Auteur: Anton Mullink

De plannen voor een Atheïstische Seculiere Partij (ASP) zijn in de maak. Valkuil zou kunnen zijn, dat het als een negatieve partij ervaren wordt, die alleen maar tegen godsdienst en geloof vecht. Het tegendeel is waar. Godsdienst, geloof en kerken hebben zelf in de loop van de geschiedenis en wereldwijd zo’n spoor van ellende getrokken, dat opheffing van het instituut godsdienst een zegen voor de wereld zou zijn. Jodendom met zijn superieure arrogantie van ‘uitverkoren volk’, het christendom met zijn op niets steunende aanname, dat een mens alleen door dit geloof gered kan worden, en islam, dat anderen doof schreeuwt met: allah is groot, en hij is de enige god. Benedictus van rome probeert deze fantasie-systemen aan elkaar te lijmen. En wat te denken van het feit, dat joden, christenen en mohamedanen elkaar vervloeken, en in vroeger tijden zelfs uitmoorden.

Lees verder op: Heerlijkewereld.

Een aantal leden in vergadering bijeen op 28 maart te Rotterdam hebben besloten een nieuwe politieke partij op te richten:

Wij hebben daar de volgende argumenten voor:

Ten eerste, omdat de religianten steeds verder oprukken. De invloed van religianten op vrijwel alle maatschappelijke vlakken wordt steeds groter: Ze bemoeien zich met vrije zondagen, met abortus, wetenschappelijk onderzoek, wat er in onze musea hangt, welke films eruit mogen komen, hoe ver cabaretiers mogen gaan en ongetwijfeld kunt U nog veel meer voorbeelden bedenken. Ons onderwijs komen we straks op.

Of de te grote macht van de christenen de invloed van de islam onbedoeld groter maakt, bijvoorbeeld in het onderwijs of in de staatsomroep ?

Of dat de christenen in het kielzog van de moslims ook weer een grote mond krijgen ?

We weten het niet.

Feit is, dat het ongelovige deel van de burgerij in de talrijke bestuurslagen, die ons land kent, volledig ondervertegenwoordigd is. Het beste voorbeeld van de zogenaamde ‘kloof’ is natuurlijk het geloof. Aan de Haagse kant van de kloof is bijna iedereen, direct of indirect, met religie bezig. Aan onze kant bijna niemand.

Minister Ter Horst noemt het positieve discriminatie om in bestuursfuncties mensen te benoemen, die tot een groep behoren, die in de betreffende bestuurslaag ondervertegenwoordigd zou zijn. Zo moest bij de politie de chef per se een vrouw zijn. Zou zoiets niet met atheïsten kunnen ?

Het tweede argument is het ‘principe-argument’: In het parlement wordt het religiante geluid veel gehoord; in allerlei soorten, maten, smaken, geuren en kleuren. En het atheïstische geluid ? Niemand ! Oorverdovende stilte ! Sommigen zeggen er af en toe wel iets over, maar niemand zit daar als atheïst, als zodanig. Het is net, alsof we in een staat leven, waar je mag roepen, dat je in kabouters gelooft, maar als je daar niet in gelooft, kun je beter je mond houden; en je mag in ieder geval niet in het bestuur van het Grote Bos.

Het derde argument is, dat het ons niet alleen om het terugdringen van de islam uit bijvoorbeeld het onderwijs gaat, maar dat we alle godsdiensten uit de openbare ruimte willen weren. We willen door middel van partij-politiek duidelijk maken, dat we in tegendeel tot Wilders geen onderscheid maken tussen welke religies dan ook. Complete scheiding van kerk en staat ! Iedereen is vrij om z’n religie uit te oefenen, maar niet op school ! We beroepen ons op de principes van wat professor Israel de Radicale Verlichting noemt (Spinoza, Bayle, Meslier). We nemen alleen genoegen met volledige Scheiding van Kerk en Staat !

Het woord “god”, noch als lettergreep, noch als woord, mag voorkomen noch in de wet, noch in de grondwet. De staat moet overgaan tot een complete ontkenning van alles, wat met religie te maken heeft. U moet hierbij denken aan het Franse L’aicité-model. Religie, iedere religie, blijft dus gerespecteerd, maar alleen in de privé sfeer.

Het vierde argument, het onderwijs, moet apart genoemd worden. Niet één vorm van religie moet in niet één vorm van onderwijs toegestaan worden. Noch op de lagere scholen, noch op de middelbare scholen, noch op de universiteiten. We zullen hiervoor dus niets minder als de grondwet voor moeten veranderen. Politiek werk aan de winkel, want ons huidige onderwijs-systeem is te omschrijven als een vorm van gesubsidieerde apartheid.

Ons vijfde argument is het “Imagine-argument”: Zou het niet prachtig zijn, zou het niet van enorme historische betekenis zijn, en zou het niet tegelijkertijd om te gieren van de lach zijn, als er een parlementariër in de Tweede Kamer zat, al was het er maar één, die het atheïstische geluid liet horen ?

“You may say, I’m a dreamer….”.

In 1922 heeft Vereniging de Vrije Gedachte ook al eens een dergelijke partij opgericht. Ze haalden toen de kiesdeler net niet. Iedereen was toen nog gelovig. Dus dat was erg dapper van deze Vereniging.

Nu leeft iedereen seculier en religie is impopulairder dan ooit. We halen daarom deze keer zeker de kiesdeler en waarschijnlijk meer dan één zetel.

Wilt U ons helpen ?

U kunt helpen met reclame maken (mondeling en schriftelijk), handtekeningen verzamelen en sponsors werven;

Ook kunt U zelf een tientje storten: Rek Nr: 680419292 tnv FC van Dongen te Rijswijk(NB) ovm “ATHEISTISCH SECULIERE PARTIJ”.

Ieder bedrag is welkom.

Het beste helpt U met dingen, die U zelf verzint !

Frans van Dongen

Een jurist die de grondbeginselen van onze rechtsstaat niet wenst te onderschrijven, moet een ander beroep kiezen.

Zo luidt de reactie van de Willem Bekkers, de algemeen deken van de Nederlandse Orde van Advocaten, op de weigering van Mo om op te staan voor rechters.

Dat Mo vindt dat hij vanwege zijn geloof geen respect hoeft te tonen naar Nederlandse rechters is een schoffering. Een teken dat hij geen respect heeft voor het land waar leeft en dat hij de verworven vrijheden, waaronder de vrijheid niet onderdrukt te worden door religie(s) waar ons (nog) mooie Nederland voor staat, vriendelijk gezegd, aan zijn laars lapt.

Nederland heeft iets dat scheiding van kerk en staat heet, iets dat de kersverse en hopelijk niet lang te dienen advocaat weigert onder ogen te zien. Wanneer de rechtbank het gedrag van Mo tolereert is er definitief een einde gekomen aan de incubatie van het islamitisch geloof als dominante macht en zijn we toeschouwer geworden van de overgang daarvan naar de definitieve vestiging van de islam als dominante macht binnen Nederland.

Vooralsnog is er van het tolereren van islamitische invloed op de gang van zaken in de Nederlandse rechtzaal volgens de heer Bekkers geen sprake. Volgens hem is besloten de kwestie even te laten rusten, in het belang van Enaits cliënt(en), om er later op terug te komen. De rechtbank zwijgt voorlopig, in alle talen.

Dit zijn de momenten waarop de verdedigers van Nederlandse waarden binnen ons bestuurlijke en politieke apparaat zich moeten roeren. PvdA’er Peter van Heemst, politiek leider PvdA Rotterdam, roept minister Hirsch Ballin en de Nederlandse Orde van Advocaten op tot actie.

Die man moet als advocaat geroyeerd worden. Dit soort voorbeelden kunnen we in Rotterdam niet gebruiken – Peter van Heemst

Ook de tweede kamer vraag om opheldering. En dat is goed. Wat wij hier zien is de bijl aan de wortel van onze beschaving. Al mag het dan volgens advocate en moslima Famile Arslan maar gaan over het overtreden van ‘een ongeschreven regel en niet om een handelwijze die strijdig is met de wet’. Verder zegt zij:

Zij zullen toch moeten accepteren dat hij nu als advocaat door het leven gaat.

Wij zullen zeer zeker niet accepteren dat subversieve elementen binnen onze maatschappij het voor het zeggen krijgen. In de kiem smoren zeg ik. Wanneer dat betekent dat je mensen als Mo uit het ambt moet zetten dan moeten we dat gewoon doen. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

De analyse is gedaan door de, in religieuze kringen, gerespecteerde True Bible Society welke hun bevindingen volgende maand zullen publiceren in het ‘End Times Journal’.

De reden dat de True Bible Society de vraag of John McCain wel de Antichrist is of niet nader is gaan onderzoeken kwam omdat McCain zelf had aangegeven voor de komende honderd jaar troepen in Irak te willen houden. “Dat betekent dat McCain de controle over Babylon wil houden voor tenminste honderd jaar” aldus David Jenkins.

En wie dat wil is verdacht. Volgens het boek der openbaringen zal de Antichrist de oude stad Babylon proberen te herbouwen om van daaruit de wereld te onderwerpen aan zijn gezag. Uiteindelijk zal dat moeten eindigen in een eindstrijd tussen de strijdkrachten van de Antichrist enerzijds en Christelijk- en Joodsgeleide troepen anderzijds. Armageddon.

Jenkins zei verder dat zijn team de familielijn van McCain als verdacht beschouwd. McCain’s over grootvader heette niet John McCain maar John Mihai. Mihai is een oud romaanse naam, en van de Antichrist wordt gezegd dat hij van romaanse afkost zal zijn. Wat Jenkins en zijn team definitief overtuigde is dat Mihai, wanneer vertaald ‘wie is zoals de Heer’ betekent.

Het campagne team van McCain heeft nog niet gereageerd.

bron: The Nation

De kerk, met Rome als prominent voorbeeld van religieus handelen, laat ook in China zien zich wel degelijk met interne politieke vraagstukken bezig te houden. Op 30 juni 2006 drong de Chinese regering bij monde van woordvoerder Qin Gang van het ministerie van Buitenlandse Zaken er bij het Vaticaan nog op aan zich niet te bemoeien met Chinese interne aangelegenheden.
“China is altijd al voorstander geweest van betere relaties met het Vaticaan en heeft al positieve inspanningen in die zin geleverd”, aldus Qin Gang. “China wil op de weg van een serene en constructieve dialoog verder gaan om zo een oplossing te vinden voor onze meningsverschillen.” en “het Vaticaan moet breken met zijn zogenaamde diplomatieke relaties met Taiwan en de Volksrepubliek China erkennen als enige wettelijke regering die heel China vertegenwoordigt”.

bron: Kerknet België en RKdocumenten.nl

Al vanaf het prille begin van de Europese Unie, dat met de oprichting van de EEG voor de meeste mensen haar eerste echt zichtbare vorm kreeg, is het uitgangspunt geweest om de Unie op een solide, seculiere basis op te zetten. Tot voorkort werd dit uitgangspunt als vanzelfsprekend gerespecteerd en was de scheiding tussen kerk en (Europese) staat een veilig gegeven.

Echter met een in toenemende mate sterker wordende religieuze stem in nationale regeringen en de daarmee gepaard gaande grotere invloed op politieke processen binnen Europa zien we een geleidelijke opening van de Europese deur voor religieuze invloeden.

De voorzitter van de Europese Commissie, Barosso, nam in 2005 het initiatief tot een jaarlijks beraad met hooggeplaatste vertegenwoordigers van de drie Abrahamitische religies. Nu nog een overleg met een niet-officiële status maar zodra het verdrag van Lissabon op 1 januari 2009 in werking treedt, een officieel overleg met als deelnemers niemand minder dan de voorzitters van de Raad, het Parlement en de Commissie. Dit overleg valt te zien als een grove schending van de scheiding van kerk en staat.

Deze stap was de eerste in een reeks van stappen die uiteindelijk moeten leiden tot een bezoek van de Paus aan het Europese parlement. Nu al worden verschillende andere religieuze leiders uitgenodigd bij het Europese Parlement. D66-Europarlementariër Sophie in ’t Veld zegt hierover:

“Dat de plenaire zaal van ons parlement gebruikt wordt voor een religieuze boodschap, dat deugt niet. Dat is in strijd met de scheiding van kerk en staat.”

Volgens In ’t Veld zijn de uitnodigingen onderdeel van het plan van de Duitse parlementsvoorzitter Hans-Gert Pöttering om de Paus naar het parlement te halen:

“Pöttering is uitgesproken katholiek en hij wil de paus in het parlement, daar is het allemaal om begonnen. Dat er nu ook andere religieuze leiders komen, is alleen maar verpakking, een smoes om de komst van de paus te rechtvaardigen” – In ‘t Veld.

De dag dat de Paus het Europees Parlement toespreekt is een zwarte dag voor de seculiere wereld. Terug naar de tijden van het Heilige Romeinse Rijk waar Keizers door de Paus gekroond werden.

Neutraliteit en afzijdigheid bij mainstream, non-religieuze issues hoeven we van religieuze leiders niet te verwachten. Er is voor hen geen rechtvaardiging voor scheiding tussen kerk en staat. Religie wordt gezien als bron en inspiratie voor wereldvorming en integratie en is daarin staat overstijgend. Nu reeds is in de kakofonie van religieuze geluiden de bemoeizuchtige, politieke toon helder en duidelijk hoorbaar.

Grootmoefti Ceric van Bosnië-Herzegowina had op het meest recente overleg op zes mei dit te zeggen:

“We moeten leren dat we van elkaar verschillen, qua geloof en cultuur. De vrijheid van meningsuiting stopt wat mij betreft echter daar waar de rechten van anderen beginnen. Er zitten veel positieve elementen aan de vrijheid, maar ook van groot belang is dat je de geloofsovertuiging van de medemens respecteert.”

Met deze uitspraak geeft de grootmoefti duidelijk aan dat de vrijheid van meningsuiting, volgens hem, ondergeschikt is aan geloofsovertuiging. Oftewel, een politiek statement van een religieus leider op een politiek religieuze Europese top.

In reactie op de verklaring van Barroso „De islam is niet iets van buiten Europa, maar maakt deel uit van onze beschaving” maakte de grootmoefti het statement „Laat de EU dat dan bewijzen door niet te dralen met de toekenning van het lidmaatschap aan Turkije.” Dit is een directe schending van de scheiding tussen kerk en staat.

Ook christelijke leiders nemen het niet zo nauw met de scheiding. De uitspraak ,,We moeten bescheidener leven. Niet meer zo veeleisend zijn. Geen dingen meer kopen, eten of gebruiken die we toch niet nodig hebben” van een Sloveense kardinaal tijdens dit zelfde beraad is in die context net zo goed een politiek statement dat direct voortvloeit uit zijn religieuze overtuiging. Hiermee doelend op de ‘nieuwe zonden’ vervuiling, drugs, abortus, zelfverrijking, genetische manipulatie, pedofilie en sociaal onrecht.

Er is nog hoop
De Paus is nog niet in het Europese parlement geweest, nog niet alle andere religieuze leiders zijn hem voorgegaan, we leven nog niet in een Religieus Verenigd Europa en dus is alles nog niet verloren.

Vanuit mijn bescheiden rol roep ik de politieke partijen die de scheiding tussen kerk en staat wel hoog in het vaandel hebben staan op om zich hard te maken voor de afschaffing van dit overleg en zich in te zetten religie buiten de deuren van het Europese instituut te houden. Hiertoe zal ik de partijen waarbij ik enige vruchtbare bodem verwacht aanschrijven met dit verzoek. Alleen ben ik mij er van bewust dat het effect hiervan vergelijkbaar is met een muggensteek bij een olifant, als het al zoveel effect zal hebben. Tegelijkertijd roep ik dus ook u op een geluid van protest te laten horen. Belangrijk is dat de seculiere partijen, en de seculieren binnen andere politieke partijen zich gesteund voelen, en waar nodig ook aangesproken voelen, tot handelen.

Samen staan wij sterk. Handel daar dus ook naar.

De bottom-line van het rapport is dat christelijke scholen die onder verantwoordelijkheid van een christelijke organisatie of een lokale kerk vallen, beter worden beheerd. Dus beter zijn om in te investeren, beter zijn om je ontwikkelingsgeld naartoe te sturen.

Het artikel bestaande uit 4 inhoudelijke alinea’s lijkt in eerste instantie gewoon een paar puntjes te bevatten over het rapport. Echter na het goed te hebben bekeken lijkt het mij opvallend naar één punt toe, opbouwend te zijn geschreven. Ik pak voor het laten zien van de lijn die ik zie één quote per alinea.

Alinea 1:

De nauwe relatie met een christelijke organisatie en de korte lijnen tussen onderwijzers, ouders en toezichthouders zorgen voor een betere controle en minder corruptie op scholen.

Alinea 2:

Donerende organisaties hangen meestal de visie aan dat regeringen verantwoordelijk zijn voor onderwijs en niet de ontwikkelingsorganisaties. Maar deze visie komt niet overeen met de ervaringen van de christelijke ontwikkelingswerkers in het veld

Alinea 3:

[reden ouders]…om te kiezen voor een christelijke school, is dat deze scholen beter bestuurd worden, minder corrupt zijn en een kindvriendelijker benadering hebben,…

Alinea 4:

In alle onderzochte gevallen staan de scholen open voor iedereen, ongeacht religieuze achtergrond.

Dit is grofweg de lijn die ik volg bij het geven van veranderingstrainingen. Je laat eerst zien waar je naar toe wilt(alinea 1), het ideaalbeeld zal ik maar zeggen. Dan haal je de aannames naar boven(alinea 2) die mensen blokkeren in het zien van dat ideaalbeeld. Zodra je deze boven water hebt moet je ze gaan wegnemen. Dat doe je met argumenten die het snelst geaccepteerd zullen worden. Bijvoorbeeld de mening van anderen, mensen ‘zoals jijzelf’(alinea 3). Denk hierbij aan het peer-review (beoordeling van klanten) systeem op internetwinkels. Vervolgens benadruk je de positieve kant van de nieuwe situatie(alinea 4) zodat mensen zich gerust gaan voelen in die nieuwe situatie. Dit soort trapjes gebruik je om mensen nieuwe ideeën te laten accepteren.

Dus bij het zien van die lijn vroeg ik me af wat ik dan moest accepteren. Silly me. Dit stuk is helemaal niet voor mij geschreven. Het is geschreven voor Den Haag. De christelijke regeringsverantwoordelijken en de beïnvloedende kring om hen heen, daarvoor is dit stuk geschreven. De boodschap is namelijk deze: Geef je ontwikkelingsgeld aan te vertrouwen, degelijke, christelijke organisaties. Ik vermoed dat er net een aanvraag voor meer geld loopt of binnenkort daartoe wordt gedaan.

quote uit bedrijfsplan van het ICCO:

Als penvoerder van de ICCO alliantie vraagt ICCO voor de
periode 2007-2010 een bedrag aan van € 549,1 miljoen
uit MFS-middelen (bedrag is inclusief indexatie van 3%)17.
Daarnaast zullen de leden van de alliantie zelf € 170,9
miljoen in het programma investeren bestaande uit
particuliere gelden van donateurs en middelen die de alliantie
ontvangt van multilaterale instellingen (Europese
Commissie).

ICCO: Een samenwerkingsverband van “kerkelijke en niet-kerkelijke organisaties die rechtstreeks bij de doelgroepen betrokken zijn” “ICCO is geworteld in protestants-christelijk Nederland en is partner in verschillende nationale en internationale oecumenische netwerken. Daarnaast gaat zij samenwerking aan met wie haar idealen deelt.” “ICCO vindt inspiratie in de christelijke overlevering en opdracht,…”

Edukans: Uit haar missie “Edukans steunt kleinschalige onderwijsprojecten van betrouwbare particuliere lokale organisaties, daar waar de overheid tekort schiet.” Hoe toevallig, alinea 1.

Kerk in Actie: “Om genoeg geld te hebben om de projecten te financieren, werft Kerk in Actie fondsen, binnen en buiten de kerken. Om mensen bij het werk van Kerk in Actie te betrekken, stellen we voorlichtingsmateriaal en educatief materiaal beschikbaar. Daarnaast doet Kerk in Actie aan beleidsbeïnvloeding(link). Op verschillende onderwerpen probeert Kerk in Actie de Nederlandse politiek in beweging te krijgen, vaak in samenwerking met andere organisaties.”

Prisma: “Alle leden werken vanuit een christelijke levensovertuiging en zien hun werk als antwoord op de goddelijke opdracht tot barmhartigheid aan onze naasten.” “…ook het thema – over de ‘spanningsvolle’ relatie tussen woord en daad, tussen zending en ontwikkelingswerk – is al eerder aan bod geweest(link)”

Ik kan niet anders dan concluderen dat het (christelijk betrokken) Nederlands Dagblad, al dan niet moedwillig, met dit korte maar zoveel zeggende stukje meewerkt aan de verdere vestiging van religieuze waarden. Met in dit geval als doel het vergaren van geld.

Dit stuk wordt alweer veel te lang dus ik ga afsluiten met wat cijfers, voor de beeldvorming (klik erop om groter te maken).

Er staat ons Atheïsten een stevige taak te wachten. Wij moeten onze krachten en energie bundelen om een tegenwicht te vormen tegen de toenemende reliegieuze invloeden op de politiek en onze samenleving als geheel. Wanneer wij verworven vrijheden willen behouden en bestaande misstanden tegen willen gaan is meer nodig.

Wie wil de eerste suggestie doen?

“Leerlingen moeten beschermd worden tegen elke vorm van fundamentalisme”, verklaarde Björklund tegenover de krant Dagens Nyheter . De nieuwe voorschriften waaraan de Zweedse regering werkt, bepalen onder meer dat religieuze onderwerpen alleen aan bod mogen komen in de godsdienstles, en niet in bijvoorbeeld de biologieles.

Aan het besluit van de regering met voorschriften te komen om de rol van religie terug te dringen is een juridisch conflict voorafgegaan met de Plymouth Broeders, een christelijke groepering die in het zuiden van Zweden een confessionele school wil stichten. De Plymouth Broeders, die de evolutietheorie afwijzen, kregen van de rechter toestemming de school te stichten, maar pas nadat zij beloofd hadden het Zweedse lesprogramma te volgen en de school open te stellen voor alle leerlingen. Het besluit van de rechter ontmoette kritiek van mensen die vinden dat de Plymouth Broeders hun leden te veel aan banden leggen.

En zo hoort het. In Zweden hebben ze het door. Nu nog in Nederland. Maar dat zal dat stel fanatieke christenen in onze regering wel geen prioriteit vinden.

Bron: Nederlands Dagblad

Ik ben doorgaans niet zo’n complot type, maar om nu simpelweg te stellen dat deze man tot zijn daad kwam vanwege het feit dat hij aan waanvoorstellingen leed gaat mij te ver. Er zijn, gezien zijn geschiedenis, veel meer redenen aan te nemen dat dit niet minder was dan de zoveelste terroristische aanslag (waarom anders de moeite doen om een politiebureau op te zoeken?). De enige reden om aan te nemen dat het daadwerkelijk een kwestie was van schizofrenie is het woord van de familie en de Valeriuskliniek. Het eerste vertrouw ik niet en het laatste heb ik nergens gelezen.

Het constateren van een probleem is één ding, de oplossing is vaak ingewikkelder. Maar niet in dit geval. Ik hou niet van ingewikkelde oplossingen en gelukkig is daar in dit geval ook helemaal geen sprake van. De oplossing bevindt zich in het terugkeren naar het democratisch beginsel. Een beginsel waarin het de taak van de overheid is om te zorgen dat iedereen zo veel mogelijk in staat is, binnen de grenzen van de wet, haar persoonlijke overtuiging uit te voeren in het dagelijks leven. De belangrijkste aanpassing is dat besluiten getoetst zouden moeten worden op ‘democratische uitvoerbaarheid.’ Met andere woorden: “Hoe kunnen we ervoor zorgen dat zoveel mogelijk mensen hun vrijheid behouden binnen het kader van een besluit.” Ik hoor menigeen al morren dat het onmogelijk is iedereen tevreden te stellen en dat is inderdaad ook niet de doelstelling van het democratisch beginsel. Het mag echter nooit zo zijn dat de absolute minderheid in een land bij gratie van een absolute meerderheid in de tweede kamer in staat is haar zin door te drukken zoals nu wel het geval is. Te stellen dat “men daar zelf voor gekozen heeft” is absolute onzin. Niemand kiest louter en alleen op basis van een ‘single-issue’ en er zijn vanwege die redenen vele atheïsten die bijvoorbeeld stemmen op het CDA of de ChristenUnie. Dat geeft ze binnen een democratie echter geen vrijbrief de levensovertuiging van anderen in te perken. Toch gebeurt dit wel. Laat ik terug keren naar de oplossing door het geven van een aantal voorbeelden.

God zij met ons
Al sinds jaar en dag is op de zijkant van onze munt de term “God zij met ons” te vinden. Een bijzonder bedenkelijke en lege term, gezien het aantal mensen dat daadwerkelijk gelooft dat god met ons zou zijn. De meerderheid van de mensen in dit land zijn niet religieus in de zin dat ze geloven in de aangehaalde god. Democratisch gezien geeft het derhalve geen pas dit nog langer op de zijkant van onze euromunten te slaan. De religieuzen missen er ook helemaal niets aan. Ze kunnen nog immer bidden en naar de kerk gaan en worden niet beperkt in het uitvoeren van hun religie indien deze tekst zou verdwijnen. Oplossing: Weg ermee.

Euthanasie
Het is in dit land nog immer strafbaar jezelf van het leven te beroven. Ik weet niet welk licht een succesvolle zelfmoordpoging strafbaar bij de wet heeft gesteld, maar dit terzijde. Ook als een persoon ongeneeslijk ziek is, is het hem niet toegestaan een eind aan het eigen leven te maken. Men mag daarbij zeker niet geholpen worden en tot dit doel is de papierwinkel van een arts die besluit wel mee te werken aan een dergelijk verzoek zo gigantisch groot dat hij het besluit wel honderd keer zal overdenken. Een typisch voorbeeld van christelijk terreur. Immers; zouden we het compleet legaliseren, dan zou de gelovige daar absoluut geen last van ondervinden in het uitoefenen van zijn geloofsovertuiging. Niemand dwingt je je leven te beëindigen, terwijl de mensen die geen religieuze overtuiging bezitten toch de vrijheid hebben hun levensovertuiging toe te passen. Natuurlijk vergt dit toezicht, maar een gedwongen opname in het ziekenhuis en een aantal A4tjes met persoonlijke goedkeuring moet voldoende zijn om misbruik tegen te gaan. Oplossing: Weg met deze regelgeving.

Abortus
Bij het aantreden van het zoveelste christelijk geörienteerde kabinet is er iedere keer weer sprake van een heropening van de abortus-discussie. Deze discussie vindt, ook al wil men anders doen geloven, hoofdzakelijk plaats uit hoofde van de religieuze overtuiging van deze partijen. Mensen die niet religieus zijn hebben niet dezelfde bezwaren tegen abortus als mensen die wel religieus zijn. Ik vind dat men simpelweg met beide partijen rekening kan houden door abortus toe te staan tot een termijn waarin men kan spreken van de foetus als een functionerend mens. Het is aan de wetenschap om te bepalen wat die termijn is. Niet aan de religieuzen, want religie kan geen uitspraken doen over het lijden van een organisme in ontwikkeling. Wat dat betreft is abortus redelijk goed geregeld en hiermee tonen we aan dat het wel degelijk mogelijk is dat de religieuze ideologie niet losgelaten hoeft te worden op iedereen in de samenleving. We zouden echter eens uit democratisch oogpunt moeten stoppen deze discussie iedere keer weer te heropenen. De enige rationele reden om de discussie opnieuw aan te gaan, is als er sprake is van nieuwe wetenschappelijke inzichten waardoor de termijn van abortus open staat voor veranderingen ten behoeve van het ‘ongeboren kind’ óf de vrouw over wiens lichaam we denken te moeten beslissen.

Homohuwelijken
Een homohuwelijk wordt doorgaans niet voor de kerk gesloten. Daar hebben ze over het algemeen niet zo’n zin in. Hoe belachelijk dit ook moge zijn, ik vind het geen probleem. Als je als homo niet mag trouwen voor je eigen kerk, heb je bij die kerk zoveel niet te zoeken als je wellicht dacht. Wat ik wel een probleem vind is dat ambtenaren van de burgerlijke stand het sluiten van een homohuwelijk mogen weigeren. Een homohuwelijk is een huwelijk net als alle andere huwelijken en als je besloten hebt die baan uit te voeren, dan dien je ieder die gebruik wil maken van dit aanbod van de overheid gelijkwaardig te behandelen. Als je daartoe ‘niet in staat bent’ uit persoonlijke afkeur, dan had je een ander beroep moeten kiezen. Ook hier geldt dat gelovigen niet beperkt worden in het uitoefenen van hun geloof als er wel homohuwelijken gesloten worden. Er is dus geen enkele reden om deze uitzondering in stand te blijven houden op basis van het geloof van één persoon, alsmede telkens weer de discussie te openen. Het huwelijk van de één is geen zaak van de ander, ongeacht of er twee mannen, twee vrouwen of een gemengd huwelijk plaatsvindt.

U ziet, het leven is zo moeilijk niet. De kunstmatigheid van de ‘scheiding tussen kerk en staat’ is niet meer dan dat: een kunstmatig probleem dat voornamelijk levend wordt gehouden door religieuzen die hun religie op oneigenlijke gronden tot politieke ideologie hebben weten te promoveren en door niet-religieuzen die dit onderwerp niet als zodanig willen aansnijden om toch vooral niet de indruk te wekken dat er geen ‘respect’ zou zijn voor religie (maar het was toch een ideologie als alle anderen?). Alsof een standaard politieke ideologie evenveel respect afdwingt als een religieuze politieke ideologie. Daar waar er felle debatten gehouden mogen worden over het sociaal democratische erfgoed, waar onze eigen volksmenner mensen krankzinnig mag noemen op basis van hun ideologische overtuiging, daar mag de ideologie van een religieuze partij zich verheugen op het uitblijven van de zo broodnodige kritiek. Ook hier ligt de oorzaak weer deels verborgen in het gecultiveerde respect en de uitzonderingen die gepaard gaan met het uitspreken van de welhaast magische zinsnede “Ja maar, ik geloof dat.” Er is geen probleem met ‘kerk’ en ‘staat’. Er is een probleem met religie dat zich voordoet als ideologie, maar die niet evenzeer bekritiseerd mag worden als een ideologie. Ook hier eet religie weer van twee walletjes, gadegeslagen door politici die zich in bochten wringen dit absurde voorrecht te verdedigen. Want vrijheid van geloof is een heel groot goed. Toch?

“Doe niet mee met deze onzin, is mijn boodschap. Wij sturen onze zonen en dochters naar Afghanistan om te strijden tegen een kleine minderheid die de rest van de bevolking zijn wil probeert op te leggen, terwijl we in eigen land het slachtoffer zijn van hetzelfde soort fanatici. Als zij niet op zondag willen winkelen, is dat prima, maar bemoei je niet met de tijdbesteding van mensen die anders denken.”

En zo is het. Religieuzen hebben doorgaans nogal problemen met het definiëren van democratie. Abusievelijk zijn ze in de veronderstelling dat dat betekent dat de meerderheid de minderheid mag domineren in regelgeving, maar feitelijk betekent het dat er naar een regelgeving gestreefd dient te worden waarin de belangen van de meeste mensen worden meegewogen. Tot dit doe stel ik voor het aantal koopzondagen te verhogen naar 52. Ieder die van geloofswege mensen wil stenigen die toch winkelen op de sabbat werpen we in het gevang en ieder die de bijbel niet letterlijk neemt mag lekker in de kerk tegen een kruis aan gaan zingen. Laat mensen die geen boodschap hebben aan de eeuwigdurende herhalingen van de christelijke fabeltjeskrant (wanneer begint het nieuwe seizoen nu eens?) met RUST.

God bestaat, maar welke?
De tweede redenering, waar ik opvallend genoeg geen enkel commentaar op heb gekregen behalve een persoon die stelde dat zij het niet erg vond te gokken met het eeuwige leven van haar kinderen, volgt uit de aanname dat het wel of niet bestaan van een god eigenlijk irrelevant is voor de stelling in mijn eerste artikel. Laten we gezamenlijk de volgende aanname doen: “Gelovigen hebben gelijk. God bestaat.” De eerste vraag die hieruit voortvloeit is: “Welke god bestaat?” De logische conclusie is dat we dat helaas niet zomaar kunnen vaststellen. Moslims zullen claimen dat het allah is, christenen zullen de god van de bijbel aanwijzen (etc. etc.). We weten pas dat we van de god van de bijbel mogen uitgaan als god verschijnt aan ieder en zegt: “Ik ben het, de god van de christelijke bijbel.” Let wel, als hij zou zeggen: “Ik ben het, de god van Abraham”, dan weten we nog steeds niet of de joden, de moslims of de christenen gelijk hebben. In het eerste geval weten we feitelijk ook niet welke christelijke stroming nu daadwerkelijk de juiste god aanbeden heeft, maar dit detail zal ik achterwege laten. Ik beperk me opzettelijk tot de drie abrahamitische geloven om het verhaal en het voorbeeld simpel te houden. Feitelijk geldt dit voor iedere god die op aarde aanbeden wordt en alle goden die we nog nooit bedacht hebben. Maar ik wil het niet al te ingewikkeld maken, terug naar het argument. Als we uitgaan van de aanname dat gelovigen gelijk hebben te veronderstellen dat hun god kan bestaan of zelfs bestaat, dan zou men heel eenvoudig kunnen concluderen dat ik uit mijn nek klets en dat het opvoeden met religie derhalve juist een goed iets is. Niets is helaas minder waar. Als we uitgaan van de drie geloven die ik in mijn voorbeeld stel, dan zal de meerderheid van de ouders (twee-derde) er derhalve eigenhandig voor zorgen dat hun kind niet in de juiste god gelooft. We weten allemaal wat ‘de straf’ is voor het aanbidden van afgoden of het niet geloven in de ware god. Laat ik voorzichtig stellen dat deze ouders hun kinderen beroofd hebben van het eeuwig leven en daar laten of deze kinderen ook daadwerkelijk in een hel terecht komen. Als we de stelling aanpassen en niet langer de drie religies als voorbeeld nemen, maar daadwerkelijk alle religies in ogenschouw nemen, dan kun je simpelweg stellen dat de kans bijzonder groot is (zeker boven de 90 procent!) dat gelovige ouders van religie ‘X’ hun kinderen zonder pardon een ‘enkeltje hel’ voorschotelen. Zelfs als het bestaan van god bijzonder plausibel zou zijn, dan nog is een religieuze opvoeding volkomen fout. Het is zelfs nog fouter dan in mijn eerste redenering. Als god ook niet kan bestaan kan men nog het risico nemen omdat er een gerede kans is dat het kind niet eeuwig zal lijden wegens het besluit van de ouders. Als god wel bestaat is dergelijk ‘opvoedkundig’ gedrag werkelijk niets minder dan misdadig te noemen! Wat is er misdadiger dan je eigen kind het eeuwige leven ontnemen? Laat ze zelf verantwoordelijk zijn voor dat besluit!

En al die andere dingen die we onze kinderen meegeven dan?
Hieruit blijkt ook onmiddellijk het verschil tussen je kind opvoeden als veganist (zoals sommigen als voorbeeld gebruikten) en je kind een religie ‘meegeven’ (wat klinkt dat toch beschaafd en vriendelijk). Veganisme is een deel van het leven, zoals eten een deel van het leven is. Het past een beperkte aanpassing toe op een moreel standpunt, maar bepaalt niet -zoals religie- het volledige spectrum van je leven. Religie staat hier los van omdat religie veronderstelt de bron te zijn van normen en waarden. Veganisme is maar één aspect van een persoonlijke norm. Als men het al wil vergelijken met andere methoden van opvoeding, dan stel ik voor dat religie een levens-ideologie is. Net zoals fascisme, racisme, communisme en dergelijke. Het bepaalt in grote mate de argumentatie van je mening in elk aspect van het publieke domein. Vrijwel iedereen zal het met me eens zijn als ik stel dat het verkeerd is je kind te presenteren als communistisch kind dat van van jongs af aan communistische lectuur heeft moeten lezen of als een fascistisch kind dat van jongs af aan fascistische lectuur heeft moeten lezen. Ideologieën bepalen je denkwijze omdat ze een sterke drang hebben regels voor te schrijven. Het enige verschil is dat een ideologie beargumenteerd kan worden. Dat voordeel heeft, zoals u boven ziet, een religie niet eens. Religie is niet meer dan een ideologie die onverdedigbaar is middels argumenten. Net zoals het ieder zou verontwaardigen een kind te benoemen als communistisch, fascistisch of misschien zelfs politiek ‘links’ of ‘rechts’, zo zou het ieder moeten verontwaardigen dat kinderen opgevoed worden in een geloof en naar scholen en kerken gaan die louter dat geloof als waarheid prediken. Net zoals het misdadig is je kinderen te leren dat er übermenschen en üntermenschen zijn, is het verkeerd om kinderen te leren dat al die mensen die niet geloven wat zij geloven naar de hel gaan of het eeuwige leven mis zullen lopen. Dergelijke ‘geavanceerde’ eenheden van denken zijn voer voor discussies onder volwassenen. Ze zijn niet geschikt voor een kringgesprek in de kleuterklas.

Vrijheid van geloof!
Tevens zou ik iedereen die onmiddellijk roept “Er is vrijheid van geloof in dit land hoor! Mensen mogen zelf beslissen wat ze met religie doen in hun eigen huis!” willen wijzen op het feit dat ze gelijk hebben, maar een onnozele denkfout maken. Vrijheid van geloof geldt voor het individu. Een kind is een individu en dient derhalve beschermd te worden door dit ‘gebod’. Mensen die beweren dat vrijheid van geloof betekent dat mensen hun kinderen mogen leren wat ze willen op religieus gebied, misbruiken niet alleen hun kinderen maar ook de vrijheid van geloof. Vrijheid van geloof betekent namelijk dat IEDEREEN het RECHT heeft om zelf een keuze te maken. Ouders die kinderen vanaf de geboorte tot de jong-volwassen leeftijd inprenten dat er maar één god bestaat, ontnemen deze individuen dat recht. Daarom stel ik dat het misdadig is. Het is tegen het grondwettelijk recht op vrijheid van geloof en het is bijzonder ironisch en wrang dat gelovigen nog immer in staat zijn om de vrijheid van geloof te misbruiken voor hun eigen doeleinden.

Maar jij voedt je kinderen ook op met ontkenning van god!
Als atheïst zou ik mijn kinderen nooit atheïstisch (in de definitie van: “het ontkennen van het bestaan van god”) opvoeden. Ik zou ze leren dat er meerdere geloven zijn en dat ze zelf mogen kiezen, maar dat niet kiezen voor een god óók een optie is. Geef kinderen de informatie en geef ze methoden waarmee ze met die informatie iets nuttigs kunnen doen. Breng ze de heersende moraal bij van de samenleving waarin ze opgroeien, maar laat ze aan de hand van de geschiedenis duidelijk zien dat moraal geen vaste set met waarden is. Leer ze de gulden regel die geannexeerd is door het christendom als “wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.” Daar heb je alle ingrediënten om van onbeschreven bladen evenwichtige individuen te maken. En mochten ze ooit kiezen voor het geloof in een god, dan hebben ze dat op eigen kracht gedaan en nemen ze zelf de verantwoordelijkheid van het leven. Het zal mij om het even zijn wat mijn kinderen zouden geloven. Als ze er maar op een verantwoordelijke manier mee omgaan.

Een lesje voor ouders?
Je kind opvoeden doe je niet voor jezelf, maar voor anderen. Ten eerste voor het kind en ten tweede voor de maatschappij waar het in zal moeten functioneren om van een volwaardig leven te kunnen genieten. Ieder die deze regel niet hanteert ontneemt zijn kinderen die kans en zou zich moeten schamen. En nee, religie is geen excuus.

Deze laatste manier van denken blijkt onder religieuzen, maar onder moslims in het bijzonder, een volstrekt normale denkwijze te zijn. Al eerder zagen we de meisjes van halal dit op dezelfde manier presenteren aan Hans Teeuwen. “Eerst mensen opjutten en dan raar opkijken dat ze gewelddadige dingen doen”, was de strekking van hun argumentatie. Religie heeft klaarblijkelijk de rechtvaardiging in zich dat geweld zo’n extreem middel nog niet is als je aanvallen van derden niet langer verbaal kunt verdedigen. En dus concludeert de gelovige dat “vrijheid van meningsuiting” in veel gevallen een uitlokker is van radicalisering oftewel gewelddadig gedrag. Ik vraag me af hoe de moslim-jeugd (heeft u ook al kippenvel?) zou reageren als het christendom in Nederland, niet murw-geslagen door eeuwen van seculiere verlichting, dezelfde militante houding erop na zou houden. Zou men dan wél voor vrijheid van meningsuiting zijn? Ongelovigen kun je immers de mond snoeren door ze vrijheid van meningsuiting af te nemen. Een andersgelovige mag zich namelijk beroepen op dezelfde vrijheid van godsdienst en onder deze noemer beweren wat hij denkt dat zijn geloof hem vertelt.

Ik denk dat dit simpele argument duidelijk maakt dat radicalisering niets te maken heeft met hetgeen andere mensen mogen zeggen over jouw religie, maar met de manier waarop religieuze mensen deze meningen opvatten. Als er derhalve iets zou moeten verdwijnen is het wel de beschermende paraplu die men vrijheid van geloof wil noemen. Geloof, dames en heren gelovigen, is namelijk niet meer dan een mening over de werking van ‘de wereld’ om ons heen en valt als zodanig simpelweg onder de noemer “vrijheid van meningsuiting”. Geloof stelt dezelfde vragen die wetenschap stelt met één verschil: Geloof heeft het doorgaans volledig fout. Dat is niet vreemd: De methodiek die religie gebruikt deugt niet. Dát is de reden dat religie niet met antwoorden komt en dat is tevens de reden waarom radicalisering niet aangepakt kan worden middels argumentatie. Een stelling zonder argumenten is namelijk niet te bekritiseren. Sterker nog; de onmacht van de gelovige zijn standpunt te kunnen verdedigen middels acceptabele argumenten, terwijl hij in dit land daar wél op aangesproken wordt en mag worden, is de hoofdoorzaak van radicalisering en de hoofdoorzaak van de wens deze kritische geluiden jegens de religie in te perken. Hoe anders moet je je god verdedigen tegen ‘smadelijke opmerkingen’ van die verdoemde kritische en vaak goddeloze mensen dan ze hun vrijheid van meningsuiting af te nemen en net te doen als of vrijheid van geloof iets volstrekt anders is dan het hebben van een ongefundeerde mening?

Het onderscheid tussen ‘vrijheid van geloof’ en ‘vrijheid van meningsuiting’ is net zo kunstmatig als tussen micro- en macro-evolutie. Er IS geen verschil. Er is alleen verschil voor de mensen die het recht willen behouden hun ongefundeerde religieuze onzin te mogen spuien, terwijl men de terechte weerstand ertegen niet kan verdragen.