Voor volwassenen is dit al een onmogelijke opgave, maar wat dacht u van kinderen? En dan nog kinderen die opgevoed zijn met “een seculier geloof”?

De kernbegrippen van het Evangelie uitleggen is te vergelijken met het schoonmaken van vette autoruiten. Wat een christelijk geloof is, moet voor kinderen met een seculier geloof met woorden en voorbeelden worden verhelderd en verduidelijkt.

U leest het goed. In navolging van lieden als André Rouvoet en Kees van der Staaij is het bon ton geworden in de kringen der geestelijk gemankeerden om het gebrek aan geloof, ofwel het gebrek aan het erkennen van de eeuwige waarheid van een geloof, ook een geloof te noemen. Eerder was atheïsme niet meer dan een lullige verzameling ongefundeerde aannames, nu is het gelijk behandelen van alle menselijke overtuigingen als menselijke overtuigingen dit plotseling ook.

En al die oprechtheid ten aanzien van meningen moet natuurlijk de kop ingedrukt worden met hemelse waarheden. Waarheden zoals daar zijn het feit dat Jezus voor ons gestorven is en dat god onze vader ons zo zeer lief had dat hij voorgaande liet passeren. Nu, deze onweerlegbare geloofsfeiten moeten natuurlijk ook op verteerbare wijze aan al die kinderen voorgeschoteld worden die niet systematisch geestelijk kreupel gemaakt zijn vanaf hun geboorte. En dat zorgt voor hilarische – doch veelzeggende – situaties:

Het is goed kinderen voor te houden dat ze maar veel moeten vragen om een nieuw hart. Als je dan niet zegt wat dat is, sla je de plank mis. Een kind denkt dan dat het naar het ziekenhuis moet en geopereerd moet worden en dan een nieuw hart krijgt. Terwijl het betekent dat je God gaat lief krijgen en naar Hem luistert.

Zoals dit voorbeeld van evangelist J. Krijgsman. Als je kinderen die nog niet zijn blootgesteld aan de waanzin van geloof probeert te overtuigen, zo stelt hij impliciet, dan kan het zijn dat ze uw onnozelheid direct ontmaskeren voor wat zij is. Het is daarom van het grootste belang dat de opgeblazen christelijke manier van het verspreiden van onzin voorzien wordt van kanttekeningen. Voor u het weet denkt het kind namelijk echt dat het een operatie te wachten staat als u zinspeelt op het ‘verkrijgen van een nieuw hart’.

Ik weet niet hoe Krijgsman dit leest, maar ik zie hierin exact datgene bevestigd dat atheïsten aller landen dagelijks beweren. Ten eerste is ieder kind dat niet lastiggevallen wordt met de religie van de ouders automatisch een atheïst en een vrijdenker, maar daarnaast moet je op zijn minst een jeugd achter de rug hebben van geestelijk gezwam om te kunnen begrijpen waarom je dat nieuwe hart nodig hebt. Laat staan dat dat als sinterklaasgeschenken door een centrale verwarming bij je ingebracht kan worden zonder tussenkomst van een chirurg.

Bovenstaand moest goedgepraat worden door een heuse voorzitter van een of andere Landelijke Werkgroep Kinder­evangelisatie.

Uitleggen is een van de moeilijkste dingen om kinderen te leren begrijpen”, zei Teerds. „Uitlegger zijn, dat betekent dat kinderen verlost zullen worden van het verderf.”

Klaarblijkelijk zijn kinderen zo goed onderlegd in het herkennen van onzin, dat eerst het lulkoekfilter systematisch afgebroken dient te worden. Daarna pas zijn ze vatbaar voor de nonsens dat geloof de weldenkende volwassen mens te bieden heeft.

Een verbazingwekkende situatie, mijns inziens. Niet dat kinderen die opgevoed worden met het gedachtegoed van allah en Mohammed ook geweld aan den lijve ondervinden, in plaats van dat ze het leren preken over ongelovigen. Dat is geen nieuw fenomeen, daar kunnen de slachtoffers van ‘onze’ nonnen en broeders van meepraten. Het lijkt me eerder een ietwat late vaststelling dat men hier bezig is met het bestrijden van kindermishandeling omdat ze met harde hand religie wordt bijgebracht.

Kijk, natuurlijk is het not done om kinderen lichamelijk onheus te bejegenen. Zowel op Rooms-Katholieke manier als de Jouwkerk manier. Laat dat duidelijk zijn. Zeker als het gaat om het geven van welke vorm van les dan ook. Kinderen breng je geen kennis bij door het toedienen van pijn.

Maar is van der Laan niet rijkelijk te laat? Kinderen opvoeden met de koran, de bijbel of een ander oud boek en net doen alsof deze boeken de waarheid en niets anders dan de waarheid bevatten, dat is pas kindermishandeling. Als je toestaat dat volwassenen het recht hebben om sprookjes met moord en doodslag aan kinderen te leren als acceptabele feiten, ben je dan niet ietwat zielig bezig als je klaagt dat deze toekomstige fundamentalistjes ook daadwerkelijk eerst even mogen proeven van hetgeen zij later uitdelen?

Klaarblijkelijk ligt de grens bij lichamelijke mishandeling en is het bijbrengen van geloof nog niet als zodanig (h)erkent. Het wordt tijd dat daar meer aandacht aan gegeven wordt. Je kunt een mens namelijk niet erger mishandelen dan hem zijn recht op rede te ontzeggen.

My parents are not particularly enthusiastic Christians, but my mom broke down crying about my being an Atheist. I had planned on telling them on my own time, I was going to write it down and read it to them. Now that plan was out the window.

Instead of being there for me, my family sat me down on the couch and grilled me. When I cried, it was because I was hysterical, when I was angry it was because I couldn’t stand to be around the word of god. My friend became the victim of the situation, I had done something terrible to him by being an atheist. I gave terrible answers to hurtful questions. My ten year old sister was the only voice of reason who saw how upset I was and suggested we talk about it another time. No one listened to her. My mom threw one of my books down a garbage chute.

Over the next two days my dad burst into tears whenever he talked to me, my mom called me demon possessed and refused to let me drive. I posted some stuff under pictures of my friend out of anger that set his family off on me. I couldn’t take it anymore, so I told my mom it was all a mistake, and that I was a Christian again. She dropped it and things went back to normal.

Ingezonden brief van ‘Alice’. Lees verder op Friendly Atheist.

En de medici zouden ook druk bezig zijn met het toedienen van een chemokuur en bestraling, ware het niet dat Daniel dusdanig geestelijk mishandeld is door zijn ouders dat hij om religieuze redenen weigert gebruik te maken van deze kans van zijn anders dodelijke aandoening te genezen. Daniel en zijn ouders vertrouwen namelijk meer op natuurlijke geneeswijzen vanwege hun lidmaatschap van het zogenaamde ‘Nemenhah Band‘, waar Daniel zelfs als medicijnman te boek staat.

Gelukkig heeft een Amerikaanse rechter onlangs besloten dat de jongeman, indien hij nog baat zou hebben bij behandelingen, zich onmiddellijk dient te melden bij zijn reguliere geneesheren teneinde zich te onderwerpen aan eerder genoemde kuren. Mocht de familie niet meewerken dan volgt directe uit huis plaatsing van de zieke tiener.

Een interessante uitspraak wat mij betreft. Niet alleen geeft de rechter namelijk aan dat religieuze overtuiging ondergeschikt is aan het nastreven van de gezondheid van een persoon, maar voornamelijk geeft de rechter hier duidelijk aan dat het gaat om het feit dat een religieus besluit van een minderjarige jongeman niet wilsbekwaam genoemd kan worden.

De vraag is dan ook gerechtvaardigd: Als de religie van de jongeman irrelevant is in deze voor zijn persoon gevaarlijke situatie, is het dan niet zo dat zijn ouders hem, door hem ongevraagd van jongs af aan de religie aan te leren, bewust in levensgevaar gebracht hebben? Sterker nog; blijkt hier niet dat het toestaan van religieuze indoctrinatie door ouders aan hun kroost verschrikkelijke gevolgen heeft en kan hebben, temeer omdat deze kinderen feitelijk geen benul hebben van de gevolgen van hun ongefundeerde keuzes? Zou Daniel zijn leven in de waagschaal gesteld hebben als hij niet religieus was opgevoed?

Wanneer besluiten we nu eens dat het opvoeden van kinderen met religie hetzelfde is als toestaan dat mensen auto mogen rijden zonder rijbewijs? Een auto is al gevaarlijk in de handen van een ervaren bestuurder, maar in handen van iemand zonder rijervaring is het een moordwapen.

Gisteren, tijdens een discussie met een ex-collega, werd mij het boek “Moderne wetenschap in de Bijbel” aangeraden. Ik ben de beroerdste niet en wil mij best verdiepen in de standpunten van anderen, maar ik wil wel weten of ik waar krijg voor de 18 euro 80 die ik hieraan besteed. Alvorens het kopen van een boek lees ik enkele recensies, en aan de hand hiervan besluit ik of het een toevoeging is aan mijn boekenkast. In dit geval had ik zo mijn twijfels.

Het boek, geschreven door Ben Hobrink, behandelt de wetenschappelijke feiten in de Bijbel. Na de discussie over, of de Aarde nu om de Zon draait of andersom, mag het duidelijk zijn, dat de wetenschappelijkheid van de Bijbel te wensen overlaat. Maar Ben probeert het toch nog eens. Uit de recensies begreep ik dat het boek begint met enkele geneeskundige oplossingen voor ziekten. Melaatsheid, de pest en voedselwetten passeren de revue. Ook kindermishandeling mag niet ontbreken. Als ik de verwijzingen naar wetenschappelijke feiten moet geloven is uit medisch onderzoek gebleken dat acht dagen na de geboorte het beste moment is om een besnijdenis uit te voeren. 2000 jaar terug wisten ze het al! Ik vraag me af hoeveel trials and errors men nodig heeft gehad om hier achter te komen… Het koste Ben Hobrink in ieder geval niet veel moeite om dit allemaal te verzinnen: S.I. McMillen schreef in 1963 None of these Diseases, het boek vertoont akelige veel gelijkenissen met het werk van Ben Hobrink.

“Another new thought was born in Semmelweis’ alert brain: some mysterious element was evidently carried from one living patient to others, and with fatal consequences. Logically, Semmelweis ordered that everybody should wash his hands carefully after examining each living patient. Immediately howls of protest were raised against the ‘nuisance’ of washing, washing, washing – but the mortality rate went further down.” McMillen

“In het alerte brein van Semmelweis kwam een nieuwe gedachte op: Blijkbaar werd er één of ander geheimzinnig iets overgebracht van de ene levende patiënt naar de andere – met dodelijke afloop. Daarom beval Semmelweis dat iedereen telkens opnieuw zijn handen moest wassen na het ondeerzoeken van een patiënt. Onmiddelijk kwamen er enorme protesten tegen de overlast van dit handen wassen – maar het sterftecijfer ging verder omlaag!” Hobrink

Na deze grappige en interessante weetjes om de wetenschappelijkheid van de Bijbel te bewijzen, worden de pijlen gericht op de ouderdom van de Aarde en evolutie. Die is natuurlijk weer 6000 jaar oud, we missen te veel fossielen en koolstof 14 dateringen kloppen van geen kant, want o wat is de Bijbel toch verschrikkelijk wetenschappelijk. In de eerste paar regels van het eerste hoofdstuk wordt op een knullige poëtische wijze een verklaring gegeven voor het ontstaan van de wereld. Enkele pagina’s later op een andere wijze nog eens, en dat moet dan even zwaar wegen als jarenlang wetenschappelijk onderzoek. Een keer een echt wetenschappelijk boek of beetje rond lezen op het internet is voldoende om al de verdraaide feiten te ontkrachten.

Dit boek staat waarschijnlijk erg mooi in de boekenkast…van de boekwinkel, maar ik hoef toch niet iedere hersenscheet te ruiken om te weten dat het stinkt?

Bronnen: wiki, pharyngula, tasmedes.weblog, vergadering.nu, theskepticsguide.org

“Vanmorgen heb ik een uitzending gezien van SBS6 namelijk: De nieuwe Uri Geller. Deze Uri Geller is een mentalist. Dat is iets anders dan een illusionist. Bij een illusionist wordt je op een heel handige manier om de tuin geleid. Noem het maar gefopt, daar schuilt geen boze geest achter. Maar een mentalist heeft boven natuurlijke krachten tot zijn beschikking of wordt als instrument gebruikt door boven natuurlijke krachten.”

Je moet je toch werkelijk af gaan vragen of dit volk niet simpelweg opgesloten dient te worden in een gekkenhuis. Ik heb werkelijk geen woorden voor deze bevindingen van een volwassen man, die het internet tot zijn beschikking heeft om te kunnen constateren dat er natuurlijk helemaal geen sprake is van bovennatuurlijke(één woord, Arjan) krachten. En mocht ordinair bewijs niet voldoende zijn, dan zouden wij toch mogen verwachten dat het intellect zijn werkt doet de eigenaar te informeren dat er geen enkel bewijs is voor de stelling dat occulte krachten daadwerkelijk bestaan.

Maar het spreekt voor zich dat, als je in god kunt geloven, je bovennatuurlijke krachten als volkomen normaal en acceptabel fenomeen beschouwt. Dát is immers het gevaar van het accepteren van geloof als ‘waarheidsvinding’. Als je éénmaal de stap genomen hebt te accepteren dat onbewezen en onwaarschijnlijke dingen écht bestaan, kan plotsklaps alles bestaan dat een mens kan bedenken. Leuker wordt het wanneer dit soort mafketels -want dat zijn het!- redeneringen gaan gebruiken die één op één gelden voor hun eigen bizarre aannames.

“Wat mij zorgen baart is dat een hele grote groep kijkers en natuurlijk de mensen die live bij die show aanwezig zijn, zo eenvoudig met occulte zaken in contact komen. De kijker werd namelijk ook uitgenodigd om een proef mee te doen, de vele reacties die daarop bij de redactie binnenkwamen maken duidelijk dat er daadwerkelijk veel mensen aan meegedaan hebben. Ik ben ervan overtuigd dat velen op deze schijnbaar onschuldige manier met occulte zaken belast worden.”

Door simpelweg de woorden ‘occulte zaken’ te vervangen door ‘het geloof in god’, heb je een stuk tekst gemaakt dat even waar is, zo niet nog veel meer waarheid bevat dan de infantiele mening van Arjan Driessen. Ieder die hier aan wil twijfelen, raad ik aan eens een aflevering van ‘EO Helpdesk Live‘ te kijken. Astrotijd is er niets bij.

Mocht u denken dat de lol niet groter kan worden dan het lezen van de mening van deze intellectuele kabouter, dan wil ik u graag nog een citaat geven dat ik gevonden heb in een topic over Arjans’ bidmailtje tegen Uri’s ‘occulte zaken’ op het ‘grootste christelijk-reformatorische forum van Nederland’.

ik denk zeker dat hij hier een punt mee maak. Ik zag Uri Geller in pauw en witteman en heb dit gevolgd. Hier deed hij een proef met stoppen met roken hij keek ook indringend in de camera en voelde mijzelf heel raar worden. Misschien vinden jullie het zweverig maar zeg dan hardop in de naam van God de Vader en de Zoon Jezus Christus en de Heilige Geest ik vebreek alle occulte machten en banden die mij in bezit hebben GA WEG VAN MIJ jullie hebben geen macht over mij want God en Jezus hebben de macht! En geloof mij ik heb er ervaring mee met occulte machten die in mijn huis waren toen ik belijdenis heb gedaan. Het bestaat echt.

Commentaar lijkt me overbodig, behalve dat ik wil zeggen dat ik medelijden heb met Nadiane en Amari, volgens de ‘signature’ de kinderen van deze ‘schattige’ dame. Wat voor armzalig ‘Potteriaans wereldbeeld’ zullen deze kids opgedrongen krijgen? Zouden ze net zo’n vertekend beeld hebben als van een ander persoon in dit topic?

Wellicht dat de meeste echte ‘occultisten’ niet bepaald behoefte hebben aan een geldsom of publiciteit, en de neppers willen uiteraard niet ontmaskerd worden. Het meeste onderzoek richt zich overigens op zaken als telepathie en waarzeggerij. Lepels buigen is niet echt nuttig in the big picture. Verder valt te stellen dat veel skeptici niet bepaald de meest betrouwbare wetenschappers zijn. Een goede wetenschappers moet stellen dat niets bij voorbaat waar is, en niets bij voorbaat onwaar. De meeste wetenschappers vergeten dat, zeker op het gebied van het occulte. Dus of je je aan skeptici wilt overgeven?

Ik lees het, en u leest het. Er is zoveel mis met wat hier beweerd wordt dat ik de moeite niet eens neem om inhoudelijk in te gaan op dit soort slap geleuter. Ik ben best geduldig, maar er zijn grenzen.

Zoals de titel al doet verraden betreft het hier ‘iets’ dat over abortus gaat. Het ‘werkstuk’ dat wij daar vinden bestaat uit een word documentje dat hier te downloaden is, maar dat hoeft u niet te doen, daar ik het integraal zal citeren en het louter één pagina onzin betreft. Zoals eerder gezegd: Het zal niet door volwassenen geschreven zijn, maar ik wil u er tevens op wijzen dat de beschreven denkbeelden niet zomaar door kinderen zelf bedacht worden.

Wat is medische ethiek?
Het woord medisch betekent in het hedendaags Nederlands: betrekking hebbend op geneeskunde. Het woord ethiek betekent: praktische wijsbegeerte die zich bezighoudt met wat goed en kwaad is. Dus dat is alles wat met godsdienst te maken heeft. Medische ethiek staat dus voor: wat mag en wat niet mag volgens onze godsdienst. Dit staat voor dingen als orgaandonatie, abortus, euthanasie en veel meer van deze voorbeelden.

Een geweldige non-sequitur, maar laten we niet over logica en drogredeneringen beginnen en ons voornamelijk richten op het feit dat deze kids menen dat medische ethiek klaarblijkelijk alles te maken heeft met godsdienst. Wie-o-wie zou ze dat nu geleerd hebben? Zouden ze ook geleerd hebben dat er mensen zijn die niet geloven en dat die hele andere denkbeelden hebben over medische ethiek? Zo te zien niet, want ze halen alleen de voorbeelden aan die als heikel punt ervaren worden in gelovige kringen waar zij zich in begeven. En dit is een ‘dead giveaway’. Kinderen bedenken deze voorbeelden zelf niet.

Er zijn grenzen bij ethiek. Als een echtpaar besluit abortus te doen zal daar heel wat aan vooraf gaan. Een zaak zoals abortus zal eerst langs allerlei kanten worden bekeken voordat een echtpaar besluit abortus toe te passen. Één van deze zaken is de godsdienst.

Ze hebben gelijk. Een van deze zaken is godsdienst. Maar de rest is veel belangrijker en tevens, vanwege de foutieve aanname aan het begin, volledig irrelevant (alhoewel, we komen er zo nog even op terug). Is het u overigens opgevallen dat in het hoofd van deze kids het alleen echtparen zijn die abortussen plegen? Hoort u ook de stem van moederlief op de achtergrond die het liever niet heeft over ongetrouwde mensen die kinderen krijgen? Mensen die niet getrouwd zijn hebben helemaal geen seks. Dat staat immers in de bijbel. Net als er in de bijbel staat dat doden niet mag.

Kan het volgens de godsdienst dat abortus toegepast word? Volgens de Bijbel kan dit niet. Want als er abortus gepleegd word bij een vrouw. Pleegt deze vrouw die abortus laat plegen een moord.

Sterker nog; voor deze mensen is het aborteren van een foetus gelijk aan het plegen van moord. Gezwegen wordt er over het feit dat god zelf daar helemaal geen probleem mee heeft en dat een foetus nauwelijks een mens genoemd kan worden op het moment dat abortus nog is toegestaan van overheidswege. Een foetus is immers niet meer dan een verzameling cellen met menselijk DNA. Het is geen mens, het is geen individu. Als mensen dit moord noemen, dan is het krabben aan de neus of het knippen van de nagels genocide. Daarbij; als het gaat om een volwassen dier met lichtelijk anders genetisch materiaal, dan is er plots geen enkel ethisch bezwaar meer te vinden, behalve dat sommigen het ‘zielig’ vinden als het beestje pijn heeft wanneer het geslacht wordt om te voorzien in het zoveelste stuk vlees of paar schoenen. Het is opmerkelijk hoe je de geest van een kind kunt verkloten door hem of haar te leren dat de bijbel ons morele wetten geeft. En het is nog opmerkelijker dat dat zo lang blijft hangen dat men het aan de eigen kinderen wil doorgeven.

Over medische ethiek zijn de meningen erg verdeelt.
Een voorbeeld:
Een meisje van 15 jaar word zwanger. En denkt er over abortus te plegen.
De meningen hierover zijn:
1) iemand die in God geloofd -> Dit meisje pleegt dan een moord en in de 10 geboden staat: Gij zult niet doodslaan.
2) iemand die nergens aan doet -> Ach, het meisje is nog zo jong. Laat maar abortus doen hoor. Anders praten de mensen ook maar schande van je.

Maar dat beseffen de schrijvertjes ook op enig moment. De oplossing waarmee ze komen is echter diep verontrustend. Als je gelooft ben je moreel, want je volgt de wet van god (Gij zult niet doodslaan). Als je niet gelooft (nergens aan doet), dan ben je niet moreel en denk je laatdunkend over een mensenleven. Maar daarnaast ben je ook oppervlakkig, want de hoofdreden voor abortus is om te voorkomen dan anderen er schande van spreken. De grap is natuurlijk dat het bij uitstek gelovigen zijn die ‘schande spreken’ van jonge meisjes die zwanger worden. Niet gelovigen hebben er doorgaans ook bezwaar tegen, maar kunnen het niet afkeuren als louter immorele daad. Schande spreekt men alleen bij overtreding van een norm. Niet bij overtreding van de logica en de rede.

We hebben een klein enquête gedaan over medische ethiek!
De meningen over medische ethiek zijn verdeelt. Sommige mensen zijn voor dit omdat ze vinden dat omdat je er levens mee kunt redden. Andere zijn tegen dit omdat ze vinden dat je dan een ander leven in je opneemt.

Het gaat dus niet over medische ethiek, maar over abortus en het geloof.

Ook hebben we gevraagd of mensen zichzelf beschikbaar zouden stellen voor orgaandonatie. Ook hierover zijn de mensen verdeelt. Deze mensen zeggen: je moet je naaste liefhebben. Dus je kunt misschien iemand anders hiermee helpen. Een ander zegt dat mensen dat een mens geen machine is. En dat je die niet steeds met allerlei materialen moet repareren.

Dat mensen verdeeld reageren is logisch. Ieder mens heeft een eigen voorkeur voor hetgeen er moet gebeuren met het lichaam na de dood. Aangezien de meeste mensen toch nog geloven in ‘iets’, zal dit een problematisch verhaal blijven. Maar de constatering dat een mens geen machine is duidt toch wederom op een door de ouders aangeleerde voorkeur voor het beminnen van ‘gods schepping’. De mens is namelijk wel een machine. Een biologische machine, maar daarom niet minder dan iets dat je kunt repareren en opknappen. Bovendien is daar niets immoreel aan, tenzij je anderen schade berokkent.

Zoals ik in het begin al aangaf is het mij er niet om te doen om kinderen als voorbeeld te stellen voor het problematisch denken van gelovigen. Wat ik wel onder de aandacht wil brengen is de afwijkingen in gedachten waar je kinderen mee opzadelt als je ze van jongs af aan dwingt mee te doen aan jouw godsdienst. Kinderen begrijpen godsdienst niet en zullen daarom altijd rechtlijnige conclusies trekken uit hetgeen je ze vertelt.

Doden is moord, dus abortus is moord is een van deze rechtlijnige conclusies die ook de volwassenen niet vreemd zijn. Maar volwassenen kunnen beter relativeren als het gaat om jonge meisjes die zwanger zijn geraakt, en op zijn minst rechtvaardige uitspraken doen over andersdenkenden. We kunnen duidelijk aan de reactie in dit ‘werkstuk’ zien dat kinderen daar niet toe in staat zijn.

Natuurlijk, soms trekt het bij, maar meestal niet. Dit soort denkbeelden, mits vroeg genoeg geleerd, blijven doorgaans het denken overheersen tot het einde van het leven. Je kind intellectueel verminken met het woord van een bedachte god uit de ijzertijd is mishandeling. Tenzij u meent dat deze kinders op het juiste pad zitten en beschikken over alle relevante informatie, kunt u dit vrijwel niet met mij oneens zijn.

Questions I will ask. There are 20 points available.
1. Have you ever spoke the name of our Lord in vain?
2. Have you ever killed another human being?
3. Have you every lied?
4. Have you ever had relations before marriage?
5. Do you go to church every Sunday or once a week?
6. Do you wish you had more stuff?
7. Do you gossip?
8. Do you give to charity?
9. Do you listen to rap or heavy metal music?
10. Have you ever had an abortion or been pro-choice?

11. Have you ever read Harry Potter or Spiderwick Chronicles or the Golden Compass?
12. Do you see movies with unwholesome content?
13. Do you pray every day?
14. Do you believe that God is the creator of heaven and earth?
15. Are you overweight because you eat too much?
16. Do you take pride in accomplishments other than service to God?
17. Do you put God and Jesus first?
18. Do you view pornography?
19. Do you practice temperance in every thing you do?
20. Are you quick to anger?

De conclusie van de leerling, die verbaasd was over het feit dat niemand echt een goed persoon was:

We are all sinners and need to ask God’s forgiveness and repent. Since Christianity shows us how to do that, it would make people more moral if they became Christians.

Ahh, science.

Maar gelovigen zijn anders. Met argumenten hebben ze doorgaans al niet veel op, en dat geldt ook voor mijn beschuldiging aan Henks adres. Mijn stuk telde bijzonder veel woorden. Mijn stuk gaf een aantal duidelijke redenen waarom Henk zijn bloedjes van kinderen geestelijk aan het mishandelen is. Maar Henk kiest ervoor niet op deze argumenten in te gaan en zich volledig te richten op de zaken die hem ECHT in het verkeerde keelgat schoten. “Wie kaatst kan de bal verwachten”, is de ondertitel van zijn stukje, maar ik sta nog immer met lege handen in afwachting van de bal.

Hij wijst er op dat als gevolg van het ontstaan van web-log iedereen met een IQ van beneden de 80 kan bloggen. Ik ben daar als mentaal beperkt ogend monster een voorbeeld van. Ook ben ik bevorderd tot paranoide godsdienstwaanzinnige. Helaas zijn de kinderen van dat alles de dupe: ik propageer namelijk kindermishandeling.

Nee Henk, je propageert het niet alleen, je DOET het. En ik noemde je niet zomaar een mentaal beperkt monster, zoals je hier doet overkomen. Het is veelzeggend dat Henk niet eens de link geeft aan zijn lezend publiek, opdat zij zelf kunnen constateren of ik gelijk heb of niet en wat mijn redenen daarvoor zijn. Henk gaat met zijn lezers net zo om als met zijn kinderen: Omdat Henk het zegt, is het zo. Dat hoeven ze zelf niet te lezen. Vertrouw op Henk en alles komt goed. Het meest verbazingwekkende is niet dat Henk alleen een paar nare, terechte, beledigingen noemt in zijn post en niet ingaat op de materie zelf. Het meest verbazingwekkende is dat Henk het erger vond om het Hitler ‘vergeleken te worden’ dan met een pedofiel:

Als ik schrijf over een bemoedigende en inspirerende avond vervolgt hij met: “Sprak ook Adolf na een fanfare-avond van de Hitlerjugend.”

Dit was namelijk wat wél in mijn stuk stond:

Sprak Adolf toen hij thuiskwam van het Hitlerjugend fanfare festival. Sprak de pedofiel toen het hockeytoernooi onder 16 jaar was afgelopen. Sprak papa toen hij lazarus thuiskwam van de kroeg en naar zijn riem greep. Sprak de christen toen hij schreef over de opvoedavond in zijn kerk.

En het ging derhalve niet om Adolf. Het ging om de gedachte dat de zoetgevooisde termen van Henk geenszins betekenen dat zijn doel oprecht is. Maar dit is aan Henk niet besteed. Henk kamt liever ieder af die commentaar heeft door NIET in te gaan op de argumentaties en geen links te geven naar originele stukken zodat niemand vooral zelf kan lezen wat er gezegd is. Het afsluitend commentaar dat hij “diep onder de indruk is van het buitengewoon hoogstaande niveau van deze reactie”, is daarom natuurlijk een gotspe.

Met het niveau van mijn reactie was namelijk niets mis. Het niveau van Henks reactie zegt alles over Henk en waar Henk voor staat: Het verdraaien van andermans woorden en het verkeerd -of niet- weergeven van het eigenlijke commentaar. En natuurlijk; vooral niet in discussie gaan, dan kun je ook niet verliezen. Het is geen wonder dat zulk gajes de bijbel kan geloven én het als waarheid door de strotjes van de eigen -maar liefst alle- kindertjes wil gieten.

Er mag door zijn reactie aangetoond zijn dat er van oprechtheid geen sprake is. Oprechte mensen reageren niet zo, die reageren verbaasd en verontwaardigd en willen weten wat ze misdaan hebben, omdat ze dat oprecht niet begrijpen. Henk niet. Henk weet dat hij niet oprecht is. Daarom reageert Henk liever op een karikatuur van mijn bericht dan op de ware inhoud van hetgeen ik hem kwalijk nam. En ondertussen stampt Henk iedere dag weer leugens in de hoofden van zijn kids. Want iedereen heeft het fout en is van laag allooi, behalve Henk. Henk heeft de waarheid in pacht en god aan zijn zijde, moet u weten.

Telt u daarbij op dat deze mensen tegenwoordig, dankzij doe-het-zelf websites als web-log.nl, niet eens meer over een IQ dat hoger is dan 80 hoeven te beschikken om hun waandenkbeelden wereldkundig te maken en de schrikbarende conclusie mag duidelijk zijn: Overal waar wij kijken vinden wij kindermishandeling op het web. Vandaag wil ik u het blog van Henk50 onder de aandacht brengen. Op dit blog is een stukje te vinden dat ‘Geloven met kinderen‘ heet. De ondertitel van dit blogpraatje is ‘De kerk als opvoedingsgemeenschap’.

Bijna alle ouders van baby’s en peuters uit onze kerk waren aanwezig. Ouders die werk maken van de opvoeding en dat met elkaar willen delen. Het thema van de eerste avond was geloofsopvoeding. Laten zien wat je gelooft (o.a. door de rituelen als zingen, bidden en uit de bijbel lezen), maar dat ook voor-leven. Het gaat om kennis en vaardigheden, maar ook om een innerlijke overtuiging die voor kinderen voelbaar is.

Wat klinkt dat toch heerlijk knus, is het niet? Ieder is gezellig met zijn kroost aangeschoven en heeft het over datgene dat men het allerbelangrijkste acht dat er bestaat: het gezamenlijk geloven in niet bewezen onzin. Maar voornamelijk; hoe krijg je je kind zover dat hij of zij daar net zo hard in gaat geloven als jijzelf? En natuurlijk; zonder het kind een eigen keuze te geven. Een eigen keuze zou immers betekenen dat men zou moeten wachten tot de persoon een jaar of 17-18 zou zijn en iedereen weet dat als je dan pas kunt beginnen met de indoctrinatie van het bidden, zingen en bijbellezen, het gedaan is met de ziel van het beestje. Bovendien zou je het dan moeten vertellen dat er ook nog alternatieven zijn waar je jezelf nooit in verdiept hebt, behalve dat je ze hebt afgedaan als onzin. Kortom: Zo vroeg mogelijk aan de slag met die kinderhersentjes. Misleiden die handel. Scheelt je een hoop zelfstudie en twijfel.

De eerste vraag die gesteld werd is wat de ouders zichzelf herinneren van de christelijke opvoeding. Het bijzondere was dat deze herinneringen zo verschillend zijn: de gesprekken aan tafel, het naast je moeder zitten in de kerk, de muziek, het voorlezen uit de kinderbijbel. Maar ook breder: de gastvrijheid van het gezin, de gezinstijd op zondag. Maar ook de ervaringen dat de zondag zo saai was omdat er niets mocht. Ieder kind pakt kennelijk weer op een andere manier iets op.

Als je succesvol wilt zijn in je leugens, is het het verstandigste om te bedenken of je er zelf in zou trappen en voornamelijk; waarom. Niemand heeft ooit een smoes verteld voor het te laat komen op het werk zonder het in de auto of de trein aan zichzelf voor te houden. Waar moet de intonatie? Moet ik het direct zeggen of terloops? Daarnaast is het belangrijk om ook de positieve kanten van je leugen te benadrukken: Er was weliswaar iemand te water geraakt waardoor de brug afgezet was, maar deze persoon is wonder boven wonder gered door de hulpdiensten. Er klonk luid applaus toen de dappere brandweerman de dame uit het ijskoude water haalde. Voor heel even was iedereen één grote familie. Oja, en vergeet vooral niet allerhande omstandigheden te beschrijven. Ook al hebben deze niets met de situatie te maken. Mensen willen fijne dingen horen.

Aan de hand van de Stages of Faith van godsdienstpsycholoog James Fowler legde Annemieke vervolgens de verschillende fasen in het leren geloven uit. Geloofsopvoeding begint eigenlijk al vóór de geboorte. De eerste twee jaren zijn de ervaringen vooral lichaamsgebonden. En daarnaast zijn de rituelen erg belangrijk, zoals het zingen en het bidden op een heel basale manier. Deze eerste fase vormt het fundament voor de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen. Het is ook de periode waarin het kind de eerste beelden van zijn ouders ontwikkelt (en daarmee het fundament voor het leren vertrouwen). Het is de periode waarin het kind moet kunnen ervaren dat het er onvoorwaardelijk mag zijn.

Het is zelden vruchtbaar om tegenspraken te benadrukken. De beste manier om tegenspraken te vermommen is niet door ze te ontwijken, maar om ze vol overtuiging te benoemen. Dus; ook als de wetenschap (en pseudo-wetenschappen als psychologie) niets te maken heeft met godsdienst of zelfs kinderen opvoeden, dan is het het beste om zonder schroom te refereren aan een boek van een ‘godsdienstpsycholoog’. Niet bij stilstaan, gewoon doorgaan naar wat deze geleerde persoon (want: titel) te vermelden heeft. Even zien: Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met het aanpraten van het bestaan van een onzichtbaar vriendje. Ook hier niet stilstaan bij het feit dat niemand een psycholoog van welke soort dan ook nodig heeft om hem dat te vertellen. Waar we echter wel een psycholoog voor nodig hebben is om ons duidelijk te maken hoe wij reeds voor de geboorte ons kind kunnen proberen lastig te vallen met onze eigen waandenkbeelden. Geen weldenkend mens zou dit namelijk zelf verzinnen. Het mag duidelijk zijn dat dit niets met het kind te maken heeft, maar alles met de opdringerige aard van de godsdienstige ouders en hun angst te falen in hun doelstelling: Het kind intellectueel lamslaan.

Peuters en kleuters vragen ook om herhaling. Soms willen ze avond aan avond hetzelfde verhaal horen. De kinderen denken zwart-wit: iets is goed of fout, en bij iets fouts hoort straf.

Ook hier spreekt de paranoïde kant van de godsdienstwaanzinnige. En ook hier is haar stem ingepakt in modern ogende en pedagogisch correcte terminologie. Ja, het kind kan een verhaaltje zo leuk vinden dat het het iedere avond wel wil horen. Dat heeft niets met geloof te maken of met de bijbel, maar alles met kinderen. Ja, kinderen denken vrij ongenuanceerd over zaken. En dat zouden ze blijven doen tot op een bepaalde leeftijd als er niet ouders waren zoals deze, die menen aan de simpele regels van het kind-zijn nog een aantal andere toe te voegen. Regeltjes als: Je moet bidden, want niet bidden vindt god niet goed. Of: Je moet de bijbel lezen en net doen alsof het allemaal logisch is, want twijfelen aan de inhoud van een boek is niet wat god wil. Of: Je vriendjes en vriendinnetjes die niet bidden komen niet in de hemel. En niet te vergeten: Ieder mens moet een persoonlijke relatie met god hebben, ook al zie je hem niet. Als jij niets merkt, moet je misschien harder bidden, meer bijbellezen en meer naar de kerk gaan. Het ligt namelijk altijd aan jou, kindje. Niet aan god. Die bestaat en luistert en heeft altijd gelijk. Waarom? Omdat papa en mama dat zeggen. Hoe papa en mama dat weten? Staat in de bijbel, zegt de kerk en hebben papa en mama ook geleerd. Wou jij soms zeggen dat jij het beter weet?

Ze kunnen ook angstig zijn. Dat vraagt om alertheid. Waar is mijn kind bang voor?

En dan moet je niet vreemd opkijken dat het kind angstig wordt. Nog meer dan het normaal al zou zijn. Waar iedere volwassene weet dat er geen monsters onder het bed liggen te wachten tot het licht in de slaapkamer uitgaat, vertellen deze religieuze rotzakken ze dat er wel één boven ze zweeft waar ze maar beter mee op goede voet kunnen staan. Waar uw kind bang voor is? Uw kind is bang voor alles waar kinderen bang voor zijn. Hetzelfde waar u bang voor bent en waar u als uitvlucht het antwoord meent gevonden te hebben in de kerk en de bijbel die u vervolgens nog meer angsten aanpraten. En dat alles om in eerste instantie die kinderlijke angst te beteugelen. Een vicieuze cirkel van angst zaaien is geboren. Maar dat weet u al, want u bent inmiddels volwassen. Het is de reden dat u zo vroeg begint. Des te eerder de angst en troost er in zit, des te moeilijker kan het kind later ontsnappen aan de grijp grage handjes van het knusse kerkgenootschap.

Tegelijkertijd moet je niet krampachtig zijn. Kinderen kunnen op deze leeftijd ook opvallend ‘laconiek’ zijn. Bidden kan al goed samen met peuters en kleuters. Tijdens de verteldienst voor de jongste kinderen uit de kerk wordt gebruik gemaakt van een gebedsboek. Ze kunnen aan de hand van platen zelf uitzoeken waarvoor gebeden wordt.

Het is daarom dat men zich bij voorbaat geruststelt wanneer men bemerkt dat het kind bij tijd en wijlen weinig geïnteresseerd lijkt te zijn in dat gedoe met god. De ouders moeten dan niet wanhopen; zo zijn kinderen. De ene dag zijn het de teletubbies en de andere dag is sesamstraat weer helemaal de bom. Kinderen; geen pijl op te trekken. De belangrijkste les? Niet wanhopen, maar doorgaan. Uw indoctrinatie zal haar vruchten afwerpen. Zeker als men nog voordat het kind beseft dat handen gevouwen kunnen worden, begint met bidden. En omdat dergelijke saaie en eentonige bezigheden niet ontworpen zijn voor kleintjes is het handig om deze rituelen aan te kleden in een kleurrijk jasje. Geef ze een plaatjesboek waar ze hun eigen vergif in kunnen uitkiezen en u heeft ze bij de kladden. Als ik mijn katten een pilletje moet geven verpak ik het ook altijd in een stukje vlees. Mijn volwassen katten hebben tegenwoordig echter prima in de gaten wanneer ik deze truc bij ze uithaal en er rest me inmiddels niets anders dan ze stevig vast te grijpen en met gevaar voor eigen ledematen ze de medicamenten in de strot te duwen. Een vergelijking die menig gelovige ouder niet vreemd zal zijn, behalve dat ik daadwerkelijk louter het beste met ze voorheb.

Daarna was het de beurt aan de uitwisseling van ervaringen. Alle ouders hadden eigen bijbels en vertelboeken meegenomen. Aan de hand van gerichte vragen kon daarnaast beoordeeld worden welke bijbel zou kunnen passen bij welk kind.

Kinderen consequent onzin wijsmaken is zo makkelijk nog niet. Ouders moeten toch ook maar aanmodderen en daarom is zo’n samenkomst toch erg fijn. Je kunt ervaringen uitwisselen: Eerst bidden, dan een snoepje. Eerst bijbeltje lezen, dan pas sesamstraat kijken. Dat soort kneepjes. Wat bij de een wel werkt, hoeft overigens bij de andere niet te werken. Ieder kind is als het ware een eigen persoontje met een eigen mening en als je die wilt breken moet je de behandeling wel op het individu afstemmen natuurlijk. Je moet het ook vooral zien als groepstherapie voor kindermishandelaars, want het gaat inmiddels al lang niet meer om het onfeilbare woord van god. Er zijn al verschillende versies van; het doel heiligt immers de middelen. Je vangt geen vliegen met azijn. Afin, u snapt me wel.

Ik vond het een bemoedigende en inspirerende avond.

Sprak Adolf toen hij thuiskwam van het Hitlerjugend fanfare festival. Sprak de pedofiel toen het hockeytoernooi onder 16 jaar was afgelopen. Sprak papa toen hij lazarus thuiskwam van de kroeg en naar zijn riem greep. Sprak de christen toen hij schreef over de opvoedavond in zijn kerk.