggen aan het Nederlandse recht.”

Maar niets van dien aard valt te ontwaren. Dijksma erkent dat er sprake zou zijn van een met voeten treden van Artikel 1, maar voegt daar voorzichtig aan toe dat “het in ieder concreet geval dan de afweging is of de handelingen die daaraan worden verbonden, strijd met de wet opleveren.” Alsof het toeschrijven van een minderwaardige rol aan vrouwen vanwege godsdienst nog een activiteit moet zijn waarbij getoetst moet worden of het achterstellen van de dames wel zwaar genoeg weegt om de vrijheid op religie te laten varen!

Hoe oordeelt u over scholen die jongens en meisjes in gescheiden klassen lesgeven? Is dit in overeenstemming met de rechtsstaat? Wat onderneemt de Inspectie in een dergelijk geval? Kunt u uw antwoord toelichten?

Of wat te denken van deze, bijzonder redelijke, vraag? Dacht u ook een antwoord te lezen dat ons ervan zou vergewissen dat gescheiden onderwijs in Nederland op basis van regels uit een boek uit de bronstijd al sinds de jaren 50 niet meer tot de mogelijkheden zou horen? Welnu, ik ook. De realiteit is anders. Dijksma stelt simpelweg dat “dit onder de grondwettelijke vrijheid van richting en inrichting van het onderwijs [valt]. Er is geen wettelijke (deugdelijkheids)eis die dit verbiedt”.

Hoe oordeelt u over scholen die van hun personeel eisen dat zij een overeenkomst tekenen waarin staat: “ongehuwd samenwonen en een homoseksuele levenswijze zijn in strijd met Gods woord en worden als zodanig afgewezen”?

Van der Staaij bleek gelijk te hebben toen hij gisteren stelde dat “Godsdienst dieper gaat dan seksuele gerichtheid”. Sterker nog, uit het antwoord op deze vraag blijkt dat vrouwe Justitia dezelfde mening is toegedaan. Begint het antwoord van Dijksma nog in duidelijke en afkeurende teneur:

Er mag geen misverstand over bestaan dat noch openbare noch bijzondere scholen leraren of andere personeelsleden mogen weigeren, uitsluitend vanwege hun seksuele gerichtheid of het hebben van een homoseksuele relatie.

zo heeft ze in het vervolg nog heel wat woorden nodig om aan te geven dat er bij nader inzien toch veel uitzonderingen zijn. Uitzonderingen die haar krachtige afkeur van deze goedgekeurde vorm van discriminatie volslagen teniet doen. Dijksma merkt op:

Scholen voor bijzonder onderwijs kunnen wel van (aspirant)medewerkers vragen dat zij, door middel van het ondertekenen van een verklaring, de grondslag van de onderwijsinstelling onderschrijven. Voor de uitwerking van de grondslag kan in de verklaring worden verwezen naar de statuten of andere documenten van de onderwijsinstelling.

Met andere woorden: Je mag niet discrimineren, tenzij je een document schrijft waarin staat op basis waarvan je wilt discrimineren. Dan mag het wel! Opgemerkt moet worden dat de wet echter wel voorziet in een verbod op het weigeren van medewerkers op basis van hun seksuele geaardheid zelf – de zogenaamde enkele feit constructie. Maar met een zelfgeschreven documentje als reden voor weigering kun je ook daarin een heel eind komen, natuurlijk.

Voor alle andere ‘grensgevallen’ verwijst Dijksma u door naar de Commissie Gelijke Behandeling. Alsof ons recht er niets over te zeggen heeft:

Van de andere kant brengt de – in de Grondwet verankerde – vrijheid van onderwijs met zich mee dat wel van medewerkers gevraagd mag worden dat zij de grondslag van de school uitdragen. Dit zijn moeilijke vraagstukken omdat hier verschillende grondrechten op gespannen voet staan met elkaar. Of in een concreet geval de grens wordt overschreden en een school verboden onderscheid maakt, is ter beoordeling aan de rechter of de Commissie gelijke behandeling. Bij zo’n klacht kan de leraar (en leerling) naar de Commissie Gelijke Behandeling om een oordeel te vragen. De minister van OCW kan echter niet rechtstreeks ingrijpen. In een concreet geval kan de minister wel de Inspectie van het Onderwijs verzoeken om een rapport.

Oftewel: U kunt de pot op met uw wens gelijk behandeld te worden. Boven alles staat het recht op godsdienstvrijheid en mocht u daarna nog problemen ondervinden, dan moet u uw zaak maar eens bepleiten bij de CGB. Een schril contrast staat op het punt zich te tonen indien wij na de beantwoording van deze vragen nog eens naar boven kijken waar het antwoord op vraag 1 te lezen viel:

Vraag 1: Is het waar dat u heeft gezegd dat de rechtsstaat zwaarder weegt dan enige geloofsopvatting?
Antwoord: Ja. In mijn antwoord van 3 december 2009 (ref. PO/OO/174480) op de vragen van het lid Van der Vlies (SGP) heb ik dit verder toegelicht.

Want na al deze mitsen en maren waar het gelijkheidsbeginsel steevast aan het kortste eind trekt ten behoeve van de bescherming van de onnozele gedachten van enkele van onze burgers met te lange tenen, kan men natuurlijk niet anders constateren dat dit antwoord van Dijksma een gotspe is. Een beschamende verdraaiing van de werkelijkheid. Feitelijk is zij natuurlijk gewoon een leugen.

Maar het wordt nog veel erger. Ook het curriculum van de school is niet zo feitenvast als men zou verwachten in een land als het onze. Vraag zeven:

Is het geoorloofd dat een basisschool of een school voor voortgezet onderwijs de evolutietheorie negeert? Mag een school onderwijzen dat de evolutietheorie onjuist is?

Het antwoord van Dijksma:

De evolutietheorie geldt als de gangbare wetenschappelijke opvatting. Dat is ook de reden waarom de meeste scholen ervoor kiezen de evolutietheorie in het onderwijs een plek te geven.

Wat? Kiezen? Plotseling bekruipt mij het idee dat Van Dijk en Karabulut voor de zekerheid een vraag over een ander vakgebied der wetenschap hadden moeten opnemen ter controle. Is het onderwijs ook geoorloofd de wetten van Newton te negeren? Niet? De wet van Buys Ballot dan?

In de kerndoelen voor het basisonderwijs en het voortgezet onderwijs is geen expliciete verwijzing opgenomen naar de evolutietheorie, maar zij bevatten wel aanknopingspunten voor scholen om er aandacht aan te besteden. Scholen kunnen ook aandacht besteden aan andere opvattingen; de kerndoelen zijn er mede op gericht de leerlingen een kritische houding aan te leren.

Want met het negeren van ‘de wetten van Darwin’ heeft men geen enkel probleem. Sterker nog; het is geen enkel probleem om aandacht te schenken aan ‘andere opvattingen’! Het gaat volgens Dijksma om het bevorderen van iets dat zij ‘een kritische houding’ noemt. Klaarblijkelijk is evolutie maar een theorie en zijn er ook nog alternatieven die het bespreken waard zijn. U wilt u kind op basis van uw geloof volslagen nonsens leren? Geen probleem! Dat is namelijk ook gewoon een ‘andere opvatting’.

Het enkele feit geldt dat alle antwoorden van Dijksma doorspekt zijn van Artikel 23. De enige boosdoener in het gehele verhaal van draaikonterij en herdefinities. Artikel 23, de wet op vrijheid van onderwijs, maakt het in Nederland mogelijk dat uitingen van homoseksualiteit kunnen leiden tot ontslag en dat kinderen met goedkeuring van de staat en belastingbetaler verteld mag worden dat god de aarde geschapen heeft in zes dagen.

Het wordt niet alleen tijd dat kindermishandelende gelovige gespuis een veeg uit de pan te geven, maar tevens het woord god en geloof volledig te schrappen uit al onze wetboeken. Scholen zijn er om de laatste wetenschappelijke stand van zaken door te geven en kinderen te leren hoe zij op objectieve manier tot waarheden kunnen komen. Scholen zijn er niet om de kinderen van jongs af aan te isoleren zodat ze goed doorweekt van de religie van hun ouders de wereld in gestuurd kunnen worden om dit soort praktijken te bevorderen.

Daarnaast is vrijheid van godsdienst volslagen overbodig. Godsdienst is een mening over hoe de aarde ontstaan is en het leven daarop. Het is een domme mening, een ongefundeerde mening en een ietwat zielige mening. Een mening die iedereen mag hebben, maar die niet met medewerking van de staat opgedrongen mag worden of gepresenteerd mag worden als acceptabel alternatief.

Godsdienst is een mening. En meningen worden reeds beschermd door de vrijheid van meningsuiting. Je vraagt je af waarom de SP hier geen verder gevolg aan gegeven heeft en waarom de liberale partijen als D66 en de VVD, maar ook Groen Links hier niet 24 uur per dag bovenop zitten. Als het niveau ergens verbeterd kan worden door het geven van juiste informatie en het geven van het juiste voorbeeld, dan is het wel bij onze jeugd.

Het standpunt van van der Staaij en de zijnen mag inmiddels duidelijk zijn, doch niet in zoveel woorden worden uitgesproken. Voor het standpunt van van Es geldt hetzelfde. Helaas omgeven met dezelfde onduidelijkheid als het gaat om het weerleggen van de claim van zijn tegenstander.

Want ondanks dat beide heren het voor elkaar kregen om er ruim twintig minuten over te spreken, was het evident dat er geenszins aan de kern van het probleem geraakt werd. De claim van van der Staaij is simpelweg onterecht omdat geen enkel persoonlijk geloof boven het recht op gelijkheid en het recht op het vormgeven van de eigen seksualiteit mag staan.

Zodra een debat verzandt in het afwegen van homoseksualiteit en geloof als waren zij beide een keuze, dan zouden we moeten beseffen tegen dovemansoren te praten. Temeer het betoog van van der Staaij uitblonk in het verdraaien van betekenissen: Een christen mag denken dat zijn religie ‘dieper gaat’ dan de seksualiteit van een ander, maar een seksuele geaardheid is natuurlijk onderdeel van de mens waar religie uiteindelijk slechts een gemankeerde gedachtegang is.

Hieronder het fragment. Van de site van Radio 1.

Download audio file (godsdienst_gaat_dieper_dan_seksuele_gerichtheid-debat_tussen_kees_van_der_staaij_en_benjamin_van_es1265624551.mp3)

Maar terug naar Tariq, want zijn bijdrage aan de vraagbaak voor onze islamitische medemens handelt over homoseksualiteit. En u weet dat gelovigen nergens zoveel over te zeggen hebben als de seksuele voorkeur van andere mensen. Nu, Tariq staat er om bekend zijn toon aan te passen aan het publiek dat hij toespreekt, en schijnt dit voornamelijk het geval te zijn als het gaat om homoseksualiteit of het toepassen van de sharia.

In het eerste filmpje schetst Tariq ons, op ogenschijnlijk onschuldige manier, wat de Abrahamitische geloven vinden van homoseksualiteit. Het goddelijke project/patroon, zo stelt hij, is een verbintenis tussen een man en een vrouw (of, vreemd genoeg, andersom). Homoseksualiteit is niet wat god voor de mens in gedachten had. En omdat god homoseksualiteit maar niets vindt, mag het niet worden bedreven of worden aangemoedigd.

Tariq stelt dat hij de overtuiging is toegedaan dat homoseksualiteit niet aangemoedigd moet worden, maar dat men niet het recht heeft om mensen vanwege hun homoseksualiteit te vermoorden of te discrimineren. Opgemerkt moet worden dat hij bij het aanhalen van mensen die menen dat dit juist wel de correcte benadering is, geen enkele poging doet om met kracht afstand te nemen.

Een andere belangrijke constatering is dat wanneer Tariq spreekt over het ‘aanmoedigen van homoseksualiteit’ hij de stelling aanneemt dat een seksuele geaardheid iets is dat door externe motivatie tot stand kan komen. Het lijkt me evident dat ik niemand kan ‘aanmoedigen’ om heteroseksueel te zijn. Waarom zou dit voor een homoseksueel dan wel gelden?

Uit deze onjuiste benadering van de menselijke seksualiteit volgt zijn conclusie dat “hij het wellicht niet eens is met de homoseksueel vanwege zijn geloof, maar dat hij de mens respecteert”. Een uitspraak die ook nauwelijks nieuw geacht mag worden, en daarom het verweer ook niet: Hoe kun je spreken over seksualiteit alsof het een kwestie van een mening zou zijn zoals geloof dat wel is? Voor je god kun je kiezen, voor je seksualiteit niet.

Dit lijkt een kleinigheid, maar blijkt uiteindelijk de grondslag te zijn voor de claim op gelijkwaardigheid en respect die Tariq doet. Tegen het einde van het filmpje bespreekt hij de manier waarop de maatschappij zou moeten omgaan met homoseksualiteit en stelt dat er wederzijds respect moet zijn, gebaseerd op “stilzwijgende afspraken”.

Afspraken die ervoor zorgen dat “er geen dingen aangemoedigd worden die als kwalijk kunnen worden uitgelegd”. Enerzijds doelt Tariq hiermee op de openlijke uitingen van homoseksualiteit en het ‘aanmoedigen’ hiervan, maar anderzijds geeft hij aan dat moslims ‘in ruil daarvoor’ homoseksuelen niet moeten discrimineren.

En dat terwijl, nogmaals, homoseksualiteit geen keuze is zoals religie dat wel is. Er kan dus geen sprake zijn van een ruil die hij als redelijke omgangsvorm poneert. Datgene dat niet als keuze tot de mens komt, kan nooit als ruilmiddel dienen voor eisen en wensen van mensen die wel tot stand komen op basis van een keuze!

Daarnaast is het natuurlijk hopeloos arrogant om te veronderstellen dat de gelovige überhaupt iets te zeggen zou hebben over de seksuele moraal van een maatschappij en de uiting die een individueel persoon daar aan geeft. Mits de wetten van zedelijkheid niet worden overschreden, overspeelt Tariq hier zijn kaart. Religie kan geen claim doen op zeggenschap, maar zeker niet een zeggenschap aangaande andermans seksuele geaardheid.

Het tweede filmpje legt de tegenspraak in het betoog van Tariq bloot. Hij spreekt hier over moslims die zelf problemen ondervinden met hun seksuele geaardheid. Tariq pareert deze problematiek door te stellen dat “de leer niet alleen handelt over die zaken waar de mens voor kiest, maar ook die zaken die je eigen zijn”.

Plotseling is homoseksualiteit geen keuze meer, maar gaat hij zelfs zover om een vergelijking te trekken met een mens met een gewelddadige natuur. “Je kunt ertegen vechten, maar je bent er wel mee geboren”. “Je kunt je erbij neerleggen als iets natuurlijks, of je probeert het te overwinnen”.

Ik zal niet uitleggen waarom homoseksualiteit niet bij voorbaat vergeleken mag worden met een gewelddadige natuur. Al was het maar omdat bij het tweede de nadeligheid besloten is in de aanname – heb ik het toch uitgelegd – en in de eerste niet. Ongeacht wat een geloof mag beweren. Bovendien is het irrelevant voor de tegenspraak waar Tariq mee probeert weg te komen.

En die tegenspraak mag nu duidelijk zijn: Als het gaat om omgang met elkaar, dan dient de mening van de moslim even zwaar te wegen als de seksuele geaardheid van een mens. Als het gaat om het interne conflict bij moslims, dan plotseling is er geen sprake meer van een mening, maar van een van buiten opgelegde hoedanigheid waarmee de mens moet worstelen.

Wat is het nu, Tariq? Is homoseksualiteit een mening die door aanmoediging tot stand kan komen en die maatschappelijk even zwaar moet wegen als een andere mening die ingefluisterd is door religieuze overtuiging en argumenten of is homoseksualiteit een natuurlijke omstandigheid die niet veranderd kan worden door een aanmoediging, maar die louter opgesloten kan worden in het persoonlijke domein van de homoseksueel?

Je kunt niet, zo zegt een goed Engels spreekwoord, zowel de taart bezitten als nuttigen. Toch is dat exact wat Tariq ons wil laten geloven.

LOUISVILLE, KY—At first glance, high school senior Lucas Faber, 18, seems like any ordinary gay teen. He’s a member of his school’s swing choir, enjoys shopping at the mall, and has sex with other males his age. But lately, a growing worry has begun to plague this young gay man. A gnawing feeling that, deep down, he may be a fundamentalist, right-wing Christian.

“I don’t know what’s happening to me,” Faber admitted to reporters Monday. “It’s like I get these weird urges sometimes, and suddenly I’m tempted to go behind my friends’ backs and attend a megachurch service, or censor books in the school library in some way. Even just the thought of organizing a CD-burning turns me on.”
Added Faber, “I feel so confused.”

Schitterend stukje op: The Onion. Lees em daar verder. (En natuurlijk een bedankje aan de vele tipgevers)

Het is daarom niet verrassend dat de reformatie van de ChristenUnie begint in Amsterdam, bij monde van Hugo Scherff. Deze lijsttrekker van de partij van god in Amsterdam geeft er vandaag in de Telegraaf lichtelijk blijk van eindelijk te willen afstappen van de ouderwetse geboden uit het Oude Testament. Net zoals ze dat al eerder deden overigens met betrekking tot het eten van schaaldieren en het verplicht dragen van kleding die gemaakt moest zijn uit één soort stof (zoek het maar op in Leviticus, geloof ik).

Zo nieuw is het idee dus niet, maar als je voorgangers moord en brand riepen over homoseksualiteit en ook de landelijke afdeling van de partij nog steeds niet onverbloemd wil stellen dat homoseksualiteit bij nader inzien geen enkel probleem is voor god, dan moet je toch lef hebben om in ‘de krant van wakker Nederland’ je zo positief uit te laten over je zondige medemens. En daarvoor zeg ik: Goedzo Hugo! Geef ze van Jetje, meid!

Natuurlijk houden we een slag om de arm. In het korte interview geeft Hugo er weliswaar blijk van begrip te hebben voor de situatie van homoseksuelen – hij is zelf overigens ooit eens per abuis aangezien voor een joggende homo en aanvullend bediend met kwalijke kwalificaties – maar geeft hij niet aan wat nu exact de nieuwe status is die de homo toebedeeld is door de broeders en zusters in het geloof.

En zodra, dat hebben we gisteren weer mogen meemaken, politici zich niet expliciet uitspreken hoeft u helemaal niet gek op te kijken als we binnenkort weer een schreeuwende Lont adept op tv of in de krant mogen bewonderen die de handreiking van Hugo volledig ongedaan zal maken.