Kluun klaagt bij Pauw en Witteman dat de media in handen zijn van Atheïsten die gelovigen (in God(en) en/of Iets) behandelen alsof ze van de ratten besnuffeld zijn. Wat dan weer raar is, want slechts 14% van Nederland is echt Atheïst. Volgens Kluun doen de Atheïsten het voorkomen alsof geloven achterhaald en folklore is. Hij haalt ene Leo Blokhuis aan die het al in een boekje schreef: “Het lijkt wel of Atheïsten een soort monopolie op nadenkendheid hebben geclaimed.”

En laat dat laatste nou net het verschil met religies zijn, nadenkendheid. Religies claimen niet dat zij gebaseerd zijn op nadenkendheid, maar op openbaringen die je maar moet geloven. De andere vorm van spiritualiteit, het Ietsisme, is gebaseerd op intuïtie.

De opmerking van Pauw dat het Ietsisme poezelpraat is, waarbij het lijkt of mensen zelf niet op een rijtje hebben wat ze nu eigenlijk geloven wordt eigenlijk de hele uitzending door bevestigd door Kluun. Volgens hem kan niemand weten wat er is, en dus kan je je eigen visie ontwikkelen, op je intuïtie. Ook Kluun gelooft dat er iets is, maar hij weet niet wat, en twijfel is geen teken van domheid.

Witteman vraagt (naar aanleiding van de titel van het essay) of je niet moet bewijzen dat God bestaat als je stelt dat God bestaat. Kluun gelooft niet in God, maar wel in een leven na de dood. En omdat er ook geen wetenschapper te vinden is die zegt dat het leven na de dood niet bestaat zou je ook niet moeten vragen naar bewijzen voor een leven na de dood, als iedereen weet dat dat niet bewezen kan worden. Kunst, moraal en aantrekkingskracht kan je ook niet bewijzen.

En dat is het klassieke onzichtbare roze eenhoorn argument: je kan niet bewijzen dat het niet zo is, dus het zou ook waar kunnen zijn. Overigens kan je, in tegenstelling tot het leven na de dood het bestaan van kunst, moraal en aantrekkingskracht wel degelijk bewijzen, uitleggen hoe het werkt is natuurlijk een heel ander verhaal.

CDA-er van de Camp, die de belangen van de tomaten en de koeienmelk behartigt, probeert ook een bijdrage te leveren aan de discussie: “Waarom zou ik moeten bewijzen dat God bestaat, ten opzichte van jullie?”, dat onmiddellijk gepareerd wordt door P en W met: “Jij komt met die man”, waarop van de Camp meteen overschakelt naar de soms storende arrogantie van mensen die niet geloven, waardoor gelovige mensen zich terugtrekken uit het debat. Iedere keer maar moeten bewijzen dat God bestaat, waarop Wester meldt dat het omgekeerde zeker ook waar is.

Het lijkt er inderdaad op dat de gevestigde religies vatbaarder zijn voor kritiek dan het Ietsisme. Dat komt natuurlijk omdat die hun waarheid met talloze details in dikke boeken hebben vastgelegd, in een tijd dat religie en politiek en geschiedschrijving één ding was. Omdat die boeken verschrikkelijk gedateerd zijn staan er nogal wat fatale missers in over bijvoorbeeld het ontstaan van de aarde. De enige redding voor orthodoxe religies is om zich ook om te vormen naar een soort Ietsisme, waarbij we bijvoorbeeld de duidelijk omschreven dagelijkse beslommeringen in de hemel eigenlijk slechts als beeldspraak moeten zien.

Volgens Kluun uiten christenen als Arie Boomsma en Leo Blokhuis ook openlijk hun twijfel: “ik weet ook niet of God bestaat, maar het is mijn houvast”. Hij ervaart een omslag, Atheïsten worden in zijn ogen een soort missionarissen die denken “nou sla ik mijn slag.”, waarop Witteman naar van de Camp wijst en zegt dat het niet raar is dat het godsbeeld wordt bekeken als daar maatschappelijke conclusies uit worden getrokken.

Kluun vindt het ook maar raar dat iemand als Susan Smit , die in tegenspraak met wat Kluun beweert zichzelf wel degelijk als heks presenteert , soms raar aangekeken wordt. Misschien kan Kluun ook wel begrijpen dat mensen in elfjes en kabouters geloven, hij kan (en dat weet ik zeker) in ieder geval niet bewijzen dat ze niet bestaan.

De (platte) vraag waar zijn overleden vrouw is kan hij niet beantwoorden, maar (stelt hij) de kern van zijn betoog is dat niemand het kan weten, dus waarom zouden we doen alsof we het weten. Terecht meldt Pauw op dat veel christenen en islamieten het atheofobische standpunt huldigen dat ongeloof iets slechts is, en een eeuwigdurende straf in de hel tot gevolg heeft. Waarop Kluun de uitsmijter geeft:

“De hardcore-geloven, dat vind ik van een zelfde domheid getuigen als zeker weten dat er geen god is.”

We hoeven ons dus geen moment meer af te vragen of we de gelovigen en de Ietsisten niet voor de schenen schoppen met onze arrogantie.

Ik dacht dat ik de grond onder mijn voeten voelde wegzakken. Femke, ik ben het gloeiend met je eens. Femke stelt voor het strafbaar feit de naam ‘geloofsdwang’ te geven, aldus verklaarde zijn in het programma van Pauw en Witteman. Haar standpunt tijdens het parlementaire debat over Godslastering is na te lezen op de Groen Links site van Femke zelf.

Wat haar betreft moet de wet tegen ‘Geloofsdwang’ er komen zodat niemand onder dwang van geweld of de dreiging daarmee bekeert mag worden tot een geloof, sekte (en deze is leuk) of zelfs atheïsme, door het strafbaar te stellen.

Ik hoop van harte dat mevrouw Halsema deze wet ook echt gaat indienen zodat we kunnen zien, ten tweede male, waar de PVDA op dit punt staat. Dat de christelijke partijen er faliekant tegen zullen zijn lijkt mij op voorhand logisch voorspelbaar.

Wellicht dat onze KnollieBollie hier op godvoordommen nog een paar goede suggesties kan doen. Ik heb in ieder geval deze: Voorkom dat de wet zo geschreven wordt dat het kinderen, ook die onder de hoede van hun ouders uitsluit van de beschermende werking van die wet.

Drie hoeraatjes voor Femke. Hoera, hoera, hoera!

bron: Elsevier website